ΕλληνικάEnglish

Εαυτός - Δρόμος - Πατέρας




Ο αληθινός Εαυτός είναι η πνοή του Θεού εντός μου που μέχρι σήμερα υπάρχει εν δυνάμει αλλά δεν έχει ενεργοποιηθεί με επιλογή και απόφαση.

Η Δευτέρα Παρουσία είναι η ένωσή μου με την αληθινή Ουσία μου, είναι η ενεργοποίηση της αίσθησης της ζωής που πάντα προϋπήρχε εντός μου και μέχρι σήμερα την καθρέπτιζα στα συναισθήματα της Γης για να επιβιώνω και να αντέχω.

Για πρώτη φορά την εποχή αυτή που  όλα γύρω μου ως κατασκευάσματα του νου καταρρέουν δύναμαι να επαναπροσδιορίσω τη θέση μου και την εικόνα μου. Αρχίζω να βλέπω ότι αυτό που έχτισα δεν λειτουργεί, είναι  γεμάτο εμπόδια και αγώνα. Κάνω αλλά δεν απολαμβάνω. Τρέχω αλλά δεν ζω, κοπιάζω αλλά δεν μου αποδίδεται.

Κύκλος μετ’ εμποδίων χωρίς χαρά, χωρίς καρπούς. Άρα δεν δημιουργώ, δεν αυξάνω, δεν ανοίγω. Μέσα από αυτό το «ΔΕΝ» διαπιστώνω για πρώτη φορά ότι ο εαυτός μου χρειάζεται να βγει από τον κύκλο του αγώνα της επιβίωσης.  Αρνούμενος τη συνέχιση του υπομένω, βλέπω την άρνηση του εαυτού μου. Με άρνηση εαυτού έχτιζα το ψέμα μου. Με μη αποδοχή προσπαθούσα να δημιουργήσω. Αρματωμένος σαν στρατιώτης ξεκινούσα κάθε πρωί τη μέρα μου βλέποντας τη ζωή ως μάχη. «Αγωνίζομαι», «το παλεύω», «που θα πάει θα τα καταφέρω» είναι οι εκφράσεις που χρησιμοποιώ για την καθημερινότητά μου. Έτσι έχω τη ζωή απέναντι και την πολεμάω. Και σε έναν πόλεμο οι κινήσεις είναι συγκεκριμένες, κερδίζω ή χάνω, επιτίθεμαι ή οπισθοχωρώ, δικαιώνομαι ή αδικούμαι. Αντιφάσεις που παίζουν άλλοτε με τον θυμό και την έπαρση και άλλοτε με τη λύπηση και την αδικία.

Ξυπνάω το πρωί με την άρνηση «δεν είμαι» γι’ αυτό οργανώνω προγράμματα, προσπαθώ να ελέγξω το χρόνο και να καθορίσω την εξέλιξη της ημέρας μου. Γιατί εάν μείνω στο είμαι τότε η μέρα είναι στιγμές που η κάθε μία έχει τη δική της ανάγκη και βάσει αυτής αισθάνομαι, προχωρώ, δρω, υλοποιώ τα θέλω μου.

Παρατηρώ, αισθάνομαι, περπατώ υλοποιώντας τις ανάγκες μου. Η κάθε μέρα στη γη έχει το δικό της χρόνο, τις δικές της ώρες, τον δικό της καιρό,  πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, ζέστη, κρύο, βροχή, συννεφιά, χιόνι, ήλιος.  Το ίδιο το περιβάλλον μου έχει αλλαγές άρα πως εγώ μπορώ να ζω μέσα στην στατικότητα; Αυτό είναι άρνηση να ακολουθήσω έστω τη φυσική ροή των πραγμάτων. Ξεκινώντας από αυτήν την παραδοχή, συνειδητοποιώ ότι με ένα μυαλό ξυπνάω και με ένα μυαλό κοιμάμαι. Δηλαδή δεν ζω. Κινούμαι με βάση ένα συγκεκριμένο όργανο του σώματός μου και όλο το υπόλοιπο σώμα μου λειτουργεί ως μηχανή επιβίωσης. Εαυτός πουθενά, αίσθηση απούσα,  χαρά ανύπαρκτη.  Το βίωμα μου είναι οι σκέψεις μου. Τα θέλω μου είναι οι επιθυμίες μου. ‘Η σκέφτομαι το παρελθόν μου ή προγραμματίζω το μέλλον μου. Η στιγμή, το τώρα, προσπερνιούνται, άρα δε ζω, αναπολώ ή φαντάζομαι. Δεν είμαι στο τώρα, άρα δεν είμαι,  αφού το πριν έχει περάσει και το μετά δεν έχει έρθει ακόμη.

