ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών (Μέρος 6ο) - 5η Μύηση: "Ο Θάνατος και η Ανάληψη της Ψυχής"

«Η τελευταία μας μέρα δε φέρνει την καταστροφή, αλλά τη μετοίκησή μας»

Κικέρων


 

Είναι παράδοξο… ξοδεύουμε πολλά χρόνια από τη ζωή μας αναζητώντας «σταθερότητα» και πασχίζοντας για «σιγουριά», την ίδια στιγμή που το μόνο σταθερό είναι η ταχύτητα με την οποία βαδίζουμε προς το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα: τον Θάνατο μας…

 

 Κάθε μέρα, κάθε ώρα, και κάθε λεπτό που περνάει μας φέρνει πιο κοντά στην Κορυφαία Στιγμή: τη στιγμή που η Ζωή όπως την ξέρουμε φτάνει στο Όριο, στο πιο ψηλό σημείο που με τα δεδομένα που υπάρχουν διαθέσιμα την στιγμή εκείνη «δεν έχει άλλο»…

 

Ο Νους που χρειάζεται «δεδομένα» για να επεξεργάζεται προκειμένου να δικαιολογεί την κυριαρχία και την ύπαρξή του, θεωρεί πως το σημείο αυτό είναι ένα Τέλος: ένα οριστικό, αμετάκλητο Τέλος που αξίζει όλο το θρήνο και την οδύνη που αρμόζει στην μεγαλύτερη Απώλεια του υπάρχει…

 

Η Ψυχή από την άλλη πλευρά, αντιμετωπίζει την στιγμή που η Ζωή αγγίζει το Όριο της, σαν το μεγαλύτερο Δώρο…

 

Όμως τότε… για ποια Απώλεια θρηνεί ο Νους; Θα’ λεγα τη δική του…

Για ποιο Τέλος αγωνιά; Ίσως για το τέλος της βασιλείας του…

 

Παράδοση: Η Τέχνη του Θανάτου…

 

 Όταν ήρθαμε στη Γη, ήρθαμε ως Ψυχές για να διδαχθούμε μέσα από την εμπειρία της Ζωής και του Θανάτου όλα όσα χρειαζόμαστε για την Ολοκλήρωση. Στο σχολείο της Γης – όπως σε όλα τα σχολεία – υπάρχουν τάξεις: δημοτικό, γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο. Υπάρχουν Δάσκαλοι, λέκτορες, διδακτικό προσωπικό, γιατροί, νοσοκόμοι, πρώτες βοήθειες…

 

Κάθε Ψυχή είναι μοναδική κι ιδιαίτερη. Και παρόλο που για όλες, η Θεϊκή Καταγωγή είναι η κοινή Πηγή Εκπόρευσης, εν τούτοις υπάρχουν «φυλές ψυχών» (ψυχές που έρχονται από το ίδιο «Δέντρο»: όπως για παράδειγμα το Δέντρο της Αγάπης, ή της Δύναμης ή της Σοφίας, με σκοπό να φέρουν τις τρεις αυτές ποιότητες σε ισορροπία) ή «ομάδες ψυχών» (ψυχές που ενσαρκώνονται με κοινό Έργο και Σκοπό).

 

Όπως και να’ χει, προκειμένου να πάρουμε το μάθημα που χρειαζόμαστε για να περάσουμε την τάξη ή να ολοκληρώσουμε το Έργο που μας έχει ανατεθεί, προϋπόθεση για να ενσαρκωθούμε στη Γη, είναι να περάσουμε τα Πέπλα της Λήθης: να ξεχάσουμε δηλαδή τη Αληθινή μας Ταυτότητα. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε μέχρι σήμερα (και ίσως όχι για όλους).

