ΕλληνικάEnglish

Η Διδασκαλία της Χριστίνας την Ήμερα των Γενεθλίων της: «Ομορφιά – Αγάπη – Χαρά», την Τετάρτη 24/6/2015.

 

To θέμα δόθηκε ακριβώς…

Ομορφιά σημαίνει Παναγία, Αγάπη είναι ο Κύριος, Χαρά είναι ο Θεός. Η Ζωή είναι πολύ όμορφη αλλά οι άνθρωποι την αρνούνται. Ο Εαυτός είναι πολύ όμορφος αλλά τον αρνούμαστε κι έτσι την Ομορφιά την ψάχνουμε αλλού – έξω από εμάς. Εγώ είμαι η Ζωή, εγώ είμαι ο Εαυτός, η Ομορφιά όμως είναι έξω από εμένα.

Όσο ήμουνα πολύ μικρή (η Παναγία) με έλεγε «Κόρη μου». Όλοι γύρω μου έλεγαν πόσο όμορφη είμαι αλλά εγώ δεν το πολυπίστευα, ίσως επειδή δε με ενδιέφερε. Όταν μεγάλωσα και έγινα έφηβη με έλεγε «Κοπέλα μου». Πάλι τότε μου έλεγαν ότι είμαι πολύ όμορφη αλλά εγώ κοιτιόμουν στον καθρέφτη και έλεγα: «Πού τη βλέπουν αυτοί την Ομορφιά κι εγώ δεν τη βλέπω;». Όταν παντρεύτηκα, αυτόν που παντρεύτηκα τον έλεγα «Ομορφιά μου». Όταν έκανα την προσευχή μου πάντα άκουγα τη λέξη «Ομορφιά μου». Άρα για να μη βιώσω την Ομορφιά μου την έβαλα κάπου αλλού για να τη βλέπω.

Αν με ρωτήσεις αν η ζωή μου ήταν πάρα πολύ όμορφη, θα σου έλεγα στιγμές ή μερικές φορές. Κι αυτό γιατί ο Νους δεν αφήνει τη Ζωή να τη ζήσεις ούτε σαν παιδί, ούτε σαν έφηβος, ούτε σαν μεγάλος, είτε είσαι άνδρας είτε είσαι γυναίκα.

Έτσι την Ομορφιά την κάναμε πολύ σφαιρική και πολύ εξωτερική. Αρχίσαμε να λέμε: «Ζούμε όμορφες στιγμές». Όμως πότε δεν είπαμε: «Ζήσαμε μια όμορφη ζωή».

Όταν με ρωτάνε για τη Μητέρα, με ρωτάνε αν ήταν πολύ όμορφη. Για μένα ήταν πάρα πολύ όμορφη - για μένα. Άρα η Ομορφιά για τον καθένα είναι ξεχωριστή.

Η Μητέρα ήταν κοντή. Για κάποιον που βλέπει μια «κοντή» δεν του αρέσει. Είχε μακριά μαλλιά. Για κάποιον που του αρέσουν τα κοντά μαλλιά εκείνη δεν του αρέσει. Είχε πολύ ωραία μάτια, όλο αλήθεια και χαρά, λες και δεν κλείνανε ποτέ. Για κάποιον που θέλει μικρά μάτια, τα μεγάλα τα βλέπει άσχημα.

Έτσι λοιπόν η εξωτερική ομορφιά είναι υποκειμενική, αλλά έχει να κάνει πάντα με την εσωτερική ομορφιά. Όταν ήμουν με Εκείνη αισθανόμουν πάρα πολύ όμορφα. Όταν έμπαινα μες το σπίτι και φώναζε ο πατέρας κι η μητέρα μου αισθανόμουν πάρα πολύ άσχημα. Ειδικά όταν ο πατέρας μου έβριζε και έβριζε Εκείνη τότε ήμουνα χάλια. Όταν έφευγα από το σπίτι και έβγαινα έξω να παίξω κάποιες στιγμές ένιωθα όμορφα, κάποιες στιγμές ένιωθα άσχημα.

Αν δείτε λιγάκι όλη η ζωή όλων των ανθρώπων κάπως έτσι είναι. Αυτό όμως γίνεται γιατί πάντα υπάρχει μια Κρίση και μια Σύγκριση. Αν δω το Εαυτό μου και τον αποδεχτώ γι’ αυτό που είμαι, όπως είμαι, και δεν υπάρχει καμία κρίση και καμία Σύγκριση, τότε η Ομορφιά θα είναι μέσα και έξω μαζί – όπως βλέπετε ένα ευρώ – θα έχει την ίδια αξία. Αν όμως μείνω στο Νου και μείνω στη Σύγκριση και στην Κρίση τότε η Ομορφιά θα είναι υποκειμενική.

Η Ζωή θα έχει Στιγμές για κείνους που ξέρουν τις Στιγμές – γιατί συνήθως ακούω «φορές»: «Μερικές φορές». Αν ξεκινήσετε έτσι όπως είπε ο Δαυίδ από το μηδέν μέχρι το επτά (0-7 ετών), αν παραδώσατε στο μηδέν το παραδώσατε γιατί κάποιος σας είπε «Άσχημο» - το’ κανα κι εγώ σε ένα από τα δυό παιδιά μου. Εκείνη την ώρα το παραδίδεις. Παραδίδεις την ομορφιά σου.

