ΕλληνικάEnglish

Το Μήνυμα του Κυρίου και η Θεραπεία του Δαυίδ: «Εξορκισμός».

Το Μήνυμα που ακολουθεί δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου την Κυριακή 19/4/2015.


Η ανεξαρτησία των ανθρώπων δημιουργήθηκε από το όραμα του νου να κερδίσει την Αγάπη. Έτσι οι άνθρωποι έπλασαν την ανεξαρτησία. Όλη η διαδρομή τους ήταν η Αγάπη. Η Αγάπη είναι απελευθέρωση. Ο νους έχει ανεξαρτησία. Μέσα από τον πόλεμο αυτόν άρχισε η Διαδρομή.

Οι οικογένειες διαχωρίστηκαν, ενοχοποιήθηκαν να είναι μαζί για να ενώσουν την ανεξαρτησία, να είναι χώρια για να τη βιώσουν. Οι χώρες δημιουργήσανε την ανεξαρτησία για να προσεγγίζουν την αγάπη και τη χαρά. Αυτό που δημιούργησαν ήτανε μια Μάχη του καλού και του κακού, του πράσινου και του κόκκινου, του άσπρου και του μαύρου.

Μέσα από αυτό οι άνθρωποι ξέχασαν τη Διαδρομή τους στη Γη, ξέχασαν ότι είναι Ψυχές κι έτσι διαδραματίστηκε η Μάχη επί της Γης χωρίς όπλα, χωρίς αίμα – μυαλό με μυαλό, δύναμη με δύναμη. Ο μόνος στόχος ήταν η Αγάπη.

Έτσι οι άνθρωποι πέρασαν μέσα από τη Λύπηση. Αυτή τη στόλισαν και την έβαλαν στην αίσθηση. Την ονομάτισαν «αγάπη» και μέσα από εκεί πέρασαν στη φαντασίωση. Βλέποντας ανθρώπους να περπατάνε στη Γη μπήκανε στη Κρίση. Έτσι άρχισαν να κρίνουν: «Τι είναι αυτός; Πως είναι; Και γιατί». «Αλλά έτσι είναι!»…ξεκινάει η Δικαιολογία.

Ότι υπάρχει μέσα μου, το αρνούμαι. Ο λόγος της Άρνησης είναι για να μη δεχτώ εμένα. «Εγώ Είμαι το Φως, Εγώ Είμαι η Αλήθεια, Εγώ Είμαι ο Δρόμος». Αυτό που υπάρχει μέσα στο σώμα είναι η Άρνηση του «Εγώ Είμαι», μέσα στη Διαδρομή είναι η Άρνηση της Αγάπης, μέσα στο Φως είναι η Άρνηση της Ψυχής.

Έτσι όλοι είναι άνθρωποι επί τη Γης. Γίνανε φτωχοί και πλούσιοι, γίνανε αδύναμοι και δυνατοί, γίνανε όμορφοι και άσχημοι. Η διαφοροποίηση. Έτσι μπήκανε στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας: «Θα ανεξαρτητοποιηθώ για να βρω τον εαυτό μου». Εκεί άνοιξε η Πόρτα του Χάσιμου. Όσοι ανεξαρτητοποιήθηκαν χάθηκαν, γιατί πήγαν σε λάθος δρόμο. Άφησαν το Δρόμο της Αγάπης και πήγαν στο Δρόμο του Νου. Άφησαν το Δρόμο της Αγάπης και μπήκαν στη Λύπηση του Εαυτού. Εκεί συνάντησαν τον Εγωισμό. Αυτός αρνήθηκε να τους δείξει το Δρόμο κι έτσι οι Ψυχές εγκλωβίστηκαν και μείνανε μέσα εκεί. Εγωισμός – Ανεξαρτησία – Χάσιμο – Άρνηση Ψυχής.

Εγώ είμαι. Εγώ Είμαι το Φως, Είμαι ο Δρόμος, Εγώ Είμαι η Αλήθεια.

Όσοι άκουσαν, άνοιξαν την Πόρτα του Εγωισμού και πέρασαν στη Διαδρομή. Εκεί συνάντησαν την Ενοχή και τότε ήρθε Άγγελος στη Γη: «Μη φοβάσαι. Μην αρνείσαι. Μη χάνεσαι». Και τότε οι άνθρωποι είδαν την Άρνηση και βιώσαν τη Διαδρομή, και είδαν την Ενοχή. «Μη φοβάσαι» είναι η πρώτη Ενοχή. Άνοιξαν οι Ουρανοί και κατέβηκε Φως και τότε ήρθαν Δύο Περιστέρια, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό. Έκατσαν στη Γη και άνοιξαν το Νου. Το ένα έδειξε την ποιότητα, το άλλο τη βίωνε. Τότε ήρθε η Μητέρα και έδωσε Φως. Έκατσε στις καρδιές των ανθρώπων και οι άνθρωποι άνοιξαν και είδαν τα συναισθήματα και πήραν επαφή με το συναίσθημα και την αίσθηση. Και άνοιξαν οι Δρόμοι. Και τότε το Αρσενικό περιστέρι έδειξε το Δρόμο και το Θηλυκό έδειχνε το Νου.