 

Έτσι λοιπόν, αποκομμένοι εκ των πραγμάτων από την Αλήθεια μας, δανειστήκαμε από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον μας μια Ψεύτικη Ταυτότητα. Η Ψυχή ταυτίζεται με την Αλήθεια, ο Νους ταυτίζεται με το Ψέμα. Ο βαθμός που ταυτιστήκαμε με το Νου και την Προσωπικότητα (την Πλαστή μας Ταυτότητα) καθορίζει ΚΑΙ τον τρόπο που ζούμε, αλλά ΚΑΙ τον τρόπο που πεθαίνουμε… Ανάλογα με την «τάξη» που πάει η Ψυχή μας και με τον βαθμό προσκόλλησης που έχουμε στο Νου, ο φόβος του Θανάτου είναι ανάλογος με την απόσταση που έχουμε πάρει από την Ψυχή και αντιστρόφως ανάλογος με τη Χαρά της Ζωής…

 

Ένας από τους λόγους που έχουμε «μάθει» να φοβόμαστε το Θάνατο είναι γιατί η αποξένωση από την Ψυχή μας, επιτρέπει στο Νου να επιβάλλει ως δεδομένη την εξάρτησή μας από συνθήκες που εξυπηρετούν την Προσωπικότητα στο επίπεδο που βρίσκεται… Ο Νους ελέγχει την προσωπικότητα με τρεις τρόπους: μέσω της Ύλης,  μέσω του Συναισθήματος ή μέσω της Σκέψης.

  • Μια νεαρή Ψύχη που είναι άπειρη στις ενσαρκώσεις, θα προσκολληθεί εύκολα στην Ύλη. Θα ταυτιστεί πολύ με το Σώμα (ματαιοδοξία, φιλαρέσκεια, ναρκισσισμός) και θα επιζητά συνεχώς αναγνώριση, δόξα, πλούτη, ασφάλεια…
  • Μια πιο έμπειρη Ψυχή, που έχει περάσει αυτήν την «τάξη», θα προσκολληθεί στο Συναίσθημα. Το συναίσθημα για να βιωθεί, χρειάζεται συνήθως κάποιον Άλλον. Έτσι, εύκολα θα εξαρτηθούμε από έναν σύντροφο, το παιδί μας, τη μητέρα, τον πατέρα ή τέλος πάντων οτιδήποτε πυροδοτεί το «οικείο» κλίμα που μας κληροδότησε η οικογένεια που μας έφερε στον κόσμο. Για τους λιγότερο τυχερούς, το οικείο κλίμα μπορεί είναι ο θυμός, ο φόβος, η ή ανασφάλεια, και έτσι να επιζητούν ή να δημιουργούν συνθήκες για να εξασφαλίζουν αυτήν την … οικειότητα…
  • Οι πιο ώριμες Ψυχές, συνήθως κινούνται στο Νοητικό τους Σώμα, και εκεί η προσκόλληση εκφράζεται μέσα από Ιδέες, Πεποιθήσεις, Φιλοσοφικές Τάσεις ή ιδεοληψίες για τον εαυτό τους και τους άλλους. Η ταύτιση με Ρόλους είναι το πιο σύνηθες φαινόμενο: το «καλό παιδί», ο «Δάσκαλος», ο «Θεραπευτής». Ξεχνούν πως είναι Ηθοποιοί και ταυτίζονται με τον Ρόλο...
  • Υπάρχουν βέβαια και οι Έτοιμες Ψυχές, αυτές που συνήθως έρχονται με Αποστολή. Περνούν γρήγορα τα στάδια των μυήσεων, αφυπνίζονται στην Αλήθεια τους κι εφόσον ολοκληρώσουν την Αποστολή τους, αλλάζουν πνευματικό επίπεδο: αναλήπτονται δηλαδή είτε εν ζωή, είτε μετά θάνατον, στο επόμενο επίπεδο Ύπαρξης που αναλογεί στη σημείο του Δρόμου τους.

