ΕλληνικάEnglish

Μήνυμα από τον Θεό και από τον Κύριο: «Η Δύναμη της Συνήθειας, το Εμπόδιο του Νου και ο Φόβος της Αλλαγής».

Το Μήνυμα που ακολουθεί δόθηκε από τον Θεό και από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου την Τετάρτη 18/3/2015.


Ο Κύριος

Η Συνήθεια είναι αυτό που κατασκεύασε για τη Γη για να εγκλωβίζονται οι Ψυχές και με τη Θέλησή τους να περνάνε στην Άβυσσο. Στη Συνήθεια υπνωτίζονται, ναρκώνουν τη Θέληση, η Ανάγκη εξανεμίζεται και αρχίζει το παρακαλετό. Παρακαλάνε ένα θεό που εκείνη την ώρα δεν αισθάνονται και λένε: «Πάρε με, δεν αντέχω άλλο».

Ο τρόπος που ζουν έχει αλλαγές, οι αλλαγές δεν υπάρχουν κι έτσι η Συνήθεια τους οδηγεί σε μια νάρκωση, η νάρκωση σε θλίψη και η θλίψη στο παρακαλετό: «Πάρε με, δεν αντέχω άλλο, να φύγω από αυτή τη Γη».

Η φαντασίωση δημιουργεί μια αίσθηση ότι παρακαλάνε τον Πατέρα και οι ψυχές είναι ναρκωμένες και μέσα ση νάρκη παρακαλάνε τον Άθεο. Έτσι λοιπόν η Βάρκα ξεκινάει. Στο παρακαλετό παίρνει την Ψυχή με τη Βάρκα και την πάει στην Άβυσσο.

Ο Πατέρας δημιούργησε Γέφυρα να περνάνε οι Ψυχές στο Φως. Οι Ψυχές μες τη νάρκωση χάνουν το Δρόμο της Γέφυρας, παρακαλάνε τη Βάρκα. Έτσι η Γέφυρα είναι άθικτη - περνάνε πολύ λίγες Ψυχές για να γυρίσουν πίσω στον Πατέρα.

Η Αλλαγή που δημιουργεί ο Δαυίδ με τη Χριστίνα είναι μια Καινούργια Γη. Θα κλείσει η Βάρκα, θα κλείσει το Ποτάμι, θα ενώσει η Ψυχή με το Σώμα, θα γίνει η Ένωση - «έσονται εις σάρκαν μίαν» - και μέσα από αυτήν την Ένωση θα ανοίξει όλη η Αλλαγή.

Αυτό είναι το εμπόδιο για το Νέο: η Συνήθεια σε φοβίζει, η Αλλαγή σε τρομάζει και συ συρρικνώνεσαι, ναρκώνεσαι και χάνεσαι και πας στα άδυτα των αδύτων. Όταν ξαναβγείς στη Γη ξαναβιώνεις την ίδια Συνήθεια σε μια άλλη εποχή. Η άλλη εποχή θα σου δώσει κάτι άλλο – αυτό είναι ένα εμπόδιο. Θα μπεις μέσα στο Νου, θα κυριαρχήσεις, θα θυμώσεις, θα δικαιολογήσεις, θα εγκλωβιστείς και πάλι θα  χαθείς.

Όταν φτάσεις στα άδυτα, ξυπνάς και συνειδητοποιείς. Εκεί θέλεις την Αλλαγή. Ψάχνεις τον τρόπο να ξαναβγείς στην επιφάνεια, να ξαναπάς στη Γη.

Τώρα ο Φόβος από αδιόρατος γίνεται ορατός. Το σώμα νιώθει, πλησιάζει, η Ψυχή αλλάζει, κάνει Αναζήτηση. Και ο Φόβος της Αλλαγής γίνεται Θέληση της Ένωσης. Τότε το «παρακαλάω» γίνεται «ζητάω». Αρχίζω να πλησιάζω. Και μόλις αγγίζω την Αίσθηση της Ψυχής και του Σώματος τότε ανοίγω για να δω το Φως.

Μέσα στην Ένωση χτυπάει η Καρδιά. Και μέσα στο Φως καίγεται ο Νους.

Επιτρέπω στο Σώμα μέσα από την Αίσθηση να με πλημυρίσει το Φως.

Και τότε Υπάρχω. Τότε αναπνέω: «Ναι, είμαι Εγώ. Είναι η ώρα να δω τη Δικαιολογία μου. Να δω τη Συγχώρεση. Να εξομολογηθώ την Αλήθεια μου».

Αρχίζω πρώτα να εξομολογούμαι: «Μπήκα σε μια διαδικασία που λέγεται Συνήθεια. Κοιτούσα τους άλλους επειδή δεν υπήρχα. Εκείνοι έφταιγαν, εκείνοι μου έκαναν, εκείνοι με πλήγωναν, εκείνοι με πρόδωναν».

Όλο αυτό το αφήνω να το νιώσω: «Εγώ επέτρεπα, εγώ καθόμουνα, εγώ με πρόδιδα, εγώ με πλήγωνα».

Πάω στη Δικαιολογία. Ο Νους τη Δικαιολογία την κάνει Παράπονο. Εγώ σαν Ψυχή σε Σώμα, Δίκαιο Λόγο. Μέσα από την Αίσθηση λέω σε μένα: «Ότι έκανα για να μην είμαι εγώ, να μην είμαι ο εαυτός μου, να μην είμαι η ψυχή μου, να μην υπάρχω, να μη νιώθω και να παραδίδομαι στη Συνήθεια της Γης.

