ΕλληνικάEnglish

Η Δύναμη της Αγάπης – Μέρος 4ο

Όταν αρχίζεις να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου, μετά δεν πας σε Δυάδα. 

Προσέξτε έχει ενδιαφέρον. Μετά πας σε Πλήθος. Όταν αγαπάς Εσένα πραγματικά, το επόμενο βήμα δεν είναι ότι αγαπάω εσένα – τους αγαπάω όλους!

Δεν υπάρχει ποτέ Δυάδα. Από τη Μονάδα πάς στο Πλήθος.

 

Τι λες τώρα, εεεε; Τι λες τώρα!!!

 

Μπορώ να επιλέγω κάποιους που απλά ταιριάζω. Αλλά αγαπάω τους πάντες.

Δεν θα φάω με όλους… Αυτό δεν σημαίνει πως δεν τους αγαπάω όμως.

Από τη Μονάδα στο Πλήθος πας – κατευθείαν…

Δεν πάς ποτέ από τη Μονάδα στη Δυάδα. Όταν πας στη Δυάδα – φαντασίωση – γειά σας!! Έχεις ακόμα δουλειά με τη Μονάδα.

 

Έτσι λοιπόν, όπως καταλαβαίνετε, επειδή ακριβώς δεν αγαπάμε, μπαίνει και η κρίση. Δηλαδή ποια κρίση; Γιατί να θυμώσω με κάποιον που είναι διαφορετικός από εμένα. Πάρα πολύ απλό. Γιατί δεν ταιριάζει μέσα στο νοητικό μου πρότυπο. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχω αγαπήσει ακόμα εμένα. Μόλις αγαπήσετε εσάς, ξαφνικά δεν έχει τόση μεγάλη σημασία πως είναι ο άλλος.  Όπως στη διαφήμιση: «Μπορώ και μόνος μου». Μπορώ και χωρίς εσένα. Τι ωραίο, Μεγαλείο!!!

 

Οπότε, σκεφτείτε, πως όλη αυτή η Αγάπη που μιλάμε τόσα χρόνια, είναι φαντασιακή… Με αυτό όμως καταρρέει και ένα πολύ μεγάλο σύστημα ηθικής, γιατί είναι σαν να μου λες πως τόσα χρόνια δεν αγαπάω!

 

Ναι, αυτό λέω!! Ότι σε δουλεύεις…

 

Μα αυτό είναι πάρα πολύ βαρύ, Άρη, τώρα τι μου λες τώρα…. μου κάνεις κόλπα..

 

Ναι, είναι πάρα πολύ βαρύ. Έχετε δίκιο…

 

Το λέω με την έννοια, ότι η Αγάπη, έχει το μέρος του Κύκλου που της αναλογεί…

Όταν ξεχειλώνει, ξεχειλώνει από αδυναμία.

Όταν συρρικνώνεται, συρρικνώνεται από αδυναμία.

Όταν έχει το μέγεθος στο Κύκλο που της αρμόζει, ανάλογα με τις συνθήκες την συγκεκριμένη στιγμή, έχει μια αυθεντικότητα.

 

Αυτό είναι δύσκολο να το πετύχεις.

Αλλά τουλάχιστον να ξέρουμε ποια είναι η αλήθεια…

Είναι πολύ συνειδητό να ξέρεις ότι: αυτή τη στιγμή σε αγαπάω και θα έπρεπε να σου ρίξω ένα χαστούκι… αλλά επειδή είμαι αδύναμος δεν το κάνω. Συνειδητότητα.

Δεν κρίνουμε την έλλειψη δύναμης και αγάπης. Απλά τη συνειδητοποιούμε.

Δε λέμε αυτός είναι χαζός ή αυτός δεν αγαπάει. Απλά συνειδητοποιούμε που είμαστε. Γιατί η κατανόηση και η βαθιά συνειδητοποίηση είναι που φέρνουν την Ισορροπία.