Ο Θάνατος είναι η τελευταία εν ζωή Μετάβαση. Στην άκρη του γκρεμού, όταν κάνουμε το Άλμα στο Κενό για να περάσουμε «απέναντι», ο Θάνατος είναι η Μεγάλη Παύση που μεσολαβεί. Αν είμαστε παρόντες την ώρα που αφήνουμε την τελευταία μας πνοή και πηδήξουμε με επίγνωση, η επόμενη ανάσα θα μας βρει «απέναντι». Αν δεν είμαστε παρόντες, αν πεθάνουμε σε ασυνειδησία, η επόμενη ανάσα θα μας βρει… στην ίδια τάξη…   

 

Η Μύηση του Θανάτου, έχει να κάνει με την Επίγνωση την Ώρα του Θανάτου.  Αφού παραδώσουμε το Πνεύμα μας συνειδητά, αφήνουμε τη Ζωή όπως την ξέραμε οριστικά και αμετάκλητα, για να συγχωνευθούμε με την Αλήθεια μας στο επόμενο επίπεδο Ύπαρξης. Η συγχώνευση με το επόμενο επίπεδο – η Ανάληψη δηλαδή – επιτυγχάνεται μόνον εφόσον τη στιγμή του Θανάτου μεταβούμε με συνείδηση… Φοβόμαστε αυτή τη στιγμή, γιατί νομίζουμε πως θα είμαστε απροετοίμαστοι. Αυτό που επιμένουμε να αγνοούμε όσο ζούμε, είναι πως η Σοφία της Ζωής, μας εκπαιδεύει κ α θ η μ ε ρ ι ν ά για αυτή τη Μεγάλη Στιγμή… Αν συμμετέχουμε συνειδητά στη διαδικασία κερδίζουμε πολύ… Χρόνο… κυριολεκτικά!!!!

 

Με κάθε ανάσα, αφήνουμε και λίγη Ζωή κι ερχόμαστε πιο κοντά στο Θάνατο. Κάθε λεπτό δηλαδή, αναπόφευκτα, αφήνουμε κάτι… Κάθε βράδυ που κοιμόμαστε αφήνουμε την προηγούμενη μέρα και ξυπνάμε στην επόμενη… η οποία είναι μια καινούργια μέρα που όμως εμείς την κάνουμε να μοιάζει με την προηγούμενη… Κάθε φορά που πεθαίνουμε, αφήνουμε την προηγούμενη ζωή για να ταξιδέψουμε στην επόμενη. Αν μας πάρει ο ύπνος στο ταξίδι, επιστρέφουμε πίσω. Αν κατέβουμε στο σωστό σταθμό, θα βρούμε μια νέα ζωή. Αν ζήσουμε συνειδητά, ίσως να πεθάνουμε συνειδητά. Αν πεθάνουμε συνειδητά, δεν πεθαίνουμε …γιατί εκείνη την ώρα γνωρίζουμε πως απλά μεταβαίνουμε σε ένα άλλο επίπεδο Ύπαρξης…

 

Κάθε φορά που αφήνουμε κάτι Παλαιό, παίρνουμε κάτι Καινούργιο. Αν πετάξω όλα τα παλιά μου παντελόνια γιατί δεν μου κάνουν, γιατί δεν μου ταιριάζουν πια ή απλά γιατί δεν μου αρέσουν άλλο – θα πάρω καινούργια… Αν δεν αντέξω να αποχωριστώ το αγαπημένο μου τζιν παρόλο που κόντυνε, μίκρυνε και δεν είμαι πια 15 αλλά 45 ετών – τότε θα κυκλοφορώ με ένα μπαλωμένο, ντεμοντέ και γελοίο παντελόνι… Να πετάξω το παντελόνι μου ισοδυναμεί με Θάνατο: καλούμε να θανατώσω ένα 15χρονο τρομαγμένο παιδί για να αναστήσω έναν Κύριο ή μια Κυρία 45 ετών στην προσωπική του/της Αλήθεια. Θα το κάνω; Και πως; Ποιον θα θάψω; Το τζιν ή το 15χρονο; Με τι ταυτίστηκα τελικά;

 

Η Ψυχή συνήθως χορεύει γυμνή! Ο Νους στριμώχνεται στο φέρετρο φορώντας καλοσιδερωμένα, μακάβρια και ανεπίκαιρα ρούχα.

