ΕλληνικάEnglish

Αφήνω το Παλαιό για να χωρέσω το Καινούργιο

Αν βάλω καινούργιο ύφασμα σε παλιό ρούχο τότε αυτό θα σχισθεί, αν βάλω καινούργιο κρασί σε παλιούς ασκούς αυτοί θα σπάσουν, το κρασί θα χυθεί και οι ασκοί θα χαλάσουν. Λόγια δοσμένα από τον Κύριο, δύο χιλιάδες χρόνια πριν, σε έναν λαό υπόδουλο εσωτερικά των παραδόσεων και των δοξασιών του και εξωτερικά από την κατοχή των Ρωμαίων.  Σ’ αυτό το μέρος της Γης όπου οι άνθρωποι λάτρευαν τους τύπους, είχαν κοινό δόγμα, ήταν δύσπιστοι σε καινοτομίες και αλλαγές, ερμήνευαν τα πάντα με το «γράμμα του νόμου», έστειλε ο Θεός τον Υιό Του να γεννηθεί και να διδάξει. Σε έναν τόπο όπου ο άκαμπτος και στείρος τρόπος λειτουργίας του νου εκδηλώθηκε στο φυσικό πεδίο ως εδαφική κατοχή από έναν εξίσου σκληρό κατακτητή, περπάτησε η Αγάπη σε Μορφή και για πρώτη φορά ο Άνθρωπος άκουσε, είδε, άγγιξε τη δόνησή Της, που μέχρι τότε του ήταν άγνωστη.

Από την στιγμή που το Αστέρι φάνηκε στον ουρανό, η ενέργεια της Γης άρχισε να αλλάζει, το Φως να εκχέεται από άνω προς τα κάτω για να προετοιμάσει τα μάτια του ανθρώπου να αρχίσουν να συνηθίζουν το Φως που σε μορφή θα κινιόταν ανάμεσά τους…

Μέχρι τότε η Γη ήταν ένα πεδίο επιβίωσης και μάχης που της έλειπε το βίωμα της ποιότητας της Θείας Αγάπης. Ο  νους  που είχε την πλήρη εξουσία ελέγχοντας άλλοτε με φόβο, άλλοτε με προσδοκία και άλλοτε με απειλές την ανθρώπινη συνείδηση, είδε τον κίνδυνο εν τη γενέσει της νέας δόνησης και επιχείρησε να την εξοντώσει στη βρεφική της κιόλας κατάσταση.  Η Ενέργεια όμως που κατέβηκε και γειώθηκε σε σώμα με μορφή, λόγο και εκδήλωση προερχόμενη εκ της απείρου Πηγής ως ατόφιο κομμάτι Αυτής, ήταν αδύνατο να ανακόψει την πορεία της πριν φανερωθεί, ριζωθεί και επιτελέσει το έργο Της. Έτσι η Θεία Αγάπη με την μορφή του Κυρίου αγκάλιασε τον άνθρωπο σε έναν τόπο αφιλόξενο, έκανε θαύματα, δηλαδή  πράξεις άξιες απορίας για τον ανθρώπινο νου δίνοντάς του αποδείξεις ώστε να αφυπνίσει αρχικά το κομμάτι της πίστης διά εξωτερικών γεγονότων.

Περπάτησε, δίδαξε, άγγιξε, αγκάλιασε, συγχώρεσε, ανέστησε, πόνεσε, θύμωσε, έκλαψε, δοκιμάστηκε, διασύρθηκε, κατηγορήθηκε και στο τέλος σταυρώθηκε από τον κατεστημένο νου. Το παλαιό δεν αποδέχτηκε το καινούργιο, ο νους αρνήθηκε την αίσθηση της αγάπης, το δόγμα απέρριψε τις νέες ιδέες που θα έφερναν την ελευθέρωση από τα δεσμά της υποδούλωσης. Και όμως αυτός ο λαός περίμενε έναν Μεσσία! Εκείνον που θα τον οδηγήσει στην Ελευθερία. Μα όταν ήρθε η ώρα παρέδωσε την ελευθερία και την αγάπη στην κρίση του κατακτητή του.

