ΕλληνικάEnglish

Όταν ένα Aστέρι γεννιέται ένας Σταυρός ετοιμάζεται …..

 

 

Το ακόλουθο Μήνυμα δόθηκε την Κυριακή 21/12/2014 από τον Κόσμο των Αρχαγγέλων, μέσω της Ελεονώρας.


 

Πριν 2.000 η γέννηση του Θεϊκού Φωτός σε σώμα επί της Γης συμβολίσθηκε στον ουρανό με ένα λαμπερό Αστέρι.  Το φως ταυτόχρονα γεννήθηκε σε σώμα στη Γη και ως ουράνιο σώμα στον ουρανό δείχνοντας την ενότητα των πεδίων της δημιουργίας και ότι η ζώσα ψυχή υπάρχει ταυτόχρονα σε γη και ουρανό ως ενέργεια που λάμπει και φωτίζει υλικό και άυλο σώμα.  Η ψυχή – αστέρι λαμβάνει ένα σώμα ώστε να εκφράσει την ενέργειά της με το περπάτημά της στη γη, να πάρει τα βιώματά της και με κάθε βήμα της να απλώνει την ψυχική ενέργεια σε γη και ουρανό. Ο Κύριος ήλθε στη γη με ατόφιο κομμάτι ψυχής απευθείας από το Θεό και ο νους που υπήρχε στο σώμα Του ήταν συντονισμένος με τη Θεϊκή Σοφία χωρίς τις προσμείξεις της γνώσης.  Ήταν ένας νους που εμπιστευόταν και η πορεία του στη γη μέσα από την ένωσή του με τη Σοφία της Παναγίας καταδείκνυε πως ο σε εμπιστοσύνη νους επιτρέπει στη θέληση της ψυχής να βιώσει τις ανάγκες της αρχικά ως άνθρωπος και μετά αφήνοντας τον άνθρωπο, ως Θεάνθρωπος. Γι΄ αυτό και στις δοκιμασίες του νου και της άρνησης απαντούσε με το «Ύπαγε οπίσω μου», κλείνοντας την πόρτα της διαρροής της ψυχικής του ενέργειας. Δοκίμασε ως άνθρωπος τα του κόσμου τούτου, λάμβανε το βίωμα ως άνθρωπος και προχωρούσε στο επόμενο βήμα χωρίς να σταματάει με τα μάτια και τα πόδια στραμμένα στο δρόμο της αγάπης και της αξίας του εαυτού. Έτσι τιμούσε το Φως που έφερε, το σώμα Του δεν είχε διαρροές και αυτή η ενέργεια απλωνόταν σε όποιον άγγιζε και μιλούσε.

Η ζωή Του ήταν ένας δρόμος στον οποίον πορευόταν γειώνοντας το Φως μέσα από την Αλήθεια της ψυχής Του, όπως το αστέρι έχει το φως του είτε είναι ημέρα είτε είναι νύχτα. Στη γη τότε υπήρχε μόνον νύχτα, δηλαδή σκοτάδι και το κινούμενο Φως ανάμεσά τους φανέρωνε τη ζήλεια, την κακία, το φθόνο και το μίσος  που ο νους της γνώσης ανακύκλωνε μεταξύ των ανθρώπων. Το Φως τους ενοχλούσε, τους ξυπνούσε την αντίδραση, ο νους πανικοβλήθηκε, αρνήθηκε να αφήσει τον πόλεμο και επέλεξε να σβήσει το Φως για να συνεχίσει τα κατασκευάσματά του.  Χρησιμοποίησαν ως μέσον εξαφάνισης το σύμβολο του σταυρού, της ακινητοποίησης και παράλυσης του σώματος επειδή ο νους γνωρίζει πως μόνον όταν καθηλώσεις το σώμα,  η ψυχή θα σταματήσει να περπατάει και να γειώνει την ενέργεια της στη γη. Έτσι έστειλαν το αστέρι ξανά στον ουρανό και στη γη παρέμειναν οι σταυροί για να θυμίζουν πως κάθε φορά που πάω να τιμήσω την εσωτερική μου ανάγκη, ο νους θα μου ακινητοποιεί το σώμα για να συνεχίζει τον πόλεμο του ανικανοποίητου, αναλώνοντας  τη δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης  στη μάχη της διπολικότητας. Ετσι η ελεύθερη βούληση αντί να περπατηθεί από την ψυχή ως εργαλείο που θα οδηγήσει στην επίγνωση της ουσίας, καταναλώθηκε από το νου ως όπλο για την τροφοδότηση των αντιθέσεων της μάχης. Και επειδή οι λόγοι και τα έργα του Κυρίου έφερναν ειρήνη  στους ανθρώπους ως νέα πνοή έκφρασης ψυχικής ελευθερίας, τον υποδέχθηκαν αρχικά ως Βασιλιά αλλά όταν εκλήθησαν να αφήσουν το παλιό, δηλαδή τη μάχη του νου και να γκρεμίσουν τον ναό του Σολομώντα, τους τύπους και τα είδωλα, τον διαπόμπευσαν διακωμωδώντας τη Βασιλεία της Ψυχής. Ετσι η Βασιλεία του Νου αρνήθηκε την Βασιλεία της ψυχής, ο νους έμεινε στον σκληρό πυρήνα της πλανεμένης πίστης της δύναμής του, αρνούμενος να μπει στην εμπιστοσύνης της αναγνώρισης της ψυχής.

