ΕλληνικάEnglish

Μήνυμα από τον Θεό και από τον Κύριο: «Για την Λύπηση και την Αυτολύπηση».

   

 

 

Το Μήνυμα που ακολουθεί δόθηκε από τον Θεό και από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου την Κυριακή 15/3/2015.


Ο Κύριος

 Όταν με πλησίασε ο Παράλυτος ο πρώτος του στόχος ήταν να με βάλει στη Λύπηση. Τον κοίταξα στα μάτια. Αυτός ένιωσε για πρώτη φορά το σώμα του. Αυτό που έβγαζε από το σώμα του όσο εγώ τον κοιτούσα ήταν η Συνήθεια.

Η Συνήθειά του ήταν να τον κοιτούν οι άνθρωποι και να τον λυπούνται διότι η μητέρα του τον γέννησε ανάπηρο. Η μητέρα του κι ο πατέρας του παντρεύτηκαν από Λύπηση. Το παιδί της Λύπησης γεννήθηκε ανάπηρο. Η Συνήθειά του εβρίσκετο στο σώμα του. Αυτό το ήξερε, αυτό μόνο μπορούσε να νιώσει.

Περίμενα μέχρι να καθαρίσει η Συνήθεια για να νιώσει την αναπηρία του. Τότε η καρδιά του χτύπησε δυνατά, άρχισε να εμπιστεύεται. Μόλις η Εμπιστοσύνη πέρασε μέσα από το Σώμα του, η Λύπηση και η Συνήθεια είχε τελειώσει. Τότε του είπα: «Άρον τον κρέβατόν σου και περιπάτει».

Το μυαλό το έκανε θαύμα, η αλήθεια είναι: «Καθάρισε το σώμα σου από τη Συνήθεια και τη Λύπηση, μπες στην Εμπιστοσύνη, πάρε την Ευθύνη σου και περπάτα».

Από τη στιγμή που γεννηθήκατε στη Γη και βγάλατε το πρώτο κλάμα αμέσως στο σώμα σας ήρθε η Λύπηση. Όσο περπατούσατε στη Γη αυτό έγινε Συνήθεια και το σώμα αντιδρούσε κατά το δοκούν του Νου.

Δείτε μια ημέρα της ζωής σας πόσες κινήσεις λύπησης, πόσες εκφράσεις λύπησης, πόσες σκέψεις λύπησης κάνετε και μέσα από τη συνήθεια. Αρνείστε τη Λύπηση. Έτσι χάνεστε. Χάνετε τον Εαυτό σας, τον λυπόσαστε, τον σταυρώνετε, τον κλαίτε, τον αγχώνετε και τον απαξιώνετε. Ο Νους δίνει μια αίσθηση ότι αυτή είναι η αλήθεια. Έτσι δείχνετε και την αγάπη σας - όταν λυπάστε κάποιον θεωρείτε ότι τον αγαπάτε. Όταν δίνετε σε κάποιον θεωρείτε ότι το κάνετε από αγάπη. Όταν σκέφτεστε κάποιον θεωρείτε ότι το κάνετε από αγάπη.

 

Τη Στιγμή της Αποδοχής της Λύπησης το σώμα αρρωσταίνει. Μετά καθαρίζει η Συνήθεια. Μετά βρίσκετε δρόμο να μπείτε στην Αυτολύπηση. Αυτή κρύβεται πίσω από την Καρδιά και πίσω από το Νου: «Με λυπάμαι και σε λυπάμαι. Με πονάω και σε πονάω».

Νιώστε τις εκφράσεις και τις κινήσεις που κάνετε. Εκφράζετε το «κακόμοιρο». Δίνεται κει ευλογείτε τον εαυτό σας: «Εγώ έχω. Πάρε κι εσύ που δεν έχεις».

Όλο αυτό είναι μια Διαδρομή. Δείτε εμένα στο Σταυρό για να νιώσετε το δικό σας. Έλαβαν τη στιγμή που το σώμα μου ήταν χωρίς την ψυχή μου, το ονόμασαν Λύπηση, το διοχέτευσαν στα σώματά σας, σας σταυρώσανε και σεις βιώνατε την Αγάπη μέσα από τη Λύπηση.

