ΕλληνικάEnglish

''Τα Επίπεδα της Αγιοσύνης''

 

Η Διδασκαλία και η Προσευχή που έγινε από τον Κύριο μαζί με την Χριστίνα Μανουηλίδου για τα Επίπεδα της Αγιοσύνης, την Τετάρτη 21/1/2015.



(Μιλά η Χριστίνα)

Την Κυριακή στην Προσευχή εγώ και ο Δαυίδ περάσαμε στο επίπεδο της Αγιοσύνης.

Η Αγιοσύνη επί της Γης είναι ένα έπαθλο, ένα εύσημο. Επί του Ουρανού είναι ένα επίπεδο. Όσες Ψυχές στη Γη ήρθανε και πιστέψανε στον Ένα και Μοναδικό Θεό με Θέληση Ψυχής, περπατήσανε μια Διαδρομή επί της Γης εμπιστευόμενοι το Θεό. Όμως ξεχάσανε τον Εαυτό τους. Βάση της διαδρομής τους ή αν κάνανε κάτι για την Εκκλησία ή για τον Χριστιανισμό – όπως θέλετε ονομάστε το – τους ονόμασαν «αγίους». Αυτό οι Ψυχές δεν το ξέρουνε, αυτό το ξέρουνε οι άνθρωποι κάτω στη Γη και ειδικά αυτοί που τους ονόμασαν.

Όταν μου είπε ο Κύριος ότι οι άγιοι είναι στη Γη, παραξενεύτηκα. Μου το έδωσε και γραπτά, γιατί εκείνη την εποχή το χέρι μου έγραφε. Στην πορεία της Διαδρομής μας, για κάποιους που ήρθαν εδώ μου έλεγε: «Αυτός είναι ο Άγιος Νεκτάριος, αυτή είναι η Αγία Παρασκευή». Σαν Ψυχή.

Έτσι λοιπόν, από την Κυριακή που μου μίλησε για την Αγιοσύνη και είπε σήμερα να γίνει η Διδασκαλία, δύο μέρες μου μιλούσε για αυτό.

Η Αγιοσύνη είναι ένα επίπεδο μετά τους Αγγέλους και πριν τον Σεραφείμ και τον Χερουβείμ. Πάνω από τον Χερουβείμ και τον Σεραφείμ είναι η Παναγία και από την άλλη μεριά ο Κύριος και από πάνω ο Θεός.

Άρα πάνω από τους Αγγέλους υπάρχει η Αγιοσύνη. Αυτό σημαίνει ότι οι Ψυχές που πάνε σε αυτό το επίπεδο έχουν αφήσει πίσω τους οτιδήποτε περάσανε κάτω στη Γη: συναισθήματα που τα αποδειχτήκανε, τα αναγνωρίσανε, τα εκφράσανε και τα αφήσανε. Έτσι πήγαν στο επόμενο επίπεδο.

Το επόμενο επίπεδο για μια Ψυχή είναι το Αγγελικό. Όταν αφήνετε τα συναισθήματα της Γης που είναι : η Ζήλια, η Κακία, ο Θυμός, ο Φθόνος και το Μίσος, μέσα από τη Σύγκριση, την Κρίση και τις Δικαιολογίες, και όλα τα αφήσετε τότε πάτε σε ένα άλλο επίπεδο Ψυχής που λέγεται το Αγγελικό επίπεδο. Τότε μπορείτε να αισθάνεστε χωρίς να θαυμάζετε τα χαρίσματα των άλλων ή να ακούτε τα αυτιά σας να βουίζουν που σημαίνει ότι ο Ουρανός έχει ανοίξει επικοινωνία με σας, απλά και όμορφα.

Όταν περπατήσετε ακόμα περισσότερο και δείτε την απλότητα της ζωής και την ομορφιά της θα πάτε στο Αρχαγγελικό επίπεδο – εκεί που βρίσκεται ι η Ελένη. Η Ελένη μιλάει με τους Αρχαγγέλους και μπορείτε και εσείς όταν αφήσετε από μέσα σας βάρη που βαραίνουν την Ψυχή ή που εμποδίζουν την Διαδρομή σας για να δείτε το Δρόμο σας τότε να πάτε σε εκείνο το επίπεδο.

Και τώρα λοιπόν μας λέει προχθές ότι μπήκαμε στο επίπεδο της Αγιοσύνης.

