ΕλληνικάEnglish

Πως η Σκάλα της Εμπιστοσύνης οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών – Πως η Αμφιβολία συγκαλύπτει την Προδοσία και οδηγεί στην Άβυσσο

«Πως η Σκάλα της Εμπιστοσύνης οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών – Πως η Αμφιβολία συγκαλύπτει την Προδοσία και οδηγεί στην Άβυσσο»  το Μήνυμα που ακολουθεί δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου,το Σάββατο 26 Ιουλίου  2014.


Έχουμε μπει στο κομμάτι της Προδοσίας και της Αμφιβολίας. Πάρτε λίγο επαφή με τον Εαυτό σας για να δείτε τι σημαίνει Προδοσία για τον καθένα ξεχωριστά. Και μετά δείτε γιατί αμφιβάλλετε και πόσο αμφιβάλλετε για ο,τι αισθάνεστε.

 

Για να συμβεί μια Προδοσία, σημαίνει οτι εγώ για κάποιο λόγο έχω προδώσει τον Εαυτό μου είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Πάντα όμως για να μην παιδευτώ θα αμφιβάλλω γι’ αυτό. Έτσι η Αμφιβολία με βάζει πάντα να μην δω την πραγματική μου Αλήθεια. Σιγά σιγά μένω με την Αμφιβολία, οπότε την Προδοσία δεν τη βιώνω.

 

Ο μόνος που ήξερε συνειδητά για την Προδοσία ήταν ο Κύριος, γιατί αυτό έπρεπε να το διδάξει στη Γη. Έτσι θα έβλεπαν οι άνθρωποι την δική τους Προδοσία απέναντι στον εαυτό τους και στα συναισθήματά τους. Αλλά για να μην το βιώσουμε, μπαίνουμε στην Αμφιβολία. Η Αμφιβολία μας βάζει σε έναν δρόμο που χάνουμε τον Εαυτό μας.

 

Εκεί είναι ένα μεγάλο πλήθος συναισθημάτων, είναι ένας Κήπος με πολλά συναισθήματα, όπως ο Κήπος με τα πολλά δέντρα. Αμφιβάλλω για μένα, αμφιβάλλω για αυτά που νιώθω, αμφιβάλλω για αυτά που ακούω, αμφιβάλλω για αυτά που βλέπω, γι’ αυτά που σκέφτομαι, κι έτσι με αυτόν τον τρόπο προδίδω τον Εαυτό μου.

 

Για πάρα πολλά χρόνια η Αμφιβολία είναι ο μόνος δρόμος στους ανθρώπους. Πρώτα αμφιβάλλουν και μετά περπατάνε. Άλλοι παραμένουν μόνο στην Αμφιβολία, άλλοι προχωρούν στο «πιστεύω», άλλοι παραδίνονται και μπαίνουν στην Εμπιστοσύνη.

 

Όταν αμφιβάλλω είναι ένας δρόμος για να πάω στα συναισθήματά μου. Αν μείνω εκεί, τότε χάνω και τα συναισθήματά μου και εμένα, δηλαδή με προδίδω. Αν μπω στο «πιστεύω» είναι το δεύτερο στάδιο που ανοίγω την Καρδιά μου, και αμφιβάλλω και πιστεύω, και αμφιβάλλω και πιστεύω. Είναι το δεύτερο επίπεδο που προχωράω. Έτσι σιγά σιγά πηγαίνοντας προς τα εκεί, ή θα μείνω στο «πιστεύω» το οποίο έχει μέσα του πάρα πολύ αμφιβολία, ή θα περάσω στην Εμπιστοσύνη.

 

Η Εμπιστοσύνη είναι μια μεγάλη διαδρομή. Είναι η Σκάλα που ενώνει τη Γη με τον Ουρανό. Όταν πατήσω το πρώτο σκαλοπάτι, θα γυρίσω λίγο πίσω: «Να το ανέβω ή να μην το ανέβω;» Πάλι έρχεται η Αμφιβολία, πάλι βιώνω το «πιστεύω» μου, κι όταν αποφασίσω να αρχίσω να ανεβαίνω τα σκαλιά της Εμπιστοσύνης, τότε αυτόματα φεύγει απ’ τα πλέγματά μου η Προδοσία.

 

Αυτό ακριβώς βίωσε και ο Ιούδας. Αμφέβαλλε στην αρχή. Ήταν πάρα πολύ έξυπνος όμως, κι επειδή είχε πιστέψει πάρα πολύ στον Κύριο πήγαινε απ’ το Πιστεύω στην Αμφιβολία, κι απ’ την Αμφιβολία το Πιστεύω. Αυτό τον τρέλαινε. Αυτό είναι μια διαδρομή της ανθρώπινης φύσης στη Γη. Τη στιγμή που χρειαζόταν ο Ιούδας να πατήσει το σκαλί της Εμπιστοσύνης, εκείνη τη στιγμή αποφάσισε την Προδοσία. Ένιωθε πιο ασφαλής. Έτσι τη Σκάλα της Εμπιστοσύνης δεν την ανέβηκε ποτέ.

Και έτσι ακριβώς έγινε η Διδασκαλία τη Γη. Όταν εμπιστεύομαι, στα πρώτα σκαλοπάτια γεννιέται ο Φόβος. Εμπιστεύομαι αλλά φοβάμαι ταυτόχρονα. Επιτρέπω στο Φόβο όμως, όταν  είναι εσωτερικός, να με πάει στο επόμενο σκαλοπάτι. Έτσι λοιπόν προχωράω: Φοβάμαι, εμπιστεύομαι, αφήνομαι, και περπατάω.

 

Αυτό είναι το Περπάτημα που λέει ο Κύριος «περπατήστε». Θα εμπιστευτώ εμένα, να βιώσω τι θα πει Εμπιστοσύνη, για να μπορώ να εμπιστευτώ και το Θεό. Αν στη Γη εγώ δεν το βιώσω, δεν θα εμπιστευτώ τον Κύριο, δεν θα εμπιστευτώ τον Θεό, δεν θα εμπιστευτώ την Μητέρα Χριστίνα. Έτσι περπατάω.

 

Αν απλώς τους πιστέψω, θα κρατήσω μια μεγάλη απόσταση και από την Κύριο, και από τον Θεό και από τη Μητέρα Χριστίνα. Αν μείνω στην Αμφιβολία τότε θα μείνω στο μυαλό μου κι  έτσι θα με προδώσω. Αντί να πάω στο Δρόμο της Ψυχής μου θα με παραδώσω σε έναν άλλο δρόμο που είναι της Προδοσίας.

 

Εκείνος ο Δρόμος της Προδοσίας έχει Έλξη γιατί δεν έχει Αίσθηση. Μπορεί να φαντάζεσαι οτι είσαι χαρούμενος, μπορεί να φαντάζεσαι οτι είσαι μες την Ευδαιμονία, μπορεί να φαντάζεσαι οτι πονάς, αλλά σιγά σιγά όλο αυτό σε τραβάει και σε πηγαίνει σε μια Άβυσσο χωρίς γυρισμό.

