ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών (Μέρος 2ο): 1η Μύηση - "Η Γέννηση της Ψυχής"

Οι πέντε Μυήσεις της Ψυχής...

Το Ταξίδι της Μεγάλης Επιστροφής όπως το δίδαξε ο Ιησούς έχει πέντε βασικά βήματα – πέντε μεγάλες Μυήσεις, και ξεκινάει τη στιγμή της Αφύπνισης, την ώρα δηλαδή που ανάβει το Φως της Ψυχής …

 

Προτού τα «περπατήσουμε» ας δεχθούμε το εξής:

 

Για να γίνουμε Θεοί, χρειάζεται πρώτα να γίνουμε Άνθρωποι… Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε και να υπερβούμε τις ενστικτώδης ορμές που λειτουργούν τυφλά και ασυνείδητα είτε για αυτοπροστασία, είτε για ηδονή… Χρειάζεται δηλαδή να συνειδητοποιήσουμε τη θέση μας στην προσωπική μας πορεία και ναθελήσουμε να περπατήσουμε το Δρόμο της Ψυχής.

 

Ο βαθμός της επίγνωσης που φέρουμε από παλιά ή έχουμε ανακτήσει σε αυτήν τη ζωή, ορίζει τον βαθμό και την ποιότητα της ανθρώπινης υπόστασης μας, και σηματοδοτεί την Αφύπνιση. Σαν φωτοβολταϊκό ξυπνητήρι… Υπάρχει μέσα μας ένα σημείο, που όταν το φτάσουμε – το Φως ανάβει…

Έτσι, βλέπουμε συχνά, μικρά παιδία, νεαρά άτομα ή άτομα χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση, τεχνογνωσία ή «ειδικές» γνώσεις να έχουν υψηλό δείκτη συνειδητότητας και να αφυπνίζονται γρήγορα. Ενώ κάποιο άλλοι, με αναγνωρισμένα διπλώματα, χρήματα ή εμπειρία σεπνευματικούς κύκλους, δεν αφυπνίζονται ποτέ…

 

 

Δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κάποιος τον Θεό αν δεν γνωρίσει τον Εαυτό του. Και δεν είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος πως γνωρίζει τον Εαυτό του εάν δεν περπατήσει τον ασυνείδητο κόσμο του…

 

Αφού λοιπόν περπατήσουμε το δρόμο του Ανθρώπου, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε να περπατάμε το Δρόμο της Ψυχής…

 

1η Μύηση: «Η Γέννηση της Ψυχής»

 

Όταν ο Άνθρωπος γεννιέται, η Ψυχή θλίβεται καθώς ένα μέρος της γλιστράει στη Λήθη και στον αποχωρισμό… Όταν ο Άνθρωπος πεθαίνει, η Ψυχή γελάει γιατί εκείνο που έφυγε επιστρέφει σε κείνη… 
Αυτός είναι ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται εσαεί – έως τηνΟλοκλήρωση.

 

Όταν γεννιόμαστε, έχει ξεχαστεί ο Θεός και γεννιέται ο Άνθρωπος…

Υπνοβατεί σ’ ένα σκιερό δρόμο, τσαλαβουτώντας πότε στην Ψευδαίσθηση και πότε στην Επιθυμία, συγχέοντας την Χαρά με την Ανακούφιση, την Αγάπη με την Ανάγκη, την Παρουσία με τη Σκιά… και νομίζει πως Ζει…

 

Και όταν πεθαίνουμε – προτού προλάβει να ανάψει μέσα μας το Φως της Ψυχής μας - πεθαίνει ο Άνθρωπος… 

...και υπνοβατεί και πάλι … ξανά… στον ίδιο σκιερό δρόμο… και νομίζει πως Πέθανε…   

 

Η Γέννηση της Ψυχής είναι κάτι διαφορετικό…  Σπάει κάθε κύκλο, κάθε προηγούμενο και κάθε δεδομένο… Σηματοδοτεί την Μεγάλη Επιστροφή και την οριστική έξοδο της Ψυχής από τον Κόσμο των Μορφών και τα δεσμά του Πεπερασμένου. 