-       «Ωραία» λέω «τι σημαίνει αυτό; Ότι γίναμε άγιοι;»

Όχι βέβαια! «Άγιος άγιος» είναι επίπεδο – δεν είναι άνθρωπος. Δεν είναι αξίωμα. Είναι Διαδρομή. Εκεί φτάνει μια Ψυχή όταν βιώσει πραγματικά τον Εαυτό της στη Γη και απελευθερωθεί απ’ ότι τη βαραίνει. Εγώ ας πούμε σήμερα χρειάζεται να αφήσω την ταλαιπωρία, αυτό μου έλεγε ο Δαυίδ τώρα. Είμαι άνθρωπος της Ταλαιπωρίας: «Όλα μπορώ να τα καταφέρω, όλα τα έχω ανάγκη. Μ’ αρέσει να ταλαιπωρούμαι!». Αν όμως αφήσω την ταλαιπωρία, τι θα γίνει; Εκεί υπάρχει Φόβος. Σήμερα όμως δεν αισθάνομαι κανέναν Φόβο γιατί μόλις μου το ανέφερε είπα: «Ωραία, πως θα γίνει αυτό; Θα το κάνω. Δεν θέλω πια να ταλαιπωρούμαι, θέλω να αισθάνομαι».

Τι να αισθάνομαι; Την Ψυχή μου. Από το πρωί λοιπόν συνέχεια φωνάζει… Σας έχω πει ότι την Ψυχή σας την ακούτε στην κοιλιά σας. Από την αριστερή πλευρά μιλάει για «Ναι» - θετικότητα κι από την δεξιά πλευρά μιλάει για «Όχι» - αρνητικότητα: «Μην πας εκεί», «Δε το’ κανες καλά», «Άλλαξέ το». Αυτά είναι τα πρώτα βήματα για να μπορείτε να αισθάνεστε λίγο.

Έτσι λοιπόν οι Ψυχές στη Γη αισθανόντουσαν και περπατούσαν τη δική τους Διαδρομή. Ο λόγος που ξαναγυρίσανε στη Γη είναι γιατί δε σεβαστήκανε τον Εαυτό τους σαν Σώμα στη Γη. Το να περάσω κακουχίες και να ταλαιπωρούμαι δε σημαίνει ότι είμαι άγιος. Το να κάνω όλα τα χατίρια των άλλων και να προδίδω εμένα δε σημαίνει ότι είμαι άγιος. Το να αφήνομαι να με κατασπαράζουν δε σημαίνει οτι είμαι άγιος.

Άγιος είναι αυτός που τιμά τον Εαυτό του και την Ψυχή του και το αισθάνεται σαν Αίσθηση στο Περπάτημά του στη Γη. Όταν ανέβει στον Ουρανό θα πάει σε εκείνο το επίπεδο.

 

Συνήθως το μυαλό του ανθρώπου Αγιοσύνη θεωρεί αυτόν που είναι πολύ καλός άνθρωπος. Αγιοσύνη όμως η Ψυχή θεωρεί αυτόν που τη σέβεται. Μην θαυμάζεται αυτό που ακούτε, απλά αισθανθείτε και περπατήστε.

Για την Αγιοσύνη, για όλες τις Ψυχές είναι ανοιχτή η Πόρτα, αρκεί η Ψυχή να θέλει να φτάσει εκεί.

Αν πάρω δηλαδή την Ενέργειά μου από την Ταλαιπωρία θα σεβαστώ ακόμα πιο πολύ την Ψυχή μου, θα δω περισσότερο τον Εαυτό μου οπότε σωστά περπατάω. Έτσι λοιπόν προχθές το βράδυ είπα στον Δαυίδ:

-       «Πέρασες στην Αγιοσύνη».

Και ο Κύριος μου λέει:

-       «Περάσατε, Χριστίνα, στην Αγιοσύνη».

Εκείνη τη στιγμή αφαίρεσα τον Εαυτό μου από εκεί. Ο λόγος ήταν γιατί ακόμα δεν με τιμούσα τόσο πολύ. Λέω:

-       «Σε οδηγώ».

-       «Όχι, περπατάς δίπλα του».

Τα δέχομαι. Δε ψάχνω να δω περισσότερα πράγματα γιατί θα πάω στο Νου. Απλά το δέχομαι.

Έτσι λοιπόν και ο Κύριος πέρασε πρώτα από την Αγιοσύνη και μετά πήγε στη Θέση Του. Εξ’ ου και το «Άγιος Άγιος Κύριος  ο Θεός». Αυτός άνοιξε την Πόρτα σε αυτό το επίπεδο.