 

Δηλαδή όταν κάνεις λάθος, και ξέρεις ότι κάνεις λάθος, είναι ΟΚ!

Αν κάνεις λάθος, και μου το λες σωστό… εεεε… είναι βλακεία.

 

Μπορείς να λες: «Ναι, αυτή τη στιγμή δε σ’ αγαπάω, όμως το κάνω γιατί είναι αδύναμος». ΟΚ! Είσαι στο σωστό δρόμο – είσαι ΟΚ!

«Δεν είμαι ακόμα έτοιμος, να υποστηρίξω την αγάπη με τη δύναμη» - Είναι Οκ!

 

Μη μου το κάνεις όμως, ξέρεις…

 

  • «Δε θα του το πω, εεε, δεν θα τον αφήσω…

          …εεεε… ντάξει…. γιατί … είναι το παρελθόν… τόσα έχουμε ζήσει…»…         

             Εεεεεε.καλά…

 

  • «Δε μπορώ να το αφήσω τώρα μόνο του το παιδί. Και τι θα κάνει μόνο του…»

             Εεεε καλά εντάξει…!!!

 

Απλά εκδηλώνει τη δική σου αδυναμία να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να προχωρήσεις παρακάτω.

 

Έτσι λοιπόν, ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή: Ας πούμε πως δεν ξέρουμε τι σημαίνει αγάπη…

 

Πάμε και λίγο πιο βαθιά….

 

Όταν έχεις φτάσει σε ένα σημείο να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον μοιράζεσαι με τους άλλους, τότε έχεις μια δυνατότητα που είναι μοναδική – προσέξτε τι θα πω τώρα: Έχεις τη δυνατότητα να ερωτεύεσαι με τα πάντα…!!!

Ο Έρωτας σε αυτό το επίπεδο δεν είναι επιλεκτικός – είναι καθολικός.

Μπορώ να ερωτεύομαι με μένα, με τον Χ, με τη δουλειά… γιατί στην ουσία τι είναι ο έρωτας – θέλετε να δούμε λίγο τι θα πει έρωτας;

 

Άντε … αν και δεν μου το επιτρέπει πολύ – πέντε λεπτά όμως θα κάνω παρασπονδία μπας και βοηθηθεί κάποιος.

 

Έρωτας στην ουσία είναι όταν ένα δικό σου κομμάτι το αφήνεις στον άλλον, το βλέπεις και το ερωτεύεσαι…!! Φεύγει δηλαδή μια ουσία από εσένα, πάει στον άλλον και ερωτεύεσαι το είδωλο. Ποιο είδωλο δηλαδή; Αυτό που εσύ έχεις εναποθέσει πάνω σε αυτόν…

 

Δηλαδή αν εσύ παραδείγματος χάριν, θέλεις να εμπεδώσεις τον ανδρισμό σου, ο ανδρισμός σου που θα μπορέσει να καθρεπτιστεί; Σε μια όμορφη γυναίκα…

Δίνεις τον ανδρισμό σου σε μια όμορφη γυναίκα και ξαφνικά την ερωτεύεσαι. Γιατί; Γιατί βλέπεις ένα κομμάτι δικό σου που θέλεις να το εισπράξεις…

Διαφορετικά γιατί δεν ερωτεύεσαι μια άσχημη; Μα, με την άσχημη δεν μπορώ να ερωτευτώ τον ανδρισμό μου. Με μια όμορφη μπορεί να ερωτευτώ τον ανδρισμό μου!

 

Γιατί ερωτεύεσαι κάποιον που έχει χρήματα αλλά είναι άσχημος. Γιατί…

Γιατί εγώ θέλω να δω πάνω στον άλλον, ένα δικό μου κομμάτι που λέγεται ασφάλεια και ερωτεύομαι ξαφνικά αυτόν τον οποίο έχει χρήματα.