 

Κάθε τι με το οποίο συνδέομαι, είτε πρόκειται για ένα τζιν παντελόνι, είτε πρόκειται για έναν αγαπημένο μου άνθρωπο, είτε πρόκειται για μια συνήθεια, πεποίθηση ή persona, είναι μια ευκαιρία για να τελειοποιήσω την Τέχνη της Παράδοσης ή για να το πούμε λίγο πιο … μελοδραματικά (για να μπαίνουμε και στο … κλίμα) την «Πρόβα Θανάτου»…!!! Παραδίδω πάντα το Κατώτερο στο Υψηλότερο: την Ύλη στο Συναίσθημα, το Συναίσθημα στη Νόηση, τη Νόηση στην Ψυχή, την Ψυχή στον Χριστό, το Χριστό μέσα μας στο Θεό.

           

Έτσι είναι!! Και με αυτή τη σειρά….   

 

Γιατί στον Χριστό;;;

 

 

Γιατί είναι η μοναδική πνευματική οντότητα που θέλησε να ενσαρκωθεί για να δείξει και να ανοίξει το Δρόμο για το Θεό…

 

Γιατί είναι η μοναδική πνευματική οντότητα που ενσαρκώθηκε, ξέχασε, θυμήθηκε, έκλαψε, πόνεσε, φοβήθηκε, και πέρασε με επιτυχία όλες τις Μυήσεις σε μία ζωή.

 

Γιατί όταν ξεχνάω, κλαίω, πονάω και φοβάμαι θέλω να μιλήσω με κάποιον που μπορεί να με καταλάβει… Με κάποιον που πέρασε ότι κι εγώ…

 

Γιατί όταν χαθώ, θέλω κάποιον που ξέρει το Δρόμο. Θέλω τον καλύτερο. Θέλω αυτόν που τον χάραξε…

 

Γιατί όταν σμιλεύσω το όμορφο Σώμα μου, όταν κρατήσω την Καρδιά μου στα χέρια μου, όταν κατακτήσω τον υπέροχο Νου μου και γίνω ένα με την Ψυχή μου, θέλω να τα παραδώσω σε Κείνον.

 

Γιατί την ώρα που θα κάνω το τελευταίο μου Salto Mortal – αυτό για το οποίο εκπαιδευόμουν όλη μου τη ζωή - θέλω να φύγω απ’ τα δικά Του χέρια για να βρεθώ στην αγκαλιά του Θεού…

 

Last Τips: Αλήθειες και Μύθοι γύρω από τον Θάνατο…

 

