ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών (Μέρος 5ο): 4η Μύηση "Η Προδοσία και η Σταύρωση της Ψυχής"

 

Στην καθημερινότητά μας, κάθε φορά που για κάποιο λόγο θέλουμε να δούμε τον Εαυτό μας, κοιταζόμαστε στον καθρέπτη. Κάποιες φορές κοιτάζουμε αδιάφορα ή βαριεστημένα, σίγουροι πως αυτό που θα δούμε θα μοιάζει απελπιστικά με αυτό που είδαμε και χθες. Άλλες φορές με βλέμμα ερευνητικό, αμείλικτο ή αδιάκριτο, ψάχνουμε αποφασισμένοι να βρούμε το ψεγάδι για να το αφαιρέσουμε από την «πρέπουσα» Εικόνα που πασχίζουμε να προβάλλουμε…

 

Κι αν κατ’ ανάγκη ή παρ’ ελπίδα κάτι… άλλο… «αλλοιώσει» το ζητούμενο ή το αναμενόμενο (λίγο παραπάνω χρώμα, μια extra λάμψη στο χαμόγελο ή ακόμα και η υποψία από μια θλίψη που πασχίζει να βρει αναγνώριση), τότε το ίδιο το Είδωλο θα απαιτήσει την Παρέμβαση, τη Διόρθωση, την Συμμόρφωση με το Δεδομένο.

 

Σας θυμίζει κάτι;;

 

Ας φανταστούμε τον Καθρέφτη σαν την ίδια μας τη Ζωή. Κάθε δράση, σχέση ή συναλλαγή φέρνει στην επιφάνεια όψεις του Εαυτού μας.

  • Αν κοιτάξουμε τη Ζωή με τα μάτια της Ψυχής, θα δούμε τις όψεις του Εαυτού μας για να τις αναγνωρίσουμε, να τις αποδεχθούμε, και έτσι να τις αφομοιώσουμε στην ευρύτερη κοινότητα του Είναι μας… 
  • Αν κοιτάξουμε τη Ζωή με τα μάτια του Ειδώλου, θα δούμε τις όψεις του Εαυτού μας για να τις κρίνουμε, να τις «κόψουμε» και να τις «ράψουμε» στα μέτρα που ορίζει η οικογένεια, η κοινωνία, η πολιτική ή η οικονομική «αρχή» μιας πραγματικότητας που τελειώνει στα όρια της κορνίζας του καθρέπτη μας.

Όταν ταυτιζόμαστε με το Είδωλο, η Ζωή και η Πραγματικότητά μας είναι μια ισόβια Προβολή δανεικών επιθυμιών και αναγκών που είναι ξένα προς την Ψυχή, καθώς στερούνται την Αλήθεια της Αίσθησης, και την ελευθερία της Ζωντάνιας.

 

Το Είδωλο δεν μπορεί να γευτεί, να μυρίσει, να αγγίξει ή να αγγιχτεί. Δεν μπορεί να αγκαλιάσει, να νιώσει πόνο, θλίψη ή ευτυχία. Μπορεί μόνο να φανταστεί πως είναι να αγαπάς, να φοβάσαι ή να πονάς. Μπορεί μόνο να φανταστεί πως είναι η γεύση από ένα δάκρυ ή η μυρωδιά από την αγκαλιά ενός αγαπημένου. Έτσι, η Ζωή γίνεται μια διάφανη επιφάνεια πάνω στην οποία μπορούμε να προβάλλουμε όλα όσα φανταζόμαστε ή θα θέλαμε να είμαστε… Εκεί αρχίζει το «κατ’ εικόνα»….

 

Το «καθ’ ομοίωσιν» ξεκινά όταν ο Άνθρωπος σταματάει να προδίδει την Ψυχή για χάρη του Ειδώλου του. Ξεκινά, εκεί που σπάνε οι καθρέπτες…  

Εκεί που θυσιάζονται οι Προβολές για χάρη της Αλήθειας...

 

Όταν ο Ιησούς, μπήκε στα Ιεροσόλυμα την Κυριακή των Βαΐων, το πλήθος φώναζε: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Λίγες μέρες αργότερα, το ίδιο πλήθος απαίτησε και επέλεξε τη Σταύρωση Του.