Όταν φτάσεις στα επτά που σταματάει η σύνδεση με τον Ουρανό και ξεκινάς να περπατάς με ιδίαν θέληση στη Γη και ιδίαν αίσθηση, τότε αρχίζεις και την ψάχνεις την Ομορφιά. Έτσι αρχίζεις και μπαίνεις στη Σύγκριση. Αν υπάρχει τότε κάποιος δίπλα σου και σε κάνει «θεό» θα πιστέψεις ότι είσαι «θεός», αλλά την πραγματική σου Ομορφιά δεν θα την δεις ποτέ. Αν όμως δεις την πραγματική σου Ομορφιά, κάθε βήμα στη ζωή σου θα είναι πάρα πολύ όμορφο. Εγώ δεν το έχω ζήσει – απλά αυτή είναι η Αλήθεια.

Όταν πας στα 14, εκεί αμφισβητείς αν είσαι παιδί ή αν είσαι έφηβος, αν είσαι άνδρας ή αν είσαι γυναίκα. Έτσι αρχίζεις και αμφισβητείς και την Ομορφιά σου είτε την έχεις στα χέρια σου είτε όχι. Όμως εκεί ξεκινάει μια άλλη ιστορία: «Τη θέλω για να τη χρησιμοποιήσω». Δεν τη θέλω για να τη ζήσω…

Άρα στα 14 την ψάχνω για να τη χρησιμοποιήσω. Αν συμβεί κάτι και την έχω και την παραδώσω, τότε στα επόμενα χρόνια της ζωής μου θα ψάχνω άλλους να τους λέω όμορφους. Η λέξη «Όμορφη» για μένα ήταν με ονοματεπώνυμο.

Μετά το μήνυμα που έδωσε η Μητέρα προχθές και είπε ότι με έλεγε «Κόρη μου,  κοπέλα μου, ομορφιά μου, χαρά μου, αγάπη ζωής» έκατσα λίγο το μεσημέρι και τη ρώτησα. Η Ομορφιά τώρα κατεβαίνει στη Γη. Μέχρι τώρα ήταν συγκριτική. Λέγαμε κάποιον όμορφο επειδή είχε μακριά μαλλιά ή κοντά – ανάλογα με αυτό που θέλαμε. Η πραγματική Ομορφιά θα γίνει τώρα που θα τελειώσουν οι άνθρωποι με τις συγκρίσει και τις κρίσεις. Έτσι θα αναβλύζει μέσα από το πρόσωπό τους όλη η Ομορφιά της Καρδιάς γιατί εκεί είναι η Μητέρα.

Αυτή είναι που κάθεται στην Πόρτα της Αβύσσου και προστατεύει τη Γη και τις Ψυχές. Στο σώμα μας κάθεται στην Καρδιά μας. Αν παγώσουμε την Καρδιά μας, της γυρίζουμε την πλάτη. Αν την έχουμε ανοιχτή θα την αισθανόμαστε, θα την ακούμε και θα της μιλάμε.

Ρώτησα προχθές μια κοπέλα που πάει κι έρχεται στην Τήνο αν Την αισθάνεται ποτέ. Μόλις την κάλεσα και την έβαλα λίγο να Την αισθανθεί τότε ξέσπασε σε κλάματα. Γιατί άλλο να Την αισθάνεσαι και να νιώθεις την Αγκαλιά Της κι άλλο να Την φαντάζεσαι και να Την παρακαλάς - είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι. Έτσι είναι και η Ομορφιά – ή την αισθάνεσαι και την εκφράζεις ή την φαντάζεσαι και την παρακαλάς.

Η Μητέρα κρίθηκε πάρα πολύ από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και την ονόμασαν και «Μαρία» δηλαδή «πόρνη» κατά εκείνη την εποχή. Κρίθηκε γιατί ήταν πιο κοντή από τους άλλους ανθρώπους, ανάλαφρη και ιδιαίτερη. Επειδή είχε δύναμη και δεν την έδειξε ποτέ, ήταν απλή και σεβάσμια, οι άνθρωποι είπαν ότι δεν έκανε τίποτα – απλά γέννησε τον Κύριο.

Αυτά όμως εκείνη δεν τα άκουσε ποτέ. Γιατί όταν είσαι όμορφος δεν έχεις αυτιά – έχεις αίσθηση. Όταν μπορείς και Την αισθάνεσαι δεν την παρακαλάς – Τη νιώθεις. Όταν Την θέλεις – Την καλείς.

Είτε το θέλουν είτε όχι οι άνθρωποι, είτε την πιστεύουν είτε δεν την πιστεύουν, είτε έχουν οποιαδήποτε θρησκεία, η Μητέρα θα είναι η Μητέρα της Γης. Μπορεί να της δίνουν ότι ονόματα θέλουν, να εκφράζονται όπως θέλουν γι’ αυτήν, αλλά αυτή θα είναι πάντα εκεί στη Θέση Της, γιατί τα αυτιά Της τα έχει μόνο για να ακούει τις Ψυχές που έχουν Ομορφιά και θέλουν από αυτήν την Ενέργειά Της και την Αγκαλιά Της.

Η Αγκαλιά της Μητέρας έχει μια Γλυκύτητα που ξεπερνάει τα όρια της Αγάπης και της Χαράς. Όποιος αφεθεί εκεί μέσα και τη νιώσει θα ψάξει μετά πολύ αργότερα για την Αγάπη, γιατί αυτή η Γλυκύτητα θα τον συνεπάρει και θα του εκφράσει όλα τα αισθήματα που έχει κρύψει μέσα του.