Αν μπορούσα να σας το περιγράψω θα σας έλεγα ότι είναι Τρία Σκαλοπάτια, μετά ένα μεγάλο Πλατύσκαλο, μετά ένα Σκαλοπάτι αριστερά και δεξιά με δύο Αγγέλους, από πάνω μια Εξέδρα, εξ αριστερών η Μητέρα και εκ δεξιών  ο Κύριος, και από πάνω όλο Φως.

Άρα αυτό το Πλατύσκαλο που ακούσατε είναι η Αγιοσύνη. Δε χρειάζεται ούτε να το θαυμάσω, ούτε να το κρίνω. Απλά πατάω. Εκεί θα μείνουμε για λίγο καιρό γιατί από αυτό θα ξεκινήσουμε για το Περπάτημα.

Η Αγιοσύνη δίνει πάρα πολλά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα δίνει ένα Θαύμα. Όχι αυτό που σας κάνουν οι άλλοι. Αυτό που κάνετε εσείς στον Εαυτό σας.

Οπότε την Κυριακή πριν έρθω εδώ, το κεφάλι μου δεν ήταν και πολύ καλά γιατί καίγεται τον τελευταίο καιρό. Του λέω: «θα πως το Δαυίδ να μου το θεραπεύσει. Μου λέει: «Κάτσε μόνη σου».

Κάθομαι, κάνω μια Προσευχή, αισθάνομαι το κεφάλι μου σαν να το κρατούσα στα χέρια μου κι αρχίζει το δέρμα μου και το κεφάλι μου να κινείται και να συμβαίνει κάτι. Μόλις αυτό ολοκληρώθηκε είδα ότι δεν είχα τίποτα. Αυτό αισθάνθηκα.

-       «Είδες» μου λέει «μπορείς και μόνη σου».

Αυτό σας το αναφέρω γιατί βλέποντας τη δική μας Πορεία θα κάνετε κι εσείς τη δική σας Πορεία. Όταν έχω κάτι, πρώτα θα προσπαθήσω εγώ να το θεραπεύσω. Πάντα ο Κύριος μου έλεγε ότι η Θεραπεία υπάρχει στα χέρια. Άρα αν ανοίξετε τα χέρια σας, εδώ υπάρχει η Αφή κι επειδή είναι πολύ σοφά τα Χέρια, όταν πονάτε κάπου, αμέσως θα πάνε αυτά για Θεραπεία. Έτσι απλά.

Εμείς εκείνη την ώρα βέβαια δεν το εμπιστευόμαστε αυτό, το αρνούμαστε, κι έτσι η Θεραπεία φεύγει. Αν όμως το εμπιστευτώ και επιτρέψω να το νιώσω, θα νιώσω τα χέρια μου να καίνε, και την ώρα που θα με ακουμπήσω, μπορώ να με θεραπεύσω. «Εγώ δημιουργώ, εγώ θεραπεύω». Τόση Δύναμη έχει το να νιώθετε τον Εαυτό σας.

Η Αγιοσύνη έχει Θεραπεία. Έχει όμως και Αγάπη. Έχει και Συγχώρεση. Έχει και Θέληση. Έτσι αν όλα αυτά τα δείτε, θα δείτε ότι όταν απευθύνεστε σε έναν άγιο (που σας έχουν πει ότι είναι άγιος) του ζητάτε να σας κάνει ένα Θαύμα γιατί πιστεύετε ότι εκείνος μπορεί να σας το κάνει. Άρα χάνω την Εμπιστοσύνη από εμένα. Αν εμπιστευτώ εμένα τότε θα συμβεί το Θαύμα.

-       «Μα τόσο απλά;»

-       «Τόσο απλά»!

Σήμερα σε μια συνεδρία λέει ο Κύριος: «Αρκεί να πας στον καθρέφτη να δεις το πρόσωπό σου. Αν αυτό σου αρέσει περπάτα αυτό που έχεις επιλέξει. Αν δεν σου αρέσει, άλλαξέ το και τότε θα δεις γιατί αρνείσαι την ομορφιά της ζωή και την ομορφιά σου».

Άρα, ας δοκιμάσω πρώτα σε μένα να δω αν μπορώ να γίνω καλά, να δω σε ποιο επίπεδο είμαι, τι χρειάζεται να αφήσω ακόμα για να μπορέσω να γίνω Άγιος του Εαυτού μου, για να μπορέσω να με θεραπεύω, να έχω τη Θέληση,  και αντί για τάματα να μου κάνω Δώρα!