 

Η Αφύπνιση του Εαυτού, δηλαδή η εν ζωή συνειδητή ενθύμησητης Ψυχής, είναι το πρώτο από τα πέντε βήματα που οδηγούν στην Ολοκλήρωση… Μετά από αυτό, το μόνο που πεθαίνει είναι το Σώμα… όχι εμείς! Όντας συνδεδεμένοι με την Ψυχή δεν πεθαίνουμε… γιατί η Ψυχή είναι αιώνια, και η Ζωή και ο Θάνατος είναι σαν τις φάσεις της σελήνης…      

 

Τη σημαντικότητα, την ερμηνεία αλλά και τον τρόπο που μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει αυτή την Μύηση, ο Θεός την υπέδειξε στην ανθρωπότητα στέλνοντας τον Ιησού στη Γη. Η Γέννηση του Ιησού, το «Φως του Κόσμου» όπως τον αποκαλούν, αντιστοιχεί με τη Γέννηση της Ψυχής μέσα μας.      

 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Βασιλέας των Ουρανών γεννήθηκε σε μια φτωχική φάτνη. Πως αλλιώς θα μαθαίναμε πως η Ψυχή μας επιλέγει την απλότητα για να γεννηθεί; Τα «ανάκτορα» με την ετερόφωτη λαμπρότητα,όλο και κάποιον Ηρώδη θα στεγάζουν…      

 

 

Η φάτνη είναι το σώμα μας. Αυτό το ταπεινό «πήλινο δοχείο» φέρει όλη τη σοφία και τη μεγαλοπρέπεια που χρειάζεται για να ζήσει ένας Αληθινός Βασιλιάς. Τα ανάκτορα του Νου μας χρειάζονται να δουν την Ψυχή να έρχεται με άρματα, λάβαρα και ομαδικές τυμπανοκρουσίες…

 

Η φάτνη έδωσε ζεστασιά, καταφύγιο και ασφάλεια. Το παλάτι έδωσε αίμα, καταστροφή και πόνο πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία… Το σώμα υποκλίνεται στην Ψυχή, τη δέχεται και την φροντίζει αδιαφορώντας για τις συνέπειες ή τους κινδύνους – ο Νους ψάχνει την Ψυχή για να την χρησιμοποιήσει και να την υποτάξει…

 

Συνήθως αναζητάμε την Ψυχή μας προσδοκώντας να γίνει η ζωή μας καλύτερη, να είμαστε πάντα ασφαλείς, χαρούμενοι, ισορροπημένοι: επιζητούμε τη Ψυχή για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια, τη θλίψη ή την ανασφάλεια.

 

Κι όταν η Ψυχή ζητάει «χώρο» για να εκφράσει την Αλήθεια μας, όταν ζητάει αλλαγές για να φέρει την ισορροπία, όταν ζητάει απλότητα για να γεννηθεί, ο Νους μας αρνείται να αφήσειτα «κεκτημένα» και τα κακώς κείμενα… Αρνείται να σταματήσει να αναζητά τη «δόση» του και να δει την πραγματικότητα. 

Και θυσιάζεται η Ψυχή… και ρέει το αίμα….

 

Δεν είναι τυχαίο που ο Ουρανός υποκλίθηκε στην απλότητα - το έδειξε το Αστέρι που φώτιζετη φάτνη… 

Δεν είναι τυχαίο που τρεις Μάγοι (Σοφία, η Αγάπη και η Δύναμη του Θεού) υποκλίθηκαν στην απλότητα…

 

Και βεβαίως δεν είναι τυχαίο που για να γεννηθεί η Ψυχή… θα πρέπει να υποκλιθεί σε αυτήν και ο Νους μας…

 

Αριστείδης Μπαντέλης

    Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

 


 

Σημείωση:

 

Στην επόμενη ενότητα θα δούμε τη 2η Μύηση: «Η Βάπτιση & η Ονομασία της Ψυχής»

 

Μοιραστείτε το