ΕλληνικάEnglish

Από την Αποσύνδεση στη Συντονισμένη Δόνηση

Κοιτώ δεξιά, κοιτώ αριστερά, πάνω, κάτω, μακριά, κοντά αλλά ακόμα και όταν κοιτώ μέσα μου το κάνω με στάση να εξηγήσω, να κρίνω, να δικαιολογήσω και να τελικά να καταλάβω και να με καταλάβουν.

Ακούω αλλά τα αυτιά μου είναι ντυμένα με φίλτρα που ερμηνεύουν σύμφωνα με το μυαλό μου τον κόσμο, τα μηνύματα που λαμβάνω, τα λόγια που λέω ή μου μεταφέρoυν.
Αγγίζω με τα χέρια μου, αγκαλιάζω, χαϊδεύω αλλά οι κινήσεις μου είναι αποκομμένες από το κέντρο της καρδιάς μου, είναι μηχανικές και καθοδηγούμενες είτε από τα συναισθήματα είτε από το μυαλό μου. Περπατώ και τα δυο μου πόδια με πάνε, δεν τα οδηγώ, δεν τα κατευθύνω με το εσωτερικό Θέλω μου αλλά με ένα «θα ήθελα» που νομίζω ότι με εκφράζει και ότι είναι η αλήθεια μου.

Μάτια, αυτιά, χέρια, πόδια αποσυντονισμένα, αποκομμένα μεταξύ τους σαν να μη βρίσκονται στο ίδιο σώμα. Δεν συνεργάζονται, δεν επικοινωνούν, δεν συνδέονται. Έτσι το όχημα που λέγεται Σώμα μοιάζει με ξεκούρδιστη κιθάρα που οι νότες της βγαίνουν με παραφωνία και ενοχλούν τόσο αυτόν που το εκδηλώνει, όσο και τους άλλους που το λαμβάνουν.

Αυτή είναι η Βαβέλ μας… Ατομική και συλλογική.
Όσο μακριά από εμάς τόσο μακριά και από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.

Όμως ως πότε και γιατί;

Και είναι τόσο απλό το ερώτημα που μπορεί να θέσει ο καθένας στον εαυτό του.
Αφού δεν μου αρέσει αυτό που ζω, αφού με περιορίζει, με θλίβει, με κρατάει σε καταστολή γιατί δεν το αλλάζω, γιατί δεν το σπάω μήπως και έτσι δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να δει, να ακούσει, να ζήσει κάτι διαφορετικό; Τι είναι αυτό που κάνει να εθίζομαι στη μονοτονία του απλά υπάρχω και κινούμαι ακολουθώντας τα πράγματα και τις καταστάσεις όπως έρθουν; Τι είναι αυτό που με φοβίζει στην αλλαγή, στο καινούργιο, στο διαφορετικό; Ό,τι δεν μου αρέσει γιατί δεν τολμώ να το διακόψω, να το αλλάξω, να το εγκαταλείψω;

Προτιμώ να υποφέρω, να ελπίζω, να περιμένω καρτερικά, να φαντάζομαι το διαφορετικό, αλλά να μη δρω, και έτσι το αποσυντονισμένο όχημα-σώμα κινείται άλλοτε σε λαβύρινθους και άλλοτε σε κυκλικούς δρόμους. Και είναι τόση η απομάκρυνση από τον ψυχικό μου κόσμο που πλέον δεν αναρωτιέμαι πως ένας τόσο τέλειος οργανισμός όσο ο ανθρώπινος με ψυχή, καρδιά, νου, με δυνατότητες αυτοϊασης, με δύναμη λόγου και πράξεως να βρίσκεται σ’ αυτήν την αδράνεια, τη στέρηση και έλλειψη της απόλαυσης της ζωής. Το γέλιο έγινε χαμόγελο που στη συνέχεια έδωσε τη θέση του στη θλίψη και στα κατεβασμένα χείλη.

