ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών (Μέρος 3ο): 2η Μύηση - "Η Βάπτιση και το Όνομα της Ψυχής"


Είδαμε, πως για να ξυπνήσει η Ψυχή και να ανάψει το Φως της, χρειάζεται να έχουμε αναδομήσει ένα μεγάλο μέρος από την ανθρώπινη υπόστασή μας – να έχουμε δηλαδή την εσωτερική ωριμότητα και έναν ικανό βαθμό αυτοεπίγνωσης ώστε με Θέληση και Απλότητα να «ανοίξουμε» την Καρδιά, το Νου και το Σώμα μας στο Φως της Ψυχής…

 

Φανταστείτε ένα δωμάτιο που είναι κλειστό και σκοτεινό για πάρα πολλά χρονιά, όπου ξαφνικά ανάβει το Φως… Φανταστείτε πως έχουμε μάθει να ζούμε σε αυτό το δωμάτιο, να μεγαλώνουμε, να παντρευόμαστε, να κάνουμε οικογένεια, σχέσεις, επιχειρήσεις. Στα σκοτεινά. Στα τυφλά.

 

Όταν ανάβει το Φως, το σοκ που βιώνουμε είναι μεγάλο. Γιατί το πρώτο που αντικρίζουμε είναι η σκόνη, οι αράχνες, οι κατσαρίδες… Αν αντέξουμε, και κοιτάξουμε κι άλλο, θα δούμε και τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας – με την πραγματική τους όψη (!!!) κι όχι έτσι όπως τους φανταζόμασταν στα σκοτεινά…

Κι αν βρεθεί και κάποιος καθρέπτης… εκεί, τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο…

 

Σε αυτό το σημείο, κάποιοι επιλέγουν να σβήσουν το Φως… γιατί όταν δεις την Αλήθεια δεν μπορείς πλέον να ζεις σ’ ένα βρώμικο δωμάτιο μαζί με αράχνες, ούτε με αποκυήματα της φαντασίας σου.

Ή θα ξεκινήσεις να το καθαρίζεις, ή θα προσποιηθείς πως δεν άναψε ποτέ…

 

Βέβαια, ακόμα κι αν σβήσεις το Φως η πραγματικότητα δεν θα είναι ποτέ η ίδια: θα είναι πιο βασανιστική, γιατί πριν δεν ήξερες - όμως τώρα ξέρεις! Όσοι επιλέξουν να συνεχίσουν την Πορεία, θα περάσουν από δύο μεγάλες Καθάρσεις: την κάθαρση του συναισθηματικού και του φυσικού σώματος (2η Μύηση) και αργότερα την κάθαρση του νοητικού σώματος (3η Μύηση).

 

Ας δούμε λίγο κάποια θέματα σχετικά με τις Μυήσεις…

Οι Μυήσεις δίνονται πάντοτε αφού ολοκληρωθεί η απαιτούμενη διαδικασία, σαν επιβράβευση της δοκιμασίας και σαν επισφράγιση αυτού που επετεύχθη. Ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι αλλάζει η «χημεία» της ενέργειάς μας: μοιάζει με ένα εσωτερικό «άνοιγμα» όπου κάτι αφαιρείται – κάνει χώρο – και μια νέα ποιότητα της Ψυχής ρέει μέσα σε εμάς και την πραγματικότητά μας.

 

Η Μύηση είναι η στιγμή αυτή του «ανοίγματος». Είναι μια ιερή παύση, μια φωτεινή ρωγμή στο Χωροχρόνο…

Ένας βωμός στα πόδια του Θεού – καταθέτουμε το Παλαιό και λαμβάνουμε το Νέο…

Το βίωμα και μόνο αυτής της «στιγμής» αρκεί να αλλάξει τα πάντα, για πάντα…

Αλλάζουμε… και έχουμε επίγνωση αυτού. Και ο λόγος που έχουμε επίγνωση είναι επειδή περπατήσαμε τη διαδρομή έως εκεί, τη μάθαμε και την κατακτήσαμε: αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά μιας αληθινής Μύησης και μίας πλασματικής.

