ΕλληνικάEnglish

Από τη Γη του μυαλού στον Ουρανό της Ψυχής

 

Απομακρύνομαι και πονάω και όσο πονάω τόσο απομακρύνομαι. Αφού απομακρυνθώ αρκετά , τόσο που να έχω ξεχάσει το σημείο της αφετηρίας μου τότε αρχίζω να δημιουργώ μέσα από τη λήθη μου την δική μου πραγματικότητα, τη δική μου «γαία», πατρίδα, τόπο, και προσπαθώ να ζήσω σ’ αυτήν. Επειδή όμως για να φτάσω στη «γαία» χρειάστηκε να περπατήσω το δρόμο αντίθετα, αρχίζω να βιώνω το νόμο της διττότητας. Μεταβαίνοντας από τη θέση στην αντίθεση διαταράσσεται η Αρμονία του Όλου που περιέχω εντός μου και βιώνω  πλέον το θετικό και το αρνητικό, το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, τον Ουρανό και τη Γη. 

Όλα είναι διπλά, έχω να διαλέξω, να αποφασίσω, να δω, να ακούσω, να αισθανθώ. Από το Ένα και Μοναδικό κατέβηκα στο πεδίο του επιμερισμού και της επιλογής, για να βιώσω από εδώ συνειδητά τη δόνηση της ένωσης. Εισήλθα ελευθέρα τη βουλήσει στο πεδίο του διττού ώστε ενσυνείδητα εφόσον  το επιλέξω να επιστρέψω στη Θέση ως εν επιγνώσει ενεργών.

Έχοντας απόλυτη ελευθερία από την Πηγή της εκπόρευσής μου, τον Θεό μου, κάνω χρήση αυτής βλέποντάς την αρχικά ως ένα παιχνίδι. Απομακρύνομαι από τον Πατέρα μου για να δοκιμάσω, να γευθώ, να πειραματιστώ. Όμως  επειδή γνωρίζω  μόνον το Φως, αυτό είναι ο Δημιουργός  μου, όσο απομακρύνομαι δημιουργώ το σκοτάδι μου. Φεύγοντας δηλαδή μακριά από το Φως, όσο προχωρώ στην πορεία αντίθετα από αυτό, βρίσκομαι ξαφνικά στην έλλειψη του Φωτός.  Κάθε βήμα απομάκρυνσης ισούται με μείωση του Φωτός, της ευδαιμονίας, της εν Ψυχή ελευθερίας. Κάθε βήμα απομάκρυνσης προκαλεί αυτόματα την ενδυνάμωση του νοητικού και την αποδυνάμωση του ψυχικού το οποίο τροφοδοτείται μόνον όταν είναι κοντά στο Θείο Φως.  Όσο πιο μακριά από το Φως τόσο πιο πολύ στο μυαλό, στο δεδομένο, στο όριο, στο ορατό και πεπερασμένο. Από το δρόμο του Φωτός στον λαβύρινθο του νου, από το βίωμα στη σκέψη.

Το Σώμα που έχω αποκτήσει για να λειτουργώ στη Γη, φιλοξενεί δύο κόσμους και έχω πλέον να επιλέξω που θα τοποθετήσω την ενέργειά μου. Στη διάδραση του νου ή στην Αίσθηση της Ψυχής. Επειδή όμως η επιλογή γίνεται στο πεδίο της Γης που οι μέχρι σήμερα δονήσεις της ευνοούν τη νοητική λειτουργία, το ψυχικό κομμάτι συρρικνώνεται, αδρανοποιείται και μπαίνει σε λήθαργο. Ειδικά όταν ο νους είναι ισχυρός, δύναται να παρουσιάσει τα νοητικά του σκευάσματα ως «Επιλογές Ψυχής». Υπερασπίζεται με τέτοιον τρόπο τις αποφάσεις του, τα πεπραγμένα του, το δρόμο του, ώστε δημιουργώντας στρεβλώσεις προσπαθεί να πείσει ότι αποτελούν ψυχικές επιλογές.  Και το χάσμα ολοένα μεγαλώνει. Το εσωτερικό φαράγγι  ανοίγει και βαθαίνει τόσο που οι δύο κόσμοι πλέον δεν επικοινωνούν. Ο νους αγορεύει και η Ψυχή σωπαίνει. Ο νους κομπάζει και η Ψυχή κλαίει.