 

Άρα η διαδρομή μου στη Γη είναι να περπατήσω όλα μου τα συναισθήματα. Αν απλώς τα σκεφτώ θα πάω στην Άβυσσο. Αν επιτρέψω να τα αισθανθώ θα πάω στον Κύριο. Αν ανέβω όλη τη Σκάλα της Εμπιστοσύνης θα ανοίξει η Πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών και θα χυθώ μέσα εκεί στην Αγκαλιά του Θεού.

 

Έτσι λοιπόν οι Ψυχές κάνουν πολλές διαδρομές στη Γη. Έρχονται και βιώνουν κάθε φορά κάτι που αυτές έχουν επιλέξει.Εγώ κατέβηκα στη Γη για να βιώσω την προδοσία γιατί όταν ήμουν ο Πρόδρομος, τον πρόδωσα τον Κύριο. Σε άλλες δύο ζωές μου που κατέβηκα στη Γη πρόδωσα τον εαυτό μου και το Έργο που είχα κατέβει να κάνω. Έτσι λοιπόν τώρα στη Δευτέρα Παρουσία αντιστρέφονται οι ρόλοι, κι εγώ κατέβηκα να βιώσω την Προδοσία.

 

Μπήκα σε πολύ μεγάλη αμφιβολία, πήρα απόσταση, άρχισα μετά λίγο να πιστεύω, πάλι πήρα απόσταση χωρίς να το δείχνω όμως. Κι όταν άρχισα να εμπιστεύομαι άρχισα και να φοβάμαι πάρα πολύ. Όσο πίστευα δεν φοβόμουν τόσο πολύ. Μόλις άρχισα να εμπιστεύομαι φοβόμουνα πάρα πολύ. Κάθε βήμα Εμπιστοσύνης μεγαλώνει και ο Φόβος μου.

 

Όταν ο Κύριος μου είπε να ανέβω Θεσσαλονίκη, το ήξερα τρεις εβδομάδες. Δεν το ανέφερα όμως στο Δαυίδ – λες κι ο Δαυίδ δεν θα το μάθαινε – αλλά βίωνα το Φόβο μου. Πρώτα οτι θα φύγω από τον Δαυίδ κοντά όπου εκεί αισθανόμουν Εμπιστοσύνη και Ασφάλεια, και δεύτερον οτι μόνη μου δεν θα μπορέσω να μιλήσω ή να κάνω τις Θεραπείες. Ήταν το πρώτο μου Σκαλοπάτι αυτό. Το δεύτερο Σκαλοπάτι μου είχε πολύ Θυμό. Έτσι γύρω μου άρχισα να βιώνω το θυμό όλων, κι αυτό έβγαινε μέσα από τον δικό μου θυμό που δεν τον έβλεπα και δεν τον έβγαζα. Έκλαψα πάρα πολύ για την Θεσσαλονίκη. Είναι κάτι που δεν το έχω πει ποτέ και σε κανέναν. Νύχτες ολόκληρες. Όμως η τελευταία νύχτα ήταν «Γεννηθήτω το Θέλημά Σου». Κι εκεί αφέθηκα. Την επόμενη μέρα το ανέφερα στο Δαυίδ, και βέβαια πολύ απλά εκείνος μου είπε: «Είναι πολλές μέρες τώρα η αίσθησή μου αυτή Χριστίνα, αλλά δεν σου το έλεγα». Αν μου το’ λεγε θα φοβόμουν ακόμα περισσότερο. Δεν ήμουν έτοιμη.

 

Άρα δείτε λιγάκι και στον Εαυτό σας τα βιώματά σας και το Φόβο σας. Κάθε φορά που ανέβαινα στη Θεσσαλονίκη το πρώτο πράγμα που ήθελα να φάω ήταν ένα γλυκό. Μα από που προέρχεται όλο αυτό; Από το Φόβο μου βέβαια.

 

Όταν άρχισα να κάνω τις Προσευχές τα Σάββατα, φοβόμουνα από την Πέμπτη.Την πρώτη μέρα ο Κύριος μου έδωσε θέμα για να μπορέσω να μιλήσω. Τη δεύτερη φορά μου έδωσε πάλι θέμα για να μπορέσω να μιλήσω. Την τρίτη όμως μου είπε: «Χριστίνα προχώρα». Κι έκατσα λοιπόν στην καρέκλα χωρίς θέμα. Έξω άρχισε να βρέχει ξαφνικά και να μπουμπουνίζει. Ήταν τα δάκρια που είχα χύσει για την Θεσσαλονίκη, φεύγαν με τη βροχή εκείνη την ημέρα. Και από εκείνη την ημέρα ανέβηκα στην Εμπιστοσύνη του Εαυτού μου και βέβαια και του Έργου.

 

Άρα όσο περπατάω θα φοβάμαι πιο πολύ. Αλλά όχι με το Φόβο του μυαλού, που τον σκέφτομαι. Ο Φόβος αυτός είναι Αίσθηση, και πολλές φορές είναι κι αδιόρατος. Δεν τον βιώνεις καν – πρέπει να επιτρέψεις πιο πολύ την Αίσθηση στον Εαυτό σου για να τον βιώσεις.

 

Έτσι από την Πέμπτη το βράδυ υπήρχε ένας φόβος μέσα μου που εγώ δεν ήθελα να τον βιώσω. Σήμερα το πρωί επέτρεψα τον Φόβο να μπει όλος μέσα στο σώμα μου. Ξέρω οτι η Θεσσαλονίκη πλέον άνοιξε γιατί είδα το Δρόμο της σήμερα το πρωί. Ξέρω οτι από δώ και πέρα η Θεσσαλονίκη θα φέρει τους ανθρώπους της στο Δρόμο του Θεού.

 

Νιώθω τις επιθυμίες των ανθρώπων να αρχίζουν να καίγονται. Αλλά ακόμα το «θέλω» τους είναι μακριά. Αυτό που με φοβίζει είναι οτι αυτό θα χρειαστεί να το περπατήσω και να το καθαρίσω εγώ. Με ρώτησε ο Θάνος χθες – όχι τυχαία βέβαια:

-  «Πότε θα πάμε Καβάλα και Αλεξανδρούπολη Χριστίνα;»

-  «Από το Σεπτέμβρη» του λεώ «μια Κυριακή θα είναι για αυτές τις πόλεις».

 

Αυτό το ξέρω εδώ και δύο εβδομάδες, γι’ αυτό με έχει πιάσει τόσο μεγάλος Φόβος. «Τώρα η Θεσσαλονίκη άνοιξε Χριστίνα» μου λέει ο Κύριος «Τώρα πας παραπέρα. Πιό κάτω...». Κι επειδή ο Δρόμος είναι έτσι ακριβώς, δεν τελειώνει στν Καβάλα και στην Αλεξανδρούπολη. Ξέρω οτι θα μου πει «παρακάτω» και «παρακάτω». Δεν στέκεσαι στο τέταρτο και στο πέμπτο Σκαλοπάτι! Θα περπατάς μέχρι να τελειώσει η Σκάλα. Μέχρι να χυθείς, να παραδοθείς εντελώς.