Όμως η ρωγμή στο σκοτάδι είχε γίνει, το Φως ως ενέργεια πέρασε στα πλέγματα της γης και στα σώματα κάποιων ανθρώπων δημιουργώντας λυχνίες εντός τους. Ετσι στη νύχτα της γης εδώ και 2,000 χρόνια υπάρχουν εστίες φωτός. Εχει εγγραφεί στον σκληρό δίσκο της γης  ο δρόμος της αγάπης του εαυτού ως προορισμός  της γέννησης της  ψυχής  μέσα από τη γείωσή της σε ένα σώμα αλλά έχει εγγραφεί και η τιμωρία του σταυρού ως συμβόλου που ακινητοποιεί την έκφραση της ψυχικής θέλησης. Ετσι κάθε φορά που τιμάς την ψυχή σου και διαφοροποιείσαι από το σύνολο ο νους θα σε σταματάει ορθώνοντας το σταυρό της γνώσης που καταστρέφει τη σοφία, της απραξίας που ακινητοποιεί τα χέρια, της αδυναμίας που παραλύει τα πόδια.  Μόλις αισθανθώ την ανάγκη να τιμήσω τη  λυχνία που ανάβει στο σώμα μου για να περπατήσω ως άνθρωπος ορθώνεται η αντίδραση του νου ως εμπόδιο αντικαθιστώντας την ανάγκη με το πρέπει, την απλότητα με τη δυσκολία. Ετσι αντικατέστησε και την προσευχή ως ανάγκη ψυχής με το σύμβολο του σταυρού. Αντί η ψυχή να προσεύχεται τα χέρια σχηματίζουν το σύμβολο του σταυρού. Ταυτίσθηκε η προσευχή με το σύμβολο του σταυρού, ώστε ο δρόμος να μην περπατηθεί, η ψυχή να μην ακουστεί, να μην ενωθεί με την Πηγή της και να συνεχίσει ο άνθρωπος να κινείται με τη φαντασίωση του νου. Δεν αισθάνομαι αλλά κάνω, διακόπτω τη σύνδεση με την ουσία μου , σταματάω την τροφή της οπότε δεν δημιουργώ στη γη με ισοδύναμη αντανάκλαση στον ουρανό. Το αστέρι υπάρχει στον ουρανό δηλαδή εκεί που δεν ρέει ο νους αλλά στη γη βασιλεύει ο νους και το αστέρι σταυρώνεται.