Το Σώμα χωρισμένο στα δύο παραπαίει άλλοτε στην κατάθλιψη και άλλοτε στην υστερία χρησιμοποιώντας ως όαση ανάπαυλας την φαντασίωση. Στις στιγμές της κούρασης που αναγκαστικά έρχεται μετά από την εσωτερική μάχη αναρωτιέμαι που πάω, ποιος είμαι, γιατί δεν ικανοποιούμαι, τι θέλω, ζω ή απλά κινούμαι. Έτσι το αρχικό Παιχνίδι του πειράματος της απομάκρυνσης χάνει πια την πρώτη γοητεία του και μετατρέπεται σε ένα τετράγωνο κουτί που με έχει εγκλωβισμένο.  Βλέπω τώρα ότι αυτό που ονόμαζα ελευθερία, εξερεύνηση και ανακάλυψη εξελίσσεται σε ένα έργο ατέρμονο, μονότονο και βασανιστικό. Όμως οι δύο κόσμοι χάσκουν και εδώ που βρίσκομαι τώρα είμαι ακινητοποιημένος. Μόνο με μια Γέφυρα δύναμαι να μεταπηδήσω από έναν κόσμο στον άλλον.  Έχοντας όμως απολέσει την εσωτερική μου ικανότητα της Ένωσης χρειάζομαι μια εξωτερική γέφυρα που εάν την περπατήσω θα αρχίσω σιγά-σιγά, βήμα το βήμα να χτίζω την Εσωτερική μου Γέφυρα της Μετάβασης από το πρέπει στο θέλω, από το έχω στο είμαι. Θα περπατήσω τη Γέφυρα και όταν φτάσω στο οριακό σημείο τότε θα χρειασθεί να κάνω το τελευταίο Άλμα και να αφήσω με Εμπιστοσύνη οριστικά το σχοινί κλείνοντας πίσω μου την πόρτα του νοητικού κόσμου ως τρόπου λειτουργίας χρησιμοποιώντας τώρα το υλικό του στην υπηρεσία των πραγματικών αναγκών του ψυχικού μου κόσμου.

Η Ψυχή βλέπει τη γέφυρα, το μυαλό βλέπει το φαράγγι. Η Ψυχή ζητά την ένωση, το μυαλό ρέπει προς το χάσμα. Η Ψυχή οράται, το μυαλό σκέφτεται.

Ποιοι μπορούν να δουν τη Γέφυρα; Οι έχοντες όμματα.

Ποιοι μπορούν να ακούσουν το κάλεσμα; Οι έχοντες  ώτα.

Ποιοι μπορούν να νιώσουν τη διάχυση του Φως; Οι έχοντες Αίσθηση.

 

Η Γέφυρα υπάρχει, ορατή και φωτεινή. Χτίσθηκε βήμα- βήμα από Εκείνον που πρώτος την περπάτησε πριν δύο χιλιάδες χρόνια διαχέοντας στη Γη της δυαδικότητας την Ένωση της Αγάπης. Ο Κύριος πρώτος την εδραίωσε ως Δρόμο Αγάπης Εαυτού, ώστε αγαπώντας εμένα να αισθανθώ το αίτιον της Δημιουργίας μου, τη Θεία Αγάπη.

 

Για Δεύτερη Φορά η Γέφυρα υψώνεται στη Γη από τον Δαυίδ  που στην νέα κοσμική περίοδο εγκαινιάζει και δείχνει το Δρόμο της Μετάβασης από το μυαλό στην Ψυχή. Γίνεται ο ίδιος η δίοδος, και  ο δρόμος για να περπατήσει η Ψυχή, εφόσον το επιλέξει,  την Οδό της Εκδήλωσής  της. Έλαβε εντολή να ανάψει τη λυχνία της Ψυχής στα σώματα εκείνων που θέλουν να βαδίσουν το δρόμο της Επιστροφής. Είναι η γέφυρα της δύναμης που θα μετακινήσει την ανθρώπινη συνείδηση από το στεγανό του νου στο άχωρο της Ψυχής, με όλη αυτή την μετουσίωση να τελείται μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο. Το Σώμα του έχοντας βιώσει και περπατήσει όλα τα στάδια της Επανένωσης,  με οδηγό την Ψυχή, ανοίγει το Δρόμο σε όσους θελήσουν και επιτρέψουν να ανάψει η προσωπική τους λυχνία.

 

Ο Θεός αποφάσισε, οι απεσταλμένοι Του απεδέχθησαν. Ο άνθρωπος έχει πλέον το Κλειδί και την Επιλογή να ανοίξει με αυτό τη Θύρα της Ψυχής του τιμώντας αυτήν ως ο Θεός τον τιμά γειώνοντας το Φως και την Ενέργειά Του μέσω  Εκείνων που επί της Γης Τον εκδηλώνουν.

Ο Ουρανός κατέρχεται στη Γη, ώστε να Γη να τεθεί στην υπηρεσία Του.

Ελένη Τσακασιάνου

Μοιραστείτε το