 

Ο Ιησούς γνώριζε πως ο θαυμασμός και η επευφημία του πλήθους κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα δεν ήταν άλλο από τις Προβολές τους: την ανάγκη τους από έναν Σωτήρα που θα τους βγάλει από τη μιζέρια και την καταπίεση της εικονικής πραγματικότητας που εκείνοι αντιλαμβάνονταν – και όχι από τη μιζέρια και την καταπίεση της ψυχικής πραγματικότητας που ζούσαν.

 

Ο Ιησούς ήξερε πως ξεκινώντας τη Διδασκαλία και το Έργο του, ξεκινούσε το Δρόμο προς το Γολγοθά και την Σταύρωση… Γνώριζε πως ο Λόγος Του θα ταράξει βαθιά τις ψυχές των ανθρώπων και θα φέρει στην επιφάνεια όλους τους φόβους, τους θυμούς, τις απελπισίες, τα ψέματα… Γνώριζε πως αυτό που έβλεπαν όταν Τον κοιτούσαν δεν ήταν η αλήθεια που πρέσβευε αλλά η Προβολές τους.  Γνώριζε και σε αυτό αποσκοπούσε: να έρθουν όλα τα άδηλα στο προσκήνιο, να έρθουν στο Φως… Γνώριζε και σκόπιμα διέθεσε τον Εαυτό Του ως Καθρέπτη για να τις απορροφήσει. Σκόπιμα τις κουβάλησε στο Γολγοθά. Σκόπιμα τις σταύρωσε...

 

Ήταν ο τρόπος που επέλεξε για να μας δείξει πως κάθε φορά που κοιτάζουμε τον Εαυτό μας με τα μάτια του Νου, προδίδουμε και καταδικάζουμε την Ψυχή μας δις και τρις ισόβια στην κορνίζα του Ψεύδους, και πως ο τρόπος για να την απελευθερώσουμε, να την αναστήσουμε και να περπατήσουμε μαζί της το Δρόμο μας, είναι να θυσιάσουμε το οριζόντιο επίπεδο (την προσδοκία της ψευδαίσθησης) στο κάθετο (στην πνευματική αλήθεια της Ψυχής μας).

 

Εκείνος ανέβηκε σκόπιμα στο Σταυρό κι έσπασε το καθρέπτη του Ψεύδους για να μας δείξει την Αληθινή Ζωή, γιατί αυτός ήταν ο Δρόμος Του.

Εμείς κάθε φορά που αγνοούμε το δικό μας Δρόμο, ψάλουμε «ωσαννά» στον Καθρέφτη μας… και σταυρώνουμε άσκοπα την Ψυχή μας...

 

Τα 7 βήματα της Τέταρτης  Μύησης: Η τελευταία εν ζωή Διδασκαλία Του… 

 

 

Κάθε λεπτό της ζωής Του ήταν μάθημα Ζωής, και κάθε κουβέντα Του Διδασκαλία. Την ώρα της Σταύρωσης, με τα τελευταία του εν ζωή λόγια, έχοντας πλήρη πνευματική διαύγεια, έδωσε σαφής οδηγίες για όσες ψυχές επιλέξουν να περάσουν την Τέταρτη Μύηση…

 

1ο βήμα: Η Άγνοια συγχωρείται, όλοι έχουμε δικαίωμα στη Συγχώρεση.

                 «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»

 

Όσοι επιλέξουν να εστιάσουν στην «μεγαλοψυχία» του Ιησού μέσα από αυτά τα λόγια, χάνουν ένα σπουδαίο μάθημα…

 

Ο Ιησούς θέλησε να διαθέσει τα τελευταία του λόγια για να διδάξει την ματαιοπονία της ενοχής και το δικαίωμα στη συγχώρεση.

 

Το διαβατήριο μας στη Γη είχε σαν προϋπόθεση την πλήρη διαγραφή της Αληθινής μας ταυτότητας και της επίγνωσης της Θεϊκής μας Καταβολής. Το έργο μας στη Γη είναι η Ενθύμηση και η αποκατάσταση της προσωπικής μας Αλήθειας – ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας…

 

Γεννηθήκαμε στη Λήθη και στην Άγνοια…

Όσα πιστέψαμε, υποστηρίξαμε ή πράξαμε υπό αυτό το καθεστώς ΣΥΓΧΩΡΟΥΝΤΑΙ.

«Δεν ήξερα τι έκανα Κύριε. Τώρα το είδα. Τώρα ξέρω. Τώρα το αφήνω πίσω μου και δεν θα ξαναγίνει».