Τι ερωτεύομαι λοιπόν στην ουσία; Ερωτεύομαι ένα δικό μου κομμάτι, είτε θετικό, είτε αρνητικό που το περνάω στον άλλον…

 

Άρα, όταν φτάνετε σε άλλα μεγέθη αγάπης, επειδή αυτό ξεχειλίζει – δεν το προλαβαίνεις μετά - πλημμυρίζει από όλο σου το Είναι, δεν το προλαβαίνεις και ερωτεύεσαι τα πάντα. Είναι σαν το ποτάμι… πάει παντού… Οπότε έχεις μια αίσθηση Έρωτα με οτιδήποτε κάνεις, γιατί απλά ξεχειλίζει σαν το νερό ο Εαυτός και πηγαίνει δεξιά κι αριστερά… Φφφφφ…..

 

Κι έτσι έρχεται αυτό που λένε οι μύστες «μια μεγάλη έκσταση» γιατί μπαίνει ο Εαυτός τους μέσα στο Όλο κι αυτόματα χάνονται μέσα σε αυτό… Εμείς που είμαστε πιο συρρικνωμένοι το κάνουμε σταγόνα-σταγόνα… τακ… τακ… ερωτεύομαι αυτό… τακ… ερωτεύομαι εκείνο… μέχρι εκεί…

 

Αυτά τα λίγα… για να επιστρέψουμε πίσω. Γι’ αυτό δε με άφηνε. Γιατί το τι σημαίνει Έρωτας είναι τεράστιο θέμα… τ ε ρ ά σ τ ι ο. Τεράστια δουλειά. Υπάρχει ο φαντασιακός έρωτας και ο έρωτας ψυχής… να μην το ανοίξουμε αυτό τώρα. γιατί θα μιλάμε μήνες… γι’ αυτό το θέμα…

 

Άρα, λοιπόν επιστρέφουμε πίσω και λέμε ότι: Εάν τυχόν λέω ότι αγαπάω - ν’ αρχίσω λιγάκι να το αναθεωρώ… γιατί έχω ανάγκη να το λέω και να το δείχνω. Οκ!

Είναι τα δύο κλειδιά για να μπορέσω σιγά σιγά να μαζεύω πίσω τη βλακεία μου.

 

Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, είπα στον Κύριο, ότι είμαι πολύ τυχερός γιατί μου έδωσε σαν σώμα και σαν μυαλό στην κόρη μου, αυτά που το μυαλό μου θα ήθελε. Δεν ήθελα να με βάλει σε καμιά δοκιμασία να πρέπει ν’ αγαπήσω κάτι έξω από εμένα. Λέω «το γλύτωσα αυτό το έργο – δεν θα ήθελα να το βιώσω έτσι»… Δηλαδή να μάθω να αγαπάω κάτι που είναι ξένο σε εμένα. Ευτυχώς το έμαθα από άλλους δρόμους… Για κάποιους άλλους όμως, δεν ήτανε τόσο ευγενικός ο Κύριος…

Γι’ αυτό πολλοί κάνουν και δεύτερο και τρίτο παιδί, μέχρι το άλλο, λέει, να μου μοιάζει…

 

Είναι νοητικό κατασκεύασμα… τελείως… γιατί αγαπάει το είδωλο…. δεν αγαπάει την ψυχή… Κι είναι πάρα πολύ σκληρό μάθημα αυτό: Να μπορείς να μάθεις τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς φαντασίωση. Είναι από τα πιο σκληρά μαθήματα που μπορείς να πάρεις…. Από τα πιο δύσκολα…

 

Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές μεταφράζουμε την αγάπη σε «πρέπει», σε υποχρέωση, σε πράξεις, σε λόγια, σε μυθιστορήματα… Όλα τα μυθιστορήματα λένε… «επειδή την αγαπούσε… μπλα μπλα…μπλα…». Γιατί όλα τα μυθιστορήματα μιλάνε τόσο πολύ για αυτήν την αγάπη; Γιατί δεν την έχουμε βιώσει. Αν την βιώναμε δεν θα γράφαμε τίποτα…

 

Και πάμε και στο τελευταίο μέρος τώρα…

 

Ιεραρχία: Θεός – Κύριος – Εαυτός (Ψυχή) – από κάτω όλοι οι άλλοι….