 

Σας εκφράζω το Φόβο μου γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα να τον πω, γιατί έτσι τον αισθάνομαι και πιο βαθιά. Αυτό χρειάζεται να κάνετε κι εσείς. Όταν φοβόσαστε να δέχεστε οτι φοβόσαστε. Όσο εσείς θα δέχεστε, θα εμπιστεύεστε περισσότερο την Αίσθησή σας και τα συναισθήματά σας. Όταν κρύβω πράγματα, αυτά τα δυναμώνω. Έτσι πολύ σοφά ο Κύριος μας είπε: «Δείτε τη ζήλια, το θυμό, την κακία, το φθόνο και το μίσος».  Αυτά δεν τα αποδεχόμασταν, κι έτσι τους δίναμε τροφή και μεγαλώνανε.

 

Όταν τώρα οι άνθρωποι θα τα δεχθούν, σιγά σιγά θα βγαίνει και η Αλήθεια αβίαστη. Οπότε σιγά σιγά η Φαντασίωση θα μικραίνει, γιατί η Αλήθεια θα περνάει μέσα στο σώμα και θα δίνει την Αίσθηση. Αυτός έιναι ο λόγος που οι άνθρωποι δεν αισθάνονται! Γιατί δεν έχουν Αλήθεια.

 

Το Ψέμα ήταν του μυαλού. Κι έτσι το ένα, ήθελε κι άλλα από πίσω του για να στηριχτεί.Μια Αλήθεια απλά τη λες. Και βέβαια λένε: «Μια Αλήθεια είναι πικρή». Αυτό το λέει το μυαλό. Η Αλήθεια είναι χαρούμενη. Γιατί έχει σημασία πως θα σου την πω. Θα σου την πω μέσα από τη Χαρά μου; Αυτή είναι η πραγματική Αλήθεια. Θα σου την πω μέσα από το μίσος μου; Μέσα από το θυμό μου; Μέσα από τη ζήλια μου; Τότε έχει άλλο σκόπό. Αλήθεια είναι βέβαια – αλλά έχει άλλο σκοπό.

 

Άρα η Αλήθεια έχει και Χαρά. Για να μπορώ να λέω όλη την Αλήθεια, δοκιμάζω πρώτα με τις μικρές μου αλήθειες, δοκιμάζω με την Αίσθηση του σώματός μου, καθαρίζω τα συναισθήματά μου, για να μπω στη Χαρά και να εκφράζω την Αλήθεια μέσα από τη Χαρά. Έτσι ανεβαίνω τη Σκάλα της Εμπιστοσύνης, και έτσι πηγαίνω στο Σπίτι της Ευδαιμονίας. Αυτή είναι η Διαδρομή.

 

Μέχρι τώρα οι άνθρωποι βιώνανε το Ψέμα - το φανταζόντουσαν και το κάνανε αλήθεια. Τόσο πολύ, που πονάγανε κιόλας. Τόσο πολύ που πεθαίνανε με ένα ψέμα. Αυτό ήταν μια Προδοσία στον Εαυτό τους και μια Αμφιβολία για να μην περπατήσουν. Έτσι κάποιοι πιστεύανε και ξαναγυρίζανε πίσω. Κάποιοι πιστεύανε κι αντιστεκόντουσαν. Και κάποιοι περπατάγαν προς τη Χαρά. Μόλις φτάνανε όμως στο Φόβο εκεί δυσκολεύαν πάλι τα πράγματα.

 

Μου είπε προηγουμένως η (...): «Μου αρέσει που οι Δάσκαλοι δεν έχουν μέσα τους Θυμό και έχουν Γαλήνη». Οι άνθρωποι νομίζουν πως τον Θυμό τον κρύβουν οι Δάσκαλοι και παίρνουν τη Γαλήνη. Τον βιώνουν τον Θυμό οι Δάσκαλοι, με Επίγνωση, τον τελειώνουν από τα πλέγματά τους, και παίρνουν την Γαλήνη.

 

Όλα τα συναισθήματα, τα περνάω, τα βιώνω, δεν σημαίνει όμως οτι τελειώνουν από το σώμα μου, γιατί μετά θα τα ξεχάσω. Θα μείνουν στο σώμα μου, αλλά μετά δεν θα έχουν ενέργεια. Θα έχουν μόνο Επίγνωση. Ξέρω οτι υπάρχει ο Θυμός, αλλά θα είναι αμυδρός. Ξέρω οτι υπάρχει η ζήλια, αλλά εκείνη την ώρα ξέρω οτι ζηλεύω, γιατί απλά θα το αισθάνομαι αυτό. Έτσι είναι και ο Φόβος. Δεν τελειώνει ποτέ. Φοβάμαι και περπάταω. Φοβάμαι και εμπιστεύομαι.

 

Όλα αλλάζουν μέρα με τη μέρα, και αυτό με φοβίζει. Αν μείνω στο «αυτό με φοβίζει» δεν περπατάω. Αν όμως δω οτι «Ναι, πράγματι αυτό με φοβίζει και το αισθάνομαι», όχι απλώς το ξέρω, τότε περπατάω. Τότε βλέπω και την Αλλαγή. Αισθάνομαι την κάθε στιγμή που αλλάζει. Επιτρέπω στον εαυτό μου να δει το σήμερα και αφήνω πίσω μου το χθες.

 

Άρα η κάθε μέρα θα είναι ξεχωριστή για μένα. Καινούργια περπατήματα, καινούργια πράγματα, καινούργιες αλήθειες, καινούργιες χαρές. Άλλο νόημα στη ζωή. Άλλη διαδρομή. Σε εκείνη τη διαδρομή δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο άλλος. Γιατί τον άλλο τον ακούω μόνο όταν μου ζητάει κάτι, κι εγώ μπαίνω στη διαδικασία της Θέλησης του Εαυτού μου για να του δώσω. Απλά περπατάω...

 

Όταν είπε ο Κύριος, θα μπείτε αυτόν το καιρό στην Προδοσία και στην Αμφιβολία, φοβήθηκα πάρα πολύ. Όμως αυτή είναι η Διαδικασία, και χρειάζεται να το βιώσω.

 

Η Προδοσία σε βάζει σε μια Εσωτερική Ύπνωση όταν την αρνείσαι. Κι έτσι μπαίνεις σε μια Αμφιβολία και Αμφισβήτηση του Εαυτού σου. Και για να ξυπνήσει τη βιώνεις μέσα από άλλους ανθρώπους. Άρα κάποιος έρχεται στη ζωή σου για να βιώσεις την Προδοσία και εκείνη την ώρα ξυπνάει, και συ πονάς κι έτσι τη βιώνεις. Αν την αρνηθείς, θα ξανασυμβεί. Αν την ξαναρνηθείς, θα ξανασυμβεί. Μετά θα γίνεις εσύ η Προδοσία, αν δεν την αποδεχθείς. Έτσι απλά είναι τα πράγματα, έτσι απλά χάνουν οι άνθρωποι τον Εαυτό τους.

 

Όταν δεν αποδέχεστε τα συναισθήματά σας, αυτό το συναίσθημα που δεν αποδέχεστε, θα έρθει κάποιος να σας το ξυπνήσει. Από κει θα σας αγγίξει, θα σας ενθουσιάσει, θα σας έλξει, και θα σας κάνει να το βιώσετε. Τρεις φορές δίνεται η Διαδικασία. Μέχρι τρεις φορές μπορείτε να το αρνείστε. Μετά χάνεστε μαζί με αυτό.