Τι είναι όμως αυτό που τελικά δεν με κάνει να επαναστατώ, να ορθώνομαι, να ζητώ τα του εαυτού μου;

Με τρεις λέξεις είναι: Η Έλλειψη Ψυχικής Ενέργειας.
Αυτής που μοίρασα στους άλλους από τη στιγμή που γεννήθηκα, αυτής που μου πήραν στο όνομα της στοργής, της ασφάλειας, της γνώσης, του εγκεφαλικού έρωτα, της απλής αναπαραγωγής και στη συνέχεια ο ίδιος την έδινα απλόχερα για να διατηρείται η ανταλλαγή και η εξάρτηση. Γι’ αυτό το σώμα μου είναι αποσυντονισμένο, γι’ αυτό δεν έχω το σθένος, την τόλμη, τη θέληση και τη δύναμη να αλλάξω τα δεδομένα μου και προχωρήσω σε δρόμο.
Γι’ αυτό χάνομαι στο λαβύρινθο ή κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου και τους άλλους.

Η Ψυχική Ενέργεια έτσι όπως διαχύθηκε στον άνθρωπο από τον Θεό, ως κομμάτι της Ουσίας του είναι το καύσιμο για να προχωρήσει το όχημα-σώμα. Την παίρνω ξανά πίσω, από όπου την έδωσα – μοίρασα, μόνον όταν συλλέγω ένα – ένα τα κομμάτια μου με πόνο στην αρχή που όμως σταδιακά μετατρέπεται σε εσωτερική ανάγκη όταν πλέον ερχόμενος σε επαφή με την ενέργειά μου διαπιστώνω ότι αυτή είναι η τροφή και το νερό μου. Και όσο το δοχείο μου γεμίζει, τόσο αρχίζει να νιώθει, να αισθάνεται, να ενοράται, να αφουγκράζεται.


Με κάθε κομμάτι Ψυχικής μου Ενέργειας που συλλέγω από όπου το έχω διαμοιράσει, αρχίζει να λειτουργεί και να συντονίζεται και κάθε μέλος του σώματός μου. Όσο περισσότερη Ψυχική Ενέργεια φιλοξενώ στο σώμα μου, τόσο τα μέλη του θα ξεκινήσουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να περνούν από την Αποκοπή στην Ένωση.

Αρχικά το κάθε ξεχωριστό όργανο αποκτά τη δική του δόνηση αυτήν που του ανήκει και στην συνέχεια λειτουργεί σαν μια πλήρη εναρμονισμένη ορχήστρα με μαέστρο την εν Θεώ Ψυχή. Τότε φιλοξενώ μέσα μου Ουρανό και Γη, Αέρα και Θάλασσα, περικλείω δηλαδή εντός μου τα έμβια και άβια στοιχεία του πλανήτη που κατοικώ και έτσι γίνομαι Δημιουργός του, Ανακαινιστής του με αμφίδρομη ροή φωτός εντός και εκτός. Λειτουργώντας με την Ψυχή μου κάθε μου κίνηση, σκέψη, λόγος επιδρά και δονεί ανάλογα το περιβάλλον μου, ανθρώπους και γη, με τρόπο ώστε να αναδύεται η αλήθεια μου και να καταρρέει το ψεύτικο.

Ο Δρόμος έχει ήδη ανοίξει, η Γέφυρα της Μετάβασης είναι ήδη εδώ, αρκεί να κάνω το άλμα από το λήθαργο στην αφύπνιση, από το υπάρχω στο ζω, από το συγκεντρώνω στο εγκαταλείπω, από το μαζεύομαι στο αφήνομαι, από το μυαλό στην Ψυχή, από τη σκέψη στην απόφαση, από την αμφιβολία στην εμπιστοσύνη, από την άρνηση στο Θεό.

Με αναγνωρίζω, με αγαπώ, με εμπιστεύομαι, με οδηγώ και με ανεβάζω στη Σκάλα της Επιστροφής.

Ελένη Τσακασιάνου

Μοιραστείτε το