ΕλληνικάEnglish

Το Ταξίδι των Ψυχών: "Η Δημιουργία, Η Ενσάρκωση και το Συμβόλαιο της Ψυχής" (Μέρος 1ο)

 

Αν στρέψει κάποιος τα μάτια του στο Ουρανό μια ξάστερη νύχτα, η απειρότητα και η μεγαλοπρέπεια της Δημιουργίας θα ξυπνήσουν μέσα του – έστω και για λίγο – μια παράξενη νοσταλγία, έναν απροσδιόριστο πόνο που μοιάζει λίγο με την ανάμνηση μιας μεγαλοσύνης που δεν έχει όνομα και μιας οικειότητας που δεν έχει ιστορία…

 

Ο Ουρανός πάντα θα μας εμπνέει – είναι το φόντο για να ξεδιπλώνειο Θεός την απειρότητά του και ο τρόπος του να μας υπενθυμίζει διαρκώς την Θεϊκή μας καταβολή… Κάθε αστέρι, κάθε πλανήτης και κάθε συμπαντικό σύμπλεγμα αποτελεί ένα μοναδικό πεδίο για να εκδηλώσει η Ζωή την κυριαρχία της και να παρέχει τη δυνατότητα στις πρόθυμες Ψυχές να βιώσουν τη Θεϊκότητα τους σε κάθε μορφή και κάθε διάσταση….

 

Έτσι λοιπόν, στο δικό μας Κόσμο, η Ενανθρώπιση και η Θέωση είναι η αρχή και το τέλος ενός Ταξιδιού… Είναι η πορεία μιας Ουράνιας Ψυχής που διασχίζει την εμπειρία της ανθρώπινης υπόστασης για να επιστρέψει και πάλι στην αρχική Πηγή της Δημιουργίας της. Είναι μια εκπληκτική περιπέτεια που σπάει κάθεφράγμα του Νου και ξεπερνά κάθε φαντασία ή φαντασίωση, για να αποδείξει ξανάκαι ξανά πως όπως κι αν είμαστε, ότι κι αν είμαστε, είμαστε Μέλη του: όταν το ξεχνάμε γινόμαστε άνθρωποι – αυτή είναι η Αρχή. Όταν το θυμόμαστε και το βιώνουμε επί της Γης γινόμαστε Θεός – αυτό είναι το Τέλος του Ταξιδιού. 

Μέχρι το επόμενο….

 

Το Ταξίδι των Ψυχών στη Γη έχει χαρτογραφηθεί… Τα βήματα έχουν δοθεί… Δόθηκαν πριν είκοσι περίπου αιώνες από την Μία Ψυχή που με τη Ζωή και το παράδειγμα Του έγινε ο Δρόμος προς τη Θέωση ενώ με το Θάνατο και την Ανάληψή Του έγινε η Πόρτα για την Βασιλεία του Ουρανού.

 

 

 

Τα βήματα Του ακόμα ηχούν … για όσους έχουν αυτιά να τα ακούσουν….

Κι η πόρτα που άνοιξε, έμεινε ανοιχτή… για όσους έχουν μάτια να τη δούν…

           

Ας τον ακολουθήσουμε λοιπόν σε αυτό το Ταξίδι για να διαπιστώσουμε μαζί πως  οι δικές του Μυήσεις μπορούν να δώσουν κατεύθυνση και στίγμα στη δική μας πορεία Ζωής. Ας δούμε με ποιο τρόπο η δική μας Ψυχή μπορεί να πατήσει στα δικά Του βήματα και να γίνει άλλο ένα αστέρι στο Στερέωμα της Δημιουργίας…

 

Κι όσο περπατάμε αυτά τα βήματα, ας θυμόμαστε πως εκτός από το Αποτύπωματου Θεού πάνω στη Γη, άφησε και μιαΥπόσχεση: Να επιστέψει και να οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα βήμα ακόμη στο μονοπάτι της εξέλιξης της … 

 

Όσοι θέλουν, ας ακολουθήσουν….

 

Η Δημιουργία….