 

Όλοι προδώσαμε εν αγνοία τον Εαυτό μας. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη Συγχώρεση. Ο πόνος και το δράμα είναι όταν προδίδουμε τον εαυτό μας εν γνώσει μας. Ο Ιούδας για παράδειγμα, γνώριζε και πρόδωσε. Και αυτοκτόνησε. Ο πόνος της συνειδητής προδοσίας είναι αφόρητος…

 

Κι ενώ η αγνοία συγχωρείται από τον Θεό, η … επιπλοκή προκύπτει όταν δεν συγχωρείται από τον άνθρωπο… Πολλές φορές κάνουμε ένα λάθος και αφού το αναγνωρίσουμε, δεν το αφήνουμε πίσω μας. Επιμένουμε να το κρατάμε.

 

Λέμε: «Φταίω!!! Κατέστρεψα τον εαυτό μου, δεν με άκουσα, δεν με προστάτευσα».

Και κλαίμε… και λέμε … και κλαίμε ξανά και ξανά…

Αρνούμαστε να πάρουμε τη Σοφία από το λάθος.

Αρνούμαστε τη Συγχώρεση του Εαυτού μας. Αρνούμαστε την Ανάσταση.

Μας αρέσει η Ενοχή. Μας βολεύει… Δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε άλλο…

Είναι καλά στο Σταυρό…

 

Ο Ιησούς παρακαλεί να συγχωρεθεί η άγνοια – εμείς όχι ;;;

Ο Θεός εισακούει την παράκληση – εμείς;;;

 

2ο βήμα: Κάθε λεπτό μετράει…      

              « Ἀμήν λέγω σοί· σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ»                                                                                                           

Και η τελευταία στιγμή, και η τελευταία πνοή είναι αρκετή για το Άλμα…

Όσο βαρύ κι αν είναι το αμάρτημα… ένα γραμμάριο αλήθειας είναι αρκετό!!!

 

Χρόνια… αιώνες… η κοινωνική κι εκκλησιαστική «ελεγκτική μηχανή» καλλιεργούσε στις συνειδήσεις μας την ενοχή μέσα από ένα Θεό-Δικαστή πανταχού παρών που βλέπει τις σκέψεις και τις πράξεις μας, όπως το «βλέμμα στον καθρέπτη», ένα Υιό Μονογενή που ασυνείδητα καθιστά κάθε αγόρι ή κορίτσι απόκληρο, και μια Παρθένο που συρρικνώνει κάθε θηλυκή ή αρσενική έμφυτη ροπή στον Έρωτα και τη χαρά της Απόλαυσης…

 

Μας πήρε πολλές ζωές και 2.000 χρόνια για να εμπεδώσουμε πως ο Θεός είναι Αγάπη, είναι Χαρά, είναι  Αποδοχή, είναι Απόλαυση και ναι… συγχωρεί ανά πάσα στιγμή κάθε ψυχή που λέει: «Ότι έκανα – έκανα. Τώρα θέλω να’ ρθω μαζί Σου». 

 

3ο βήμα: Η Αγάπη κατοικεί στο Σώμα μας…

             «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου… ἰδού ἡ μήτηρ σου»

 

Ο Ιωάννης ήταν ο «αγαπημένος» μαθητής του Ιησού… Ήταν εκείνος που ενσάρκωνε την αγνή αγάπη κι ότι εγγύτερο στην καθαρότητα μιας ψυχής.

 

Η Μαρία, για τον Ιησού ήταν πλέον «γυναίκα» και όχι μητέρα Του, καθώς ο Ιησούς από δώδεκα ετών είχε ήδη αποδεχθεί και ενστερνιστεί τη Θεϊκή Του φύση ως μόνη Οικογένεια και Πηγή μητρικής και πατρικής φροντίδας.

 

Η Μαρία λοιπόν, εκπροσωπεί την Γήινη Μήτρα. Μπορεί να είναι το Σώμα μας, μπορεί να είναι η Γη που ζούμε, μπορεί να είναι η Καρδιά μας, μπορεί να είναι οτιδήποτε αρκετά δεκτικό και καθαρό για να κρατήσει στη Ζωή την Αγάπη...