Έτσι όταν ήμουνα μικρή μου έλεγε: «Όσοι άνθρωποι Χριστίνα θα σε μισήσουν τόσοι και θα σε αγαπήσουν. Εσύ όμως να ξέρεις ότι θα είσαι πάντοτε η Χριστίνα». Τότε βέβαια δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο το έλεγε, απλά το άκουγα. Ήρθε η στιγμή όμως να δω ότι μετά από επτακόσιους φίλους που είχα, σήμερα εδώ βρίσκονται δύο, και η αδερφή μου τρείς, και η κόρη μου τέσσερις.

Άρα υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπήσαν και με ξεχάσανε. Υπάρχουν άνθρωποι που με μισήσανε και με ξεχάσανε. Ή και το αντίθετο. Αυτή είναι η διαδρομή της ζωής. Αυτό συμβαίνει σε όλους μας. Άρα για μένα κρατάω ότι: «Θα υπάρξουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουνε και θα σε μισήσουνε, αλλά εσύ θα είσαι η Χριστίνα».

Αυτό ισχύει βέβαια και για σας γιατί αν δε μπείτε σε αυτή τη διαδρομή, θα μπείτε στη διαδρομή της κρίσης: «Ξέρεις τι έκανα εγώ γι’ αυτούς;». Τότε χάθηκες – μια λέξη χρειάζεται «να δεις τι έκανες εσύ γι’ αυτούς». Εκείνη την ώρα ξεχνάς ότι εσύ έδινες επειδή είχες χάσει τον Εαυτό σου. Η Μητέρα δε δίνει ποτέ αν δεν της ζητήσεις, κι αν αυτό που θα της ζητήσεις το χρειάζεσαι. Γιατί μπορεί να ζητήσεις από το μυαλό μια επιθυμία σου – δεν θα σου τη δώσει. Αλλά αν ζητήσεις μια ανάγκη σου, θα είναι εκεί. Μπορεί να ξαφνιαστείς κιόλας, γιατί δεν θα έχεις προλάβει καν να το ζητήσεις. Είναι Πανταχού Παρούσα. Έτσι είναι η Γλύκα – απλώνεται - ξέρει πριν από μας για μας. Αυτό που χρειάζεται μόνο εμείς να ξέρουμε ή να νιώθουμε – όπως θέλετε δείτε το – είναι ότι υπάρχουμε κι έχουμε Ομορφιά. Μέσα από την Προσωπική Ομορφιά του καθενός, θα μπορέσει να δει την Ομορφιά της Ζωής και της Μητέρας.

Ποτέ δεν έκρινε κανέναν αν και κρίθηκε πάρα πολύ. Η λέξη «κρίνω» για Εκείνη δεν υπάρχει. Όσες φορές της έλεγα:

-       «Άκου τι λένε…».

-       «Χριστίνα από δω είναι ο Δρόμος σου» μου έλεγε.

-       «Μα να σου εξηγήσω».

Βέβαια αυτό το θέμα εγώ το είχα με τον πατέρα μου, γιατί νύχτα-μέρα έβριζε και τον Κύριο και την Μητέρα. Ήταν ένα θέμα που δεν μπορούσα να το λύσω μέσα μου. Με βοήθησε ο Δαυίδ πριν από λίγους μήνες να το λήξω. Βέβαια αυτό για μένα έβγαζε μια μεγάλη κρίση για τον πατέρα μου. Εκείνη όμως όταν της το έλεγα δεν μου είπε τίποτα.

-       «Κοίτα το Δρόμο σου».

Εγώ είχα κολλήσει: «Γιατί να τη βρίζει». Αυτό το «γιατί να τη βρίζει» είχε Κρίση από έμενα προς τον πατέρα μου. Έτσι θα δείτε ότι η Κρίση δεν είναι μόνο το κουτσομπολιό ή το κοινωνικό σχόλιο όπως το λένε, μπορεί να είναι και μια μικρή αίσθηση, ένα μικρό παράπονο. Όταν φτάσω σε αυτό το επίπεδο της Κρίσεως τότε θα πρέπει να κοιτάξω προς το Θεό, να Του πω:

-       «Τώρα τι κάνω;».Τότε θα σου πει:

-       «Πήγαινε να συναντήσεις την Αγάπη. Μέσα από την Αγάπη μπορείς να καθαρίζεις την Κρίση».

-       «Ναι, αλλά για μένα είναι άγνωστο», Του είπα εγώ τότε.

‘Όταν μου έλεγε ο Δαυίδ: «Θα σου παραδώσω τον Κύριο», εγώ το μόνο πράγμα που ήθελα από τον Κύριο ήταν να Του φιλήσω τα πόδια Του. Με φόβιζε βέβαια όλο αυτό και πάνω από όλα με φόβιζε η Αγάπη. Την είχα αρνηθεί πάρα πολύ και δεν μπορούσα να τη δεχτώ. Έτσι λοιπόν όταν ήμασταν στην Αλεξανδρούπολη για πρώτη φορά και μου είπε: «Χριστίνα θα σου παραδώσω την Χριστική Ενέργεια και τον Κύριο μαζί», τον έβλεπα να περπατάει πάνω στα κύματα και εγώ δεν του είπα τίποτα του Δαυίδ γιατί φοβήθηκα. Τότε η θάλασσα ταρακουνήθηκε  και μετά πήγαμε για Διδασκαλία.