 

Ας δεχθούμε το εξής…

 

Πριν τη Δημιουργία, ο Θεός ήταν Ένα και το Αυτό. Και ο μόνος τρόπος για να βιώσει το Όλον τον Εαυτό του, δηλαδή «αυτό που είναι» - είναι να βιώσει «τι δεν είναι»… Αποφάσισε λοιπόν να σπάσει το Κύκλο Του και να αφήσει τα μέρη Του να εκφραστούν αυτόβουλα, με ελευθερία, έχοντας εμπιστοσύνη πως ότι κι αν γίνει στο Τέλος θα επιστρέψουν.

 

Έτσι, χαμήλωσε τις δονήσεις Του για να «δει» τον Εαυτό του… Από Ωκεανός έγινε Θάλασσα.. για να καθρεπτιστεί!! Η Θάλασσα συγκράτησε τη μνήμη της προέλευσής της μέσα από την αντανάκλασή Του... Μετά έγινε Λίμνη, αλλά η λίμνη ξέχασε πως ήταν κάποτε Ωκεανός. Μετά έγινε Ποτάμι, μετά παραπόταμος και καθώς οι δονήσεις χαμήλωναν η μνήμη έσβηνε… 

 

Η Γη και ο Άνθρωπος λάτρεψαν το Θεό μέσα από τη νοσταλγία τους για Εκείνον. Τον λάτρεψαν μέσα από τον Λόγο Του που έφερναν κατά καιρούς στη Γη άνθρωποι φωτισμένοι κι εμπνευσμένοι από τη Θεία Χάρη. Τον λάτρεψαν μέσα από Γραφές που σιγά σιγά ξεθώριασαν κι ο απόηχός τους έγινε γράμματα και τυπολατρικές πρακτικές που υμνούσαν την ανάγκη, το φόβο και την ενοχή….

 

Δεν γνώρισαν και δεν λάτρεψαν το Θεό μέσα από το βίωμα Του…

Κι αυτό για έναν και μόνο λόγο:δεν το είχαν!

 

Κάτι που άλλαξε ριζικά με την έλευση του Μεσσία. Όταν ο Ιησούς έγινε Χριστός χώρισε την ιστορία της ανθρωπότητας στα δύο. Κι ενώ «Προ Χριστού» οι άνθρωποι πάλευαν με την ασυνειδησία τους στα τυφλά, μέσα από το Νου και από θολά συγγράμματα, «μετά Χριστό» αυτό άλλαξε για πάντα, διότι είχε πλέον εγκαθιδρυθεί η Θεϊκή Ενέργεια…

 

Ο πλανήτης για πρώτη φορά κοινώνησε τον Θεό μέσα από το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου… Το Σώμα Του είναι το πρακτικό παράδειγμα που έδωσε με τη Ζωή και το Έργο Του (οι 5 μυήσεις της Ψυχής), και το Αίμα Του είναι ο Ζωντανός Λόγος, η Διδασκαλία και η καθαρότερη Θεϊκή Ενέργεια που πότισε ποτέ την ανθρωπότητα… Σήμερα, η ιστορία του Κόσμου μετά από την μεγάλη πνευματική καμπή των τελευταίων αιώνων και μέσα από την κάθαρση που βιώνουμε στις μέρες μας, φιλοξενεί και πάλι μια Νέα Ευκαιρία – μια Δεύτερη Ευκαιρία. Η Χριστική Ενέργεια ρέει και πάλι στη Γη, όχι πλέον για να μας διδάξει τη Ζωή… αυτή τη φορά ρέει για να μας διδάξει την Αιωνιότητα... Ρέει για να μας προετοιμάσει και να μας παρασύρει σε ένα ακόμα μεγαλειώδες Ταξίδι πέρα από το Θάνατο…

 

Όμως για να περάσουμε στην Αιωνιότητα, θα πρέπει πρώτα να τιμήσουμε τη Ζωή μας τόσο πανηγυρικά, τόσο δυνατά και τόσο αληθινά ώστε όταν έρθει η ώρα, να αγκαλιάσουμε το Θάνατο με το σεβασμό, την ευπρέπεια και την εμπιστοσύνη που μπορεί να αποτείνει μόνο μια Ψυχή που γνώρισε, αναγνώρισε και ενστερνίστηκετη μόνη και μία Αλήθεια: ο Θεός είναι Αιώνιος και εμείς είμαστε τα κύτταρά του…

 

Η Ενσάρκωση

 

