ΕλληνικάEnglish

Το Μήνυμα του Θεού για την Αμφισβήτηση στη Διδασκαλία με θέμα: «Η Ύπνωση οδηγεί στην Κατάνυξη» - την Τετάρτη 9/9/2015

To Μήνυμα δόθηκε από τον Θεό μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου στη Διδασκαλία – Προσευχή – Θεραπεία της Τετάρτης 9/9/2015


Ο Θεός.

Αμφισβητώ πάντα αυτό που είναι υπαρκτό για να μπορέσω να κρατήσω αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζω.

Η Ζωή είναι μια διαδρομή, ένα Περπάτημα με Αρνήσεις, Αμφιβολίες, Πιστεύω, Αμφισβητήσεις, και πριν προβώ στη Σκάλα της Εμπιστοσύνης θα μπω στην Αναγνώριση.

Έτσι δέχομαι ότι είμαι μια Ψυχή σε Σώμα και βρίσκομαι στη Γη. Αρνούμαι στη Σοφία μου και πιστεύω στο Μυαλό, στο Νου, στη Σκέψη που μου δίδεται στη Γη. Αποδέχομαι ότι υπάρχουν και τα τρία: και το Σώμα, και η Ψυχή και ο Νους. Και αμφισβητώ αυτό που είναι πραγματικό, αυτό που θέλει Αναγνώριση, αυτό που ολοκληρώνει έναν άνθρωπο στη Γη - την Ύπαρξή μου, το Είναι μου, την Ουσία μου, την Αγάπη του Εαυτού μου και τη Θέλησή μου για Ζωή. Οτιδήποτε υπάρχει αληθινό η Αμφισβήτηση το ζυγίζει, η Αμφιβολία το αρνείται. Η Αμφισβήτηση το ζυγίζει.

Όσοι θα αφήσετε την Αμφισβήτηση να περάσει από το Νου σας, θα βιώσετε Φόβο. Θα επιτρέψετε αυτήν να περάσει από την Καρδιά σας – θα βιώσετε κενό. Κι όταν της επιτρέψετε να χυθεί στην κοιλιά σας, τότε θα γεννηθεί η Αναγνώριση, το απτό, το αληθινό. Ανοίγετε και υποδέχεστε ένα ακόμα μέρος της Εμπιστοσύνης.

Το Βίωμα είναι αυτό που καθαρίζει! Μαζί με το Βίωμα, αφήνετε και το Ψέμα. Το βιώνω και το αφήνω και φεύγει. Έτσι απλώνομαι και πάω για το Επόμενο Βήμα, την Επόμενη Στιγμή.

Η Ύπαρξη είναι και Ουσία.

Όλα υπάρχουν στη Γη. Ο Παράδεισος και η Πέτρα. Ότι έζησαν οι Ψυχές στο μέρος της Πέτρας, ότι βιώσανε, θα το αναγνωρίσουν για να υποδεχτούν μέρος-μέρος την Εμπιστοσύνη. Έτσι δημιουργείται ο Νέος Παράδεισος επί της Γης.

Όταν κλείνομαι, πετρώνω. Όταν ανοίγομαι, ελευθερώνω. Η Ψυχή γεννήθηκε ελεύθερη και ελεύθερα θα επιστρέψει. Αυτό σημαίνει Άγιο Πνεύμα, άγιες Ψυχές, και άγιες θα επιστρέψουν.

Διαδρομή, Ζωή, Ελευθερία. Ένα είναι το Απτό, ένα το Αληθινό, μία η Ψυχή.

Αμήν.

 Ο Δαυίδ.

Θα σας περιγράψω πως ήταν όταν πίνατε το ποτήρι της Ύπνωσης τη στιγμή της ζωής σας που ήσασταν έτοιμοι να περπατήσετε για να πάρετε μόνοι σας το Δώρο που ήταν στο Δρόμο σας. Είναι μια στιγμή που αισθάνεσαι ότι έχεις τόση Αγάπη, τόση Δύναμη, και νιώθεις πως αν κάνεις, αν δημιουργήσεις, αν περπατήσεις θα το βρεις μπροστά σου – είναι Αίσθηση, όχι σκέψη.

Εκείνη τη στιγμή που είσαστε έτοιμοι να περπατήσετε, εμφανίζεται κάποιος και σου δίνει ένα ποτήρι με Νάρκωση. Θα σας πω τον διάλογο:

-       «Εάν το πιείς, θα στο δώσω εγώ αυτό που αναζητάς. Δεν θα χρειαστεί να δράσεις».

Έχοντας προσδοκία, εσύ το δέχεσαι. Ακυρώνεις τη Διαδρομή, πίνεις τη Νάρκωση και παραδίδεις τη Δημιουργία του Εαυτού σου στη Γη.

Έτσι μέσα από την προσδοκία ότι κάποιος άλλος μπορεί να δράσει αντί για εσένα, να δημιουργήσει και να γίνεις, δέχεσαι να ναρκωθείς. Πάντοτε συμβαίνει την ώρα που είστε έτοιμοι να περπατήσετε. Μέσα από την προσδοκία πίνεις κι έτσι ναρκώνεσαι γιατί ζητάς το «εύκολο» επί της Γης. Οπότε κάνεις δύσκολη τη Διαδρομή σου.

Η Ευκολία έχει συνδεθεί με τη μη-Δράση. Ενώ το Εύκολο είναι όταν η Δράση συνδέεται με την Ροή.

Έτσι μέσα από το Πονηρό, ακόμα κι όταν απευθύνεσαι στο Θεό νομίζεις ότι θα κάνει Εκείνος για εσένα. Έτσι αυτό που ζητάτε είναι να κάνει Εκείνος.

Άρα, εγώ δρω. Άρα εγώ φεύγω από την Κόλαση και πάω στον Παράδεισο. Αυτή είναι η Ροή: από την Κόλαση στον Παράδεισο.

Και αυτό θα συμβεί. Και θα το κάνω εγώ. Το κάνω εγώ.

Αλλάζω τη Ροή.

 

Μοιραστείτε το