 

Εάν ξυπνήσετε και το δεχθείτε, τότε παίρνετε τη Δύναμή σας και περπατάτε. Τότε βλέπετε τη Γη, τη Ζωή και παύετε να αρνείστε. Αντίθετα, αφήνετε την Αίσθηση να ζωντανεύει μέσα στο σώμα σας. Αυτή η Διαδικασία θα υπάρχει για όλα τα συναισθήματα που υπάρχουν στη Γη. Σας έδωσα τώρα τα πέντε πρώτα. Τώρα σας δίνω την Προδοσία.

 

Μέσα από αυτά θα βιώσετε τις Ανάγκες και τις Υποχρεώσεις που έχει η Γη. Μέσα από αυτά θα βιώσετε τις Ανάγκες και τις Υποχρεώσεις που έχει ένας άνθρωπος περπατώντας πάνω στη Γη. Έτσι τα συναισθήματα θα βιώνονται είτε από Ανάγκη γι’ αυτούς που έχουν ξυπνήσει, είτε από Υποχρέωση για αυτούς που κοιμούνται. Αυτοί που κοιμούνται θα επιτρέπουν στον εαυτό τους την Προδοσία μέχρι τη στιγμή που θα χαθούν. Αυτοί που θα αποδέχονται τα συναισθήματά τους θα νιώθουν και την Ανάγκη να τα βιώνουν για να πηγαίνουν ένα βήμα παρακάτω.

 

Αυτό είναι το Περπάτημα που σας λέω τόσο καιρό. Έτσι θα περπατάτε. Σήμερα ζηλεύω, το αισθάνομαι, το δέχομαι, συγχωρώ τον εαυτό μου για αυτό το συναίσθημα που το αρνιόμουν τόσο καιρό, παίρνω την Αίσθηση, και κάνω χώρο για να μπει η Αγάπη για τον Εαυτό μου.

 

Έτσι θα προχωράμε σε όλα τα συναισθήματα. Κι έτσι θα αρχίζει να έρχεται περισσότερη Εμπιστοσύνη για το Περπάτημά μας στη Γη. Όταν οι άνθρωποι αρνούνται τα συναισθήματά τους έχουν την αίσθηση οτι ζουν κι οτι περνάνε πάρα πολύ όμορφα, απλά επειδή αρνούνται να τα ζήσουν. Τότε λοιπόν έρχεται το Κακό, τους βάζει σε μια ψεύτικη ευδαιμονία, τους δίνει χρήματα που είναι Δύναμη (αυτό βιώσαμε άλλωστε τα τελευταία χρόνια) κι έτσι μέσα από αυτό πιστεύουν οτι είναι πολύ καλά στη Γη και περπατάνε.

 

Τώρα αλλάζουν τα πράγματα. Βιώνω την αλήθεια μου, άρα όταν δεν είμαι καλά σε μια δουλειά, σε μια σχέση, κι είναι μια πραγματικότητα για εμένα, τότε συνειδητά ή ασυνείδητα οι άνθρωποι θα ψάξουν να βρούνε την Αλλαγή. Έτσι θα έρχονται κοντά μας, κι έτσι θα πλησιάζουν και εσάς βλέποντας τη δική σας Αλλαγή.

 

Άρα ή προδίδω εμένα και κοιμάμαι, ή περπατάω στο πιστεύω μου και προχωράω μέχρι να εμπιστευτώ πλήρως εμένα. Κι όσο εμπιστεύομαι εμένα τόσο θα μεγαλώνει η Εμπιστοσύνη  μου στο Θεό.

 

Όταν ήμουν μικρή έλεγα οτι οι άνθρωποι που κάνουν τους μεγαλύτερους σταυρούς στην εκκλησία, ήταν οι μεγαλύτεροι κουτσομπόληδες. Κι  άρχισα να το παρατηρώ. Οι άνθρωποι που πήγαιναν στην εκκλησία κι έκαναν τους μεγαλύτερους σταυρούς φρόντιζαν πάντα μόλις βγουν από την εκκλησία να βρουν κάποιον να τον κρίνουν. Αυτό για πάρα πολλά χρόνια με στεναχωρούσε πάρα πολύ. Μέχρι που είδα οτι εγώ έκρινα πάρα πολύ, και μάλιστα μου είπε μια φορά ο Δαυίδ:

-  «Κρίνεις Χριστίνα»...

-  «Εγώ κρίνω; Μα εγώ βλέπω τους άλλους που κρίνουν και τρελαίνομαι!»

-  «Κρίνεις Χριστίνα»...

 

Άρχισα να το βιώνω, γιατί κάθε φορά που πήγαινα να πω κάτι, ένιωθα στο σώμα μου την Κρίση. Αυτόματα, μετά από λίγο καιρό, οτι είχα πει το βίωνα. Άρα, οτι κρίνουμε ξαναγυρίζει πίσω σε μας. Μπορώ να κρίνω τον άλλον γιατί δεν μπορώ να δω εμένα. Μπορώ να πω αν ο άλλος είναι όμορφος ή άσχημος, καλός ή κακός, όλα αυτά όμως γιατί δεν μπορώ να δω εμένα. Μόλις όμως αρχίζω να βλέπω εμένα, τότε η Κρίση γυρίζει σε μένα για να γίνει Βίωμα. Αν εκείνη τη στιγμή εγώ ενοχοποιήσω τον Εαυτό μου, χάνω και την Αποδοχή, χάνω και μέρος του Εαυτού μου.

 

Αν όμως δω πραγματικά οτι έκρινα, και οτι αυτό που ζω είναι αυτό που έκρινα, τότε πάω στη Συγχώρεση του Εαυτού. Κι έτσι η Κρίση γίνεται Επίγνωση για εμένα. Έτσι ακριβώς συμβαίνει με όλα τα συναισθήματα. Πολλές φορές μου λέτε: «Μα πως έγινε αυτό;» Ή το έχει ζητήσει η Ψυχή σου, ή το έχεις κρίνει...

 

Όπως όταν στον Κύριο ζητάω δύο ή και τρεις φορές, ή δεν θα μου μιλήσει ή θα μου πει «Χριστίνα προχώρα». Ειδικά όταν δε μου μιλάει, λέω «Εντάξει. Έχεις δίκιο. Σ’ έχω πρήξει...». Που σημαίνει οτι όταν κάτι το λέω δύο και τρεις φορές είναι γιατί εγώ δεν θέλω να το πιστέψω ή δεν θέλω να εμπιστευτώ αυτό που μου έχει πει, γιατί την πρώτη και τη δεύτερη μου απαντάει – την τρίτη δεν μου απαντάει. Δηλαδή από το «Πιστεύω» με πάει στην Εμπιστοσύνη. Την τρίτη δεν μου απαντάει, γιατί η τρίτη είναι από το μυαλό. Αν εσείς θέλεις να γυρίζεις στο μυαλό σου και να παίζεις είναι δικό σου θέμα. Εκείνος δεν συμμετέχει. Έτσι αν ζητάτε κάτι, και ζητάτε συνέχεια το ίδιο πράγμα, την πρώτη και τη δεύτερη θα το παίρνετε. Την τρίτη ούτε που θα σας απαντάει. Γιατί εκείνη τη στιγμή σου λέει «Μπες στην Εμπιστοσύνη».

