ΕλληνικάEnglish

Μετάβαση από την Επιβίωση στο Βίωμα

Το ταξίδι της ζωής ξεκινάει.  Η ψυχή αποφασίζει να κατέβει στη Γη, μπαίνει σε μία μήτρα και αρχίζει σιγά-σιγά να αναπτύσσεται το σώμα που θα την φιλοξενήσει. Αυτό που θα αναπτύξει και θα ολοκληρώσει το σώμα είναι αρχικά  η τροφή και τα υγρά  τα οποία  λαμβάνει  μέσα  από  τη  μητέρα του ως έμβρυο ενώ στη συνέχεια του  χρειάζονται ο αέρας και το φως για να συνεχίσει να ζει στη Γη. Αυτά είναι τα κύρια συστατικά που συντηρούν το ανθρώπινο σώμα στη ζωή και το βοηθούν  να βλέπει, να ακούει, να γεύεται, να αγγίζει, να σκέφτεται, να μιλάει, να περπατάει, δηλαδή να θέτει σε λειτουργία τις κατασκευαστικές του ικανότητες  και να επιβιώνει. 

Την λέξη «επιβιώνω» την γνωρίζει ο άνθρωπος πολύ καλά από τα πρώτα κιόλας χρόνια που κατοίκησε τη Γη, αντιμέτωπος κάποτε  με θηρία και στοιχεία της φύσης, αργότερα με τους όμοιούς του για το ποιος θα επικρατήσει σε μία περιοχή και ο αγώνας της επιβίωσης συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με διαφορετικές ανάλογα με κάθε εποχή, προκλήσεις.  Άρα η επιβίωση είναι εγγεγραμμένη στα κύτταρά μας από την πρώτη στιγμή της εξόδου από την μήτρα και της εισόδου στο γήινο πεδίο. Γι’ αυτό και χρησιμοποιούμε  πολύ συχνά την έκφραση «αγώνας για την επιβίωση» το οποίο μεταφραζόμενο σημαίνει «έντονη προσπάθεια για διατήρηση στη ζωή». Διαρκής αγωνία και ενασχόληση για να συντηρούμαι, να αυξάνω τα μέσα συντήρησής μου, να μην μπω στην έλλειψη, να μη μου στερήσω αυτά που μου χρειάζονται.  Το μυαλό που διαθέτω με βοηθά να διεκπεραιώνω τα της επιβίωσής μου και έτσι φροντίζω να το κρατώ συνεχώς σε εγρήγορση και βάσει αυτού να ρυθμίζω την καθημερινότητά μου.

 Έχω ταυτίσει τη λέξη «Εαυτός» με το σώμα και το μυαλό… Είμαι αυτό που σκέφτομαι, είμαι όσα έχω δημιουργήσει, είμαι αυτό που αγγίζω και βλέπω. Όσο όμως πορεύομαι σε αυτή τη βάση δημιουργώ μέσα μου ένα αίσθημα ματαιότητας αφού γνωρίζω πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι φθαρτά και πεπερασμένα.  Ενώ ξέρω ότι έχουν ένα τέλος συνεχίζω να ζω ως μόνιμος σε αυτή τη Γη, ξορκίζοντας μέσα από την Ύπνωσή μου το επερχόμενο Τέλος. Περιμένω τις στιγμές που θα διασκεδάσω, δηλαδή να σκορπίσω μακριά από μένα τις έννοιες, να σιγήσω  για λίγο τη μηχανή του νου, να της μειώσω το θόρυβο,  αλλά όχι εντελώς γιατί φοβάμαι μήπως σιγώντας το νου ακούσω κάποια φωνή, γι’ αυτό περιφέρομαι σε χώρους που με απασχολούν με τον εξωτερικό θόρυβο. Και ο αγώνας άλλοτε εντατικά, και άλλοτε πιο χαλαρά συνεχίζεται….

Αλήθεια, όμως αναρωτήθηκα ποτέ  ποιος κάνει το ταξίδι; 

Η ψυχή ή το σώμα; Ποιος επιλέγει να γεννηθεί στη Γη; Ποιος έχει ανάγκη από αυτό το εκπαιδευτικό ταξίδι και γιατί; Ποιο από τα δύο προϋπάρχει;  Αφού το σώμα δημιουργείται σταδιακά, ξεκινά από τη σύλληψη και φτάνει σιγά-σιγά στην ολοκλήρωση των οργάνων του, αφού το σώμα γερνάει, φθείρεται, έχει συγκεκριμένες λειτουργίες και δυνατότητες, αφού και  το τόσο πολύτιμο για μένα μυαλό μου στο τέλος πεθαίνει και αυτό,  τότε κάτι άλλο είναι αυτό που φέρει τον σπόρο της ζωής, τον παλμό, τον χτύπο, το φτερούγισμα.

