ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών (Μέρος 4ο): 3η Μύηση "Κυριαρχία & Παράδοση του Νου στην υπηρεσία του Θεού"

 

Ο Δρόμος ξεδιπλώνεται καθώς τον περπατάμε… Σίγουρα το έχουμε ακούσει πολλές φορές – κι όμως κάθε φορά που κάνουμε ένα ακόμη βήμα στο Δρόμο μας, ο τρόπος που βιώνουμε αυτή την πραγματικότητα βαθαίνει, γιατί μας φέρνει πιο κοντά στην Αλήθεια…

 

Στην αρχή περπατάμε με προσμονή – πως κάτι θα βρούμε. Όταν το βρίσκουμε περπατάμε με προσδοκία – πως κάπου θα φτάσουμε. Στο τρίτο πια βήμα, αφού έχει Αφυπνιστεί η Ψυχή και αφού το Σώμα καθάρθηκε για να δεχτεί το Φως Της, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως τίποτα δεν θα βρούμε και πουθενά δεν θα φτάσουμε, γιατί έχουμε γίνει αυτό που ψάχναμε και αυτό δεν τελειώνει… 

 

Σε αυτό το σημείο, ο Δρόμος μοιάζει πολύ με μια βόλτα στο κενό. Η Ψυχή, σου δείχνει την κατεύθυνση – και στρέφεσαι προς τα εκεί… Πρώτα απλώνεις το πόδι, και καθώς αυτό βυθίζεται στο κενό, το σκαλοπάτι εμφανίζεται την τελευταία στιγμή και συγκρατεί το βάρος σου. Αφού δεχθείς το φόβο του «μετεωρισμού», αφού επιλέξεις να εμπιστευθείς την Ψυχή σου, και αφού το κάνεις – τότε σε κλάσματα συνειδητοποιείς, ή σου αποκαλύπτεται ο λόγος που το έκανες…

 

Κι αν δεν είναι για να βρεις (γιατί βρήκες), κι αν δεν είναι για να φτάσεις (γιατί είσαι ήδη εκεί) τότε γιατί – γιατί κάποιος να επιλέξει να περπατά στο κενό με μόνη πυξίδα μια αχνή φωνή στη μέση του πουθενά; Κι αν ο Δρόμος είναι πορεία ζωής, από πού έρχεται αυτή η Δύναμη για να ζει κανείς με αυτό τον τρόπο;

 

Ας το δούμε… 

 

Αν υποθέσουμε πως ο Θεός και η Ψυχή μας είναι μια αδιαίρετη ομάδα που διοικεί τον Ουράνιο Εαυτό μας, το Σώμα, ο Νους και το Συναίσθημα είναι το «πλήρωμα εδάφους» – ο Γήινος Εαυτός – μια επίσης αδιαίρετη ομάδα που λειτουργούν ως οι «ανταποκριτές» τους στη Γη. Όταν ο Ουράνιος και ο Γήινος Εαυτός ενωθούν το ταξίδι ολοκληρώνεται… Έως τότε, η εξέλιξη και η ταχύτητα της πορείας εξαρτώνται σε ένα μεγάλο βαθμό από την ποιότητα της συνεργασίας των δύο ομάδων: όσο λιγότερες αντιστάσεις, τόσο μεγαλύτερη ταχύτητα, όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη τόσο μεγαλύτερη εξέλιξη.

 

Μετά τη 2η Μύηση, οι τοξίνες και ένα μεγάλο μέρος από τη «λάσπη» του ασυνείδητου κόσμου μας έχουν καθαρθεί από το Συναισθηματικό και το Φυσικό μας Σώμα. Αυτό, απελευθερώνει ένα τεράστιο δυναμικό από την προσωπική ενέργεια που για χρόνια δεσμεύαμε για να συντηρούμε το Ψέμα. Η Δύναμη αυτή που είναι πλέον διαθέσιμη και η Διαύγεια που προκύπτει από την κάθαρση δίνει μια τεράστια ώθηση στις δυνατότητες του Νου.