Έτσι λοιπόν πριν μια βδομάδα πάλι ήμασταν στην παραλία και του έλεγα:

-       «Δαυίδ άνοιξε τώρα να πας την Αγάπη. Να τη φας τώρα, όχι να τη μοιράζεις»

-       - «Μα πώς να το κάνω;».

-       - «Λίγο ακόμα θέλεις να τελειώσουμε. Να πάρεις τις Εντολές σου στα χέρια σου και να περπατήσουμε. Όσο και να αρνείσαι δεν αλλάζει κάτι. Η Θεϊκή Ενέργεια είναι ήδη στο σώμα σου. Με το να αρνείσαι δεν αλλάζει κάτι – απλά το αναβάλεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να ανοίξεις και να πάρεις την Αλήθεια του Εαυτού σου χωρίς κρίση και να την ολοκληρώσεις».

Δυό λεπτά έκλεισε τα μάτια του κι άρχισε δίπλα να κάνει κύμα, το ίδιο κύμα που έκανε και στην Αλεξανδρούπολη.  Του λέω:

-       «Βλέπεις; Πως θα πάρουν οι άνθρωποι την Αγάπη όταν εμείς οι ίδιοι την αρνιόμαστε;»

Έτσι για να ολοκληρωθεί η Αγάπη μέσα σε έναν άνθρωπο θα πρέπει να έχει ανοίξει η καρδιά του, να έχει ζεσταθεί, να έχει δεχθεί την Ομορφιά και την Μητέρα, να περάσει να πάει προς την Ψυχή του για να περάσει και η Αγάπη μέσα του. Όλα αυτά τα «σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» του Μυαλού είναι περιφερειακά, ωραία είναι για να παίζουμε λιγάκι, αλλά άμα ανοίξω περισσότερο τότε η λέξη «Σ’ αγαπώ» βγαίνει μαζί και με Αίσθηση, έχει και Γλύκα, έχει και Ομορφιά, γιατί αναβλύζει. Δεν έχει κρίση, δεν βλέπεις απέναντί σου ούτε μακριά μαλλιά, ούτε κοντά. Βλέπεις μόνο την Αγάπη. Βλέπεις αυτό που ανοίγει την Ψυχή σου και τότε εκφράζεσαι. Όταν λοιπόν εκφραστείς, τότε ενώνεσαι με το Έξω. Και τότε απευθύνεσαι και στον Κύριο.

Όπως είχε πει κι ο Δαυίδ, ο Κύριος είναι ερωτεύσιμος. Ο λόγος που ήταν ερωτεύσιμος ήταν γιατί την Αγάπη την έδινε μέσα από την  Αίσθηση. Πότε δεν είπε «Άνοιξε να σου δώσω». Είπε: «Είμαι εδώ, υπάρχω, είμαι η Αγάπη, κι αν θέλεις πάρε». Έτσι λοιπόν δεν την σπαταλάω, δεν παίρνω αξία μέσα από αυτήν. Την Έχω κι όποιος θέλει και τη χρειάζεται έρχεται κοντά μου και την παίρνει.

Σας λέω και πράγματα της Διαδρομής, γιατί μέσα από εμάς θα περάσει όλη η Γη. Θα ακούσετε κι άλλα περισσότερα αργότερα γιατί η δική μας Διαδρομή θ’ αλλάξει όλη τη Γη.  

Ο Κύριος γέλαγε πάρα πολύ και ο Δαυίδ είχε πολύ παιχνίδι γι’ αυτό και ταίριαζε μαζί του. Αλλά το Γέλιο και η Αγάπη πάνε μαζί γιατί γελάς μέσα από την Ψυχή σου. Δεν μπορείς να γελάσεις μέσα από λαιμό σου, ούτε από το κεφάλι σου. Γι’ αυτό ο Κύριος γέλαγε συνέχεια γιατί μέσα από το γέλιο Του μοίραζε Αγάπη. Έτσι όποιος ήτανε δίπλα Του, λάμβανε.

Μέσα από το Γέλιο Του ήταν το ξεχείλισμα της Αγάπης – αυτό που ξεχείλιζε από Αυτόν. Γι’ αυτό σας έλεγα ότι δε χρειάζεται να δίνετε τίποτα περισσότερο, και να μην αδειάζετε. Μόνο όταν ξεχειλίζει μπορεί να δώσετε και μόνο όταν αυτός που θα έρθει το χρειάζεται – γιατί αλλιώς θα το πάρει και θα το καταστρέψει.

Όλοι νομίζουν ότι η Αγάπη έρχεται μέσα από την Ζήλια και μέσα από τα Συναισθήματα, μέσα από τη Σύγκριση, από το πόσο έχω ή το πόσο δεν έχω. Η Αγάπη είναι σαν το 24ωρο – απλά τη ζεις. Μπορεί οκτώ ώρες να κοιμάσαι αλλά να είσαι μες την Αγάπη. Μπορεί οκτώ ώρες να δουλεύεις αλλά να είσαι μέσα σε αυτήν. Αν έχεις και οκτώ ώρες για εσένα τότε θα την ζεις.