 

Πως μπορείς να αγαπήσεις τον Κύριο;

Μόνο αν αγαπήσεις τον Εαυτό σου … Για να μπορέσεις να αγαπήσεις τον Κύριο, προϋποθέτει να μπορείς να πατήσεις καλά στο πρώτο σκαλοπάτι: Να αγαπήσεις τον εαυτό σου, να αγαπήσεις την Ψυχή σου, να μπορέσεις να την τιμήσεις. Τότε, μετά μπορείς να πας σε μια διαπραγμάτευση: «Ωραία, Κύριε, τώρα μπορώ να χαθώ μέσα σε Σένα».

 

Εάν τυχόν αυτό το σκαλοπάτι δεν το περάσεις και είσαι στο Νου, τότε αγαπάς τον Κύριο γιατί στην ουσία προβάλλεις στον Κύριο τις ανάγκες σου: αφού δεν μπόρεσα εγώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ, να αγαπήσω τον εαυτό μου και να αγαπήσω και κάποιον άλλον, εεε… ωραία ας «πάω» στον Κύριο…

 

Δηλαδή, μου πηδάς το «με αγαπάω»….

Κι εκεί μπαίνει ένα τεράστιο κομμάτι προβολών, και αρχίζουμε και λέμε ότι «με εγκατέλειψε ο Κύριος». Είναι μια καθαρή προβολή. Αφού δεν μπόρεσες να αγαπήσεις εσένα και να είσαι ειλικρινής και δυνατός μέσα σε αυτό που λέμε αγάπη, τότε αρχίζεις και λες: «Αφού δεν θα περάσω εγώ από τον Εαυτό μου (μέσα από την Ψυχή μου) θα πάω κατ’ ευθείαν στον Κύριο…».

 

Γιατί μου τον καλείς κάτω, γιατί μου τον κατεβάζεις ένα επίπεδο κάτω από την Ψυχή;

 

Γιατί μέσα από Αυτόν μπορώ πλέον να καλύψω όλες μου τις ανάγκες… ή τις επιθυμίες. Αυτό είναι που οδηγεί πολύ κόσμο να καταφύγουν στα μοναστήρια.

Γιατί πάνε στα μοναστήρια; Γιατί ατυχήσανε στη πραγματική ζωή, οπότε μεταφέρανε όλες τις προβολές πάνω στον Κύριο: «Εγώ δεν έχω άντρα, έχω τον Κύριο».

 

Μα για να ξεπεράσεις τους άντρες και να πας στον Κύριο, πρέπει πρώτα να τους «φας»… Μετά τους απαρνιέσαι… Μπορείς να απαρνηθείς μόνο κάτι που έχεις  «φάει»… Δε μπορείς να απαρνηθείς κάτι που δεν έχεις φάει…

Δεν μπορείς να «πηδήξεις» στάδιο… παρά μόνο αν τυχόν είσαι μια προχωρημένη ψυχή και το΄ χεις ζήσει σε άλλη ζωή το έργο αυτό…

 

Άρα λοιπόν φανταστείτε, ότι αρχίζουμε να ερωτευόμαστε τον Κύριο γιατί η Ψυχή μας πλησιάζει την ενέργειά του… τότε ναι… αλλάζει ο Έρωτας! Τότε φεύγεις από τη δουλειά, τη γυναίκα, τα παιδιά και ο Έρωτας αρχίζει και πηγαίνει σε Κείνη την ενέργεια. Τότε αρχίζει μια Ένωση. Τότε είσαι έτοιμος ν’ αρχίζεις να νιώθεις λίγο τις διαφορές…

 

«Α… που είναι; Να’ το κατεβαίνει… Πούντο δε το βλέπω… ααα… ok… είναι αίσθηση…. Μμμμ. Καλώς τον…»!!!