 

Συμβαίνει συχνά, σε διάφορους διαλογιστικούς ή εναλλακτικούς «κύκλους» να δίνονται μυήσεις σε θεραπευτικές τεχνικές, μετά από ένα 2ωρο ή 2ήμερο σεμινάριο (!!) σε ανθρώπους που δεν έχουν περάσει τη διαδικασία του «δρόμου» που αναλογεί στη Μύηση που θεωρητικά λαμβάνουν. «Χρίζονται», για παράδειγμα «θεραπευτές», άνθρωποι που δεν έχουν καν ανάψει το Φως τους… άνθρωποι που ενδεχομένως η Ψυχή τους να έχει πολλά χαρίσματα αλλά να μην έχει θεραπευτικές ιδιότητες…

 

Καθώς ανακτούμε και αφομοιώνουμε την ψυχική μας ενέργεια, η Ψυχή ξεδιπλώνει μόνη της τα ταλέντα της… εκφράζεται την κατάλληλη στιγμή με τρόπους ξεχωριστούς και ιδιαίτερους για τον καθένα μας.

           

Κάποιος που περπατάει το Δρόμο της Ψυχής, αισθάνεται τις Εσωτερικές Πύλες που περνάει, το γνωρίζει… Αυτό το νόημα έχει η διαδικασία – αυξάνει την Επίγνωση μέσα από την υπέρβαση της δοκιμασίας. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον άλλον (γκουρού, ή «δάσκαλο») να μας ανοίξει την Πόρτα –θα το κάνουμε εμείς με την προσωπική μας Θέληση και Δύναμη… Ένας Δάσκαλος δείχνει το Δρόμο, αλλά στέκεται σιωπηλός την ώρα της δοκιμασίας… Σε φέρνει ως την Πόρτα – αλλά δεν την ανοίγει… γιατί είναι η δική σου πόρτα! Είναι η δική σου Μύηση!

 

Έτσι λοιπόν, για να περάσει κάποιος τη 2η Μύηση της Ψυχής, χρειάζεται πρώτα να καθαρίσει το συναισθηματικό και το φυσικό του σώμα. Τη συμβολική απόδοση αυτής της διαδικασίας, σφραγίζει η Βάπτιση (κάθαρση με το Νερό) και η Ονομασία (δηλώνει την ποιότητα που κατακτήσαμε με την κάθαρση).

 

Μιλήσαμε στην προηγούμενη ενότητα για το πώς οι κοινωνικές συμβάσεις δημιουργούν ψυχολογικούς καταναγκασμούς, και «εθισμούς» στην «χρήση» και  τη «διακίνηση» τοξικών συναισθηματικών ουσιών όπως είναι ο φόβος, ο θυμός, η θλίψη κλπ., (ας σημειωθεί και πάλι, ότι τα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως σεβαστά όταν εκφράζουν την αλήθεια μας – η τοξικότητα εγείρεται όταν εξυπηρετούν ασυνείδητους μηχανισμούς και στρεβλές προθέσεις). Ένα συναίσθημα που αρνούμαστε να βιώσουμε και παραμένει στην «αφάνεια» διοχετεύεται στο σώμα: πόνοι στο στομάχι όταν αγχωνόμαστε ή στο κεφάλι όταν πιεζόμαστε, στους ώμους, στην πλάτη, στη μέση όταν αναλαμβάνουμε βάρη που δεν αναλογούν στο μέγεθός μας. Στη χειρότερη περίπτωση σοβαρότερες ασθένειες αντανακλούν χρόνιες αντιστάσεις μας να αναγνωρίσουμε και να βιώσουμε συγκεκριμένα συναισθήματα.

 

Η συναισθηματική κάθαρση είναι ένα είδος «ενεργειακής αποτοξίνωσης». Αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι η συνειδητή επιλογής της. Σημαίνει πως έχουμε αναγνωρίσει και αποδεχτεί τον «εθισμό» μας και κάθε φορά που εμφανίζονται οι συνθήκες που τον ενεργοποιούν – εμείς συνειδητά απέχουμε.