Κανένα Συναίσθημα δεν μπορεί να μπει εκεί μέσα. Αν υπάρχει έστω και ένα ίχνος Ζήλειας, Αγάπη δε βλέπεις. Αν έχεις Κακία, Αγάπη δε βλέπεις. Είναι τόσο μικρή και ταυτόχρονα τόσο τεράστια.

Έτσι λοιπόν όσο περπατάτε και βλέπετε ότι έχετε ακόμα αυτά τα συναισθήματα να ξέρετε ότι αρνείστε την Αγάπη. Η Κρίση σας πάει στην Κακία και η Κακία στο Θυμό – Αγάπη τέλος. Κι αν λίγο την πλησιάσατε μετά την αρνηθήκατε πάλι – Αγάπη τέλος.

Αν έχω Ζήλεια, που είναι και η ρίζα των Συναισθημάτων, και θέλω να πλησιάσω την Αγάπη, η Αγάπη βάζει μπάρες. Με Ζήλεια δεν την πλησιάζεις. Μέχρι τώρα οι άνθρωποι μέσα από τη Ζήλεια λέγανε: «Μ’ αγαπάει γιατί με ζηλεύει». Μέσα από τη Ζήλεια σε χρησιμοποιεί, γίνονται οι ανταλλαγές και χάνεται η ζωή.

Η Αγάπη είναι σαν μια Σταγόνα από Άρωμα – τόσο μικρή. Αλλά όπως αναβλύζει το Άρωμα έτσι αναβλύζει και αυτή. Όταν τη χρειαστείς και είσαι έτοιμος θα τη λάβεις. Δε χρειάζεται να πεις «Θέλω» - απλά θα τη λάβεις. Όταν τη λάβεις τότε θα υπάρχει και ένας μεγάλος Σεβασμός για την Ψυχή σου, γιατί Αγάπη και Ψυχή γίνονται Ένα. Τότε σε καλεί ο Πατέρας και σου λέει:

-       «Καλώς την! Έλα κι από δω».

-       «Μα για να έρθω από εκεί πρέπει κάτι ν’ αφήσω πίσω μου».

-       «Αφήνεις ότι σε εμποδίζει για να περπατήσεις».

-       «Μα αυτά είναι κομμάτια της ζωής μου…!».

-       «Όπως το είπες. Κομμάτια της ζωής σου - αυτής που δεν έζησες. Απλά έκανες μια ζωή. Σπούδασες, δούλεψες, δημιούργησες οικογένεια. Έκανες μια ζωή. Τώρα η Γη δεν έχει «κάνω μια ζωή», τώρα η Γη θα έχει «Είμαι η Ζωή». Οπότε πλησίασε».

-       «Μα αφήνω πίσω μου πάρα πολύ σημαντικά πράγματα για εμένα!».

-       «Ωραία. Άσε το σημαντικό και κράτα μόνο Εσένα».

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Χαρά ήτανε μόνο αστείο, χιούμορ, κομπλιμέντα, αγορές, ταξίδια - ότι μπορούσε να έχει «κάνω τη ζωή». Όσο μου έλεγε «Πλησίασε»,  τόσο ένιωθα ότι πίσω μου θα έπρεπε να αφήσω κι άλλα πράγματα. Το μπροστά μου έλεγε «πήγαινε», το πίσω μου έλεγε «σταμάτα». Έτσι λοιπόν μια μέρα μου λέει:

-       «Είσαι Μέρος Μου».

-       «Ωραία! Χαίρομαι που είμαι Μέρος Σου».

Έτσι λοιπόν αρχίζω και παίρνω μια πρώτη Σταγόνα Χαράς, γιατί χαίρομαι που είμαι Μέρος Του. Το έλεγα και χαιρόμουνα.

-       «Ξέρεις τι μου είπε Δαυίδ; Ότι είμαι Μέρος Του! Τι ωραία».

Όμως δεν πρόλαβα να το ζήσω πάρα πολύ. Με άφησε μόνο μια εβδομάδα εκεί. Ίσα ίσα για να το γευτώ.

-       «Πάρε και το άλλο Μέρος Σου μαζί - και έλα».

Όταν το άλλο Μέρος Σου αρνηθεί, εσύ θα πρέπει να πας μόνος σου. Εκεί γίνεται ακόμα πιο δύσκολο, γιατί έχεις αφήσεις «τα κάνω» της ζωής και τώρα πρέπει να αφήσεις και το Μέρος Σου. Πάλι το μπροστά κομμάτι σε τραβάει προς τον Θεό, το πίσω λέει: «Περίμενε, περίμενε λίγο ακόμα».

Ειδικά στη δική μου περίπτωση όταν λέω: «Περίμενε», Εκείνος λέει: «Τώρα». Όταν λέει «Τώρα» τα πόδια μου περπατάνε και πάνε να Τον συναντήσουνε - το «Περίμενε» χάνεται. Έτσι λοιπόν την πρώτη φορά ανεβαίνω στο βουνό και ολοκληρώνει το Μέρος Μου και με βάζει στο Όλον Του.

Αν κάτσω να το περιγράψω με λόγια, το «Μέρος Μου» είναι σαν να μπαίνω σε μια Αυλή γεμάτη λουλούδια, το «Όλο» είναι σαν να μπαίνω στο Σπίτι μου. Αυτό την πρώτη μέρα. Δε θα πω ότι είχα πάρα πολύ χαρά αλλά υπήρχε μέσα μου μια διάθεση όμορφη και γλυκιά, γιατί υπήρχε και μια Άρνηση.