 

Ότι μου συμβαίνει, αν το κρίνω ή το δικαιολογήσω ή το συγκρίνω, το χάνω. Αν όμως δω τη διάστασή του όπως είναι, τότε είναι Δώρο για μένα. Άρα είναι μεγάλο Δώρο να ξέρω οτι φοβάμαι και να επιτρέπω στον εαυτό μου τον φόβο μου να τον βιώνω. Πρώτα «ξέρω» και μετά επιτρέπω. Αν μείνω στο «ξέρω» δεν θα το επιτρέψω να το βιώσω.

 

Η χρήση του μυαλού είναι τόσο λίγη. Μέχρι να επιτρέψω να μπω στην Αίσθηση – τόσο μου χρειάζεται το μυαλό μου. Ωραία «Ξέρω». Αν μείνω μέχρι εκεί – το’ χασα. Αν επιτρέψω να το βιώσω, να δω οτι ιδρώνουν τα χέρια μου, να δω οτι τρέμουν τα πόδια μου, να βιώσω το φόβο μου, να δω τι φοβάμαι, να εμπιστευτώ αυτό που συμβαίνει και να το ομολογήσω βέβαια, να μην το κρύψω. Την ώρα που το ομολογώ και είναι η Αλήθεια μου, απλά ολοκληρώνεται μέσα μου - γίνεται Επίγνωση. Κι έτσι μπορώ να προχωρήσω στην Συγχώρεση του Εαυτού μου. Όταν τον αρνούμαι τον Φόβο μου, μπαίνει μπροστά η Ντροπή μου: «Ντροπή Χριστίνα να ντρέπεσαι να φοβάσαι». «Ντρέπομαι που φοβάμαι»! Άμα ντρέπομαι που φοβάμαι, τότε χάνω την Εμπιστοσύνη μου στον Εαυτό μου, αυτόματα δηλαδή χάνω και ένα κομμάτι της Αξίας μου.

 

Έτσι πολύ όμορφα προχθές σε μια συνεδρία, λέει  ο Κύριος σε κάποιον: «Κατέβασε την κουρτίνα της Ντροπής να νιώσεις την Αλήθεια, να συγχωρέσεις τον Εαυτό σου, για να περπατήσεις στη Χαρά της Αίσθησης». Τι ωραία που του το είπε. Δείτε πόσες φορές με την Ντροπή χάνουμε την Εμπιστοσύνη μας στον Εαυτό μας και μας προδίδουμε. Χάνουμε την Αξία μας.

 

Αν θέλω να πω κάτι στη Δήμητρα για παράδειγμα, και ντρέπομαι να της το πω, η Δήμητρα δεν χάνει κάτι, εγώ χάνω - αυτό που έχω να πω. Άρα χάνω και την Αξία μου και κρύβομαι. Που σημαίνει συρρικνώνομαι και μικραίνω.

 

Αν έχω κάνει κάτι και ντρέπομαι να το πω, αυτό δεν θα φύγει ποτέ μέσα από εμένα, δεν θα με ανακουφίσει, δεν θα βγει, άρα θα με βάλει πάλι στην Συρρίκνωση. Δεν θα με βάλει στο Άπλωμα, στην Ελευθερία, στη Χαρά... Γιατί ντρέπομαι. Άρα ποτέ δεν θα συγχωρέσω τον Εαυτό μου γι’ αυτό που έχω κάνει, θα μείνω μες την Ντροπή κι έτσι θα χάσω την Αξία μου.

 

Έτσι βλέπουμε τους ανθρώπους να κινούνται σε λάθος δρόμο: «Θα κάτσω σε αυτή τη σχέση γιατί έχω δώσει πάρα πολλά. Ντρέπομαι τώρα να χωρίσω. Ντρέπομαι να πω τι έχω κάνει. Κι έτσι χάνω την Αξία μου». Πολύ όμορφα ο Κύριος, στα πρώτα μου βήματα, έλεγε

-   «Δε με νοιάζει αν θα πέσεις κάτω. Εγώ θα σε σηκώσω. Δε με νοιάζει αν παρεκτραπείς. Με ενδιαφέρει οτι θα ξαναμπείς στο Δρόμο σου, θα μπεις δηλαδή στην Αλήθεια σου. Με νοιάζει η Επίγνωση, οτι έχεις βιώσει και περπατάς. Ξαναμπαίνεις στο Δρόμο σου».

 

Όταν μου έδειχνε τον Δρόμο, στις Διασταυρώσεις, υπήρχαν ανοίγματα. Εκεί περίμενε το Κακό, το οποίο είχε πολύ μεγάλη έλξη να σε τραβήξει από το Δρόμο σου. Αν γλύτωνες από μια Διασταύρωση, στην επόμενη θα σ’ έπιανε. Όταν όμως θα έμπαινες πάλι στο Δρόμο σου – αυτό ήταν το όμορφο. Αυτό ήταν το Θέλημα. Να βρεις το Δρόμο σου.

 

Έτσι τον ρωτούσα χθες βράδυ, για κάποιο λόγο, αν έχω υπηρετήσει το Κακό. Και δεν μου απαντούσε. Ο λόγος που δεν μου απαντούσε ήταν γιατί εγώ φοβόμουνα να ακούσω τι θα μου πει. «Κι αν το’ χω υπηρετήσει; Πως υπηρετώ τώρα το Φως;» λέει το μυαλό. Όταν το μεσημέρι πήγα και έκανα Προσευχή του είπα:

-   «Είμαι έτοιμη να μου πεις αν έχω υπηρετήσει το Κακό» και μου λέει οτι:

-   «Μια Ψυχή θα περάσει όλα τα στάδια της Γης, γιατί μέσα από όλα τα στάδια μπορεί να επιλέξει το Δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών. Αν δεν υπηρετήσει έστω και για μια Στιγμή το Κακό, πάντα θα έχει έλλειμμα μέσα του «οτι αυτό εγώ δεν το δοκίμασα».

 

Αν αυτό μου το έλεγε χθες, δεν θα μπορούσα να το δεχτώ. Σήμερα ήμουν έτοιμη να το δεχθώ. Άρα να εμπιστεύεστε τις αισθήσεις σας. Η Αίσθηση μου από την Πέμπτη το βράδυ ήταν πολύ έντονη γιατί κατά διαστήματα μύριζε το σώμα μου. «Μα πως γίνεται» λέω «αφού τώρα έκανα μπάνιο». Ήταν για κάποιες στιγμές - μετά τίποτα. Το ανέφερα το πρωί στο Δαυίδ: «Ξαφνικά μυρίζει το σώμα μου. Για ένα λεπτό». Σήμερα λοιπόν ρώτησα τον Κύριο γι’ αυτό και μου λέει: «Βλέπω-μυρίζω-γεύομαι-αισθάνομαι». Πάντα απαντάει με γρίφους...