«Είμαι» και «Ζωή» πάνε μαζί.  Ζω όταν είμαι και όταν είμαι έχω ζωή, έχω χαρά, έχω αίσθηση επειδή παίρνω τη γεύση της στιγμής και τα συναισθήματα που αυτή γεννά.  Η κρίση που εισπράττω στην καθημερινότητά μου είναι ο καθρέπτης της εσωτερικής μου κρίσης. Είναι οι σκέψεις του ελέγχω και του φαντασιώνομαι. Είναι τα σκευάσματα του φθαρτού νου μου που έχουν αρχή, μέση και τέλος.  Σημασία έχει όμως να επιτρέψω να βιώσω το τέλος, να σταματήσω τη μάχη της ελπίδας που στηρίζεται σε ένα αύριο που προσπαθώ πάλι να προδιαγράψω με το μυαλό μου. Αποδέχομαι την πραγματικότητά μου και περνάω στην πρώτη παραδοχή ότι αντικατέστησα το «Είμαι» με το μυαλό.  Αφαιρώ την αντικατάσταση και απλά νιώθω την πραγματική μου κατάσταση. Από το «αντί» στη στιγμή. Από το «δεν είμαι» στο «Είμαι».

Από αυτήν την κρίση του εαυτού έρχεται η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου να βγάλει τον άνθρωπο. Κρίση μεταξύ νεκρού-ψεύτικου εαυτού δηλαδή μυαλού και ζώντος-αληθινού εαυτού δηλαδή ψυχής. Επιλέγω εάν θα κρατήσω τον νεκρό ή τον ζώντα εαυτό μου. Εάν θα τιμήσω την αλήθεια μου ή θα παραμείνω στο ψέμα, εάν θα μεταβώ από την κατάρρευση στη δημιουργία. Βλέπω την κατάρρευση, χρειάζεται όμως να τη βιώσω και με απόφαση να την αφήσω.

Αναγνωρίζω τον Πραγματικό μου Εαυτό που είναι η εκδήλωση της ζώσας ψυχής μου και με απόφαση προχωράω στην έκφραση της ανάγκης της όποια και αν είναι αυτή, χωρίς να την κρίνω, χωρίς να την συγκρίνω, ώστε μέσα από την βίωση των αναγκών μου να κινούμαι πλέον βάσει της ψυχικής μου ενέργειας. Έτσι αυξάνω την Ψυχή μου και μειώνω τον νου μου. Συλλέγω την ψυχική μου ενέργεια και αποδομώ  τις φαντασιακές ελπίδες του νου μου. Περνάω από το κουβάρι του νου στο νήμα της ένωσής μου με το Θεό. Από τον μίτο του αδιέξοδου στην άλυσο της ζωής.

Εποχή μοναδική για τις ψυχές αυτή που διανύουμε,  αφού το Φως που εκ Θεού διαχέεται αποκαλύπτει τη μοναδικότητά τους, τους δίνει την ευκαιρία στη Ζωή που μέχρι σήμερα δεν είχαν, τους δίνει τη δυνατότητα για τη Αλήθεια και τη Χαρά. Το Φως φανερώνει τη λήθη και ανοίγει το δρόμο για την αλήθεια. Φωτίζει  το ψέμα του παλιού, το οποίο κάτω από τη δύναμη του Φωτός αποσυντίθεται για να δημιουργήσει χώρο στο καινούργιο. Αφήνοντας το παλιό δημιουργώ χώρο για το καινούργιο, δηλαδή για την έκφραση της Αλήθειας μου και την έναρξη της πορείας μου προς το Φως. Γιατί Φως και Αλήθεια είναι Ένα και Αδιαίρετο. Είναι Ουσία Ζωής, είναι Θεός και μόνον ως εαυτός εκ Θεού εκπορευόμενος μπορώ να ενωθώ με το Θεό.

Πρώτα βιώνω ότι είμαι Θείο Δημιούργημα, μετά περπατώ ως Θείο Δημιούργημα και τέλος έχοντας λάβει επίγνωση της Ουσίας μου, ενώνομαι με το Δημιουργό μου. Αυτός είναι ο σκοπός της δημιουργίας της Γης, αυτός είναι ο σκοπός που επέλεξα να κατοικήσω τον πλανήτη Γη, το βίωμα ζήτησα, την επίγνωση της ουσίας μου ζήτησα, αυτήν θα λάβω με απόφαση Ψυχής για να επιστρέψω ξανά εκεί από όπου εκπορεύθηκα.

Ως Αληθινός Εαυτός θα ενωθώ με τον Έναν Εαυτό. Οτιδήποτε άλλο είναι ρούχα που φόρεσα ώστε αφαιρώντας τα ένα-ένα να δω στο τέλος την ομορφιά της απλότητάς μου.

Έρχομαι, βιώνω, περπατάω, επιστρέφω. Διαδρομή μοναδική από τον Έναν Εαυτό Θεό ώστε να λάβω επίγνωση του πραγματικού μου εαυτού. Δώρο από τον Θεό για τον άνθρωπο και από τον άνθρωπο για τον εαυτό του.

Ελεονώρα

Μοιραστείτε το