Έτσι λοιπόν τη δεύτερη μέρα αφήνω και την Άρνηση και πάω πάλι να Τον συναντήσω. Όταν γίνεσαι Ένα με τον Θεό, είναι σαν να είσαι σε ένα αεροπλάνο κι από κάτω να βλέπεις τον Ουρανό. Εκείνη την ώρα δεν υπάρχει Θέλω, δεν υπάρχει Θέληση, εκείνη την ώρα λες: «Εγώ Είμαι και γίνομαι Ένα με Εσένα», παίρνεις ανάσα και πηδάς μέσα σε Εκείνον. Γίνεσαι Ένα με Αυτόν. Τότε ο Θεός και Εσύ είσαι Ένα. Για να επανέλθεις στη Γη λες: «Και ότι χρειάζεσαι, Είμαι Εγώ για Εσένα στη Γη» και έτσι ξαναγυρίζεις στη Γη, αλλά είσαι ήδη Ένα με Εκείνον.

Μπορεί οι άνθρωποι να σε κρίνουν άμα τους το πεις, αλλά εσύ δεν έχεις αυτιά να τους ακούσεις, γιατί είσαι Ένα με Εκείνον. Όταν μου λέει αυτό το «Τώρα», εγώ είναι να σαν να μην πατάω στη Γη και γίνομαι Εκείνος. Έτσι με αυτό το «Τώρα» με οδήγησε και με οδηγεί σε όλη αυτή τη διαδρομή.

Την Ημέρα του Γάμου ήρθε η Μητέρα και μου χάρισε σαν Δώρο τη Χαρά και την Ομορφιά. Η Χαρά ήταν από τον Πάτερα και η Ομορφιά από Εκείνη. Όσοι ήσασταν εκείνη την Ημέρα εδώ και το ζήσατε δεν ήταν μόνο αυτό που βλέπατε στο σώμα μου, ήταν κι αυτό που ανάβλυζε το σώμα μου. Ήταν κάτι που δεν είχε σταμάτημα, είχε μόνο Ροή. Θα μπορούσα να γελάω ατελείωτες ώρες, όπως και γελάω συνέχεια από εκείνη την Ημέρα, αλλά το γέλιο μου έχει άλλη έκφραση, άλλη φωνή, γιατί βγαίνει από την Ψυχή. Γελάν τα μάτια μου, τα χείλια μου, το σώμα μου – είμαι όλη Χαρά.

Έτσι ολοκληρώθηκε και η Εσωτερική μου Ομορφιά, οπότε μέσα από τα μάτια μου, από το σώμα μου, εκφράζεται η Εσωτερική μου Ομορφιά. Η Αγάπη υπάρχει γιατί υπάρχει μέσα μου η Ενέργεια του Κυρίου.

Κι έτσι όλα είναι Τρία σε Ένα: Θεός – Μητέρα – Κύριος.

Για όσους δεν έχουν ζήσει αυτές τις Ποιότητες, αυτές τις Ενέργειες και αυτές τις Αισθήσεις, θα μπορέσουν να τις ζήσουν μόνο μέσα από τη Θέλησή τους, περνώντας μέσα από το Θέλω τους, αφήνοντας όμως πίσω τη Σύγκριση και την Κρίση, αδειάζοντας από τον Εαυτό τους όλες τις Δικαιολογίες και τα Ψέματα, ότι κρύβουν για να μη δουν την Αλήθεια τους κι έτσι να προβαίνουνε μέσα σε θυμούς και κακίες. Βλέποντας αυτά, θέλοντας αυτά να τα δουν και να τα καθαρίσουν, να τα αποβάλλουν από τον οργανισμό τους, να τα διώξουν από τα Δρόμο τους και να ανοίξουν το Δρόμο προς τον Πατέρα, μπορούν να τα βιώσουν.

Ναι, εγώ είμαι η Κόρη Του στη Γη και ο Δαυίδ είναι ο γιός Του στη Γη, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι εσείς δεν είστε τίποτα. Είστε κι εσείς Μέρος Του. Άρα ακούστε τη Διαδρομή, ανοίξτε τον Εαυτό σας και περπατήστε την. 

Η Ολοκλήρωση ενός ανθρώπου στη Γη είναι κάτι μοναδικό – για τον καθένα μοναδικό. Γιατί για τον Θεό η κάθε Ψυχή είναι μοναδική. Απλά εγώ σας περιγράφω τη Διαδρομή, γιατί αυτή είναι η δουλεία μου στη Γη – ότι ζω να σας το περιγραφώ.  Αν έχετε Κρίση θα το κρίνετε. Αν έχετε Σύγκριση θα το συγκρίνεται και θα μπείτε στη Ζήλεια. Αν έχετε Δικαιολογία θα το χάσετε. Αν έχετε Θέληση θα ψάξετε το Δρόμο σας.

Αλλά πριν ξεκινήσετε δείτε πρώτα τη Μητέρα. Έτσι γεννιέται ένας άνθρωπος στη Γη- από μια Μητέρα. Έτσι ανοίγει και ο Δρόμος προς τον Θεό - από την Μητέρα. Ομορφιά – Γλυκύτητα – Δύναμη,  Αυτή είναι η Μητέρα.

