ΕλληνικάEnglish

Το Πάσχα της Ψυχής μου είναι το Πέρασμά μου από το Σταυρό στο Αστέρι

Αφαιρώ το Ακάνθινο Στεφάνι από το κεφάλι μου, βγάζω τα Καρφιά από τα χέρια μου, τραβώ το Καρφί από τα πόδια μου και κατεβαίνω από το σταυρό. Πατάω στη Γη, με αγκαλιάζω, καθαρίζω τις πληγές μου και αρχίζω να περπατάω.

 

Σε κάθε μου βήμα δημιουργείται  ευθύς ο δρόμος, βήμα-δρόμος, βήμα-δρόμος.  Όταν σταματάω το περπάτημα μπροστά μου είναι το Κενό, η αντίστασή μου να συνεχίσω γίνεται στάση, μπαίνω στην αναμονή και στη συνέχεια έχω να επιλέξω. Προχωράω ή γυρίζω πίσω; Στο κενό δεν μπορώ να μείνω για πολύ.

 

Κάθε μου βήμα γίνεται ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα εσωτερικά και εξωτερικά: αποφασίζω και το πόδι μου κάνει το επόμενο βήμα, σηκώνω το πόδι μου για  το επόμενο βήμα και αμέσως γίνεται η αλλαγή μέσα μου.  Μόλις αποφασίσω να συνεχίσω το περπάτημα τότε το επόμενο βήμα μου, που έχει περάσει από το στάδιο της δοκιμασίας, γίνεται πιο σταθερό.

 

Περπατώντας ανακαλύπτω ότι ο φόβος μου μειώνεται, η ενοχή υποχωρεί, το βάδισμα δίνει νέα πνοή στο σώμα μου, θέτει σε εγρήγορση τις αισθήσεις μου, ο παρατηρητής μου ενεργοποιείται αφυπνίζοντας  ταυτόχρονα την αίσθηση της επαφής με το Σώμα. Το Σώμα δυναμώνει, το αίμα μου ρέει γοργά, η καρδιά μου χτυπά συντονισμένη με τα λοιπά όργανά μου. Το περπάτημα συνδέει τα μέλη μου ώστε το καθένα να επιτελεί την δική του λειτουργία αλλά να δονείται  και σε συνεργασία με τα υπόλοιπα.  Με το Σώμα μου σε αρμονία κοιτάζοντας  μπροστά το Δρόμο και περπατώντας, συνειδητοποιώ ότι ο Δρόμος δεν δημιουργείται πια σε κάθε μου βήμα αλλά απλώνεται μπροστά μου ήδη έτοιμος για να τον περπατήσω ως τον Έναν και Μοναδικό.  Όντας στον Δρόμο της Ψυχής μου, συναντώ το έναν δρόμο της Αλήθειας και της Ζωής.

 

Αφού με κατεβάσω από το Σταυρό πάνω στον οποίο  το μυαλό μου σταύρωσε τα «θέλω» της Ψυχής μου, φτιάχνω τη δική μου Κιβωτό για να σώσω την Ψυχή μου. Απομακρύνω κάθε απειλή που ονομάζεται, Φόβος, Ενοχή, Προσδοκία, Απαξίωση, Στέρηση, Δειλία και μετατρέπω το Σώμα μου σε Κιβωτό που θα διαφυλάξει την Ψυχή μου ώστε να αρχίσει να παράγει τον πρώτο Ήχο της για να την ακούσω, να τη νιώσω, να την αισθανθώ.

Μόλις πάρω την Ψυχή μου στα χέρια μου, τότε το Αστέρι μου με οδηγεί από τον Σταυρό, στην Κιβωτό για να βρω το Αστέρι. Το Αστέρι που πριν δύο χιλιάδες χρόνια οδήγησε τους Μάγους στην μικρή Κιβωτό-Φάτνη που γεννήθηκε η Ψυχή-Αγάπη. Το Αστέρι που οδηγούσε την Παναγία και τον Κύριο σε όλη της διάρκεια του περπατήματός Τους στη Γη. Αστέρι Δύναμης, Αγάπης και Σοφίας.

Κατεβάζω την Αγάπη-Χριστό από το Σταυρό, σηκώνω τη Δύναμη-Μητέρα που στέκεται γονατιστή στη βάση του και αρχίζω να προχωράω ως Αστέρι. Η πρώτη ακτίνα του είναι το κεφάλι μου – σοφία. Οι δύο οριζόντιες ακτίνες του είναι τα χέρια μου - αγκαλιά και νέα δημιουργία. Οι δύο κάθετες ακτίνες του είναι τα πόδια μου – ο δρόμος της ένωσής μου με τον έναν και αληθινό Θεό μου.