Η Αγάπη είναι Ελευθερία. Η Λύπηση είναι Φραγμός. Η Αυτολύπηση είναι Ψέμα της Αγάπης και της Αλήθειας του Εαυτού.

Αγγίξετε τα στήθια σας γιατί εκεί μέσα έρχεται η Αίσθηση, εκεί που κάθεται η Μητέρα. Εκεί οι άνθρωποι θα αισθάνονται τον άνθρωπο και θα δίνουν μόνο όταν ζητάει και μόνο όταν αυτοί έχουν Θέληση να δώσουν. Νιώστε τα στήθια σας να χτυπάνε δυνατά για να αφαιρέσετε τη Λύπηση του Εαυτού σας, για να περάσει η Χαρά. Ένα θα αφήνετε – ένα κομμάτι Χαράς θα παίρνετε.

Ο Θεός

Πρώτη Άρνηση των ανθρώπων για να αφήσουν το μυαλό τους και να ενώσουν την Ψυχή με το Σώμα τους είναι το Φυτό της Λύπησης, αυτό που σπέρνεται και πολλαπλασιάζεται.

Σήμερα καθαρίζεται ένα Ζιζάνιο της Γης για να φανούν τα καθαρά από τα ακάθαρτα.

Ο Δρόμος εσπάρθει για τα Ρόδα, τα Ρόδα έβγαλαν Αγκάθια, η Γη τα φιλοξένησε.  Η Ώρα της Αλήθειας καθαρίζει τη Σπορά.

Δαυίδ κλείσε την Πόρτα της Λύπησης των Ψυχών.

Ο Δαυίδ

Κλείνει η Πόρτα της Λύπησης και σφραγίζεται στο Όνομα του Πατέρα, του αδελφού μου Ιησού Χριστού, του Εαυτού μου Δαυίδ, της αδελφής μου Χριστίνας, του Αγίου Πνεύματος και όλα επιστρέφουν με Χαρά στον Έναν και Μοναδικό Πατέρα.

Φως – Μητέρα Χριστίνα – Ψυχές. Αμήν.

Ο Κύριος.

Ο λόγος που βήχετε είναι γιατί θέλετε να καθαρίσει αυτό που έχετε χωρίς ακόμα να έχετε συνειδητοποιήσει το βάθος της Λύπησης στον Εαυτό σας. Πρώτα συμβαίνει η αποδοχή της Λύπησης, μετά η αποδοχή του βάθους.

Είναι τόσο ανεπαίσθητη η Λύπηση όταν φτάνεις να δεις το βάθος της που μπορεί να την αισθανθείτε ακόμα και στην αναπνοή σας, στο ντύσιμό σας, στη διατροφή σας. Στην καθημερινότητα η Λύπηση είναι αντανακλαστική - έτσι το σώμα συμπεριφέρεται μέχρι σήμερα, και έτσι παίρνει και την ψευδαίσθηση. Και έτσι οι άνθρωποι την αρνούνται.

Η Γη μέχρι σήμερα ήταν όλη μια Άρνηση. Άρα ζήσατε μέσα στην Άρνηση, γίνατε η Άρνηση και όλα αυτά τα συναισθήματα τα αρνηθήκατε από συνήθεια.

Όπως είπε και ο Θεός σήμερα, όταν έκλεψε ο Αντίθεος τη Γη έσπειρε τη Λύπηση σαν Πρώτο Σπόρο. Σαν Δεύτερο έριξε το Φόβο. Τη Λύπηση την έριξε σαν μπαλάκια μπαλάκια, το Φόβο τον έριξε σαν σκόνη, και τον Θυμό σαν Ανεμοστρόβιλο.

(Χριστίνα: Σας περιγράφω αυτό που είδα αυτή την στιγμή, την ώρα που μίλαγε ο Θεός, μου τα έδειξε βήμα βήμα).