Όταν γεννιέται μια ψυχή ο Ουρανός χαίρεται και συντροφεύει την εκδήλωση στη Γη.  Η ψυχή κατεβαίνει κάθετα από τον ουρανό με όχημα το σώμα ώστε με τα χέρια να υλοποιεί, με τα πόδια να προχωράει και ως σωματοψυχή να δημιουργεί. Προχωρώντας οριζόντια στη γη έρχεται σε επαφή με το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού και μέσα από τη διττότητα οι προκλήσεις του νου έρχονται να ενώσουν τον κάθετο με τον οριζόντιο άξονα. Στο σημείο αυτό η ψυχή ή θα χρησιμοποιήσει την ψυχική της ενέργεια για να υπηρετήσει το νου ή θα κάνει την ψυχική της ενέργεια θέληση για τη βίωση των αναγκών της. Εάν μείνει στην πρόκληση του νου τότε ακινητοποιείται στο σημείο που ενώνεται ο κάθετος με τον οριζόντιο άξονα, το σώμα μένει στάσιμο και όσο δεν κινείται τόσο δεν αισθάνεται και η παρατήρηση του γίνεται μέσω της σκέψης. Εκεί η ψυχή μπαίνει αρχικά σε αναμονή και στην συνέχεια παραδίδεται και βιώνει την προδοσία της ματαίωσης της θέλησής της. Ο νους φουσκώνει αντλώντας ψυχική ενέργεια την οποία κάνει επιτεύγματα, προσδοκία και η ψυχή καθηλώνεται μην έχοντας ενέργεια να προχωρήσει. Έτσι η ψυχή μένει ακινητοποιημένη στο σημείο της  ένωσης του κάθετου και οριζόντιου άξονα φτιάχνοντας το σταυρό της. Ο νους μέσα από συναλλαγές επιβεβαίωσης, αποδείξεων και αμφιβολίας μπαίνει ως εμπόδιο κρατώντας την ψυχή αιωρούμενη σε ένα σημείο. Η ανακύκλωση της γνώσεως , της μη αποδοχής του διαχωρισμού του καλού και του κακού δυναμώνει τη φωνή του όχλου που είναι ο νους  και καθηλώνει την ψυχή.  

Στη Δευτέρα Παρουσία ο Διαχωρισμός δίνεται από το Θεό ως Απόφαση για τον άνθρωπο. Οι δύο κόσμοι χωρίζουν για να περπατηθεί ο δρόμος της ένωσης, του αστεριού στον ουρανό με το αστέρι στη γη ώστε η ενέργεια να κινείται ως εν ουρανώ και επί της γης αυξάνοντας το φως του πλανήτη.

Όσο η ψυχή αστέρι καθαρίζει από τη λάσπη των σκέψεων του νου τόσο το φως της δυναμώνει, γίνεται ψυχή ζώσα, ο νους νεκρώνεται από τα πρέπει, εμπιστεύεται τις αποφάσεις της και γίνεται το όργανο εκείνο που έχει νόηση στην υπηρεσία της λογικής της ψυχής.  Έτσι σπάει η τομή που ενώνει τον οριζόντιο με τον κάθετο άξονα και περπατάω στη γη δημιουργώντας το δρόμο της ψυχής μου, που το φως της συνδέεται με την χρυσή άλυσο της ενώσεώς της με το Θεό. Αφήνω το οριζόντιο επίπεδο της ανακύκλωσης των νοητικών συναισθημάτων και σκέψεων και ενεργοποιώ με θέληση και απόφαση τον κάθετο άξονα, οπότε σταματούν και να τέμνονται. Περνάω από το παλιό στο καινούργιο κλείνοντας τις πόρτες πίσω μου, αφού κάθε πόρτα που αφήνω ανοικτή τροφοδοτεί την τομή των δύο αξόνων φτιάχνοντάς μου ένα σταυρό.

Προχωράω προς τη ζωή, προς το φως με όχημα το σώμα μου, ώστε η ψυχική μου ενέργεια να εκφράζεται στο υλικό μου σώμα με σοφές αποφάσεις, χέρια ελεύθερα για υλοποίηση και πόδια που περπατούν για να μειώσουν τη διαδρομή της προς το Θεό. Το αστέρι της ψυχής έχει λάβει σώμα επί της γης ώστε  με δύναμη και εμπιστοσύνη, αγάπη και αλήθεια  περπατάει προς στην σοφία του Ενός εαυτού.

Ελεονώρα

 

Μοιραστείτε το