Πολλές φορές μου λένε κάποιοι: «Σε ζηλεύω που εσύ Την έζησες, που μπορείς και μιλάς μαζί Της, που σε μεγάλωσε». Αυτό το λένε για να μη μπουν καν στη διαδικασία να τη νιώσουνε και να ζητήσουν από Αυτήν την Αγκαλιά Της και να Την γευτούν.

Έτσι όταν ζηλεύετε κάτι είναι γιατί ενώ το θέλετε, το αρνείστε. Αρνείστε να το δείτε. Το βάζετε απέναντι και το ζηλεύετε. Όποια Ψυχή ζήτησε από την Μητέρα – πήρε.

Όταν πήγαμε στην Τεχεράνη, μια Ψυχή εκεί ήταν με την Μητέρα όταν ζούσε στη Γη. Με αισθάνθηκε και με πλησίασε. Ούτε να συνεννοηθούμε δε ξέραμε - εγώ με τα «άπταιστα» αγγλικά μου, κι εκείνη με τα «άπταιστα» ελληνικά της. Η Αίσθηση όμως ότι γνωριζόμαστε ήταν έντονη. Έτσι δέχτηκε να της κάνω θεραπεία και να πάρει Ενέργεια για την Τεχεράνη. Ακολούθησε και η φίλη της και δέχτηκε να πάρει Ενέργεια για να απλωθεί σε όλη την Τεχεράνη. Αυτή η γυναίκα ζούσε στην ίδια γειτονιά με την Παναγία. Η Αίσθηση και η Γλυκύτητα που είχε πάρει η Ψυχή της από Εκείνη την οδήγησε να με πλησιάσει.

Έτσι όσες Ψυχές είχαν πλησιάσει τότε τη Μητέρα και την είχαν δεχτεί, είναι έτοιμες τώρα να έρθουν κοντά μας. Θα έρθουν πρώτα εκείνες. Γιατί εκείνες αναζητούν την Μητέρα. Είναι η Μνήμη της Ψυχής, η οποία δε χάνεται ποτέ όσες ζωές κι αν έρθεις στη Γη. Ειδικά όταν έχεις συναντήσει Εκείνην, ή θα την αναζητάς σε όλες σου τις ζωές ή θα γυρίσεις να ολοκληρωθείς στον Θεό για να ολοκληρωθείς σαν Ψυχή.

Η Αγκαλιά Της είναι μοναδική όπως είναι και η ίδια. Η Γλυκύτητά Της έχει μια λήθη που σε οδηγεί στη Χαρά μέσα από την Ομορφιά και την Αγάπη. Κι έτσι όταν το λάβει αυτό η Ψυχή, δε μπορεί να το ξεχάσει. Το μυαλό ξεχνάει. Η Ψυχή το κουβαλάει μαζί της. Έτσι αυτές οι Ψυχές ξυπνήσανε και ψάχνουνε την Αίσθηση, ψάχνουν τη Μητέρα επί της Γης. Αυτή η Γλυκύτητα ξεκινάει από σήμερα.

Όταν ήμουν μικρή μου έλεγε: «Τα γενέθλιά σου θα τα γιορτάζεις πάντα. Για να ακούει η Γη και να αλλάζει». Πάντα μου άρεσαν τα γενέθλια, και των άλλων ανθρώπων και τα δικά μου. Ποτέ δεν έκρυψα τα χρόνια μου, έκρυψα όμως ποια ήμουνα γιατί εγώ με είχα αρνηθεί.

Έτσι το Δώρο για τον Γάμο ήταν η Χαρά και η Ομορφιά, το Δώρο για τα γενέθλια είναι: Ομορφιά – Αγάπη – και Χαρά.

Σήμερα το μεσημέρι μου έδειξε πόσο μικρή είναι η Αγάπη – μια Σταγόνα, όπως στάζει από το σταγονόμετρο – αλλά με τεράστια Αίσθηση και τεράστια Ελευθερία. Τόση όση είναι και η Θεϊκή Ενέργεια.

Μπορούν να μιλάνε και οι Τρεις μέσα από εμένα – Τρία σε Ένα – γιατί εγώ είμαι το Κάθετο. Ο Δαυίδ είναι το Αστέρι και εγώ είμαι το Κάθετο που ολοκληρώνει το Αστέρι.

Έτσι μέχρι τώρα σας δίδαξα αρκετά πράγματα. Πήρατε ότι θέλατε από εμένα και ότι δε θέλατε το αφήσατε πίσω σας. Τώρα παύω να σας διδάσκω - απλά θα υπάρχω και θα λαμβάνετε από μένα μόνον ότι χρειάζεστε. Αν χρειάζεστε Χαρά θα σας ανοίγω τη Χαρά. Αν είστε έτοιμοι να νιώσετε την Αγάπη, θα σας ανοίγω την Αγάπη. Αν είστε έτοιμοι να βρείτε την Ομορφιά σας, αρκεί να με κοιτάτε στα μάτια και τότε θα παίρνετε αυτό που ζητάτε. Μέσα από τα μάτια μου μπορείτε να καθρεφτίζεστε και να παίρνετε τη δική σας Ομορφιά.

Θα μπορούσα να σας πω να πάψετε να θαυμάζετε εμένα αλλά ακόμα το έχετε ανάγκη για να δείτε εσάς. Οπότε επιτρέψτε στον Εαυτό σας να θαυμάσετε εμένα για να μπείτε στο Ζηλευτό του Εαυτού σας - και να γίνετε το Θαυμαστό.