             

Ο Νους έχει τη δύναμη να δημιουργεί… και όχι απλά σκέψεις – δημιουργεί πραγματικότητες! Συγκεκριμένα, δημιουργεί την πραγματικότητα που ζούμε: αν θα είμαστε πλούσιοι, επιτυχημένοι, μίζεροι ή ασθενείς…

 

Ο Νους είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο, ένα θαυμαστό πλεονέκτημα και ένας πανίσχυρος σύμμαχος. Σχετικά όμως με το πού τάσσεται και τι είδους συμμαχίες υπηρετεί …υπάρχει ένα «μικρό προβληματάκι»…

 

Ο Νους δεν έχει όραμα, δεν έχει δική του βούληση, δεν έχει τη δυνατότητα της διάκρισης και της επιλογής. Δημιουργεί αδιακρίτως οτιδήποτε σκεφτόμαστε –  άσχετα αν είναι καλό ή κακό, ηθικό ή ανήθικο, υγιές ή στρεβλό. Έχει δε μια ιδιαίτερη προτίμηση στις ασυνείδητες σκέψεις, καθώς συνήθως είναι ισχυρότερες από τις συνειδητές (έρχονται βλέπετε από μεγαλύτερο εσωτερικό βάθος, και ενώ είναι ωμές και ακατέργαστες παραμένουν αυθεντικές, και άρα δυνατότερες). Αν λοιπόν κάποιος σκέφτεται τον πλούτο (νομίζοντας πως έτσι τον έλκει) ενόσω συντηρεί ασυνείδητες σκέψεις ένδειας – ο Νους θα πραγματοποιεί την ένδεια. Εσαεί.

 

Με αυτά τα δεδομένα, θα έλεγε κάποιος πως αν μια νέα Συνειδητή σκέψη γίνει ισχυρότερη από την Ασυνείδητη (μέθοδο επανάληψης θετικών δηλώσεων), θα ανατρέψει αυτήν την στρεβλή ισορροπία. Σωστά; Όχι βέβαια… για τον εξής απλό λόγο: Ο αμύητος Νους ταυτίζεται με τη Δύναμη, και το μόνο πεδίο απ’ όπου μπορεί άπλετα να την αντλεί… είναι το Πεδίο της Μάχης. Όπου υπάρχει Μάχη, εσωτερική ή εξωτερική, λεκτική ή συναισθηματική, σώμα με σώμα, στα χέρια ή στα… μαχαίρια, είτε χάνουμε είτε κερδίζουμε, έχουμε παραδώσει στο Νού τον ενεργειακό μας οβολό και την εξουσιοδότηση να επι-νοήσει (!) την επόμενη Μάχη που θα τον τροφοδοτήσει… Έτσι λοιπόν, στον αγώνα: Θετικών Δηλώσεων – Ασυνείδητων Σκέψεων… σημειώσατε 2!

 

Η αληθινή ισορροπία προκύπτει: α) με τη βοήθεια της αυτό-παρατήρησης, ώστε οι ασυνείδητες σκέψεις να γίνονται σταδιακά συνειδητές, και β) με την εδραίωση της Ψυχικής μας Παρουσίας, ώστε να υπάρχει μια ισχυρή αρχή που να οραματίζεται, να επιλέγει, και να αποφασίζει τι θα είναι αυτό που ο Νους θα πραγματοποιεί.

             

Το νόημα και την πρόκληση της 3ης Μύησης, τη δίνει πολύ παραστατικά το παράδειγμα του Ιησού στην έρημο όταν κλήθηκε να περάσει τη δική Του Δοκιμασία. Έφυγε οικειοθελώς μακριά από τους δικούς του ανθρώπους και νήστεψε συνειδητά 40 ημέρες για να εξωθήσει τα κρυμμένα συναισθήματα να βγουν στο Φως. Ο διάβολος με τον οποίο φέρεται να αναμετρήθηκε, δεν είναι άλλος από την προσωποποιημένη εικόνα του δικού Του Νου.