Έτσι με αυτό τον τρόπο θέλησε να γίνει η Γη δική του. Ο Θεός όμως τον άφησε να βιώσει το λάθος του. Τον άφησε να δει τι θα βγει από αυτόν το Σπόρο, τον άφησε να δει τι θα βγει από τη Σκόνη που έριξε, τον άφησε να βιώνει τον Ανεμοστρόβιλο γιατί ο ανεμοστρόβιλος ήταν ο ίδιος γιατί δεν έχει Ψυχή – γι’ αυτό θέλει τις Ψυχές, για να τρέφεται.

Έτσι είναι η Σοφία του Ουρανού: «Σε αφήνω, βιώνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου, κι όταν έρθει η στιγμή μέσα από την Αίσθηση θα βιωθεί η Αλήθεια – το σωστό».

Έτσι σήμερα ο Πρώτος του Σπόρος κάηκε. Τις επόμενες μέρες να παρατηρείτε το σώμα σας και τις κινήσεις σας. Μέσα από αυτό θα δείτε τη Λύπηση κι όσο θα τη βλέπετε θα πηγαίνετε προς το βάθος της.

Ο λόγος που είπα στη διατροφή σας να μην τρώτε αυτά που είναι κάτω από τη Γη γι’ αυτό το διάστημα είναι για να τα δουν και να τα καθαρίσουν τα αδέλφια μου.

 

Το πρώτο, σήμερα καθαρίζεται – ακόμα καίγεται. Η Πόρτα έκλεισε. Το μόνο που θα μείνει για τις επόμενες επτά ημέρες είναι ο καθαρισμός, η Στάχτη, για τις Ψυχές που κατοικούν τη Γη.

Μείνετε σε αυτό και δείτε το γιατί η Λύπηση έχει το ίδιο βάθος με τη Ζήλεια. Η Λύπηση σε οδηγεί στο θυμό και χάνεσαι, η Ζήλεια σε οδηγεί στο μίσος και στο θυμό και χάνεσαι – ίδια ρίζα. Η διαφορά είναι οτι οι άνθρωποι μέχρι σήμερα το «λυπάμαι» το έλεγαν με χαρά. Για λίγο διάστημα θα το λένε σαν ενοχή. Μετά θα το ολοκληρώσουνε.

Ο αδελφός μου καίγεται τρεις μέρες γιατί η Λύπηση ήταν αυτή που τον έκανε να ξεχάσει την Αγάπη που είχε μέσα του. Όταν ήρθε η στιγμή να την δει, θυμήθηκε ότι «εγώ αγαπάω». Αυτό το «εγώ αγαπάω» ήταν όλη η Λύπηση του Εαυτού του.

Η Αυτολύπηση είναι μαστίγωμα του σώματος. Η Λύπηση που βγαίνει μέσα από την Αυτολύπηση είναι ο Πόνος της Ψευδαίσθησης της Αγάπης.

Μιλάω εγώ σήμερα για να μείνει λίγο άφωνος ο Δαυίδ να πάει στη ρίζα της Λύπησης του Εαυτού του και μέσα από την αγάπη και την δοτικότητα που περπάταγε μέχρι σήμερα να το καθαρίσει και να πιάσει στα χέρια του τη Σκόνη του Φόβου - αυτό που για πολλά χρόνια στη Γη ενώ φοβότανε περπατούσε σαν δυνατός και μετά το αποτέλεσμα της διαδρομής είναι ο θυμός.

Έτσι του είπα στη Κωνσταντινούπολη μια κουβέντα και θύμωσε και αυτόματα του αφαίρεσα τη Δύναμη. Θα περπατήσεις, θα γίνεις αυτό που είσαι – η Αλήθεια – θα τη βιώσεις, θα την εκφράσεις, θα τη διαδώσεις, θα την κάνεις Διδασκαλία και τη στιγμή που θα είσαι έτοιμος θα σου την επιστρέψω γιατί ο χώρος που θα υπάρχει θα είναι καθαρός και η Δύναμη θα μπει να ενωθεί με την Αγάπη.