Η  Ψυχή λοιπόν, φέρει αυτούσια την ζώσα Θεϊκή Ύλη και είναι αιώνια και άφθαρτη. Στην πορεία της προς την Ολοκλήρωση συλλέγει εμπειρίες από διάφορα πεδία ύπαρξης, που την βοηθούν να ωριμάσει σε Επίγνωση ώστε να προετοιμαστεί για την τελική επανένωσή της με την Θεϊκή Πηγή. Αν θελήσει γρήγορα πολλές διαφορετικές εμπειρίες - πως είναι να είσαι πλούσιος, φτωχός, άνδρας, γυναίκα, άσημος, διάσημος κλπ -  μπορεί να δανείσει ένα, δύο ή και παραπάνω μέρη της σε ταυτόχρονες ενσαρκώσεις στη Γη: μία στην Ελλάδα, μία στην Ινδία, στην Κίνα ή στην Ανταρκτική. Μπορεί επίσης, να δανείσει μέρη της σε ενσαρκώσεις σε άλλους πλανήτες ή άλλες διαστάσεις.

 

Έτσι λοιπόν, με τον ίδιο τρόπο που η μέρα και η νύχτα είναι δυό φάσεις αδιάλειπτης διαδοχής, απαραίτητες για την έκφραση του Χρόνου στη Γη, έτσι και για την Ψυχή στο γήινο πεδίο ενσάρκωσης, η Γέννηση και ο Θάνατος είναι το μέσον για να μετουσιώνει τις εμπειρίες της και να ανελίσσεται στο πνευματικό μονοπάτι.

 

Για να ακολουθήσουμε αυτή τη διαδρομή, ας παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο το Νερό ενώ αλλάζει τη σύστασή του και από παγάκι γίνεται υγρό, γίνεται υδρατμός, γίνεται βροχή ή χαλάζι, η ουσία του παραμένει η ίδια.

 

Η Ψυχή είναι αιθέρας, δεν έχει σχήμα, δεν έχει χαρακτηριστικά… Για να ενσαρκωθεί στο γήινο πεδίο της ύπαρξης, θα πρέπει να αλλάξει τη σύστασή της και να χαμηλώσει τη δόνησή της σε πιο αργές και πιο βαριές συχνότητες.

 

Οι πιο ώριμες ψυχές με υψηλό δείκτη επίγνωσης συνήθως έχουν συγκεκριμένο «όραμα» για αυτό που χρειάζεται να βιώσουν προκειμένου να εξελιχθούν και επιλέγουν  το οικογενειακό πλαίσιο στο οποίο θα εισέλθουν ώστε να πληρεί τις ανάλογες προϋποθέσεις. Οι ψυχές με χαμηλό δείκτη επίγνωσης εισέρχονται αδιάκριτα…

 

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως ένα ζευγάρι την ώρα της ερωτικής επαφής, παύει για λίγο τον Νου του και «ανοίγει» ενεργειακά στο σύμπαν σαν δύο τεράστιες κεραίες…  Αν η συχνότητα που δονούν είναι συμβατή με τη συχνότητα που χρειάζεται η Ψυχή για να γειωθεί, η Ψυχή έλκεται και δανείζει ένα μέρος της για να ενσαρκωθεί…

 

Πρώτα ανταποκρίνεται στην «κεραία» του πατέρα. Από εκεί εισέρχεταιστο ασυνείδητο πεδίο του και αντλεί τα στοιχεία που χρειάζεται. Το ίδιο επαναλαμβάνει με την «κεραία» της μητέρας. Έτσι, αφού λάβει όλο το υλικό γιατην εν δυνάμει εκδήλωσή της στη Γη, η Ψυχή ξεκινάει να συνθέτει αιθερικά αυτόπου αργότερα θα γίνει το DNA της.