 

Μα που το ξέρεις;;;

Είναι Αίσθηση….

 

 

Μετά βέβαια όπως καταλαβαίνετε, για να κάνουμε και το αστείο μας, όταν συγχωνεύεσαι, μετά έχεις και μια οικειότητα…

 

Του λες: «Δε μας παρατάς τώρα… παράτα με…»

 

- Μα τι λες τώρα; Στον Κύριο;;;

 

Ναι στο Κύριο… Σαν να μιλάς στο φίλο σου…

Τι θα’ λεγες στο φίλο σου;

Σαν να σου λέει ας πούμε ο Κύριος: «Πάμε για προσευχή;»…

Λες: «Άστο τώρα…. Θα πάω αύριο…»…

 

- Μα… τι λες τώρα; Είναι πιο ψηλά από σένα. Πρέπει να γονατίζεις μπροστά του…!!!

 

Εεεε… ναι βέβαια…!!! Αλλά το περάσαμε αυτό το στάδιο…

Γονατίσαμε μια – δυό – πέντε - δέκα… μετά… μετά σηκώσαμε το ύψος!

Γιατί σηκώσαμε το ύψος; Γιατί για να περάσεις τη Βασιλεία των Ουρανών, πρέπει να πας σαν άρχοντας – όχι σαν ζητιάνος..!!!

 

Πως θα ανοίξει η Πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών; Παρακαλώντας;

Έχετε την εντύπωση πως θα κάθεστε έξω από την Πόρτα και θα λέτε:

«Σε παρακαλώ Θεέ μου, ή Κύριε μου, μου ανοίγεις την Πόρτα να περάσω;».

Εεε.. εκεί θα μείνεις… Θα κάθεσαι και θα παρακαλάς. Όσο είσαι γονατιστός, είσαι ηλίθιος. Μόλις έρθεις στο ίδιο ύψος με Εκείνον – ανοίγουν οι Πόρτες αυτόματα..

Δε παρακαλάς! Το δικαιούσαι…!

 

Άρα το δικαιούται εκείνος που είναι ήδη Βασιλιάς…

 

Είναι σαν τις τράπεζες. Σου δίνουν λεφτά μόνον όταν έχεις.

Πήγαινε έξω από  μια τράπεζα και παρακάλα…

Άμα σου δώσουνε, πες το μου και μένα…!!!

Όταν έχεις λεφτά, σου λένε περάστε…

Ακριβώς έτσι είναι και η Βασιλεία των Ουρανών…

Λες: Κύριε, σε αναγνωρίζω..

Και λέει: Μμμμμ… μου φέρνεις…!!! Ανοίξτε…

 

Άρα, έχει πολύ τροφή και πολύ σκέψη αυτή η ιστορία…

Γι’ αυτό το λόγο, επειδή αυτή είναι η Ιεραρχία, εάν την αλλάξεις την Ιεραρχία… και βάλετε το παιδί σας πρώτο, το γκόμενο πρώτο, τη γυναίκα σας πρώτη… και σπάτε την Ιεραρχία… είστε ηλίθιοι….

 

- Ανδρέας: Να ρωτήσω κάτι;

 

- Άρης: Ότι θέλεις…

 

- Ανδρέας: Υπάρχουν μορφές αγάπης; Αν υπάρχουν… Ή επίπεδα;  Μήπως 

  δηλαδή, μετά από όλη αυτή τη συζήτηση πιάσαμε το ιδανικό…

  Και δηλαδή τι;  Αν δεν έχουμε ζήσει το ιδανικό, δεν έχουμε ζήσει τίποτα;

  Υπάρχουνε επίπεδα; Υπάρχουνε μορφές;

 

- Άρης: Όχι. Δεν έχουμε ζήσει τίποτα. Καθαρές κουβέντες – καθαρές λύσεις.