Το επίπεδο της Αγιοσύνης είναι ελαφρύτερο με περισσότερο Φως, είναι η Θέληση και η Ανάγκη να με πάει στο Θεό. Άρα κανένας δε μπορεί να με ονομάσει άγιο. Μόνο όταν φτάσω σε αυτό το επίπεδο και βιώσω την Αγιοσύνη μπορώ μετά να τη διδάξω, να τη μεταφέρω δηλαδή στις άλλες Ψυχές.

-       Άρα σε ποιόν μπορώ να προσευχηθώ; Σε ποιόν άγιο;

Σε αυτόν που εγώ αισθάνομαι Άγιο των Αγίων. Όταν θέλω μία Αγκαλιά από τον Ουρανό θα τη ζητήσω στη Μητέρα. Όταν θέλω Αγάπη θα απευθυνθώ στον Κύριο. Κι όταν θέλω να νιώσω Ομορφιά θα τη ζητήσω από τον Θεό –μέσα από τη Σοφία Του μας δίνει την Απλότητα και την Ομορφιά.

Σε ένα όραμα που είχα δει, μου είχε πει για την Αγία Αικατερίνη ότι αυτή είχε πατήσει σε αυτό το επίπεδο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ολοκληρώθηκε σαν Ψυχή, ότι έφτασε να ενωθεί πάλι με τον Θεό από όπου ξεκίνησε

Άρα, η Διαδρομή είναι ανοιχτή. Όλοι  μπορούμε να πάμε στην Αγιοσύνη. Κι αφού η Πόρτα είναι ανοιχτή αυτό που χρειαζόμαστε είναι τη Θέληση. Έτσι το επόμενο Βήμα μετά την Αγιοσύνη είναι να περάσουμε την Πόρτα του Χερουβείμ και του Σεραφείμ, των δύο μεγάλων Αγγέλων που κρατάνε την Αγάπη και τη Δύναμη. Τότε συμβαίνει η Ολοκλήρωση. Από εκεί που ξεκινάει η Ψυχή εκεί καταλήγει. Εκεί πηγαίνει. Εκεί είναι τη τάση της να πάει.

Άρα μη θαυμάζετε και μη ζηλεύετε κάτι για το οποίο είναι απλώς μια Διαδρομή που αρκεί να υπάρχει η Θέληση για να μπορεί να συμβεί. Αν εγώ σαν Ψυχή τη χρειάζομαι αυτή τη Διαδρομή και έχω Θέληση, απλά πηγαίνω.

Αυτό είναι η Αγιοσύνη του Ουρανού. Η Αγιοσύνη της Γης είναι μια πλάνη. Είναι ένα εύσημο για να μπορέσει ο νους να θαυμάζει. Να μπορώ να πηγαίνω σε μια Προσευχή αντίθετη από εκεί που είναι η Ψυχή μου.

Έτσι λοιπόν βρέθηκε ο κάθε άγιος να θεραπεύει μια ιδιαίτερη ασθένεια, ο ένας είναι για τα μάτια, ο άλλος είναι για τα πόδια. Αν πάμε να δούμε αυτές τις Ψυχές και τις ρωτήσουμε αν θεραπεύουν θα πουν: «Εγώ είμαι στη Γη τώρα και κάνω τη δική μου Διαδρομή στη Δευτέρα Παρουσία». Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τις Ψυχές που τις κλαίμε γιατί έφυγαν και πήγαν στον Ουρανό, κι αυτές μπορεί να έχουν ξαναγεννηθεί σε μια άλλη χώρα.

Άρα, η Διαδρομή είναι μόνο «αφήνω και περπατάω από εκεί που ήρθα. Ξαναγυρίζω εκεί που ήρθα».

 

(Μιλά ο Κύριος)

Όταν ήμουνα στη Γη δεν υπήρχαν άγιοι, δεν υπήρχαν άγγελοι. Αυτό που τους έλεγα είναι: «Περπατήστε να νιώσετε μέσα σας την Καλοσύνη και την Ελευθερία της Ψυχής».

Καλοσύνη σημαίνει ότι έχω φύγει από όσα η Ψυχή μου πόναγε και έκλαιγε και μπαίνω στην Καλοσύνη. Κι αυτό έχει το επίπεδο της Αγιότητας. Για τι έχει μέσα Χαρά, έχει Αγάπη, Σεβασμό και Τιμιότητα.