Είναι το Aστέρι που αυτήν τη χρονική περίοδο εγκαθιδρύεται στη Γη ως σύμβολο Φωτός και Δύναμης στους αιώνες που θα ακολουθήσουν. Η Ενέργεια που διαχέει είναι αυτή της Θείας Δυνάμεως που χρειάζεται ο άνθρωπος για να πετάξει από μέσα και γύρω του την πλάνη του νου.

 

Το Αστέρι έχει βάθος, είναι πρισματοειδές και κάθε περιστροφή του παρασύρει και ξεριζώνει ό,τι είναι σαθρό και ψεύτικο. Δες το πώς λάμπει πρώτα ως Σύμβολο και μετά σκύψε μέσα σου και δες τη λάμψη της Ψυχής σου. Η Ψυχή σε καλεί να νιώσεις πως είναι να είσαι ο Άνθρωπος-Αστέρι, σώμα με ψυχή, δρόμος συνεχής μέχρι την Ένωση.

Είμαι ο Άνθρωπος – Αστέρι, δηλαδή έχω Φως, έχω Αγάπη, έχω Δύναμη, έχω Σοφία και περπατάω στο Δρόμο της Ψυχής μου για να ενωθώ με το Θεό μου.

Είμαι ο Άνθρωπος-Αστέρι που μετατρέπω τη γνώση που μέχρι σήμερα έλαβα σε Σοφία Εαυτού, το Φόβο σε Δύναμη, τη Λύπηση σε Αγάπη. 

Είμαι ο Άνθρωπος – Αστέρι που βγαίνω από τον πόνο και την ενοχή της θυσίας για να βιώσω την Αξία του Εαυτού μου ως δημιούργημα του Πατέρα μου που φέρει στοιχεία κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσίν του. Κατεβαίνω από το Σταυρό μου και επιβιβάζομαι στο Αστέρι μου. Σώζω τον Εαυτό μου, την Ψυχή μου, για να την νιώσω να κατοικεί στο σώμα μου, να κατευθύνει το Δρόμο μου ώστε τελικά να σωθώ. Με σώζω για να σωθώ και να ζήσω στη Νέα Γη. Εμπιστεύομαι εμένα, παίρνω την ευθύνη του Εαυτού μου και προχωράω. Αυτό είναι το Αστέρι μου. Και όσο προχωράω τόσο αυτό θα λάμπει, θα βαθαίνει, τόσο θα μεγαλώνει και θα δυναμώνει.

«Εμπιστεύομαι έναν Θεό, Κύριον εαυτόν, ως Αυτός εκδηλούται διά απεσταλμένων Του επί της Γης φερόντων μορφάς άρρενος και θήλεος ώστε ο άνθρωπος να αισθανθεί την ολότητα της Θείας Ουσίας διά Υιού και Μητρός.  Δη μάλιστα την εποχήν τούτην ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει και να αισθανθεί την ποιότητα της Μητρικής Αγάπης – Δυνάμεως – Σοφίας την οποία αρνήθηκε και υποβίβασε στην Πρώτη Παρουσία».

Αν δεν περάσω από την Πόρτα της Γεννήτορος, αν δεν κοινωνήσω την Μάνα-Εμπιστοσύνη δεν δύναμαι  να φτάσω στον Υιό Δύναμη-Αγάπη.

Διά της Μητρός, εις τον Υιόν και διά του Υιού εις τον Πατέρα.

Όταν ο Κύριος έλεγε « Δι’ εμού εις τον Πατέρα» και «Εγώ ειμί, το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή» δίπλα Του υπήρχε πάντοτε η Μήτρα-Μητέρα της Δύναμης, που μετουσίωνε την άρνηση, δημιουργούσε το κατάλληλο  ενεργειακό πεδίο για να περπατήσει και να διδάξει ο Υιός.  Το έργο Τους ήταν ενωμένο και αλληλοσυνδεόμενο όπου το Θήλυ κομμάτι γεννούσε, δημιουργούσε, αγκάλιαζε, στήριζε και το Άρρεν κομμάτι προχωρούσε, δίδασκε, συγχωρούσε, ανέτρεπε κατεστημένα, άνοιγε δρόμο.

Στην ουσία όμως και οι δύο μορφές ως Μία Θεία Ενέργεια έδειχναν το Δρόμο της Επιστροφής και της Ένωσης, το πέρασμα από Μυαλό στην Ψυχή, το πέρασμα από το Σταυρό στο Αστέρι. Το πέρασμα της Ψυχής σε Σώμα στην Νέα Γη.

Ελένη  Τσακασιάνου

Μοιραστείτε το