  Για να το τελειώνουμε. Δεν έχεις ιδέα πως είναι. Δεν έχω ιδέα πως είναι. Τέλος.

  Γιατί μόλις γευτείς ένα γραμμάριο πραγματικής αγάπης, μετά είναι σαν να έχεις γευτεί όλον τον Ωκεανό. Δε παίζει ρόλο – είναι το ίδιο πράγμα…

  Ή πίνεις ή δε πίνεις… Ή το’ χεις ή δε το’ χεις… Όλο το άλλο είναι τελείως φαντασιακό. Γιατί μετά μπαίνουμε στα παιχνίδια του Νου…

  Γιατί ο νους παίζει με επίπεδα.

 

Άρα, ναι! Ο Νους θέλει μια διαβάθμιση, γιατί ο Νους παίζει με συγκριτικά μέσα.

Μη μου το πάρεις όλο ρε παιδί μου… «το αγαπάω το παιδί μου»…

Δεν είπα οτι δεν αγαπάμε… Είπα ότι η αγάπη αν υπάρχει χωρίς δύναμη είναι νερόβραστη… Στην ουσία δεν κάνει τίποτα… Αυτό εννοώ… Θέλει το όριο της, θέλει τη δύναμή της.

 

Σας είπα, ότι μιλάω για μια αγάπη που χρειάζεται δύναμη διαφορετικά μπαίνω σε φαντασίωση. Είναι πολύ εύκολο. Και πότε μπαίνω σε φαντασίωση.

Αν θεωρώ, ας πούμε, ότι αγαπάω 10 μέτρα ενώ στην πραγματικότητα βιώνω 10mm, όλο το υπόλοιπο είναι φαντασίωση… Άρα, σπας τη φαντασίωση και λες: «Εγώ σήμερα μπορώ να αγαπήσω τον Εαυτό μου 5 mm, τόσο μπορώ»… Οκ..!!!

Και γι’ αυτό που μπορώ να αγαπάω, τόσο ζω… Αγαπάω, αγαπάω, αγαπάω τον εαυτό μου… κάποια στιγμή θ’ αρχίζω ν’ ανθίζω και θα μπορώ να αγαπάω και κάποιον άλλον…. Μήπως και βγάλει η αγάπη μου καρπούς και «φάνε» κι άλλοι…

Προς το παρόν, δεν αγαπάω τον εαυτό μου τόσο… είμαι στα 5mm… Ok!

 

Ναι, αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είναι κακό;

Όχι, βέβαια. Είναι αυτό που είναι… ειλικρινές….

Ναι,  αλλά όταν όμως αρχίζω και λέω για πράγματα που δεν έχω κατακτήσει: «αγαπάω τον άντρα μου, το παιδί μου, τον πλανήτη …. και δε συμμαζεύεται…»… εεε… αυτό είναι φαντασίωση…

 

Άρα, όταν σπάμε την φαντασίωση και μπαίνουμε στην πραγματικότητα, κάτι έχουμε.

Κάτι έχουμε…. Οκ..

 

Με αυτήν την έννοια προσεγγίζω την αίσθηση της αγάπης σε αυτό το επίπεδο, με γνώμονα δηλαδή «πόσο μπορώ να με αγαπήσω»… Οκ.. 5mm… από μένα όμως… μην πάτε στον άλλον…!!! Πόσο μπορώ να με υποστηρίξω; Τόσο.

Οκ… άρα μ’ αγαπάω… αλλά μέχρι εκεί.

Το αναγνωρίζεις, και λες «το υπόλοιπο δεν μπορώ».

 

Διαφορετικά τι θα κάνεις;

Να φτιάξουμε ένα «Σύλλογο Αγάπης». Και τι θα κάνουμε;

Θα κάνουμε για παράδειγμα Προσευχή για να είναι καλά ο Πλανήτης…

Οοοοο… έχω ακούσει τέτοιες χαζομάρες - πολλές!!