  •  Οι ακριβοί τάφοι, τα μαυσωλεία, η συντήρηση των σωμάτων και γενικότερα όλη αυτή η «βιομηχανία» γύρω από τον θάνατο, υποδηλώνει ταύτιση με το Σώμα, και γενικότερα μια άρνηση για την παράδοση της Ύλης.
  •  Η Καύση βοηθάει την απελευθέρωση της Ψυχικής Ενέργειας…
  • Για τρεις ημέρες η Ψυχική Ενέργεια είναι ακόμα ρευστή και μπορεί να πάρει το σχήμα του σώματος που είχε. Οι νεαρές ψυχές που έχουν ακόμη χαμηλή συνειδητότητα, δεν αντιλαμβάνονται αμέσως ότι έχουν πεθάνει. Συχνά επιζητούν την επικοινωνία με τους ζωντανούς, γιατί δεν καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει… Μετά τις τρεις ημέρες, η δόνηση αλλάζει… Αν η Ψυχή έχει εξαιρετικά χαμηλή δόνηση και αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει και να παραδοθεί, παγιδεύεται στο πεδίο της Γης, χωρίς σώμα και χωρίς επίγνωση…
  •  Για τις επόμενες σαράντα ημέρες, οι ψυχές αναχωρούν οριστικά από το πεδίο της Γης για να μπουν στο Μεσοδιάστημα. Το Μεσοδιάστημα μοιάζει με ένα ψυχικό «νοσοκομείο» όπου θα καθαρθούν και από τα τελευταία συναισθήματα που φέρουν από τη Γη, θα αναρρώσουν από τα τραύματα, και θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν μια Ανασκόπηση της ζωής που έζησαν, να δουν τα λάθη τους και να πάρουν την σοφία και την εμπειρία μέσα από αυτά… Ο Ιησούς σε αυτό το στάδιο, στις σαράντα ημέρες που του αναλογούσαν και όντας ήδη σε Ανάληψη, συνέχισε τη Διδασκαλία στους μαθητές του αφήνοντας τις τελευταίες οδηγίες για την δική τους πλέον Αποστολή και Έργο επί της Γης…
  •  Μετά τις σαράντα ημέρες, καλείσαι και ανάλογα με τον τρόπο που έχεις ζήσει και έχεις αξιολογήσει την εμπειρία της Ζωής, παίρνεις τη θέση που αρμόζει στην Ψυχή σου. Ο Κύριος κάθισε εκ δεξιών του Πατρός.
  •  Η Ανάσταση των νεκρών δεν θα γίνει με «σώματα».
  •  Η Γη δεν θα καταστραφεί – θα αναληφθεί στο ψυχικό της αντίστοιχο. Δηλαδή θα αλλάξει δόνηση. Όσοι δεν αντέξουν τη δονητική αυτή αναβάθμιση – θα αποχωρίσουν σε μια πιο συμβατή ψυχική και πλανητική πατρίδα.
  •  Η άρον άρον Συγχώρεση απ’ τον παπά την ώρα του Θανάτου, μοιάζει λίγο με Διαπραγμάτευση. «Αν μετανοήσω τώρα, μπορώ να έχω μια καλή θέση στον Παράδεισο; Προλαβαίνω;». Είπαμε: ο Κύριος και ο Ληστής στο σταυρό δίδαξαν πως και την τελευταία στιγμή, όσο βαρύ κι αν είναι το αμάρτημα, υπάρχει θέση… Δεν χρειάζονται μεσάζοντες, καταναγκασμοί ή «κρατήσεις»…
  •  Φοβόμαστε το Θάνατο, όταν δεν έχουμε ζήσει τη Ζωή. Φοβούμενοι το Θάνατο, δεν ζούμε…

Ας το δούμε αλλιώς, γεννιόμαστε με ένα εισιτήριο στο χέρι για μια μεγαλειώδη Παράσταση. Γράφει το όνομά μας, την ημερομηνία, την ώρα, και το έχουμε προπληρώσει. Μέχρι τότε μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε… Μπορεί να θελήσουμε να πάμε ως θεατές ή ως κομπάρσοι και να πάρουμε το χρόνο μας για… τουρισμό. Μπορεί να θελήσουμε να προετοιμαστούμε γιατί διαλέξαμε να είμαστε οι πρωταγωνιστές ή η σεναριογράφοι.

 

Όταν όμως έρθει η ώρα της Παράστασης, θα είμαστε εκεί για να διαπιστώσουμε πως ότι κι αν θελήσαμε να κάνουμε εν τω μεταξύ, η Παράσταση ήταν μόνο για μας. Εμείς είμαστε ο Πρωταγωνιστής, και ο Θεατής και ο Σεναριογράφος.

 

Αριστείδης Μπαντέλης

 

 

 

 

 

 

                                                                       

 

Μοιραστείτε το