ΕλληνικάEnglish

Το Μήνυμα του Θεού στη Διδασκαλία με θέμα: «O Δαυίδ καθαρίζει την Πορνεία» - την Κυριακή 19/7/2015

To Μήνυμα δόθηκε από τον Θεό μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου στη Διδασκαλία – Προσευχή – Θεραπεία της Κυριακής19/7/2015


Ο Δαυίδ:

Θεέ μου, αφαιρώ από τα Πλέγματα της Γης την Πορνεία και τη στέλνω εκεί που ανήκει, στην Άβυσσο, κλείνοντας την Πόρτα για να μπορέσουν οι άνθρωποι να περπατήσουν ως Σώματα με Ψυχές, ως Ψυχές σε Σώμα, με Σεβασμό, με Αναγνώριση και Αξία του Εαυτού τους.

Ο Θεός:

Αυτό που καθαρίζεις τώρα, Αδάμ, είναι η Πορνεία που σου δίδαξε, που θέλησες, που θύμωσες, και μέσα από εσένα και το θυμό σου διοχετεύτηκε στα σώματα που ήρθαν στη Γη.

Τρία επίπεδα: Πρέπει – Θέλω – Αισθάνομαι.

Η Πορνεία έχει μόνο τα δύο: Πρέπει και Θέλω. Έχει Κρίση, Κακία και Θυμό. Έχει διαστρέβλωση του Εαυτού- κοιτάς αλλού και παύεις να αισθάνεσαι. Αρνείσαι να αναγνωρίσεις, να αφήσεις και να περπατήσεις λαμβάνοντας την Αίσθηση, την Αλήθεια και την Ψυχική Ενέργεια.

Αυτό διαδραματίζει η γυναίκα που συναντά τον Υιόν μου τον Ιησού και Εκείνος στέφει την Ενοχή σε Αυτογνωσία: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον Λίθο βαλέτω. Γνωρίζω αυτό, σέβομαι εμένα, αφήνω και αντ’ αυτού λαμβάνω την Αίσθηση και την Αξία του Εαυτού μου».

Αυτό το άνοιξε ο Ιησούς και εκφράστηκε στην επιφάνεια και στα σώματα των ανθρώπων, το έκριναν, το αρνήθηκαν και το ονόμασαν «Μαρία». Όπως και στη Διαδρομή την δική σας, η «Μαρία» είναι η Υπηρεσία. Ανοίγω, ονοματίζω, υπηρετώ, καθαρίζω, λαμβάνω Αξία.

Αυτό που κρατάς Δαυίδ είναι η Πέτρα: «Ο Πρώτος τον Λίθο βαλέτω». Αφήνεις αυτήν και λαμβάνεις την Ουσία. Αφήνεις τον Αδάμ, αφήνεις τον Πέτρο, αναγνωρίζεις τον Δαυίδ. Τελειώνεις τον Κύκλο, λαμβάνεις την Ουσία, οσάκις ως πορευτής, ωσάν Ψυχή και ωσάν Σώμα των Διαδρομών σου στη Γη.

Αισθήματα και Αισθήσεις ανοίγουν και δίνεις Εντολή να λάβουν οι άνθρωποι, να νιώσουν για να παραπατήσουν, ωσάν Δαυίδ με Εντολή επί της Γης.

Αμήν.

 

Ο Δαυίδ:

Όσες φορές περπάτησα στη Γη τιμούσα τον Πατέρα, αγαπούσα τον Κύριο,, πρόδιδα τον Εαυτό μου και τον παρέδιδα, δεν αναγνώριζα την Μητέρα,  αρνιόμουν την Αξία μου και τα Δώρα μου και  επέστρεφα στον Θεό με περισσότερη Ενοχή. Έτσι το Πρώτο Αστέρι θάμπωνε περισσότερο.

Στη Δευτέρα Παρουσία τιμάω τον Θεό, περπατάω με τον Κύριο, αναγνωρίζω τον Δαυίδ, αποκαθιστώ την Μητέρα, λαμβάνω και δίνω τα Δώρα για να επιστρέψω από εκεί που ξεκίνησα, από εκεί που ήρθα, από εκεί που υπάρχω.

Υποδέχομαι τη Σοφία, περπατάω την Αγάπη και τη Δύναμη, και οδηγώ τις Ψυχές.

Αμήν.

Η Ελεονώρα:

Το Μυαλό πήρε το Σώμα και το χρησιμοποιούσε για την ικανοποίηση των επιθυμιών και των φαντασιώσεων. Το περιέφερε σαν κούκλα, ένα Σώμα άψυχο, το έλεγχε, το κατεύθυνε, καταστρέφοντας τη Σοφία του. Του έδινε Γνώση και Εικόνα για να το εξουσιάζει, του έδινε ψεύτικη αξία και του έπαιρνε την Αίσθηση.