 

Και καθώς «βαραίνει» και χαμηλώνει δονήσεις για να υλοποιηθεί αρχίζουν να πέφτουν τα πέπλα της Λήθης… ξεχνάει πως κάποτε ήταν Ωκεανός…

 

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως οι γενετικές μας καταγραφές είναι το«διαβατήριο» της Ψυχής μας στη Γη. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο τρόπος για να εισέλθει η Ψυχή μας στο κόσμο των Μορφών (να αποκτήσει δηλαδή υλική υπόσταση – Σώμα) είναι να εκδραματίσουμε μέσα από τη δική μας ζωή τα στοιχεία που προσλάβαμε από τον ασυνείδητο κόσμο των γονέων μας… 

           

Για παράδειγμα: Ένα ζευγάρι δείχνει να είναι πολύ ταιριαστό κι ερωτευμένο. Μοιράζονται τα πάντα και παίρνουν μαζί αποφάσεις για τη ζωή τους. Όμως, στο ασυνείδητο του πατέρα υπάρχει ανεκδήλωτη η καταγραφή πως «οι γυναίκες είναι πόρνες» και στο ασυνείδητο της μητέρας πως «οι άντρες είναι ανάξιοι». Αν ως ψυχή πήρα αυτές τις καταγραφές και πρόκειται να γεννηθώ αγόρι, θα έχω μια ενδυνάμει απαξίωση για το γυναικείο φύλο (από τον πατέρα) και μια έμφυτη τάση χαμηλής αυτοεκτίμησης (από τη μητέρα). Για να εκδραματίσω το «ενεργειακό μου κληροδότημα», είναι σοβαρό το ενδεχόμενο να εμπλέκομαι συνεχώς σε σχέσεις θυματοποίησης (λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης): οι γυναίκες θα με χρησιμοποιούν και θα με εκμεταλλεύονται και στο τέλος θα καταλήξω να επιβεβαιώσω με τη ζωή και τοπαράδειγμά μου πως ναι… «όλες οι γυναίκες είναι πόρνες»…

 

Ναι … όμως πως από Θεός έγινα θύμα; Πως από Θεός έγινα πόρνη; Πως από Ωκεανός χώρεσα σε ποτήρι; 

Πως χάθηκα;  

 

Η Σύλληψη και η Γέννηση…

 

 

Από τη ώρα της Σύλληψης, το μέρος της Ψυχής που ενσαρκώνεται χάνειτην αιθερικότητά του. Οδεύοντας προς τη Γέννηση, καθώς συμπυκνώνεται στην ύλη για να γειωθεί μέσα στο Σώμα, περνάει μέσα από τα πέπλα της Λήθης…

 

Η Λήθη είναι το «σύνορο» ανάμεσα στο κόσμο του Πνεύματος και τον κόσμο των Μορφών. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει η Ψυχή το «μάθημα» που χρειάζεται και να ανέβει επίπεδοστη Σκάλα του Ουρανού. Είναι το «συμβόλαιο» που υπογράφουμε για να γεννηθούμε: βάζουμε ενέχυρο την Ψυχή μας για να λάβουμε Σώμα. 

Αν κάποτε τη θυμηθούμε, θαγυρίσουμε πίσω για να την ανακτήσουμε - τότε ξεκινάει το ταξίδι της Μεγάλης Επιστροφής…

 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το μέρος της Ψυχής που ενσαρκώθηκε (αςτο ονομάσουμε Εαυτό) βρίσκεται σε «ύπνωση» κάπου βαθιά στο ασυνείδητο της ανθρώπινης υπόστασης…

 

Μέχρι να ξυπνήσει, η ζωή μας είναι «δανεική»… σποραδικές συρραφές από οικογενειακά, κοινωνικά και πολιτιστικά μοτίβα πεποιθήσεων μιας πραγματικότητας την οποία δεν επιλέξαμε παρόλο που την πριμοδοτούμε καθημερινά με ζωτικά κομμάτια της ενέργειας μας…

 

Μέχρι να ξυπνήσει, γεννιόμαστε και ζούμε στην Λήθη … Γεννιόμαστε, αλλά γεννιέται μόνο το Σώμα… υπάρχουμε αλλά δε ζούμε…

 

Ακούμε συχνά πως «γεννιόμαστε μόνοι»… γιατί άραγε να το πει κάποιος αυτό;;; Αφού κανείς δε θυμάται την ώρα της γέννησης! Ίσως επειδή είναι μια αλήθεια που βιώνουμε ασυνείδητα. Τα νεογέννητα είναι πολύ κοντά στο Θεό, κι έως και τα πρώτα χρόνια της ζωής τους φέρουν ακόμα πολύ ζωντανή την αιθερική τους καταγωγή, όχι όμως σαν μνήμη, αλλά σαν αίσθηση.