Οι άνθρωποι τότε δεν το καταλάβαιναν. Έτσι όσοι με ακολουθούσαν, αυτοί που είχαν ίδια Ψυχή και αυτοί που είχαν άλλη Ψυχή, το αντάλλαξαν και το έκανα «άγιος». Όλα δύο τα έδινε στη Γη ο Θεός! Όταν είσαι στο «άγιος» έχεις δύο ποιότητες, την ποιότητα της Αγάπης και την ποιότητα της Δύναμης. Έτσι όσοι ακούγαν τη Διδασκαλία μου, η πρώτη ερώτηση που μου κάνανε ήταν: «Πως μπορώ να φτάσω εκεί;». Κι εγώ τους έλεγα:

-       «Αφήστε τα βρώμικα ιμάτια, αναγνωρίστε το σώμα σας, δείτε τον Εαυτό σας, αναζητήσετε μέσα σε αυτό το σώμα την Ψυχή και ενδυθείτε με άσπρα ενδύματα για να περπατήσετε το Δρόμο της Ψυχής»

Και όσοι έλαβον έλαβον και όσοι άκουσον άκουσον. Κι εγώ επεκρίθη:

-       «Ακούσατε και λάβατε Εντολήν Θεού. Όσοι περπατήσετε μέσα από αυτή θα πάτε στο Δρόμο της Αγιοσύνης. Όσοι χάσατε από αυτήν και δεν αναγνωρίσατε θα ξαναπερπατήσετε τη Γη για να ακούσετε και να νιώσετε την Αγιοσύνη».

Και τότε ο Πέτρος με ρώτησε:

-       «Κύριε, έχω φτάσει εγώ στην Αγιοσύνη;»

Και εγώ του επεκρίθη:

-       «Στην άλλη σου ζωή Πέτρο. Όταν θα είσαι ο Εαυτός σου».

-       «Μα εγώ Κύριε θέλω μόνο αυτή τη ζωή μαζί σου»

-       «Όλα δύο τα δίνει, Πέτρο, ο Θεός. Τώρα περπατάς με την Αγάπη, μετά με τη Δύναμη».

Και έτσι άκουσε ο Ιάκωβος και εζήλεψε και έστριψε το πρόσωπό του προς άλλη κατεύθυνση. Και τότε περπάτησα μέχρι εκεί, τον πήρα αγκαλιά και του είπα:

-       «Ιάκωβε, πρώτα επέτρεψε να αισθανθείς και ότι άκουσες άστο να φύγει».

-       «Εγώ Κύριε φοβάμαι και λυπάμαι».

-       «Εσύ Ιάκωβε, όταν θελήσεις να περπατήσεις, θα βρεθείς δίπλα στον Πέτρο».

Άπλωσε τότε το χέρι μου στον Κύριο του Ουρανού και σύνδεσα τον Άνθρωπο επί της Γης με τον Κύριο του Ουρανού. Και τότε οι Άγγελοι έψαλαν:

-       «Άγιος Άγιος Κύριος ο Θεός».

Οι άνθρωποι επί της Γης είδαν και άκουσαν και έτσι ονόμασαν το σώμα μου επί της Γης «άγιο». Μετά άρχισαν τα Θαύματα. Αυτά έγιναν για να περπατήσουν και να εμπιστευτούν τον Εαυτό τους, να δουν ότι μόνοι τους μπορούν να περπατήσουν, μόνοι τους μπορούν να ανοίξουν τα  μάτια τους και να δουν την Αλήθεια. Αρκεί να είναι έτοιμοι να έρθει το Άγιο Πνεύμα να τους αφήσει Ευλογία και Φως και αυτό να ρέει στον καθαρό Νου με τη Λογική, στην Καρδιά με το «θέλω», στην Ψυχή με την Ανάγκη.

Αυτή είναι η Αγιοσύνη για τους ανθρώπους επί της Γης. Μη θαυμάζετε τους άλλους. Θαυμάστε εσάς, την Ψυχή σας. Μην εμπιστεύεστε τους άλλους, εμπιστευτείτε την Διαδρομή σας.

«Μην – μην – μην, μην –μην – μην, μην –μην –μην». Αυτή είναι η Άρνηση, αυτή που περπατάτε. Με Θέληση και Ανάγκη γευτείτε, βιώστε τα Θαύματα της Ψυχής σας, το Φως της Διαδρομής σας, την Αγκαλιά του σώματός σας και την Ολότητα του Θεού. Απλά και Όμορφα.

Μην Τον ψάχνετε στον Ουρανό. Βιώστε Τον μες στον Εαυτό σας. Μη με ψάχνετε ψηλά, περπατάω ανάμεσά σας. Μην επικαλείστε τη Μητέρα ωσάν άγνωστη, ζητήστε της ωσάν μάνα. Νιώστε την Αγκαλιά του Εαυτού σας και τιμήστε την Ελευθερία σας.

 

 

Μοιραστείτε το