-Τι κάνετε κάθε Τετάρτη;

- Κάνουμε προσευχή για να είναι καλά ο Πλανήτης…

 

Καλά… είστε χαζοί… Βρε χαζέ, για να είναι καλά ο Πλανήτης, χρειάζεστε μια

ενέργεια που να περισσεύει για να την καταθέσεις. Διαφορετικά, είναι όλο Προβολή.

Καθόμαστε όλοι εδώ, και λέμε να φτιάξουμε μια Προσευχή για τα παιδιά της Αιθιοπίας. Α, καλάααα….

 

Ξεκίνα πρώτα εσύ να φας που πεινάς, κι άσε τα παιδιά της Αιθιοπίας.

Εσύ πεινάς από ανάγκες, κι είσαι μέσα στη στέρηση και την πείνα…

Θες να πηδήξεις, θες να ζήσεις… εεεε….

Ξεκίνα με σένα κι άσε το παιδί της Αιθιοπίας.

- Όχι, αν είμαι καλός Χριστιανός και κάνω καλά την Προσευχή, μπορεί ο Κύριος να μου δώσει σαν αντάλλαγμα ένα γκόμενο ή μια γκόμενα…

 

Βέβαια, σε αυτές τις Ομάδες – ως δια μαγείας – μόλις βρω την γκόμενα δε ξαναπάω την άλλη Τετάρτη γιατί δε μ’ ενδιαφέρουν πια τα παιδιά της Αιθιοπίας. Γνωρίστηκα με τον δίπλα. Τώρα δεν έχω χρόνο πια για τα παιδιά της Αιθιοπίας.

 

Έχω δει πολλές ομάδες ηλιθίων. Όσες δε φαντάζεστε…

 

Είναι όλα μια φαντασίωση…

Μα, το καταλαβαίνεις από τα αποτελέσματα αν υπάρχει αγάπη ή όχι…

Είναι πολύ απλό! Μιλάμε τόσα χρόνια γι’ αγάπη κι ο Πλανήτης είναι σκατά…

Τι αγάπη υπάρχει;;; Μιλάμε γι’ αγάπη αλλά δεν την νιώθουμε…

 

Άρα αυτό βάζει έναν προβληματισμό…

Κάτσε ρε παιδί μου… ας μαζευτώ λιγάκι… Τη φαντασίωση μαζεύω…

Ας το μαζέψω λίγο… να το ξαναδώ…

 

Δηλαδή, για παράδειγμα, την ώρα που ξαφνικά μου βγαίνει να αγκαλιάσω τον άλλονε… ωωωχχχχ …. Θέλω να δω το σώμα μου! Ξαφνικά έχει πλημμυρίσει από κάτι το οποίο θέλω να το μοιραστώ… Οκ, άλλο πράγμα αυτό!!!

 

Ενώ, όταν ξαφνικά νιώθω λίγο άσχημα, και λέω: «Θέλω να σε πάρω μια αγκαλιά…», άλλο πράγμα αυτό…!

 

Άρα, πάλι πάμε στην Παρατήρηση..

Όταν με πλημμυρίζει μια ευφορία και θέλω να τη μοιραστώ – αυτό είναι αγάπη… Θέλω να τη μοιραστώ…

Θα πει ο άλλος «εγώ δε θέλω».

Εντάξει, δε πειράζει, θα μείνω μ’ αυτή. Και μένω μ’ αυτή…

- «Μα να σε πάρω μια αγκαλιά…»

- «Δε θέλω τώρα, είμαι σε άλλο mood», μου λέει η κόρη μου…

- «Μα έλα να τη μοιραστείς»… εεεε; Οκ, θα μείνω μόνος μου μ’ αυτό…

 

Αν όμως δεν είμαι καλά, θα μπω στο σπίτι και θα πω «να σε πάρω μια αγκαλιά;». Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι οτι ζητάω μια αγκαλιά…

Ασυνείδητα λέω: «Μου δίνεις μια αγκαλιά γιατί είμαι πολύ χάλια»!!!