 

Η ώρα της γέννησης είναι μια τεράστια μετάβαση. Είναι πολύ μεγάλο σοκ η έλευση σε ένα κόσμο τόσο διαφορετικό, με δονήσεις ανοίκειες στηνψυχική μας ταυτότητα.  Κι όταν γεννιόμαστε χωρίς την ενθύμηση ή τη συνειδητή συμπαράσταση της ψυχής μας… νιώθουμε μόνοι…

 

Στην κρίσιμη αυτή ώρα, το ρόλο της ψυχής μας που «κοιμάται» καλείται να παίξει η μητέρα. Η «παρουσία» της σε φυσικό και συναισθηματικόεπίπεδο είναι καθοριστική για την υγεία και την εξέλιξη του ψυχισμού μας…

 

Συμβαίνει όμως συχνά, μια γυναίκα να μην είναι έτοιμη να γίνει μητέρα. Ειδικά, αν η μητρότητα ήλθε κάτω από κοινωνικές «πιέσεις» ή μέσα από ασυνείδητους μηχανισμούς, την ώρα της γέννησης μπορεί να είναι πολύ φοβισμένη, να βιώνει το δικό της «δράμα» ή να μην είναι συναισθηματικά διαθέσιμη, με αποτέλεσμα να μην είναι «παρούσα» για να υποδεχθεί και να υποστηρίξει το βρέφος την ώρα της μεγάλης αυτής δοκιμασίαςτου… 

Η «απουσία» της μητέρας, είναι για το βρέφος ένα ψυχικό τραύμα που δυστυχώςπολύ δύσκολα επουλώνεται…

 

Στις  πρώτες σαράντα ημέρες, το βρέφος δεν είναι σώμα, είναι Θεϊκό Φως σε συμπύκνωση…! Μπορεί να μην έχει συνειδητή συναίσθηση αυτής της αλήθειας, έχει όμως τη ιδιότητα να εκπέμπειστο περιβάλλον του τεράστια ποσά Θεϊκής ενέργειας και να απορροφά, να καταγράφει και να οικειοποιείται αδιάκριτα όλα όσα εισέρχονται στο ενεργειακό του πεδίο. Κάθε αγκαλιά, κάθε χάδι, κάθε επαφή με άσχετους ανθρώπους είναι αρκετή για να αφήσει απάνω του «ενεργειακούς» λεκέδες και ασυνείδητες καταγραφές…

 

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, σε ασυνείδητο επίπεδο,αγκαλιάζουν τα νεογέννητα όχι για να δώσουν αγάπη, αλλά για να πάρουν λίγο από αυτό το φως που τα περιβάλλει…

 

Το μόνο «οικείο περιβάλλον» που μπορεί να θρέψει και να προσφέρει στο μωρό ανακούφιση και θαλπωρή εφάμιλλη με το πνευματικό πεδίο από το οποίο προέρχεται – είναι η μητρική αγκαλιά. Κι αυτό με την προϋπόθεση ότι είναι μητρική (υπάρχει δηλαδή διαθέσιμη φροντίδα και αγάπη) και ότι είναι αγκαλιά (και όχι κτητικός κλοιός κάποιας ξεχασμένης προσδοκίας).

 

Τα πρώτα χρόνια…

 

Στην πρώτη του επταετία (από 1 – 7 ετών) το παιδί δομεί το φυσικό του σώμα εκφράζοντας πάνω σε αυτό όλη την ασυνείδητη καταγραφή των γονέων του. Για παράδειγμα, αν από τη μητέρα πήρε προς εκδραμάτιση την θλίψη που η ίδια αδυνατεί να βιώσει και να εκφράσει, το παιδί θα έχει ισχυρή προδιάθεση για να είναι είτε παχύσαρκο, είτε ασθενικό. Η στάση απέναντι στη θλίψη έχει δύο όψεις: ή ταυτίζεσαι με αυτήν και κλαις (στο σωματικό επίπεδοεκφράζεται με πάχος), ή αντιδράς σε αυτήν και θυμώνεις (νευρικότητα, ανορεξία).