 

Ο συναισθηματικός «εθισμός» μπορεί να εκδηλώνεται:

  • Με εθισμούς που εκφράζονται από ουσίες που προσλαμβάνονται στο σώμα και υποκαθιστούν βαθύτερες ασυνείδητες ή καταπιεσμένες ανάγκες, όπως: το κάπνισμα (που είναι η αντίστοιχη «πιπίλα» του ενήλικα και υποκαθιστά την έλλειψη της μητρικής φροντίδας), το αλκοόλ, διατροφικές διαταραχές (βουλιμικές ή ανορεκτικές τάσεις) ή διάφορες ναρκωτικές ουσίες.
  • Με εθισμούς που εκφράζονται έμμεσα μέσα από συμπεριφορικά μοντέλα ψυχαναγκαστικών επαναλήψεων ή καταναγκαστικών τάσεων, που σκοπό έχουν να δημιουργούν ή να συντηρούν συνθήκες που παράγουν τη «δόση» μας: την υποκίνηση δηλαδή των συναισθημάτων εκείνων (θυμού, θλίψης, θυματοποίησης κλπ.) που μας δίνουν την ψευδαίσθηση του «σκοπού», της «χαράς» ή της «αποδοχής».

 Ας πάρουμε για παράδειγμα μια γυναίκα που έχει πλέον συνειδητοποιήσει πως αμελεί το «γυναικείο» κομμάτι της (φροντίδα του σώματος, των μαλλιών, γυμναστική, την ερωτική της ισορροπία) προκειμένου να γίνεται «θυσία» για τα παιδιά της, την οικογένεια και τις υποχρεώσεις. Έχει κατανοήσει πως μέσα από την θυματοποίηση του εαυτού αντλεί ικανοποίηση. Αυτή η ικανοποίηση είναι η «δόση» της – όλα όσα σκέφτεται, νιώθει και πράττει για να την εξασφαλίσει είναι αυτά από τα οποία χρειάζεται να απέχει για να καθαρθεί συναισθηματικά. 

 

Συνήθως, αυτή η αποχή από όσα εξυπηρετούν τον «εθισμό» (είτε πρόκειται για συμπεριφορές όπως το προηγούμενο παράδειγμα, είτε πρόκειται για σκέψεις που συντηρεί ασυνείδητες προσδοκίες, είτε πρόκειται για το κάπνισμα, το φαγητό, κλπ), φέρνει στην επιφάνεια τα πραγματικά - ασυνείδητα ή καταπιεσμένα - αίτια (π.χ: της «αμέλειας», της «απαξίας» του εαυτού κλπ.), των οποίων η άρνηση να τα βιώσουμε μας οδήγησε στην ανάγκη να τα προβάλλουμε σε κάτι άλλο προς υποκατάσταση.

 

Αυτό το ρόλο έχει και η νηστεία: να απομακρύνει τις συνθήκες που συγκρατούν τα ασυνείδητα κίνητρά μας, ώστε να έλθει στην επιφάνεια το αίτιο, να το δούμε, να το αποδεχθούμε και να το «καθαρίσουμε». Όντας πλέον «καθαροί», οι δονήσεις μας ανεβαίνουν επίπεδο και η ενεργειακή μας δυνότητα επιτρέπει αμεσότερη και διαυγέστερη επικοινωνία με την Ψυχή μας.

  

 Αξίζει να σημειωθεί πως λέγοντας νηστεία, δεν εννοούμε μόνο τη διατροφική αποχή από τροφές που φέρουν «βαριές» δονήσεις και μας «γειώνουν». Εννοούμε και τον ποσοτικό περιορισμό από τις τροφές που επιτρέπονται: στο σώμα «φωλιάζουν» συναισθήματα, μέσω της στέρησης δημιουργείται πίεση που ενδεχομένως να καταφέρει να τα φέρει στην επιφάνεια. Δεν μπορούμε λοιπόν να πιστεύουμε πως νηστεύουμε και να φέρνουμε τη νηστεία στα μέτρα μας, τρώγοντας απεριόριστες ποσότητες από τα «επιτρεπτά» τρόφιμα. Η νηστεία δεν είναι έθιμο… είναι πνευματικό εργαλείο εξαγνισμού! Και πέρα από αυτό, δεν αφορά μόνο την τροφή ή το σώμα. Αφορά όπως είπαμε τις σκέψεις και τις συμπεριφορές που δυναμιτίζουν «εθιστικά» συναισθήματα.