Κι εκείνη τη στιγμή του λες: «σ’ αγαπάω»… Γιατί του λες σ’ αγαπάω εκείνη τη στιγμή;

Γιατί εκείνη τη στιγμή εισπράττεις κάτι από αυτό.

Ωωωωπ… ωωωωπ…. Μισό λεπτάκι….

 

Αυτό δεν είναι αγάπη… είναι ανάγκη…!!!

 

Κάτσε λίγο …. Cool…. Γιατί έτσι το παιδί μαθαίνει:

«Ααα… ωραία…. όταν ο μπαμπάς είναι χάλια, με αγαπάει…!!»

Αυτό περνάει στο υποσυνείδητο – άρα ποιος θα μ’ αγαπάει μεθαύριο;;;;

Κάποιος που είναι χάλια….!!!

Πως στην ευχή γίνεται μ’ αγαπάνε όσοι είναι χάλια…;;;;;

 

Αν όμως πεις στο παιδί σου εκείνη τη στιγμή:

- «Θέλω να μου δώσεις μια αγκαλιά γιατί είμαι χάλια».. Οκ!! Του δίνεις μια επιλογή…

- Σου λέει: «Κοίτα μπαμπά, κι εγώ χάλια είμαι – δε θέλω να σου δώσω αγκαλιά».

 

Ωχ… από τη κόρη μου δε θα πάρω αγκαλιά τώρα. Απ’ τη γυναίκα μου;

- «Γυναίκα, μπορείς να με πάρεις μια αγκαλιά γιατί είμαι χάλια;;;»

- «Κι εγώ χάλια είμαι…»…

 

Τώρα τι κάνω; Πρέπει να το μεταβολίσω μόνος μου…

Εδώ είμαστε…!!! Πήγαμε στο δρόμο μας….

Άρα, πρέπει να μπω στις εσωτερικές μου πηγές, να βρω τη εσωτερική μου Δύναμη, ν’ ανοίξω την πηγή μου για να γίνει η κάθαρση και για να κάνω το μεταβολισμό μου…

Ναι, αλλά αυτό έχει ειλικρίνεια. Είναι ξεκάθαρο.

Δεν έχει σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς… όλο το εμετικό αυτό πράμα….

 

Οκ;;; Πολύ ωραία. Άρα τι θα κάνω τώρα εγώ  Άρη; Μας πας στη Φαντασίωση!

Τι θα κάνω τώρα με την Αγάπη; Τι θα κάνω γω τώρα;

 

Ωραία, τώρα θα κάνουμε μια εσωτερική Προσευχή…

Να κάνω τι στο διάολο;

Μήπως και βρω την Αγάπη μέσα μου!!!

Πλάκα μου κάνεις τώρα;

Ναι, γιατί όσο την ψάχνεις έξω σου, σκατά στα μούτρα σου!

 

Άρα τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι η Αγάπη είναι σα μια φωτιά μέσα μου, κι επειδή ζω - καίει λίιιιιγο,…

Σαν το κάρβουνο. Σπίθες…

Πρέπει να πάω να τη βρω και να ρίξω τι μέσα; Ξύλα για να δυναμώσει…!!!

Και ποια είναι τα ξύλα; Η Φαντασίωση.

Πετάω στον εσωτερικό πυρήνα τη φαντασίωση. Και αυτό μεταβολίζεται…

Το καίει… Καίγοντας τη φαντασίωση, δυναμώνει η φωτιά… δηλαδή η Αγάπη!

Τι ωραία!!

 

Οπότε, το να σε αγαπήσεις, προϋποθέτει ότι είσαι έτοιμη να κάψεις τη Φαντασίωση… Όοουυυυυυ….

 

Και μπαίνει τώρα το δίλλημα: Αγάπη ή Φαντασίωση;

 

                                                                                        …. H Συνέχεια ακολουθεί….

 

                                                                                                              Δαυίδ, ο Εκλεκτός.  

 

Share this