 

Οι τρεις προκλήσεις που δέχτηκε ήταν:

  • Να υπερβεί την Ύλη, την Ενοχή και την Θυματοποίηση: «Εάν είσαι υιός του Θεού, κάνε τις πέτρες ψωμί για να χορτάσεις την πείνα σου και την πείνα του κόσμου. Ξεκινάς για το έργο Σου και ξεχνάς ότι ο  κόσμος πεινά. Ικανοποίησε πρώτα τις υλικές του ανάγκες και μετά προσπάθησε να τους οδηγήσεις στην πνευματική ζωή». (Ματθ. 4, 2).
  • Να υπερβεί την αμφιβολία και να αποδεχθεί τη Θεϊκότητά του χωρίς να ενδώσει στον πειρασμό να την αποδείξει ή να την επιδείξει: «Εάν είσαι υιός του Θεού, πέσε κάτω από τη στέγη του Ναού, γιατί είναι γραμμένο ότι δε θα πάθεις τίποτε, αφού ο Θεός θα δώσει εντολή για Σένα  στους αγγέλους Του και θα σε σηκώσουν στα χέρια τους» (Ματθ. 4, 6).
  • Να μείνει πιστός στην Αλήθεια Του και να μην ενδώσει στην Δωροδοκία: «Εάν πέσεις και με προσκυνήσεις, θα σου δώσω όλα τα βασίλεια του κόσμου» (Ματθ. 43).

Καθημερινά, το σύστημα που ζούμε (οικογενειακό, κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό) προκειμένου να εξασφαλίσει τον έλεγχο πάνω στο Νου μας, ενθαρρύνει με κάθε τρόπο, την εξάρτηση από την ύλη, την ενοχή, την αμφιβολία, την δωροδοκία, την παραπλάνηση….

 

Μέχρι την 3η Μύηση, είμαστε όλοι στην πλάνη… Νομίζουμε πως αγαπάμε, νομίζουμε πως πιστεύουμε, νομίζουμε πως περπατάμε. Όμως μόνον όταν ο Νους μας δεν μας ελέγχει μέσα από την «στέρηση», την αμφιβολία ή τη δωροδοκία, μόνο τότε μπορούμε να Υπηρετήσουμε πραγματικά την Ψυχή και τον Δρόμο μας. 

 

Ο Νους στην 3η Μύηση θα δώσει την τελική του Μάχη, για να πάρει την Ψυχή μας και την Δύναμή της… Κι επειδή ο Νους τρέφεται με τη Μάχη, η μόνη νίκη για την Ψυχή έρχεται μέσα από την υπέρβαση και όχι μέσα από την αντιπαράθεση… μέσα από την ανταπόκριση και όχι μέσα από την αντίδραση. Όταν ο Νους Του, του έταξε όλα τα βασίλεια του κόσμου, Εκείνος είπε: «Δεν ήρθα να υπηρετηθώ, ήρθα να δώσω τη ζωή μου λύτρο αντί πολλών». Κι αν κάποιος ρωτήσει πως μπορούμε να υπερβούμε το Νου, η απάντηση έχει δοθεί πριν δύο παραγράφους, και περίπου 2.000 χιλιάδες χρόνια πίσω…

 

Ο Νους στη 3η Μύηση θα κληθεί να ταχθεί, να πάρει θέση και να απαντήσει σε ένα ερώτημα: «Ποιόν Θεό υπηρετείς;;;;»

 

Αν η Ψυχή είναι παρούσα και ο Νους γονατίσει σε αυτήν, θα μπει στην Υπηρεσία του Θεού - το σκαλοπάτι θα εμφανιστεί και θα συγκρατήσει το βάρος του… Αν δεν «είναι κανείς εκεί» ή αν επιλέξει ο Νους να μην γονατίσει, το επόμενο βήμα θα χαθεί στο κενό… αμαχητί…

 

Αριστείδης Μπαντέλης

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής


 

Σημείωση:

 

Στην επόμενη ενότητα θα δούμε την 4η Μύηση: «Η Προδοσία και η Σταύρωση της Ψυχής»…

 

 

Μοιραστείτε το