Η Ψυχή έχει Μνήμη για ότι έχει βιώσει. Όταν γεννιέται στη Γη και μπαίνει σε άλλο Σώμα, έχει άλλο Νου, άλλη Σκέψη, άλλο Περπάτημα. Όταν είσαι μια ψυχή και γίνεσαι η Ψυχή αρχίζουν οι Μνήμες να ξεχειλίζουν, η Λογική να ρέει, η Αίσθηση να φωτίζει. Περπατάς και λάμπεις.

Έτσι η Αγάπη από εκδικητική γίνεται η Χαρά της Γης διότι έχει ενωθεί με τη Δύναμη και έχει ανοίξει να λουστεί με Σοφία και Φως.

Αγάπη κατέβηκα και έβαλα στις Ψυχές για να βγάλουν όλο το Κακό που είχαν στην επιφάνεια. Τώρα ήρθε η στιγμή να καθαρίσει – μόνο με Αγάπη καθαρίζει το κακό. Έτσι η Αγάπη θα το συρρικνώσει. Θα του δώσει ότι έκανε να τα βιώσει – έτσι θα συρρικνωθεί και μέσα στη ζήλεια του θα χαθεί.

Ο Αδάμ είχε το Κακό και είχε και την Αγάπη. Έτσι έκανε το βλάκα κι επέτρεψε να γίνει όλο αυτό για να υποδουλωθεί όλη η Γη, να χαθεί η θηλυκή ενέργεια. Η Ζήλεια το δάγκωσε κι έγινε Κακία.

Έτσι κάνει και το κακό – δεν υπάρχει για να μην υπάρχεις. Το φοβάσαι για να το’ χεις. Αφήνεις το φόβο, αφήνεις και το κακό.

Ο Θεός

Μια γυναίκα κατέστρεψε τη Γη, μια γυναίκα ξεκίνησε το κακό, ένας άντρας το συνέχισε. Μια γυναίκα και ένας άντρας θα το κλείσει.

Αφήστε το Μίσος να ολοκληρωθεί και τη Δικαιολογία που πορεύθηκε η  Γη τόσα χρόνια μέσα από την Κρίση και τη Σύγκριση να γίνει Δίκαιος Λόγος.

Ο φόβος της Αλλαγής γίνεται Θέληση Ψυχής.

Όλοι όσοι έχετε γεννηθεί από το Σκοτάδι έχετε κριθεί για αυτό που είσαστε, ψάχνετε μέσα σας να βρείτε μια Δικαιολογία για να βιώσετε τη Θέληση και την Ανάγκη για να πάτε προς το Φως.

Σήμερα τελειώνει όλη αυτή η Κρίση. Νιώστε ότι είστε φωτεινές ψυχές, νιώστε τη Θέληση της Ανάγκης, επιτρέψτε στον εαυτό σας να μπει Φως, να ξυπνήσουν οι Μνήμες, να ανοίξει η Λογική για να ανέβετε τη Σκάλα της Εμπιστοσύνης. Το Σκοτάδι συρρικνώνεται, το Φως δυναμώνει, οι Αποφάσεις οδηγούν.

Ανοίξτε τα μάτια σας κι αφήστε ότι αισθάνεστε χωρίς σκέψη να αγγίξει την Ψυχή σας. Αυτό που συμβαίνει περπατάει προς την Ολοκλήρωση, το Άρμα κατεβαίνει. Όσο αφήνετε, άλλοι θα το οραματιστείτε, άλλοι θα το δείτε κι άλλοι θα το αισθανθείτε.

Δαυίδ, άνοιξε τα μάτια σου, συγχώρεσε τον εαυτό σου για ότι περπάτησες μέχρι σήμερα, δώσε Δίκαιο Λόγο στην Ψυχή σου κι ευλόγησε τις Ψυχές.

Δαυίδ

Η Κρίση του Νου είναι εκείνη που μας κάνει να αρνούμαστε να δούμε το Φως. Χωρίς Κρίση χρειάζεται μόνο Αναγνώριση. Δείτε την πορεία μέχρι τώρα απλά σαν Αναγνώριση. Οτιδήποτε πράξατε, σκεφτήκατε ή αρνηθήκατε, απλά το βλέπετε. Το τοποθετείτε στα πόδια σας κι αναγνωρίζοντας τον Πατέρα απλά λέτε:

-       «Πατέρα, ήμουν τυφλός και έπραξα. Συγχωρώ την Εαυτό μου κι ανοίγω τα μάτια μου στο Φως».

Σήμερα αφαιρείται η Κρίση και η Καταδίκη των Ψυχών. Αναγνωρίζω τον Πατέρα και ως Ψυχή ευλογώ τις Ψυχές στο Όνομα του Πατέρα, του Κυρίου, του Δαυίδ, της Χριστίνας, του Αγίου Πνεύματος και όλα αυτά εις τον Έναν και Μοναδικό Πατέρα, που πριν από 2.000 χρόνια αρνήθηκα να τον κοιτάξω στα Μάτια.

Πατέρας – Μητέρα – Ψυχές.

Αμήν.

 

 

Μοιραστείτε το