Τότε όσοι περνάνε από εσένα, από το βλέμμα σου, από την αύρα σου, από τα χέρια σου, απ’ το Περπάτημά σου θα παίρνουν Ευλογία – θα παίρνουν Φως εκ Φωτός Θεού Αληθινού εν Σοφία επί της Γης.

Έτσι οι άνθρωποι μέσα από τη Λύπηση γυρίζανε πάντα έξω από τον Εαυτό τους, γυρίζανε πίσω στο παλιό, γυρίζανε απέναντι στον άλλον και πάλι ο Κύκλος ολοκληρωνότανε χωρίς να αφήνει Αίσθηση. Ο Νους σας κορόιδευε: 

«Αυτό που αισθάνεστε είναι» και αυτό συνέβαινε γιατί η Πραγματική Αίσθηση δεν έχει περάσει ακόμα στα σώματά σας.

Καθαρίζοντας ότι ακούτε, ότι συμβαίνει, ότι περπατάνε τα αδέλφια μου, θα κάνετε χώρο ανάλογα ο καθένας με τη Θέλησή του και ανάλογα με ότι αφήσετε, την 10ην του τέταρτου μήνα του 2015, θα έχετε.

Εγώ άφησα τη Γη σαν Σώμα. Σαν Αγάπη υπάρχω. Έτσι και μένα με κάνανε συνήθεια. Μια Συνήθεια να με λυπάστε, να με παρακαλάτε, και να με βρίζετε. Πρώτα η λύπηση, παρακαλετό ο φόβος, βρίσιμο ο θυμός.

Το ίδιο κάνανε και στη Μητέρα αλλά αυτή είναι η Δύναμη, είναι μητέρα και αγκαλιάζει τις Ψυχές που αισθάνεται ότι έχουνε «θέλω» και χάνονται μέσα από την πλάνη της Λύπησης.

Έτσι λοιπόν αν δείτε λίγο τους ανθρώπους που οδηγούνται στην τρέλα το πρώτο που έχουν μέσα τους είναι η Λύπηση. Το πρώτο που εισπράττουν από τους γύρω τους είναι η Λύπηση. Μετά φοβούνται και μπαίνουν στον πανικό. Τότε εισπράττουν και τον πανικό των άλλων, το Φόβο, τον κάνουν Δηλητήριο τον καταπίνουν και πάνε στη φαντασίωση της θεραπείας. Έτσι όταν θυμώσουν έχουν χάσει τον εαυτό τους και έχουν παραδώσει την Ψυχή τους. Αυτούς να μην τους λυπηθείτε γιατί το Μήνυμα κατέβηκε, όσοι το αισθανθούν και όσοι το ακούσουν, να ανοίξουν για να πάρουν.

Θα υπάρξουν Ψυχές που θα αποφασίσουν να φύγουν. Αυτές είναι γιατί φοβούνται, φοβούνται να δουν τη Γη με πολύ Φως.

Έτσι ήρθε η ώρα να μείνετε στο Δρόμο σας, να είστε σε εγρήγορση, να περπατάτε με συνειδητότητα, να παρατηρείτε τα βήματά σας διότι αν ξεφύγετε από το δικό σας Δρόμο απλά θα συγκρουστείτε και θα χαθείτε.

Όλη η Διαδρομή είναι ο Αληθινός Εαυτός ως Ψυχή σε Σώμα με Περπάτημα και Ζωή στη Γη του Φωτός.

Η Αγάπη γειώθηκε, η Δύναμη γειώθηκε, τώρα γειώνεται η Σοφία. Για να επέλθει η Σοφία στη Γη χρειάζεται η Κάθαρση, το καθάρισμα των Σπόρων, το Άνοιγμα, η Ένωση της Ψυχής και του Σώματος  για να ενωθεί η Δύναμη με την Αγάπη και να ολοκληρωθεί η Σοφία και η Θεϊκή Ενέργεια στη Γη.