Αυτό το «κάτι άλλο» που προϋπάρχει και χρειάζεται ένα μέσον για να υπάρξει στη Γη είναι η ψυχή μου, η αρχέγονη Ουσία μου, το αυτούσιο κομμάτι της Δημιουργίας. Το σώμα είναι απλά το μέσον, το δοχείο για να έρθει η ψυχή στη γη,  να αποκτήσει το περίβλημά της, τον φορέα της, είναι σαν ένα σπίτι άρτια εξοπλισμένο από τον κατασκευαστή του, με όλες τις παροχές για να μπορέσει μέσα σε αυτό να κατοικήσει και να εκδηλωθεί η ψυχή.  Εάν δω το σώμα μου σαν ένα σπίτι τότε ας κοιτάξω καλύτερα πως το έχω επιπλώσει,  με τι το έχω διακοσμήσει, αν έχει αέρα, φως, αν είναι καθαρό και ευχάριστο, δηλαδή κατάλληλο για να κατοικηθεί. ‘Η απλώς στέκεται εκεί και μόνο υπάρχει, ή είναι εγκαταλελειμμένο και ακατοίκητο; Ανάλογα με το πώς διατηρώ το σπίτι μου θα δω εάν υπάρχει ζωή μέσα σε αυτό ή είναι έρημο. Ακόμα όμως  και  εάν υπάρχει ζωή σε τι κατάσταση βρίσκεται; Αναπνέει  ή πνίγεται; Απολαμβάνει ή φυτοζωεί;

Το μυαλό ασχολείται με την επιβίωση του σώματος, ενώ η Ψυχή έχει ως έργο της το βίωμα μέσω  του σώματος. Το μυαλό ακούει στο έχω, η Ψυχή στο είμαι.  Με το μυαλό υπάρχω και εκτελώ, με την Ψυχή ζω και δημιουργώ. Φθαρτό και άφθαρτο, πεπερασμένο και αιώνιο, υλικό και άυλο.  Αυτές τις αντιθέσεις έχω μέσα μου.  Συνεπαρμένος από το κυνήγι της επιβίωσης, τρέχοντας να καλύψω τις ανάγκες και τις επιθυμίες που με το μυαλό μου δημιούργησα, έχασα το Σκοπό του Ταξιδιού μου. Το υπάρχον σκοτάδι που ο ίδιος έθρεψα βοήθησε στον αποπροσανατολισμό μου. Αντάλλαξα το βίωμα της ψυχής με την επιβίωση του σώματος.

Τώρα πια έχω απομακρυνθεί τόσο πολύ από τον προορισμό μου που νιώθω μόνο ό,τι μου δίνεται ως εξωτερικό ερέθισμα και επιδρά στα αντανακλαστικά του σώματός μου.

Σαν άλλος Οδυσσέας περιπλανιέμαι αιώνες σε τόπους μακρινούς από την πατρίδα μου, από τον Οίκο μου και όσο ξεχνιέμαι και αφήνομαι να με πηγαίνει το καράβι, τόσο το λιμάνι φαντάζει πιο απόμακρο. Πλέον βλέπω μόνο θάλασσα και όσο χάνομαι και παλεύω πότε με τα κύματα και πότε με την άπνοια, τόσο ξεθωριάζει η εικόνα του λιμανιού. Πείθω πια τον εαυτό μου ότι λιμάνι δεν υπάρχει, θυμώνω, πεισμώνω και προσπαθώ με κάθε τρόπο να δαμάσω η θάλασσα. Τις στιγμές που το μυαλό μου κουράζεται από τις πολλές σκέψεις και σχέδια, νοσταλγώ και αναπολώ το λιμάνι μου, τον προορισμό μου, όμως δεν μένω να το βιώσω, το μεταφέρω στη σφαίρα της φαντασίας  πείθοντας τον εαυτό μου ότι αυτή είναι η πραγματικότητά μου. Έτσι αφού μετέτρεψα το βίωμα σε επιβίωση και την πραγματικότητα σε φαντασία οι αντιθέσεις και οι διαστρεβλώσεις μέσα μου ολοένα και πληθαίνουν. Φέρνουν τον εσωτερικό πόλεμο του νου και της ψυχής, του «πρέπει» και του «θέλω», παλεύω ή ζω, κολλάω ή περπατάω, κρατάω ή αφήνω, φαντάζομαι ή βιώνω.