Έτσι οι Ψυχές στη Γη δεν είχαν σώματα να αισθάνονται, να ζουν , να χαίρονται. Ο Πλούτος της Ψυχής χωρίς τον αγωγό της έκφρασής του δεν μπόρεσε να γειωθεί. Το Σώμα στα χέρια του Μυαλού και η Ψυχή μόνη της χωρίς μέσον να κάνει τη διαδρομή της στη Γη, οι άνθρωποι έκαναν κύκλους με το μυαλό τους. Αυτό ήταν το σχέδιο του Πονηρού: πήρε το Σώμα για να μην ακουστεί η Ψυχή.

Όταν περπάτησε το Πρώτο Σώμα με Ψυχή πάνω στη Γη ως Κύριος του Εαυτού, το χλεύασε, το πόνεσε, το υποτίμησε και το σταύρωσε για να μη γειωθεί η Ένωση της Σωματο-Ψυχής  και η Κυριότητα της Ψυχής επί του Σώματος. Η Ενέργεια όμως διαχύθηκε, αλλά παρέμεινε κυκλωμένη στον κλοιό του Μυαλού.

Σήμερα καθαρίζεται η κατοχή του Σώματος από το Μυαλό. Γειώνεται η αποσύνδεσή του από το Νου για να μπορεί να ανακτήσει ξανά την χαμένη Σοφία του και να ενωθεί με την Ψυχή.  Αποκαθιστάται σήμερα ο Σεβασμός στο Σώμα και στην Ψυχή, η Αξία ως δημιούργημα του Θεού και γίνεται Κάθαρση από την υποτίμηση και την υπερτίμηση στην Αληθινή Αξία. Γίνεται αφύπνιση των Αισθημάτων και των Αισθήσεων, αλλάζει η Έλξη του, αλλάζει η Εικόνα του, αλλάζει η Θέση του.

Δίδεται στον Δαυίδ Σώμα Νέο, όμοιο με το ύψος της Ψυχής του για να κάνει η Ψυχή τη Διαδρομή της με την Αξία, τον Σεβασμό και την Ευθύνη της Αποστολής της. Το Νέο Σώμα έχει Χαρά, Ομορφιά και Αίσθηση με ¨Έλξη από Θείες Ποιότητες. Το Σώμα επιστρέφει στην Ψυχή ως Δώρο Θεού.

Αυτά.

Ο Θεός:

Η Πορνεία, η Άρνηση, και η Κρίση δημιούργησαν την Ντροπή, καταστρέψανε την Αίσθηση και οι άνθρωποι χάθηκαν και έχασαν και την Αίσθηση και τον Πόνο της Ψυχής.

Όταν η Ψυχή πονάει και κλαίει και ο Εαυτός την αρνείται γιατί παίρνει Εντολή από τον Νου και το Σώμα χάνεται γιατί ντρέπεται, τότε επιλέγει να φύγει από το Φως και χάνεται μέσα στο Σκοτάδι, γιατί η Άρνηση είναι αυτή που της κλείνει την Πόρτα για να περπατήσει στη Γη όπως ήρθε – αγνή  και αμόλυντη. Αυτή δε γνωρίζει Αρνήσεις γνωρίζει μόνο Αισθήσεις, η Άρνηση σκοτώνει την Αίσθηση και η Ψύχη επιλέγει το Σκοτάδι. Εκεί που χάνεται και η Αίσθηση.

Μπείτε πιο βαθιά στην Πραγματικότητα, δείτε πιο βαθιά τις Αρνήσεις σας, ασχοληθείτε με αυτές, ανοίξτε την Πόρτα της Ντροπής, δείτε πόσα τσουβάλια Αρνήσεις έχετε φυλάξει και τότε κάντε χώρο να δημιουργηθεί Ανάσταση, να δημιουργηθεί το Φως για να πάρει την Αίσθηση η Ψυχή – αυτή που για αιώνες έχει χαθεί από τη Γη.

Ήγγικεν η Ώρα, ήγγικεν η Στιγμή, ήγγικεν η Αλήθεια ως εσείς θελήσετε και ανοίξετε την Πόρτα της Ντροπής και λάβετε τις Αρνήσεις ως το Σκοτάδι αυτό που επιλέξατε να μπείτε και να χαθείτε.

Έτσι τα αόρατα θα γίνουν ορατά, και τα αναίσθητα αισθητά, και η Ψυχή θα έχει Χρώμα, θα έχει Όνομα, θα έχει Αίσθηση, θα έχει Αξία, θα έχει Ύπαρξη, θα έχει Αγάπη, θα έχει Έλξη, θα έχει Θεό.

Όταν φτάσετε σε αυτό το επίπεδο θα νιώσετε το Κλάμα της Ψυχής, αυτό που για χιλιάδες αιώνες κρύφτηκε και ο Πόνος μεγάλωσε. Όταν έρθουν οι άνθρωποι σε αυτή τη διαδικασία, ο φόβος του μυαλού θα γίνει ανύπαρκτος και ο Φόβος της Ψυχής θα γίνει Δημιουργία. Τα Δάκρυα της Ψυχής θα γίνουν η Χαρά που θα ενώσει τον άνθρωπο με την Ύπαρξή του στη Γη.