 

Σε αυτή τη φάση, τα παιδιά συγκρατούν ακόμα ένα μέρος από τη φωτεινότητα της ψυχής τους. Ασυνείδητα, επιζητούν τη συναναστροφή με άτομα που είναι συμβατά με τη δική τους δόνηση, ενώ αποστρέφονται οτιδήποτε τείνει να τα απομακρύνει από το Κέντρο τους. Αν για παράδειγμα, ένας συγγενής ή οικογενειακός φίλος/η απειλεί τη συνοχή τους, το αισθάνονται και το εκφράζουνμε άρνηση, με αποστροφή, με κλάμα ή στο σώμα τους (ένας ξαφνικός πονοκέφαλος,πόνος στην κοιλιά, πυρετός κλπ.). Αν σε αυτό το σημείο ο γονιός δεν αντιληφθεί την «έκκληση» του παιδιού και τα αναγκάσει έμμεσα να υποκύψουν σε κοινωνικές συμβάσεις και κανόνες καλής συμπεριφοράς («μα δεν είναι σωστό – πήγαινε να αγκαλιάσεις το κύριο/α Τάδε που σου έφερε ένα τόσο όμορφο δώρο» ή «πρέπει να πάμε στα γενέθλια του ξαδέλφου σου – τι θα πει η θεία σου;»), τα παιδιά βιώνουν την πρώτη σύγκρουση και την πρώτηήττα της Ψυχής: διδάσκονται να προδίδουν την προσωπική τους αλήθεια και να ανταλλάσουν κομμάτια της ψυχικής τους ενέργειας με αντάλλαγμα την αποδοχή, ένα δώρο, μια χλιαρή και ανούσια αγκαλιά….

 

Στη δεύτερη επταετία του (από 7 – 14 ετών) το παιδί δομεί το συναισθηματικό του σώμα. Παράλληλα διδάσκεται από την οικογένεια και το εκπαιδευτικό σύστημα τους τρόπους συμπεριφοράς και το θρησκευτικό δόγμα που εξυπηρετούν τους κοινωνικούς θεσμούς της χώρας που ανήκει. Έτσι λοιπό, τα δομικά υλικά του συναισθηματικού του κόσμου, είναι οι κανόνες που θα το καταστήσουν αποδεκτό και λειτουργικό στο σύστημα που τα φιλοξενεί.

 

Το παιδί μαθαίνει να αισθάνεται μόνον όσα επιτρέπονται…!!! Αν το συναισθηματικό κλίμα της οικογένειάς του είναι καταθλιπτικό, τότε η θλίψη είναι επιτρεπτή – η χαρά, η δράση, το ξέφρενο παιχνίδι, η φαντασία και η δημιουργικότητα είναι ανεπίτρεπτη. Σιγά- σιγά το παιδί εθίζεται στη θλίψη και το μόνο συναίσθημα που «κινεί» κάτι μέσα του είναι αυτό… Η κίνησητου συναισθήματος δίνει ανακούφιση και ηδονή, γιατί κάτι κινείται… άσχετα αν αυτό είναι η θλίψη, ο θυμός, ο φόβος, η απαξία του εαυτού…

 

Είναι τρομακτικό, όμως αυτή η ανάγκη της συναισθηματικής «κίνησης» γίνεται κατά κάποιον τρόπο εθισμός… Ξυπνάμε κάθε πρωί και ψάχνουμε τη«δόση» μας για να νιώσουμε ζωντανοί… Ψάχνουμε ή δημιουργούμε συνθήκες για να μαλώσουμε, να κλάψουμε, να παραπονεθούμε για το πόσο σκληρή είναι η ζωή μαζίμας…  

 

Στην τρίτη επταετία του (14 – 21 ετών), το παιδί δομεί το νοητικό του σώμα. Σε αυτήν την ηλικιακή βαθμίδα, το νεαρό άτομο προκειμένου να υποστηρίξειτον συναισθηματικό εθισμό που «κληρονόμησε» καλείται να συνθέσει ένα νοητικό πλαίσιο για να το δικαιολογεί. Αν για παράδειγμα ο «εθισμός» του υπαγορεύει την αποτυχία, θα ζει πιστεύοντας πως τα χρήματα είναι κάτι «κακό»…

 

Ο Νους είναι μαγνήτης: έλκει και υλοποιεί στην πραγματικότητά μας οποιαδήποτε σκέψη μας, χωρίς να κρίνει αν αυτό είναι σωστό για μας ή λάθος, αληθινό ή ψεύτικο… Έτσι, αν ασυνείδητα κίνητρα εστιάσουν το Νου μας στη μιζέρια, η Ψυχή μας που γνωρίζει ότι η μιζέρια δεν μας ανήκει, θα διαμαρτυρηθείκαι θα θυμώσει…