 

 Ότι και να’ ναι, είναι αυτό που με σεβασμό και απλότητα θα κάνει χώρο στην Ένωση του Ορατού με το Αόρατο, του Φθαρτού με το Άφθαρτο, του Προσωρινού με το Αιώνιο…

 

4ο βήμα: Η Ψυχή διψάει για το Θεό… «Διψῶ»              

 

Στο σημείο αυτό, η Διδασκαλία Του βαθαίνει… Ο Κύριος αρχίζει και βιώνει την Μύησή Του και μοιράζεται συνειδητά εν τω γενέσει του το προσωπικό του βίωμα, με τη διαύγεια, τη δύναμη, την αγάπη και την επίγνωση που μόνο Εκείνος μπόρεσε να φέρει σε αυτή τη Γη.

 

«Διψώ» είπε, νιώθοντας τη Ζωή να αδειάζει από μέσα Του.

 

Κάθε φορά που η Ψυχή μακραίνει από την Ζωή, διψάει. Κάθε φορά που απομακρυνόμαστε απ’ την Ψυχή μας, αυτή η Δίψα μας θυμίζει πως «χανόμαστε». Είναι η κινητήριος δύναμη - αυτή που μας έλκει και μας δίνει την ώθηση να αναζητάμε το Θεό…

 

Όταν χάνουμε το Δρόμο, η δίψα της Ψυχής, μας ειδοποιεί και ενίοτε μας επιστρέφει…

Όταν έρχεται η Ώρα, είναι η ίδια δίψα που μας στρέφει σε Εκείνον…. 

 

5ο βήμα: Φοβάμαι ν’ αφήσω το Παλαιό, φοβάμαι το Άγνωστο….                               

                 «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνα τί μέ ἐγκατέλιπες;»           

 

Σε κάθε Μύηση υπάρχει και μια Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής. Κάθε φορά που αλλάξουμε επίπεδο, καλούμαστε να παραδώσουμε όλα όσα κατακτήσαμε στο προηγούμενο για να εισέλθουμε στο επόμενο κενοί (καινούργιοι)…

 

Κάθε φορά που εγκαταλείπουμε όλα όσα παλέψαμε να κατακτήσουμε και όλα όσα μας συνδέουν με αυτό που θεωρούμε ζωή στο επίπεδο που βρισκόμαστε… πεθαίνουμε. Περνάμε έναν Θάνατο για να γεννηθούμε στο επόμενο επίπεδο.      

 

Για να φτάσει ένας Άνθρωπος στο Θεό, υπάρχει Ιεραρχία. Αμετάκλητη. Απαράβατη.

Περνάς από το Νου στην Καρδιά, από την Καρδιά στη Ψυχή, από την Ψυχή στην Αγάπη (δηλαδή στον Ιησού), και από τον Ιησού στον Θεό.

 

Όταν περνάμε από το Νου στην Καρδιά, εγκαταλείπουμε και παραδίδουμε την ύλη, και την ψευδαίσθηση της δύναμης και της δόξας, για να λάβουμε πρόσβαση στο Συναίσθημα.

 

Όταν περνάμε από την Καρδιά στην Ψυχή, εγκαταλείπουμε συναισθηματισμούς και δεσμούς με ανθρώπους, σχέσεις ή συνθήκες, για να λάβουμε πρόσβαση στον Εαυτό και στην Ψυχή μας…

 

Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Ψυχής και Θεού, ήταν δυσπρόσιτος και δύσκολα διαθέσιμος πριν την Έλευση του Χριστού. Όταν ο Χριστός παρέδωσε τον Εαυτό Του για να καθίσει εκ δεξιών του Πατρός, έγινε η Πόρτα για τη Βασιλεία του Ουρανού, λέγοντας εύλογα με το παράδειγμά Του: στο Θεό φτάνει αυτός που θα περάσει μέσα από τη Συγχώρεση και μέσα από την Αγάπη…

 

Καθώς ο Κύριος παρέδιδε την Ψυχή ΚΑΙ το Σώμα του, για τρεις ώρες ο Ουρανός παρέμεινε σκοτεινός συμβολίζοντας έτσι την Τελευταία Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής Του. Κάθε φορά που η Ψυχή κάνει το Άλμα στο Κενό, και εγκαταλείπει το Παλαιό για το Νέο, η Δοκιμασία είναι μεγάλη…

Το Κενό αφόρητο και μοιάζει με Θάνατο. Η Μοναξιά δεν έχει μέτρο, δεν έχει λογική και μοιάζει με Εγκατάλειψη. Η Ανάσταση από το «επόμενο στάδιο» γίνεται μια μακρινή Υπόσχεση…

 

Ο άνθρωπος ξεχνάει πως εκείνος επέλεξε να εγκαταλείψει αυτό που πλέον είναι Παρελθόν, και πιστεύει πως ο Θεός τον εγκατέλειψε. Αν μείνει στη Λήθη, ξαναγεννιέται στο ίδιο επίπεδο.