Κι έτσι το Φως θα απλώνεται, οι Αρνήσεις θα μικραίνουν, θα γίνουν ανύπαρκτες όπως ήταν η Αίσθηση. Κι έτσι η Γη θα παίρνει Χαρά, θα παίρνει Αξία, θα παίρνει Ευδαιμονία.

Αυτή είναι η Διαδικασία, αυτή είναι η Ψυχή, αυτή είναι η Γη, αυτή είναι η Σοφία, αυτή είναι η Θεότητα που ψάχνετε στα πέρατα της Γης, στα βάθη του Ουρανού, στο Άπειρο, στο Πουθενά, στην Ανυπαρξία.

Εγώ Είμαι μέσα σας, Εγώ Είμαι στην Ψυχή σας. Ανοίξετε. Ανοίξτε να Με αισθανθείτε, να Με νιώσετε. Έτσι το «Σ’ Αγαπώ» θα ενωθεί με την Ψυχή, θα γίνει Νιώθω και τότε το Θέλω θα ολοκληρώσει την Ουσία – θα γίνει Ύπαρξη, θα γίνει Φως.

Ήγγικεν η ¨Ώρα. Είδομεν το Φως. Ακούσατε την Αλήθεια.

Ανοίξτε, νιώστε, περπατήστε.

Αμήν.

Όσο κλαίτε με τα δάκρυα του μυαλού, τα Δάκρυα της Ψυχής θα γίνονται λίμνες. Όσο αρνείστε αυτήν και ψάχνετε μέσα στο μυαλό σας να βρείτε ην Αλήθεια θα χάνετε τον Πόνο και την Ύπαρξή της. Όσο θα πονάτε για αυτά που κάνατε χωρίς να αναγνωρίζετε την Στιγμή και την ¨Ώρα, θα δοκιμάζεται η Επιλογή της ανάμεσα από τα δάκρυά της και τον πόνο της. Τότε η Αίσθησή της ακόμα δεν έχει υπάρξει.

Ανοίξτε τους καταρράκτες των ματιών σας να τρέχουν δάκρυα και ο Νους να σας λέει: «Μέσα από αυτά θα λάβετε αξία και συγχώρεση».

Ανοίξτε την Καρδιά σας και ακούστε τον Ήχο της, να νιώσετε το Φόβο της Θέλησης και του Θέλω, να αναλάβετε την Ευθύνη σας και την Ανάγκη σας για να δημιουργηθεί μια Νέα Απόφαση που θα σας οδηγήσει να δείτε τον Θυμό ως μέρος της Διαδικασίας, ως αυτόν θα σας δείχνει την Αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτόν. Να δείτε τα Συναισθήματα ως οδηγούς που μέσα από αυτά θα φαίνεται η Αλήθεια της Πραγματικότητάς σας

Κι έτσι με Θέλω να φτάσετε να ενώσετε την Αγάπη με την Ψύχη για να σταματήσουν επιτέλους αυτά τα Δάκρυα να κυλούν κι αυτός ο Πόνος να υπάρχει και να γίνονται λάθος επιλογές νομίζοντας πως είναι οι σωστές, νομίζοντας μέσα από την νόηση και μέσα από την ανυπαρξία. Έτσι η Λογική παραμερίζεται, η Ψυχική Ενέργεια χάνεται κι εσείς κλαίτε και χαίρεστε στον ίδιο ρυθμό – ανύπαρκτοι μέσα στον κύκλο του μυαλού, μέσα στη Δικαιολογία, στην κρίση και στη Σύγκριση.

Ήγγικεν η Ώρα, λάβατε, δώστε σε εσάς και περπατήστε.

Αμήν.

Θα’ θελα να σας πω τι χάνετε, θα’ θελα να το νιώσετε για να ζήσετε. Αλλά ακόμα δεν είστε έτοιμοι ούτε να Με δείτε, ούτε να Με αισθανθείτε. Έτσι σας ανοίγω το Δρόμο. Βάλτε, ορίστε και περπατήστε.

Μπορώ να Είμαι και Άνθρωπος και Θεός. Μπορώ να Είμαι και Πνεύμα και Ουρανός, νιώθοντας όμως τις Ψυχές να υπάρχουν, να νιώθουν και να ακολουθούν.

Παραμερίστε τη Λύπηση που σας βάζει εμπόδια. Αναγνωρίστε τον πραγματικό Φόβο και δημιουργήστε τον Θυμό σαν Δρόμο για να περπατήσετε. Και τότε το Σκοτάδι θα μικρύνει και το Φως θα γίνετε Εσείς – αυτό που ήσασταν, αυτό που είστε, και αυτό που θα είστε.

Μοιραστείτε το