Η φαντασία του νου ζητούσε έναν Σωτήρα, η καρδιά όμως δεν ήταν ανοικτή για να λάβει, οπότε στην πραγματικότητα η Αγάπη κρίθηκε επικίνδυνη και παραδόθηκε προς σταύρωση. Το σώμα που την εκδήλωνε έπρεπε να εξευτελισθεί, να πονέσει, να παραλύσει γιατί εάν σε εξοντώσω τότε θα πάψεις να μου δείχνεις ποιος είμαι, αν δεν υπάρχεις τότε μπορώ να συνεχίσω να λειτουργώ με το δικό μου γνώριμο τρόπο. Δεν θέλω να μου ταράξεις τα κεκτημένα, δεν θέλω να αλλάξω αυτά που ξέρω. Μπορεί να μη μου αρέσει αυτό που ζω όμως προτιμώ να διαμαρτύρομαι και να προσδοκώ σε φανταστικό επίπεδο, παρά να πάρω αποφάσεις. Προτιμώ να προσκυνώ αυτό που γνωρίζω παρά να κοινωνήσω το καινούργιο.

Η λέξη προσκυνώ που στην κυριολεξία της σημαίνει μιμούμαι τον σκύλο (προς – κυνέω) με την χαμηλή της δόνηση δηλώνει υποταγή σε ένα αφεντικό. Όταν ο Χριστός καλούσε τον άνθρωπο να λάβει και να φάγει εκ της Ουσίας Του, δηλαδή να γίνει κοινωνός της εκδηλωμένης αγάπης, εκείνος προτίμησε την υποταγή σε έναν αφέντη παρά να κοινωνήσει την Αγάπη του Εαυτού του, να τη βιώσει μέσα του ώστε από το προστάδιο του «κοινωνώ-λαμβάνω» να περάσει στην Ένωση με την Ουσία του.

Άρα ποιόν Μεσσία περίμενε ο άνθρωπος να τον σώσει και από ποιον;

Πως περίμενε ο υπόδουλος νους να ελευθερωθεί αφού αρνιόταν να εγκαταλείψει τον κατεστημένο τρόπο σκέψης του, αφού αρνιόταν να παραδώσει την κυριότητά του στην Ψυχή;

Όλη αυτή η προσδοκία ήταν αποκύημα μια φαντασίας, και όταν η ήρθε η πραγματικότητα φωτίζοντας το δρόμο, το κραταιό μυαλό όρθωσε έναν σταυρό και πάνω του σταύρωσε την Αλλαγή. Την ακινητοποίησε με καρφιά, την τρύπησε, την παρέλυσε χρησιμοποίησε οτιδήποτε αιχμηρό και σκληρό είχε στη διάθεσή του για να την καθηλώσει ώστε να  μη μπορέσει να τον διαπεράσει.

«Δεν θέλω να αλλάξω…» φώναζε «…αρνούμαι να παραδοθώ, κλειδώνω για να μην αισθανθώ, προτιμώ να πιστεύω με το νου μου σε έναν Θεό εξορισμένο από εμένα, σε απόσταση από την καρδιά μου»…

Η Καρδιά, που υπήρχε μόνον ως όργανο χωρίς αίσθηση του χτύπου της, φοβήθηκε να ακούσει τον χτύπο της και θέλησε να σιγήσει Εκείνον που την έκρουε για να ανοίξει.

Η δόνηση του Κυρίου ήταν ξένη προς  τις συχνότητες που υπήρχαν τότε στη Γη γι’ αυτό και συνήθιζαν να τον αποκαλούν ξένο, αιρετικό για το παγιωμένο μυαλό τους, προτιμώντας τον ψεύτικο θεό της φαντασίας τους, παρά τον Έναν και Πραγματικό που περπατούσε ανάμεσά τους και τους καλούσε να ακολουθήσουν το Δρόμο Του. 

Απλοί ψαράδες που άπλωναν τα δίχτυα τους περιμένοντας να δουν τι θα ψαρέψουν ήταν οι πρώτοι που πλησίασαν τον Κύριο. Δηλαδή πήγαν κοντά Του αυτοί που ο νους τους έκανε χώρο στην καρδιά να ανοίξει και να αλιεύσει από την θάλασσα των συναισθημάτων την τροφή της ψυχής. Αλιείς της Ψυχής τους ήταν οι μαθητές του Κυρίου που όταν ήρθαν σε επαφή με τη δόνηση της Αγάπης τα δίχτυα τους γέμισαν με την ενέργεια της Παρουσίας της. Η Αγάπη πληρούσε την ψυχή τους, την άνοιγε στα «θέλω» της, στην αναγνώριση της καταγωγής της.

Όσοι Τον ακολούθησαν ήταν εκείνοι οι αναζητητές που θέλησαν να αφήσουν τον παλαιό τρόπο σκέψης και ζωής τους, ό,τι μέχρι τότε είχαν δημιουργήσει για να κοινωνήσουν τη νέα Δόνηση. Όσοι έκαναν χώρο μέσα τους, έζησαν τα βήματα του δρόμου, πήραν στην Ψυχή και στο Σώμα τους αίσθηση της αληθινής ζωής γι’ αυτό και δεν μπόρεσαν μετά από αυτήν τη μετάλλαξη να επιστρέψουν στο παλαιό… Άπλωσαν το καινούργιο, το διέδωσαν, το υπηρέτησαν.