Έτσι αν παρατηρήσατε τους δύο τελευταίους μήνες, οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Αυτός συμβαίνει γιατί η Άρνηση έχει γίνει αισθητή κι έρχονται αντιμέτωποι με αυτήν για να την αποδεχτούν και να την αναγνωρίσουν.

Μετά ο Δρόμος είναι εύκολος, μπαίνει η Αμφιβολία για να σε πάει στο επόμενο βήμα που είναι η Αποδοχή, γίνεται λίγο μια Αμφισβήτηση για να ολοκληρωθεί με την Αναγνώριση. Μετά συμβαίνει το Άφημα και παίρνεις τη Χαρά. Κομμάτι κομμάτι η Χαρά θα ολοκληρώσει τους ανθρώπους.

Αυτά τα είπα και τότε στις Ομιλίες μου στους ανθρώπους αλλά χάθηκαν στους αιώνες. Ο λόγος που χάθηκαν ήταν ο Φόβος που έσπειρε ο Άθεος κι έτσι οι άνθρωποι ενώ τα ξέρανε και υπήρχαν μέσα τους αρνιόντουσαν να τα αποδεχτούν.

Εγώ τα είπα και κάθε Ψυχή που γινόταν Σώμα στη Γη έπαιρνε και τα Λόγια μου, βίωνε τις Παραβολές μου. Η Άρνηση ήταν αυτή που τις έκανε να μην μπορούν να δουν την Αλήθεια.

Όσο πλησιάζει ο καιρός άλλοι θα αγχώνονται κι άλλοι θα προσδοκούν, άλλοι θα αναπτύσσεται η περιέργειά τους. Και τα τρία τα αφήνεται και παίρνεται τον Εαυτό σας και τον οδηγείτε στην Αλήθεια. Μια Αλήθεια που για πρώτη φορά στη Γη θα φανεί σαν τις αχτίνες του ήλιου, σαν το γαλάζιο του ουρανού, σαν τα αστέρια που λάμπουν όταν σκοτεινιάζουν οι Ψυχές για να μπορούν να περπατάνε.

Έτσι ποτέ ο Πατέρας δεν άφησε τις Ψυχές. Απλά τους επέτρεψε να βιώσουν και να περπατήσουν, να αποφασίσουν και να επιλέξουν. Αυτό είναι η Αγάπη, και μέσα από αυτό έρχεται η Χαρά γιατί όλο αυτό είναι Δημιουργία με Σοφία και Φως, με χαρά και ενδιαφέρον για το Περπάτημα, με Θέληση και Ανάγκη για να περπατήσετε στη μεγαλύτερη Γιορτή της Γης.

Όλες οι Ψυχές νιώθουν ότι κάτι συμβαίνει, περιμένουν ότι κάτι θα συμβεί. Άλλοι αρνούνται τη έκφραση της Δευτέρας Παρουσίας, άλλοι τη δέχονται. Η Αλήθεια είναι το Συμβάν. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Όσοι έρθουνε με Πίστη θα λάβουν. Όσοι έρθουν με Εμπιστοσύνη θα συμβούν. Η Αλλαγή συμβαίνει. Η Αλήθεια ομορφαίνει. Έτσι λοιπόν απλά και όμορφα θα γίνει η Αλλαγή. Εκείνη τη Στιγμή χρειάζεται καθάριος ο Εαυτός για να εισέλθει η Αλήθεια και το Φως.

Ότι οι άνθρωποι έλαβον ως Πίστη επί της Γης, έδωκεν ο Θεός ως Εμπιστοσύνη επί του Ουρανού. Και έλαβον αυτοί την Μακαρίαν Ζωήν ωσάν Αλήθεια, ωσάν Εμπιστοσύνη, ωσάν Διαδρομή. Εν αυτής της Διαδρομής ελάβατε Φως, ελάβατε Αίσθηση, ελάβατε Ψυχή, ελάβατε Ομορφιά.

Αμήν.

Μοιραστείτε το