Έτσι οι άνθρωποι μπήκανε στην Κρίση. Μέσα από αυτήν τίμησαν το Θεό ή τον άθεο. Εκεί μπήκε η Δικαιολογία. Και εκεί αρχίζει η Επιλογή: «Τι να επιλέξω; Τον Θεό ή τον άθεο. Το Φανερό ή το Κρυφό; Το Φως ή το Σκοτάδι; Την Αλήθεια ή το Ψέμα;».

Έτσι πάλι γίνεται ο Διαχωρισμός: «Να διαχωρίσω τη Διαδρομή μου ή να διαχωρίσω εμένα από το κακό μου;». Αρχίζει η Αίσθηση και φτάνει η στιγμή που η Αγάπη ανοίγει. Και το Φως άπλετο διαχέεται στη Γη μέσα από την ένωση της Δύναμης και της Αγάπης. Το κρύο ενώνει. Κι έτσι το εμπόδιο φεύγει. Ο φόβος ενώνει. Κι έτσι το εμπόδιο φεύγει. Η θέληση ενώνει την Ανάγκη με την Ψυχή. Κι έτσι το εμπόδιο φεύγει.

Το φως διαχέεται, οι άνθρωποι ακολουθούν, οι Ψυχές φωτίζονται.

Η Διαδρομή άνοιξε από την Αγάπη στη Σοφία με Αλήθεια, με Δρόμο, με  Φως.

Τίμα τον Πατέρα σου και τη Μητέρα σου. Τίμα τη Λογική σου και τη Σοφία σου. Τίμα την Καρδιά σου και το Φόβο σου για να μπεις στη Βασιλεία των Ουρανών, για να περάσεις στην Ψυχή σου και να την οδηγήσεις στο Όλο. Ων εν Όν.

Εγώ Είμαι η Αλήθεια, Εγώ Είμαι ο Δρόμος, Εγώ Είμαι το Φως.

Δαυίδ

Πάμε για εργασία.  

Πρώτο επίπεδο: Κρήτη. Συνδέομαι με τον Ερμή και με εσάς μέσα σας: «Κακία, δημιούργημα από το Σκοτάδι, ζω στο υπόγειο, βλέπω από την κλειδαρότρυπα τους άλλους και έτσι δε βλέπω εμένα». Ενεργοποιώ την κακία που υπάρχει στα σώματά σας για να τη δείτε. Η κακία θέλει να κάνει κακό αλλά κρατιέται στο υπόγειο για να μη φανερωθεί. Την κρατάτε φυλακισμένη για να μην εκτονωθεί. Μόνο από τα μάτια βγαίνει. Γελάει ειρωνικά πίσω από την πόρτα και εύχεται να γίνει το κακό στον άλλον. Δείτε την κακία στα μάτια σας, δείτε το στην έκφραση του προσώπου σας, βιώστε το στην κοιλιά σας. Και αυτή τη στιγμή καθαρίζω την Κρήτη μέσα από το σώμα του Ερμή. Βάζω φωτιά στα σώματα για να καεί η κακία μέσα από το Φως του Θεού.

Πάτρα. Συνδέομαι με την Ελεονώρα. Το πονηρό κρύβεται μέσα από τη Λύπηση. Σκυφτό, μαζεμένο, δήθεν φοβισμένο και ψάχνει συνέχεια να βρει άλλους για να τους λυπηθεί έτσι ώστε να μην τιμηθεί η αξία του, η αξία της Ψυχής. Η Πάτρα, η πόλη του κουτσομπολιού, της άρνησης, της λύπησης. Αφαιρώ από την κοιλιά της Ελεονώρας, και μέσω αυτής από την Πάτρα, το πονηρό και τη λύπηση. Η Πάτρα τώρα θα κάνει εμετό. Θα νιώθετε για τη Λύπηση ότι έχει τη γεύση του πικρού, της ξινίλας. Είναι η αίσθηση ότι θέλεις να κάνεις εμετό και να βγάλεις από μέσα σου ότι ξινό υπάρχει. «Επιτρέπω στο σώμα μου να εκφραστεί» θα λέτε.