Κάθε ταξίδι έχει τη Διαδρομή, τον Προορισμό, και την Επιστροφή. Το Ταξίδι της Ψυχής ξεκινάει από το Θεό, περπατάει το δρόμο με σκοπό  να ενεργοποιήσει τα εν δυνάμει Θεία στοιχεία της και συνειδητά έχοντας αποδεχθεί και βιώσει τη Θεότητά της να επιστρέψει στον Δημιουργό της με πλήρη επίγνωση του «κατ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν». Βιώνω με την ψυχή μου και αισθάνομαι με το σώμα μου. Το σώμα συμμετέχει στην πορεία της Ψυχής, είναι η υλική της έκφραση. Διαθέτει όλα εκείνα τα αισθητήρια που του επιτρέπουν να νιώθει, να πάλλεται, να γεννάει, να αποκωδικοποιεί συναισθήματα.

Αν σιγήσω το νου και αφήσω το σώμα μου να εκφραστεί, θα ακούσω τον ήχο των οργάνων μου, θα ανακαλύψω κινήσεις και εκδηλώσεις που μέχρι τώρα αγνοούσα. Αρχίζοντας  να παρατηρώ το πως το σώμα μου απαντά σε όσα δέχεται, τότε αυτό θα ανοίγει, ο Παρατηρητής θα βαθαίνει, το σώμα θα μαλακώνει, θα κινείται πιο ελεύθερα και με τη νέα του ευλυγισία θα περάσει από τη σκληρότητα της επιβίωσης στην αισθαντικότητα του βιώματος.

Μέσω της Αίσθησης το σώμα συντονίζεται με τα θέλω και τις ποιότητες τις Ψυχής μου και τότε καθαρίζεται, εκλεπτύνεται, ελαφραίνει, φωτίζεται, αραιώνει η πυκνότητά του και συμμετέχει στο άνοιγμα της Ψυχής. Είναι αμφίδρομη αυτή η τροφοδοσία από μέσα προς τα έξω, και από έξω προς τα μέσα, είναι σαν την ένωση του αρσενικού με το θηλυκό μέχρι να γίνει η γονιμοποίηση και από την ένωσή τους να γεννηθεί η Νέα Ζωή.

Εγκαινιάζεται η εποχή που το σώμα δεν ανήκει πια στη Γη, ενώ η Ψυχή στον Ουρανό, που δεν υπάρχει υλικό και άυλο, μορφή και άμορφο αλλά μόνον ενέργεια που μεταβολίζει και οδηγεί στην ανάληψη, στην Εγώ Ειμί Παρουσία του Ενός Εαυτού.

Αυτό είναι το ταξίδι μου: Θεός – Κύριος – Εαυτός, Αφετηρία-Δρόμος-Ενεργοποίηση Ψυχής.

Ο δρόμος είναι Ένας και ανάλογα με τη συλλογική ετοιμότητα και συνειδητότητα κατ’ εντολήν Θεού φωτίζεται ανά κοσμικές περιόδους με το αστέρι της Αγάπης, το αστέρι της Δύναμης, το αστέρι της Σοφίας για να βιώσω το μεγαλείο των Θείων ποιοτήτων ψυχή τε και σώματι  έως ότου ο πλανήτης Γη εμποτιζόμενος από την ολότητα της ενέργειας Αγάπη-Δύναμη-Σοφία αναληφθεί αφομοιούμενος στο Θείο Φως.

«Η των αγγέλων σάλπιγγα ηχεί την αλλαγήν του χάρτη της Γης, εις ύδατα, αέρα και στεριά. Η Γη ως σώμα ανθρώπινο βρίσκει την αίσθησή της διά μέσω κλυδωνισμών και ανακατατάξεων ξεβράζοντας  τη δόνηση της πάλης για επιβίωση, για να δεχθεί κεκαθαρμένη πλέον τη Θεία Ενέργεια ως βίωμα στα πλέγματά της. Βιώνει διά πρώτην φορά την Ψυχή της ως κομμάτι της δημιουργίας του Θεού».

Ελένη Τσακασιάνου

Μοιραστείτε το