Έτσι ανοίγει ο Δρόμος για τη Χαρά, έτσι ανοίγει ο Δρόμος για την Αγάπη – μέσα από την Ομορφιά.  

Έτσι θα ζουν οι άνθρωποι στη Γη τα επόμενα χρόνια. Έτσι θα συρρικνωθεί ο Άλλος γιατί χωρίς Ζήλεια δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς Θυμό δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα θα έχει Ανέχεια από αυτόν η Γη – θα τον έχουν μόνο όσοι τον καλούν, ή όσοι τον υπηρετούν, ή όσοι τον χρειάζονται για να μη δουν την Αλήθεια τους.

Έτσι η Γη θα περπατήσει. Θα ανοίγει και θα λαμβάνει. Ανάλογα με τις εποχές θα παίρνει ότι χρειάζεται από τον Θεό. Ανάλογα με τις ανάγκες της, θα παίρνει από τον Κύριο. Ανάλογα με τις Ψυχές θα λαμβάνει από την Μητέρα.

Έτσι κάθε χρόνο θα γίνεται αυτό το Πάρτι, αυτή η Γιορτή. Και κάθε χρόνο θα γίνεται μια καινούργια αλλαγή. Θα αλλάζει η Ενέργεια. Όσοι θα παρευρίσκονται θα παίρνουνε για την Ψυχή τους αυτό που εκείνοι χρειάζονται.

Μέσα από τους Χτύπους της Καρδιάς τους θα γίνεται η Ανάγκη τους. Το μυαλό θα φυραίνει, θα χάνεται, κι έτσι θα παίρνει χώρο για τη Λογική. Τελειώνει η συνάντηση του Μυαλού και της Λογικής και αρχίζει μόνο η Λογική. Όσοι θα μιλούν με Λογική, τα μυαλά δεν θα καταλαβαίνουν. Η Λογική όμως θα τους οδηγεί στο να αισθάνονται και να παίρνουν την Ομορφιά, την Αγάπη και τη Χαρά. Έτσι αυτό θα απλώνεται στη Γη και η Γη θα αλλάζει. Οι διαδικασίες έχουν γίνει στον Ουρανό. Η Γιορτή έχει ξεκινήσει. Απλά εσείς θα την ζήσετε με Στιγμές. Οι Άγγελοι έχουν πάρει τη Θέση τους. Τα σώματα αλλάζουν.

Ο Άλλος μικραίνει - απλά θα γελάει για να μπερδέψει τη Χαρά, αυτή που γειώνεται στη Γη. Η Χαρά έρχεται μέσα από την Ψυχή και έχει Αίσθηση και Έκφραση. Έτσι θα ξεχωρίσετε από εκείνον που γελάει. Ο Δρόμος είναι να μην πλανηθείτε γιατί η Χαρά θα σας οδηγήσει στο Δρόμο της Αλήθειας, στο Δρόμο της Γέννησής σας, εκεί που γεννηθήκατε.

Ο Θεός τελείωσε τα Παιχνίδια, τον άφησε να παίξει, τώρα του κλείνει την Πόρτα και ανοίγει το Δρόμο για την Επιστροφή των Ψυχών. Από το ίδιο του το Παιχνίδι θα χαθεί. Μπήκε μέσα στις εκκλησίες και έκανε τους ανθρώπους να λατρεύουν τις εικόνες και τα σχήματα χρησιμοποιώντας τη Μητέρα και τον Κύριο. Τώρα που οι άνθρωποι θα αισθάνονται, τα σχήματα θα τελειώσουν, οι εκκλησίες θα καταρρεύσουν και οι άνθρωποι θα γίνουν Ένα με τον Θεό.

Οι καινούργιες Εκκλησίες θα έχουν Άνθρωπο, θα έχουν Ψυχή, θα έχουν Λογική, θα έχουν Αστέρι, θα έχουν Θεό-Μητέρα-Κύριο, θα έχουν Δρόμο. Έτσι η Γη θα υπάρξει. Ο Ήλιος θα την θερμάνει περισσότερο γιατί οι Ψυχές το χρειάζονται. Θα της δοθεί ότι χρειαστεί για να ανοίξει και να καθαρίσει.

Η Τρέλα θα κάνει πάρτι για να μπορέσουν οι άνθρωποι να δουν τη Λογική και να δουν πού ο Νους οδηγεί μια ανθρώπινη Ψυχή.

Οι Ψυχές θα φεύγουν για να ξαναγεννηθούν καινούργιες στη Καινούργια Γη. Και για όσο ο Δαυίδ και η Χριστίνα θα υπάρχουν στη Γη θα αλλάζουν τα δεδομένα. Μετά οι άνθρωποι θα περπατήσουν μόνοι τους τόσο όσο χρειάζονται μέχρι να ξανακατέβει η Χριστίνα και να κλείσει τη Γη.

Αυτή είναι η Διαδρομή. Ανοίξτε να ζήσετε. Η Ζωή είναι Αγάπη. Η Ζωή έχει Χαρά. Εσείς είστε η Ομορφιά. Είστε η Ύπαρξη που ανοίγει το Δρόμο για να γυρίσετε εκεί που γεννηθήκατε – στον Ένα και Μοναδικό Θεό.

Αμήν. 

Μοιραστείτε το