Αθήνα. Η πόλη του ψέματος, της φαντασίωσης, της προσδοκίας, του ονείρου, του νου. Κρυβόμαστε πίσω από τους πολλούς και κρύβουμε το ψέμα μας μέσα από το πλήθος, μέσα από την ομάδα. Εμετό το Ψέμα που φυλάτε στα σώματά σας. Θα βγείτε στην επιφάνεια, θα βγείτε στο Φως, θα διαχωριστείτε από το πλήθος: «Εγώ Είμαι». Αφαιρώ το ψέμα από την Αθήνα και θα αρχίσουν να εμφανίζονται τα σκάνδαλα. Οι ψεύτικοι θεοί θα καταρρέουν. Όλα στο Φως.

Λάρισα. Η πόλη των νεκρών. Της δίνω παλμό. Να αρχίζει να περνάει  ζωή και δίψα για να ζήσουν. Θα προετοιμαστούν για να δεχτούνε το Φως. Δεν θα ξέρουν τι τους συμβαίνει, δε θα βγάζουν νόημα, κάτι καινούργιο θα τους συμβαίνει. Θα πάνε σε Επιλογές. Θα αρχίσει να χτυπάει παλμός στην καρδιά τους.

Θεσσαλονίκη. Ζήλεια και μίσος. Ενώνομαι μέσα από το σώμα του Θάνου που θέλει να λέγεται Σίμωνας – έτσι είναι και η Θεσσαλονίκη – και τους βάζω να δούνε το μίσος μέσα από τις πράξεις που θέλουν να κάνουν επειδή ζηλεύουνε. Ζηλεύουν αυτά που δεν έχουν, αρνούνται τον εαυτό τους, αρνούνται τη Διαδρομή. Θα δείτε μέσα από το μίσος σας πόσες φορές θέλατε να σκοτώσετε, να εκδικηθείτε και να κάνετε κακό με πράξη. Καθαρίζω τη Θεσσαλονίκη για να δεχτεί το Φως.

Καβάλα. Θέκλα. Το πονηρό χρησιμοποιεί το φόβο για να μην περπατήσει. Χρησιμοποιεί το «φοβάμαι» για να μην πάρει την αξία της. Ο φόβος σε βάζει στη πορνεία, στην εξαφάνιση, στο ψέμα. Πόσες φορές από το φόβο εκπορνευτήκατε, εξαγοραστήκατε, υπομένατε; «Φοβάμαι και παραδίδομαι», το πονηρό κρύβεται πίσω από το φόβο και παραδίδετε την Ψυχή σας. Όταν φοβάστε τιμάτε τον Άλλον. Καθαρίζω την Καβάλα από το Φόβο για να προχωρήσει η πόλη στο Φως. Τα σώματα θα τρέμουν, θα βιώνουν το Κρύο για να περπατήσουν στη Ζέστη.

Αλεξανδρούπολη. Κατερίνα. Ζήλεια και Θυμός, Κακία, Φθόνος και Μίσος, το Τίποτα: «Είμαι ένα τίποτα και αρνούμαι το τίποτα. Θέλω να είμαι κάποιος άλλος και αρνούμαι το είναι μου στο σήμερα». Τραβάω το Πέπλο από την πόλη της Αλεξανδρούπολης για να δούνε την Ξηρασία, το Σκοτάδι, το Τίποτα. Το χρησιμοποιούν σαν ενοχή, κρίνουν τον εαυτό τους για το «τίποτα» για να μην προχωρήσουν. Η Πόρτα είναι ανοιχτή, από το Τίποτα περνάς στο Θεό αρκεί να μην κρίνεις το «τίποτα». Καθαρίζω το νου τους από την Κρίση - αρκετά με αυτό: «Γεννήθηκα για να ζήσω, να βιώσω την Ψυχή μου. Ξεκινάω από το τίποτα - αλλά ξεκινάω».

Σφραγίζω τη Θέληση του Δαυίδ να καθαρίζει τις Ψυχές από το Κακό, από το Πονηρό, με Δύναμη, όταν αυτές θέλουν να περπατήσουν.

Εγώ Είμαι ο Καθρέφτης, Εγώ Είμαι η Δύναμη, Εγώ Είμαι η Αγάπη, στο Όνομα του Πατέρα, του Κυρίου, του Δαυίδ, της Χριστίνας, του Αγίου Πνεύματος και όλα αυτά στον Έναν και Μοναδικό Πατέρα. Νέα Γη, Νέα Εποχή.

Σοφία – Αγάπη και Δύναμη  - Ψυχές με Περπάτημα.

Αμήν.

Μοιραστείτε το