 

Άρα δείτε τι κάνουμε: Το βλέπουμε το Κακό, το μυριζόμαστε οτι είναι κακό, το γευόμαστε, και μόλις αισθανθούμε οτι δεν είναι για εμάς, τότε γυρίζουμε εκεί που ανήκουμε. Στο Φως, στη Χαρά και στην Ευδαιμονία.

 

Μόνο που αυτός ο Δρόμος έχει περισσότερο Πόνο, γιατί είναι αφαιρετικός- βγάζω από πάνω μου. Ο Δρόμος για το Κακό έχει γλύκα γιατί εκεί δεν αισθάνεσαι, απλά φαντάζεσαι.

-  «Δεν έχει» μου λέει «σημασία ο τρόπος που πήγες και υπηρέτησες. Σημασία έχει οτι το γεύτηκες, και οτι είσαι έτοιμη για να πας στο Δρόμο της Ψυχής σου».

 

Έτσι απλά συγχωρεί ο Κύριος! Μόνο με την Αποδοχή μας.

-  «Δέχομαι» λέω εγώ, και Εκείνος λέει:

-  «Προχώρα».

 

Όταν άκουγα στην Εκκλησία οτι πρέπει να φοβάμαι τον Θεό, γαι κάποιο λόγο αυτή η έκφραση δεν μου έκανε. Για ποιό λόγο να φοβάμαι το Θεό; Έτσι, σε έναν φίλο που ήρθε μια φορά και με ρώτησε:

-    «Ποιός είναι ο Δρόμος που ακολουθείς;» εγώ απάντησα:

-   «Είναι ο Δρόμος της Ψυχής μου. Αυτό ήθελα πάντα να κάνω. Και αυτό κάνω.»

-   «Μα δεν είναι της εκκλησίας» μου είπε.

-   «Στην εκκλησία υπάρχει Φόβος» του απάντησα.

-   «Μα γιατί το λες αυτό;» με ρωτάει

-   «Γιατί όταν πήγαινα να κοινωνήσω, έλεγε ο παπάς Μετά φόβου Θεού, πίστεως και Αγάπης προσέλθετε. Δεν μίλησε καθόλου για Εμπιστοσύνη, κι έχει κάνει την Εμπιστοσύνη, Φόβο»

-   «Μα το ίδιο είναι» μου είπε...

-   «Το’ χεις βιώσει;»

-  «Όχι. Το’ χω ακούσει όμως».

-  «Οκ. Όταν το βιώσεις, θα τα ξαναπούμε».

 

Σήμερα λοιπόν, είδα μπροστά μου αυτή τη σκηνή, που του μίλαγα πριν τέσσερα χρόνια. Και είπα: «Ούτε εγώ το είχα βιώσει τότε, και το έκρινα εκείνη τη στιγμή. Τώρα που το βίωσα, οκ, άλλη αίσθηση. Τώρα δεν θα μπω στη Μάχη». Μπες στη Εμπιστοσύνη μέσα από την Αίσθηση και την Αλήθεια του Εαυτού σου.

-  «Μα ξέρεις» λέει «τι έχω κάνει εγώ;»

-  «Για ποιόν;» τον ρωτάω..

-  «Μα για την εκκλησία».

-  «Ωραία, τώρα άρχισε να κάνεις και για τον Εαυτό σου».

 

Δεν θα το καταλάβουν. Γιατί ο εαυτός τους δεν είναι η εκκλησία. Όταν ο Κύριος είπε στον Πέτρο «Επάνω σου θα χτίσω την Εκκλησία Μου» (και γι’ αυτό και τον ονόμασε Πέτρο), εννοούσε την ανθρώπινη Εμπιστοσύνη στην Αλήθεια της Γης. Η Πέτρα είναι η Γη. Η Εμπιστοσύνη του Εαυτού είναι αυτό που γειώνει η Δευτέρα Παρουσία στη Γη, που θα ενωθεί με την Εμπιστοσύνη του Θεού και θα ολοκληρώσει την Αλήθεια. Αυτή είναι η Εκκλησία. Ο καθένας θα είναι μια Εκκλησία και όλοι μαζί θα γίνουμε το Όλο. Έτσι απλά....

 

Αλλά για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται να πέσει η κουρτίνα της Προδοσίας, της Αμφιβολίας, της Ντροπής. Και πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα φόβος. Τα αποδέχομαι, συγχωρώ τον Εαυτό μου και μέσα από τη Συγχώρεση παίρνω την Αίσθηση και την Αλήθεια της Ψυχής μου.

 

Το Σώμα έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο.Όταν έρχονται σε μένα, τους λέω: «Για ποιο λόγο ήρθες;». Άλλοι μου λένε: «Για να δω την Αλήθεια μου». Άλλοι μου λένε: «Θέλω να βιώσω την Αγάπη».

 

Η διαδρομή είναι να βρω το σώμα μου, να το αισθανθώ, να αφαιρέσω όλα τα συναισθήματα που με έχουν κάνει να το χάσω και να το θεωρώ απλώς δεδομένο. Και αφού τα αφαιρέσω τα συναισθήματά μου, και μπω στην Εμπιστοσύνη εκεί θα πάω να πάρω την Ψυχή μου στα χέρια μου. Με την Ψυχή μου στα χέρια μου πάω στο Θεό.

 

Όταν φτάσω σε αυτό το επίπεδο, παύω να ζητάω, γιατί έχω οτι χρειάζομαι. Όσο ζητάω, ακόμα δεν έχω την Ψυχή μου στα χέρια μου. Όσο δεν εμπιστεύομαι εμένα, δεν έχω την Ψυχή μου στα χέρια μου. Όσο υπάρχουν ακόμα μέσα μου άνθρωποι, καταστάσεις που μου παίρνουν ενέργεια, δεν έχω την Ψυχή μου στα χέρια μου.

 

Περπατάω, παίρνω κομμάτι κομμάτι την Αξία μου, και μόλις με εμπιστευτώ πλήρως τότε είμαι έτοιμη να απλώσω τα χέρια μου και να πάρω την Ψυχή μου και να πάω προς τον Θεό.

 

Όταν ο Κύριος πήγε να προσευχηθεί στο Όρος Θαβώρ που έγινε η Μεταμόρφωση, πήγε με την Ψυχή του στα χέρια Του, με όλη του την Αξία, με όλη Του την Εμπιστοσύνη. Αλλά κι αυτός είχε να αντιμετωπίσει όλα όσα περπατάμε κι εμείς. Ήρθε σαν απλός άνθρωπος στη Γη. Βίωσε τον άνθρωπο. Βίωσε το Κακό. Και μετά πήγε με την Ψυχή Του στα χέρια Του. Έτσι έγινε η Μεταμόρφωση.

 

Άρα χρειάζεται να εμπιστευτώ. Χρειάζεται να δω την Αξία μου και να με εμπιστευτώ.