Αυτή ήταν η πρώτη προσέγγιση του Θεού με Μορφή στον Άνθρωπο και στη Γη που κατοικεί, η πρώτη δόση της Ουσίας Του ως Αγάπη  ενδεδυμένη με την όψη και τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ώστε κινούμενη ανάμεσά του, προσιτή σ’ εκείνον, να εδραιωθεί ο κραδασμός της μέσω της κρούσεως του καρδιακού κέντρου και της δημιουργίας τομών στο συμπαγή νου. Η ενέργεια της Αγάπης εμπότισε Γη και Άνθρωπο, καταχωρήθηκε στο γήινο πεδίο με τη φυσική Του παρουσία διά του Υιού Του. Αυτό ήταν η πρώτη παρουσία του Θείου Σχεδίου, η επαφή του ανθρώπου με την ποιότητα της Αγάπης γι’ αυτό και αυτή δεν αντιστάθηκε στον μαινόμενο νου με εκδήλωση Δύναμης που θα απέτρεπε τη σταυρική της θυσία.

Ας  πάμε όμως και στο Σήμερα όπου  ύμνοι, ποιήματα, λογοτεχνικά έργα, γλυπτά, ζωγραφικοί πίνακες έχουν δημιουργηθεί στο όνομα της αγάπης,  ναοί έχουν χτισθεί για τη λατρεία της, όλοι μιλάμε για την αγάπη ως αυτήν που πληροί τον άνθρωπο και τον αναβιβάζει όμως όλο αυτό ακόμη και σήμερα είναι δομημένο βάσει του νου. Μιλάμε για την αγάπη, σκεφτόμαστε την αγάπη, κάνουμε σχέσεις επικαλούμενοι την αγάπη, χωρίς να έχουμε αίσθηση αυτής στο σώμα μας μέσω της καρδιάς και της ψυχής μας.

Δεν την κατεβάζουμε από ιδέα στο νου ως βίωμα στο σώμα. Δεν την λειτουργούμε για να μας μεταμορφώσει, και ενώ η ενέργειά της υπάρχει δεν δύναται να περάσει στα πλέγματά μας για να ενεργοποιήσει τον αχειροποίητο ναό μας. Η βασιλεία του νου εξακολουθεί να φράζει το δρόμο για τη Βασιλεία της Ψυχής. Είναι εδώ παρούσα για να την κοινωνήσει ο άνθρωπος όπως την παρέδωσε ο Κύριος πριν από αιώνες, αλλά ο νους μας την υποβίβασε σε μία απλή εξωτερική κοινωνία, την ονόμασε μυστήριο Θείας Κοινωνίας που λαμβάνεται υπό προϋποθέσεις και σε συγκεκριμένο πλαίσιο.

 Άρα αυτό που μας δόθηκε ξανά πάμε να το τοποθετήσουμε στους παλιούς ασκούς του νου μας, μέσα σε μια τελετουργία, πάλι κατασκευάσαμε ένα περίβλημα και το απομονώσαμε.

Βάλαμε ξανά μπροστά το μονωτικό υλικό του νου ως στεγανό απέναντι στην ψυχή μας, και επειδή η ανθρώπινη ιστορία επαναλαμβάνεται  βρισκόμαστε πάλι σε βαθιά κρίση όπου κάθε προσπάθεια διαφυγής οδηγεί σε ένα νέο αδιέξοδο. Και εάν τότε ο νους του ανθρώπου απωθούσε την Καινούργια δόνηση, ο σημερινός νους που έχει μέσα του περισσότερη πληροφορία και γνώση είναι ακόμη πιο δύσκολο να σιγήσει, να κάνει ρήξη και τομές.

Σήμερα χρειάζεται Δύναμη για να μπορέσω να προκαλέσω σεισμό στο τείχος, να γκρεμίσω το σαθρό, να τινάξω τη στρεβλή εικόνα του Εαυτού μου και να μείνω σταθερός στο κέντρο μου για να ακούσω τις πραγματικές μου ανάγκες. Οι ταχύτητες έχουν αυξηθεί, δεχόμαστε πλέον άμεσα το αποτέλεσμα των πράξεών μας, κάθε σκέψη φανερώσει άμεσα την πρόθεσή της έτσι ώστε το παιχνίδι του νου να κουράζει και να πονάει.