 

Αυτός ο θυμός είναι δώρο για μας, είναι πνευματικό εργαλείο… Υποκινούμενοι από την αλήθεια της Ψυχής μας, μπορεί να νιώσουμε την ανάγκη να επαναστατήσουμεκαι να διεκδικήσουμε για μας κάτι καλύτερο από το στερεότυπο που μας επιβάλλειτο σύστημα. Θα πει τότε η Κοινωνία: «Ο θυμός δεν είναι σωστό»… 

Αυτό ήταν… Κι άλλη ήττα….

 

Ο θυμός όπως και οποιοδήποτε συναίσθημα που πηγάζει από τηνΑλήθεια μας, δεν είναι απλά σωστό – είναι ιερό! Τιμώντας τα αληθινά μας συναισθήματα τιμούμε τον Εαυτό μας… Δίνουμε χώρο στην Ψυχή να ανασάνει… να ξυπνήσει…

 

… Και πεθαίνουμε μόνοι…

 

Σε μια συμβατική εκδοχή, στα πρώτα 21 χρόνια της ζωής μας, έχουμε ολοκληρώσει την κατασκευή της Προσωπικότητας μας. Έχουμε δομήσει το κατάλληλο Φυσικό, Συναισθηματικό και Νοητικό καλούπι που μας υπέδειξαν. Έχουμε σφυρηλατήσει στο πρόσωπό μας τη σωστή Μάσκα για να βγούμε στη σκηνή της Κοινωνίας και να παίξουμε την κωμωδία ή το δράμα που συμφωνήσαμε…

 

Έχουμε κατασκευάσει πλήρως το Συμβόλαιό μας: θα δίνω Ψυχή – θα παίρνω τη δόση μου… Άλλος φόβο, άλλος μιζέρια, άλλος ακίνητα…. Ανάλογα το αντάλλαγμα…. Μπορεί το Συμβόλαιο του άλλου να είναι καλύτερο από το δικό μου…Ναι, σίγουρα είναι καλύτερο να είσαι πλούσιος παρά φτωχός, καλύτερο να είσαι έξυπνος παρά κουτός, καλύτερα υγιείς παρά άρρωστος…

 

Όσο όμως η Ψυχή κοιμάται μέσα μας, όσο το σενάριο της ζωή μας είναι «αντιγραφή και επικόλληση» ολιγόλεπτων διαφημιστικών μηνυμάτων και ολόκληρη η περιουσία μας «περιέχει εναπόθεση προϊόντων», όπως και να’ σαι (πλούσιος,φτωχός, όμορφος, άσχημος) είσαι Σκιά … κομπάρσος σε ένα ασπρόμαυρο έργο χωρίς τίτλο, προϊόν αναπαραγωγής και εκτροφείου… σε ένα κοπάδι που δεν έχει καν λύκους…

           

Μόνο μια τεράστια λαιμητόμο να μας λυτρώνει από αυτό που δεν είμαστε…

Και έναν τεράστιο μακρινό Ουρανό να μας πονάει…

 

Το αντίθετο της Ζωής δεν είναι ο Θάνατος. 

Η Ζωή και ο Θάνατοςείναι υγεία. Είναι ο τρόπος που Ψυχή μετουσιώνει τις εμπειρίες της.

 

Το αντίθετο της Ζωής είναι η Άγνοια και η Ασυνειδησία… μια σκοτεινή ψυχική φυλακή χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα… μια αιώνια επανάληψη του ίδιου μονολόγου…

 

Και ναι… αν δεν ανάψει μέσα μας το Φως της Ψυχής, πεθαίνουμε πάλι… και πεθαίνουμε μόνοι….

 

 

                                                                                   

Αριστείδης Μπαντέλης

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

 

  

Σημείωση:

 

Στην επόμενη ενότητα, θα δούμε τις τρεις από τις πέντε Μυήσεις της Ψυχής:

  • 1η Μύηση: Η Γέννηση της Ψυχής
  • 2η Μύηση: Η Βάπτιση και η Ονομασία της Ψυχής
  • 3η Μύηση: Κυριαρχία και Παράδοση του Νου στην Υπηρεσία του Θεού 

 

Μοιραστείτε το