Πολύ εύκολα δίνουμε αξία στους άλλους. Γιατί τους βλέπουμε, κι έτσι μπορούμε να τους δώσουμε την Αξία. Άρα, για να πάρω τη δική μου Αξία χρειάζεται να δω Εμένα. Αυτό που οι άνθρωποι δεν ξέρουν είναι οτι η Αξία που δίνουν στους άλλους είναι ψεύτικη. Γιατί η Αληθινή Αξία δεν δίνεται. Η Αληθινή Αξία είναι μια και μοναδική για τον καθένα.

 

Άλλοι θα μπουν και θα κάνουν σύγκριση. Εσύ είσαι 2, εσύ είσαι 8, εσύ είσαι 20.Για τον Κύριο δεν έχει ποσοστά. Έχει μόνο Αξία. Βρες την, βίωσέ την, αποδέξου την, και είναι εντάξει.

 

Όλοι είμαστε Ψυχές σε Σώματα, που κατεβαίνουμε στη Γη για να βιώσουμε κάθε φορά ένα Νέο Περπάτημα. Γι’ αυτό ποτέ το δικό μου Περπάτημα δεν είναι ίδιο με του διπλανού ή με του απέναντι. Γιατί είναι άλλη Ψυχή που έχει έρθει να βιώσει άλλα πράγματα.

Ακόμα και τα παιδιά μας, είναι Ψυχές, έχουν έρθει να βιώσουν άλλα πράγματα. Εγώ θα περπατήσω, κι αν αυτά θέλουν να ακολουθήσουν εμένα «όποιος θέλει οπίσω μου ελθεί». Εγώ θα τους δώσω αυτό που χρειάζονται αφού γεννηθήκανε σε μένα, και θα τους επιτρέψω την Ελευθερία τους. Είναι Ψυχές.

 

Εγώ ήρθα να βιώσω την Προδοσία. Γιατί να τη βιώσει και ο άλλος; Ο άλλος μπορεί να ήρθε να βιώσει την Κακία, τη Ζήλια, το Μίσος, τη Χαρά, την Ευδαιμονία.Γιατί να βιώσει την Προδοσία; Άρα επιτρέπουμε την Ελευθερία, για να βιώσει η κάθε Ψυχή αυτό που ήρθε να βιώσει.

 

Όσα χρόνια μιλούσα με την Παναγία, όταν πήγαινα σχολείο, δεν με πήγαινε η μάνα μου. Με πήγαινε η ίδια η Παναγία. Και μου έκανε εντύπωση οτι ποτέ δεν με έπαιρνε από το σπίτι μου, παρά Την συναντούσα σε μια πλαγιά που είχε ένα ρέμα από κει που έμενα.Και πέρναγα το ρέμα, και κείνη την ώρα μου έδινε το χέρι Της και με βοήθαγε και πήγαινα μέχρι το σχολείο.

 

Πολλές φορές επειδή ήμουν πολύ αδύνατη τότε (μην με βλέπετε τώρα), η μάνα μου μου έβαζε πέτρες στην τσέπη μου, στην ποδιά μου, για να μη με πάρει το ρέμα, γιατί κάποιες φορές φύσαγε πάρα πολύ. Τότε η Παναγία ερχόταν στην απέναντι πλευρά και με έπαιρνε, και δε φοβόμουνα. Είχα Εμπιστοσύνη. Στην πορεία της ζωής μου έχασα την Εμπιστοσύνη μου, αλλά στους ανθρώπους και στον εαυτό μου, όχι σε Εκείνη. Τώρα όμως, περπατώντας το Δρόμο της Εμπιστοσύνης, είναι τελείως διαφορετικά. Άρα κάθε Ψυχή, έχει τη δική της Διαδρομή.

 

Αν κάποιος έχει έρθει για να βιώσει τον Πλούτο, και τον δείτε να κάνει συνέχεια χρήματα χωρίς όμως να τα γεύεται, την επόμενη φορά που θα έρθει, θα βιώσει την Φτώχεια γιατί δεν τα γεύτηκε. Αυτός που θα κατέβει να βιώσει τον Πλούτο της Ψυχής του, απλά θα ολοκληρωθεί. Θα πάει πλούσιος στη Βασιλεία του Ουρανού. Ο ένας πλούτος είναι του μυαλού, ο άλλος πλούτος είναι της Ψυχής. Αυτός που θα εμπιστευτεί τον Εαυτό του θα εμπιστευτεί και τον Θεό. Άρα ενώνεται με τον Θεό. 

 

Όταν κατεβαίνεις στη Γη, κατεβαίνεις με μια αιτιολογία, με έναν σκοπό. Αυτό θα βιώσεις. Επειδή όμως η Γη είναι μεγάλο περπάτημα, υπάρχει περίπτωση να μην το βιώσεις και να γυρίσεις πίσω. Αν όμως το βιώσεις, υπάρχει περίπτωση να επιλέξεις να βιώσεις και κάτι άλλο. Άρα σε μια ζωή μπορεί να βιώσεις δύο και τρία πράγματα μαζί. Δεν σημαίνει οτι επειδή κατέβηκα να βιώσω την Προδοσία, σε όλη μου τη ζωή θα είμαι μες την Προδοσία. Θα είμαι όσο το αρνούμαι. Μόλις το βιώσω και το αποδεχτώ, πάω στο επόμενο που ζητάω να βιώσω.

 

Όταν φτάσω σε αυτό που θέλει η Ψυχή μου δε ζητάω πλέον, γιατί έχω φτάσει σε αυτό που θέλει η Ψυχή μου. Αν η Ψυχή κάποιου σταματήσει στη Χαρά είναι οκ. Αν κάποιου σταματήσει στην Ευδαιμονία είναι οκ. Αν κάποιου η Ψυχή ζητήσει την Ολοκλήρωση, είναι οκ! Ανάλογα τι ζητάω. Αν ζητήσω κάτι και το πάρω, παύω να ζητάω πλέον. Έτσι, άλλες Ψυχές θα φτάσουν στη Χαρά, άλλες θα φτάσουν στην Ευδαιμονία και άλλες θα φτάσουν στην Ολοκλήρωση. Όπως επίσης και άλλες θα χαθούν. Διαδρομή είναι...

 

Ας δούμε λοιπόν μόνο τη Θέληση της Ψυχής, του καθενός ξεχωριστά, χωρίς να κοιτάω τι θέλει ο άλλος. Όταν ο Κύριος ακούει αυτό που ζητάει η Ψυχή, το δίνει αμέσως απλόχερα. Όταν οι άνθρωποι όμως ζητάνε από το μυαλό, δεν ακούει τίποτα. Άλλοι πάλι φοβούνται να ζητήσουνε, γιατί αν μου δώσει αυτό που θα ζητήσω, τι θα το κάνω; Αυτό το’ νιωσα.

 

Πήγα να πω μια μέρα: «Ποιό είναι το επόμενο βήμα μου Κύριε;» και το ξαναμάζεψα. «Κι αν μου δώσει κάτι και γω δεν μπορώ να το κάνω;» Εκεί φοβήθηκα πάρα πολύ. Τώρα όμως κάθε φορά που περπατάω λέω: «Θέλω το επόμενο βήμα μου», όχι «Ποιό είναι το επόμενο βήμα μου». Άλλη αίσθηση! Μέχρι να φτάσω σε ένα σημείο που απλά το επόμενο βήμα μου θα είναι μόνο η Αίσθηση: «Τελείωσα με αυτό, πάω στο επόμενο». Θα πραγματοποιείται μέσα από την Αίσθησή μου.