 

Άλλα πνευματικά εργαλεία εξαγνισμού είναι η προσευχή, ο διαλογισμός, και γενικότερα οτιδήποτε βοηθά τον καθένα μας να «καθαρίζει» το ενεργειακό του σώμα και να ανεβάζει τις δονήσεις του.       

 

Η συναισθηματική κάθαρση δεν κρατάει 40 ημέρες, 50 ή 60… Είναι μια διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα. Είναι δύο βήματα εμπρός και ένα πίσω, καθώς οι παλινδρομήσεις είτε από φόβο, είτε από συνήθεια ή αδυναμία είναι συχνό φαινόμενο. Πολλές φορές και η πιο μικρή αλλαγή όταν έχει επίγνωση φέρνει μεγάλη πρόοδο – με τον ίδιο τρόπο που μια απλή σκέψη αρκεί να μας φέρει πίσω. Ένα εξαιρετικό βοήθημα στην πορεία αυτή είναι η Παρατήρηση. Το πρώτο βήμα είναι να μπορέσω να παρατηρήσω το εθιστικό μου μοτίβο και την επανάληψή μου. Το δεύτερο βήμα είναι παρατηρώ τι σκεφτόμουν ή τι ένοιωθα λίγα λεπτά πριν την επανάληψή μου. Το τρίτο βήμα είναι να παρατηρώ την επανάληψη την ώρα που την κάνω. Σταδιακά εκπαιδεύομαι να παρατηρώ τον Εαυτό μου, κι έτσι κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται να κάνω μια επανάληψη. Τότε, ίσως τελικά να μην την κάνω και να σπάσω τον κύκλο της….

           

 Όταν λοιπόν ολοκληρωθεί ο εξαγνισμός του σώματος και του ασυνείδητου συναισθηματικού μας κόσμου, ο ψυχισμός μας είναι τελείως διαφορετικός… Δεν είμαστε πλέον οι ίδιοι άνθρωποι… Μπορούμε να λάβουμε το Βάπτισμα στο Φως και ένα Νέο Όνομα που θα αντιπροσωπεύει τη νέα μας Ταυτότητα. Το Όνομα δεν είναι άλλο από την Ποιότητα της Ψυχής που όλα τα χρόνια κρυβόταν στο σκοτεινό δωμάτιο του Είναι μας. Δεν δίνεται – αποκαλύπτεται μέσα από την κάθαρση που επιτύχαμε. Δεν είναι στατικό, ούτε στερεότυπο - αλλάζει κάθε φορά που ανακτάμε ένα κομμάτι της ύπαρξής μας και μια νέα ποιότητα αποκαλύπτεται. Όταν η Ψυχή φτάσει στην Ολότητα, τότε δεν χρειάζεται όνομα…

 

Όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είδε τον Ιησού να μπαίνει στον Ιορδάνη ποταμό τον αναγνώρισε ως Μεσσία, και αφού τον αναγνώρισε τον βάπτισε με αυτήν του την ιδιότητα. Αυτό σημαίνει πως είχε ήδη αποκαλυφθεί η Μεσσιανική ποιότητα του Ιησού μετά από την συναισθηματική του κάθαρση – η Βάπτισή του ήταν η αποδοχή από τον Ουρανό και η επισφράγιση, της πορείας αυτής.

 

Αριστείδης Μπαντέλης

    Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής


 

Σημείωση:

 

Στην επόμενη ενότητα θα δούμε την 3η Μύηση: «Κυριαρχία & Παράδοση του Νου στην Υπηρεσία του Θεού»

 

Μοιραστείτε το