Πως θα θέσω λοιπόν το νου στην κυριότητα του εαυτού μου δηλαδή της ψυχής μου;

Πως θα ανασύρω από μέσα μου την Αλήθεια μου την καλυμμένη με στρώματα πρεπισμού, ψευδαισθήσεων και ενοχής;

Πως θα επιτρέψω την ενέργεια της Αγάπης να με διαπεράσει, να με διαποτίσει, να δονήσει την καρδιά μου και την ψυχή μου;

Τα ανενεργά στοιχεία του Εαυτού, τα οποία εν δυνάμει φέρω, αλλά τα έχω καταστήσει αδύναμα δίνοντας δύναμη στο νου - μόνο με Δύναμη μπορώ να ενεργοποιήσω. Μόνον με την ενέργεια της Δύναμης μπορώ να αφαιρέσω τη Δύναμη του μυαλού, να την μεταβολίσω και να την μεταφέρω ως Δύναμη Εαυτού. Αφαιρώ από το νου και μεταφέρω στην ψυχή για να δονηθεί.

Αν δω την εξέλιξη της Σοφίας του Θείου Σχεδίου, διαπιστώνω ότι ο Θεός φανερώθηκε  αρχικά στον άνθρωπο διά του Προφητικού Λόγου μέσω του οποίου άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή Του, και στην συνέχεια με παρουσία στη Γη διά του Ιησού Χριστού φέρνοντάς τον  σε επαφή με τη δόνηση της Αγάπης Του και τη Σοφία της Διδασκαλίας Του.

Ως άνθρωπος λοιπόν, αρχικά άκουσα το Θεό, μετά τον είδα να περπατάει δίπλα μου ώστε να γνωρίσω το Δρόμο χωρίς όμως μέχρι σήμερα να τον έχω βαδίσει. Κάνω αναδρομές στο Έργο του Χριστού, Τον αναγνωρίζω ως εκδηλωμένο Θεό, έχω γράψει τόμους βιβλίων για τη δύναμη της αγάπης, μιλάω για το Έργο του Θεού, συγκινούμαι με τις εικόνες που απεικονίζουν το πρόσωπο του Χριστού, καυτηριάζω την προδοσία του Ιούδα, αλλά όλα αυτά τα παρουσιάζω περισσότερο ως ιστορικής σημασίας γεγονότα ή τα αναφέρω ως κάτι υπερβατικό, χωρίς ο ίδιος να συμμετέχω σ’ αυτόν.

Λέω ότι ο Θεός ήρθε στην Γη για τον Άνθρωπο, αλλά στη λέξη άνθρωπος δεν βάζω τον Εαυτό μου.

Ρωτώ λοιπόν τον εαυτό μου…

Εάν ξανακατεβείς Θεέ στη Γη τι θέση θα πάρω; Θα στρώσω ξανά τους δρόμους με βάγια και την Ψυχή μου με τα οδοφράγματα του μυαλού μου;

Και επειδή ο Σοφός Θεός  έχει μέχρι στιγμής γράψει τον πρόλογο και το κυρίως θέμα του Έργου του (προφητικός λόγος και παρουσία Χριστού-Αγάπη) δεν απομένει παρά να γράψει και τον επίλογο, ώστε το Έργο να έχει αρχή, μέση και τέλος. Οι πρώτες σελίδες του έχουν ξεκινήσει ήδη να γράφονται και θα εκδραματισθούν τους επόμενους αιώνες, με πρωταγωνιστή τον Άνθρωπο.

Η Ενέργεια της Δύναμης κατέβηκε τη Γη. Ολοένα απλώνεται και μεγαλώνει, αγκαλιάζει τον πλανήτη, θα σπάσει τους παλιούς ασκούς όπου τους συναντά, μέχρι το Καινούργιο που στην εποχή μας μεταφράζεται και υπάρχει ως Σώμα με Ψυχή, να αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη. Και στη Δύναμη Θεού μπορείς να πλησιάσεις μόνον με Δύναμη Ψυχής, η αδυναμία απλά κατ’ επιλογήν θα αποχωρήσει .

«Βαδίζω το Δρόμο της Δύναμης για να βιώσω το Δρόμο της Αγάπης με επιστέγασμα όλων αυτών την Σοφία»…

Αυτό θα πει τέλειο Θείο ‘Έργο, δοσμένο αριστοτεχνικά από έναν Δημιουργό, για μένα τον Ανερχόμενο Άνθρωπο.

Ελένη Τσακασιάνου

Μοιραστείτε το