 

Άρα για να πάω μέχρι εκεί, απλά περπατάω, και φοβάμαι, και πονάω, κι εμπιστεύομαι. Και φοβάμαι, και ντρέπομαι, και συγχωρούμαι. Έτσι είναι το Περπάτημα... Πάω ανάλογα με αυτό που αισθάνομαι.

 

Γι’ αυτό είπε ο Κύριος «Θα μπω σε όσους αισθάνονται». Γιατί όταν κατέβει θα τον αισθανθούμε. Αυτοί που δεν θα αισθάνονται, δεν θα το δουν. Θα ξέρουν μόνο οτι θα έρθει, αλλά δεν θα τον δουν...Γιατί περιμένουν να τον δουν με τα μάτια του κεφαλιού τους. Αλλά θα τον δουν όσοι αισθάνονται, με τα μάτια της Ψυχής τους...Έτσι είναι η Δευτέρα Παρουσία. Στην Πρώτη τον είδαν με τα μάτια του κεφαλιού τους, στη Δεύτερη με τα μάτια της Ψυχής τους.

 

Άρα αισθάνομαι και βρίσκω την Ψυχή μου για να δει τον Κύριο στη Δευτέρα Παρουσία που είναι πολύ κοντά. Όλο αυτό το Περπάτημα είναι η διαδικασία για να μπορέσουμε να βιώσουμε αυτό το μεγαλείο. Θα γίνει για πρώτη φορά στη Γη – μια και μοναδική. Έτσι γράφει το Μήνυμα... Γιατί όπως λέει κι ο Δαυίδ: «Ο Θεός δεν επαναλαμβάνεται»...

 

Την Πρώτη φορά τον έστειλε σαν Άνθρωπο, τώρα θα τον στείλει σαν Αίσθηση. Αλλά για να το νιώσετε αυτό, χρειάζεται να νιώθετε το σώμα σας και την Ψυχή σας. Έτσι θα βρει χώρο και θα μπει.

 

Σαν την Αναπνοή. Όποιος είναι ζωντανός, αναπνέει. Έτσι το Σώμα βρίσκει την αναπνοή και ζει. Εισχωρεί ο αέρας, μπαίνει και προχωράει η Ζωή. Άμα πάψω να αναπνέω, παύω να υπάρχω. Άμα πάψω να αισθάνομαι, παύω να υπάρχω. Άμα όμως αναπνέω και αισθάνομαι, μέσα από την αναπνοή μου θα εισέλθει και η Θεία Χάρη που περιμένουμε στη Γη.

 

Ακολούθησε ένα διάλειμμα, ενώ στη συνέχεια ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους έκαναν κάποιες ερωτήσεις και συζήτησαν με τη Χριστίνα για τις απορίες τους. Όταν ολοκληρώθηκε αυτός διάλογος, ξεκίνησε ο Προσευχή και το Μήνυμα του Κυρίου μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.


 

Πάρτε λίγο επαφή με το σώμα σας. Αισθανθείτε λίγο την Καρδιά σας. Πάρτε επαφή με τις Αρνήσεις που έχετε για τον Εαυτό σας. Ξεκινήστε πρώτα από το Σώμα σας – τι αρνείστε μέσα από το Σώμα σας – και φέρτε μπροστά σας συναισθήματα που αρνείστε να τα δεχθείτε.

 

Πάρτε επαφή με το Σώμα σας όταν μιλάτε για την Αγάπη, και για την Προδοσία. Αισθανθείτε για ποιό από τα δύο συναισθήματα ντρέπεστε.

 

Πάρτε επαφή με την Χαρά, με την Κακία, και αισθανθείτε με ποιό από τα δύο συναισθήματα ντρέπεστε.

 

Πάρτε επαφή με την Ευδαιμονία όπως εσείς την αισθάνεστε, και με τον Θυμό. Δείτε με ποιό από τα δύο συναισθήματα ντρέπεστε.

 

Σας συνδύασα την Αγάπη με την Προδοσία. Σας συνδύασα τη Χαρά με την Κακία. Σας συνδύασα την Ευδαιμονία με τον Θυμό. Αποδεχθείτε την Αλήθεια σας για να βιώσετε την πραγματικότητα των συναισθημάτων.

 

Το Μυαλό ευδαιμονεί με τον Θυμό, χαίρεται με την Κακία, αγαπάει με την Προδοσία. Η Ψυχή βιώνει το Θυμό, αποδέχεται, συγχωρεί και ευδαιμονεί. Βιώνει  την Κακία, αποδέχεται, συγχωρεί και χαίρεται.Βιώνει την Προδοσία, αποδέχεται, συγχωρεί και αγαπάει. Έτσι κατεβάζει την κουρτίνα της Ντροπής και βλέπει την Αξία του Εαυτού.

 

Ψυχή και Σώμα, Αξία και Αλήθεια Ψυχής. Αναπνεύστε κι επιτρέψτε στο Σώμα σας να βιώσει την Καινούργια Πραγματικότητα.

 

Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού Του του Ιησού Χριστού, του Υιού Του στη Γη Δαυίδ, της Μητέρας Χριστίνας σε Σώμα Κόρης Χριστίνας, εις στο Άγιον Πνεύμα, και όλα εις τον Έναν και Μοναδικό Θεό. Σφραγίζω με το Πεντάκτινο Αστέρι και απελευθερώνω την Ντροπή από τους ανθρώπους. Αμήν.

 

Χριστίνα: Δαυίδ; Έχεις να μας πεις κάτι; (Ο Δαυίδ παρακολούθησε τη Διδασκαλία μέσω skype)

 

Δαυίδ: Χριστίνα, ήταν εκπληκτική η Διδασκαλία σήμερα. Δεν υπάρχουν λόγια. Θέλω να την ξανακούσεις για να αρχίσεις να παίρνεις την πραγματική σου Αξία. Είναι πραγματικά ότι πιο όμορφο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Εκπληκτικό:

 

Χριστίνα: Δέχομαι!

 

Δαυίδ: Εκπληκτικό! Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα! Εκπληκτικό! Να το «φας» όλο! Σου αξίζει.

 

Χριστίνα: Στην αρχή ήταν πολύ μεγάλος ο φόβος μου!

 

Δαυίδ: Εκπληκτικό σου λέω Χριστίνα! Φύγε από "κει"....

 

Χριστίνα: Δέχομαι!

 

Δαυίδ: Άσε τι ήτανε. Τι είναι. Μην το ξαναπάς στο μυαλό. Να σταματήσεις να το κάνεις αυτό. Δες το λιγάκι. Σου λέω οτι ήταν εκπληκτικό και το ξαναπάς στο Φόβο. Μείνε στο εκπληκτικό.

 

Χριστίνα: Ωραία! Δέχομαι...

 

Δαυίδ: Θα σας αφήσω εγώ, για να μείνω λίγο με την Αίσθηση!

 

(Ακολούθησε διάλογος με τους παρευρισκόμενους για την εμπειρία που βίωσαν μέσα από την Προσευχή).

Share this