Αν περάσει τη Δοκιμασία … τότε τελειώνει με το Παλαιό και μπορεί να πει «Τετέλεσται»…

 

6ο βήμα: «Τετέλεσται»

 

… η Διαδικασία ολοκληρώθηκε, ο Σκοπός επετεύχθη… διότι την ώρα του «Θανάτου» μου ήμουν Παρών και είδα και αναγνώρισα πως ήταν ο φόβος του Κενού που κρατούσε το Πνεύμα μου στη Γη… Κανείς δεν με εγκατέλειψε… και κανείς δεν θα πεθάνει…

 

Το Είδα, το Αναγνώρισα, το Θυμήθηκα… Κι αν η λήθη ήταν το διαβατήριο μου στη Γη, η Επίγνωση είναι το διαβατήριο μου στον Ουρανό. Τώρα πλέον συνειδητά εγκαταλείπω εγώτο Σώμα και την Ψυχή μου για να πάρει το Πνεύμα μου τη θέση που του αρμόζει…

 

7ο βήμα: Τίποτα δεν μας ανήκει… γιατί όλα ΕίναιΈνα.            

«Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τό πνεῦμα μου»                                                                       

 

Την τελευταία εν ζωή στιγμή Του, το Πνεύμα Του στάθηκε με πλήρη επίγνωση στο σώμα Του, για έναν και μόνο λόγο: για να Του δώσει την δυνατότητα να το παραδώσει – να το επιστρέψει για την ακρίβεια - οικιοθελώς και αυτοβούλως στην Πηγή απ’ όπου εκπορεύτηκε.

Με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος αναγνώρισε και αποδέχτηκε πως ο Είναι Ένα με τον Θεό.

 

Σαν να είπε: «Τώρα που απέκτησα επίγνωση του Πνεύματος μου, τώρα που το βίωσα  και το κατέκτησα, αναγνωρίζω Θεέ μου πως είναι μέρος από την Ουσία Σου. Μου το έδωσες, το πήρα, έζησα, έμαθα, και τώρα Σου το επιστρέφω. Και καθώς επιτρέπω στο Πνεύμα Μου να ρεύσει και πάλι στην αρχική Του θέση, γίνομαι αυτό που πάντα ήμουν, και παίρνω τη Θέση που μου αναλογεί»…

 

 Εκείνος κάθισε εκ δεξιών…

 

Λίγο Πριν τη Μετάβαση … 

           

Για να θανατώσουμε το Παλαιό και να αλλάξουμε επίπεδο, χρειάζεται να έχουμε πλήρη συναίσθηση και επίγνωση του ΤΙ αφήνουμε. Διαφορετικά, η μετάβαση δεν ολοκληρώνεται…

 

Η αναπαράσταση της Προδοσίας και της Σταύρωσης στην καθημερινή μας ζωή, μας βάζει σε μια συνεχή διαδικασία «αναγνώρισης και αποδοχής» του τρόπου με τον οποίο προβάλλουμε το Είδωλό μας (δηλαδή το Ψέμα μας) στο καθρέφτη της Ζωής μας…

 

Μας δίνει την πολύτιμη δυνατότητα να «δούμε» τρισδιάστατα πως προδίδουμε τον Εαυτό μας, τι μας συνδέει με την Ψευδαίσθηση και με ποιόν τρόπο το τροφοδοτούμε. Χαρτογραφώντας τον τρόπο που χειραγωγούμε την Αλήθεια μας, αναγνωρίζοντας τα λάθη μας χωρίς κριτική, ενοχή, ή εκδίκηση, και φτάνουμε κάποτε στο σημείο να σταυρώσουμε το Είδωλο και όχι την Ψυχή…

 

Αρκεί … κάθε που διψάμε, να προσφέρουμε στον Εαυτό μας, ένα τρυφερό βλέμμα στον Καθρέπτη, γιατί η χολή και το ξύδι δεν βοηθάνε και πολύ στις πληγές…

 

 

Αριστείδης Μπαντέλης

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής


 

Σημείωση:

 Στην επόμενη ενότητα θα δούμε την 5η και τελευταία Μύηση: «Θάνατος & Ανάληψη»…

 

 

 

  

Μοιραστείτε το