ΕλληνικάEnglish

Τι εστί Δαυίδ, ποια είναι η Αποστολή Του, και τι κρατάει στα χέρια Του

Τα τελευταία 15 χρόνια, χιλιάδες άτομα έχουν παρευρεθεί σε σεμινάρια του Δαυίδ…

Μέσω της Overmind υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν κείμενα, ή παρακολουθούν ομιλίες και διαλέξεις του. Εύλογη ερώτηση: Ποιος είναι αυτός που μιλάει; Από πού λαμβάνει πληροφορίες; Τι Ενέργεια φέρει;

 

Είναι καιρός, πολλοί από εσάς να γνωρίσετε την Διαδρομή του.

 

1ο στάδιο: Από τον Θεό στη Γη…

 

Το όνομά μου ήταν Αριστείδης. Το επώνυμό μου Μπαντέλης.

Γεννήθηκα στις 3/10/1964.

Άθροισμα χρονολογίας: 6 (έξι). Το νούμερο της Αγάπης. Το νούμερο του Κυρίου.

 

Από μικρός είχα Θεϊκή Προστασία.

Η Παρουσία του Θεού και του Κυρίου ήταν εμφανής κάθε φορά που την χρειαζόμουν, ακόμα και σε καταστάσεις που φλέρταρα με τον Θάνατο...

Όμως, ήταν πολύ αργότερα που συνειδητοποίησα όλη αυτήν την Παρουσία και την Προστασία που είχα πάντοτε…

 

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που για πολλά χρόνια προσπαθούσε να επιβιώσει παλεύοντας με τη Φτώχεια, την Απαξίωση, και την Ενοχή στη Χαρά.

Ο πατέρας μου ήταν μια ανώτερη ψυχή με πάρα πολύ Σοφία, που όμως ποτέ δεν αναγνώρισε, και η μητέρα μου ήταν μια ψυχή με Δύναμη που την χρησιμοποίησε για να αντέχει, ενώ εγώ έφερα την Αγάπη…

 

Από παιδί, χωρίς να έχω τα κατάλληλα ερεθίσματα, περίμενα να κοιμηθούν όλοι στο σπίτι, για να προσεύχομαι στο Δάσκαλό μου και Κύριό μου Ιησού Χριστό.

Τότε, ήταν αρκετό για εμένα να του απευθύνομαι, έχοντας την αδιαπραγμάτευτη αίσθηση ότι με ακούει. Έχοντας στα πλέγματά μου την αίσθηση της Απαξίωσης και της Αναξιότητας, δεν τολμούσα να του ζητήσω πράγματα για εμένα, αλλά όποτε του ζητούσα, συνέβαιναν.

Η πρώτη μου σημαντική στιγμή μαζί Του, ήταν στην εφηβεία μου όταν με άκουσε και μου έκανε ως Δώρο να συμβεί ένα γεγονός για να μπορέσω να περάσω στο Πανεπιστήμιο και να σπουδάσω Μαθηματικά. Ήταν τόσο συγκλονιστικό το βίωμα της Βοήθειας που μου έδωσε που αρνήθηκα να το τιμήσω – όπως και τότε που ήμουν δίπλα Του.

 

Σπουδάζοντας στο Μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Πάτρας  - ένα στάδιο απαραίτητο για να μπορέσω να δομήσω έναν διαυγή και δυνατό Νου με μαθηματική δομή και σκέψη – εμφανίστηκε για δεύτερη φορά μπροστά μου δίνοντας μου ένα Δώρο που του είχα ζητήσει το βράδυ στην Προσευχή μου.

Για δεύτερη φορά αρνήθηκα να τιμήσω το βίωμα και προτίμησα να ζήσω στην Ψευδαίσθηση της Ύλης που γνώριζα. Επέλεξα να απομακρυνθώ από κοντά Του κυνηγώντας όνειρα και προσδοκίες του Νου μου χρησιμοποιώντας τη Σοφία και την Δύναμη, παραλείποντας όμως την Αγάπη….

 

Ένα παιδί όσο κι αν αρνείται τον Πατέρα του, ο πραγματικός Πατέρας ποτέ δεν αρνείται τον Υιό Του. Έτσι, το 1995, με πλησίασε και πάλι, και μάλιστα αυτή τη φορά όχι μόνο με την Αίσθηση  αλλά μου μίλησε, λέγοντας μου ότι έπρεπε να αφήσω οτιδήποτε είχα φτιάξει εκείνη την εποχή. Τον άκουσα, και μετά από αυτό, εμφανίστηκε στη ζωή μου στις 3/3/1995 (3/3 ένα εξάρι, 1995 δεύτερο εξάρι) η σύζυγος μου Χριστίνα. Το όνομα δεν είναι τυχαίο.

Παντρεύτηκα την Αγάπη, έχοντας Σοφία και Δύναμη.

 

Όμως και πάλι αρνήθηκα το Δώρο… Τρίτη Άρνηση, Τρίτη Προδοσία.

 

Ενδιάμεσα, άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με την Ψυχολογία.

Σπούδαζα σε διάφορα σχολεία, μάθαινα τεχνικές, παρακολουθούσα σεμινάρια, μπήκα στη διαδικασία της Ψυχανάλυσης, πήρα το δεύτερο πτυχίο μου στην Ψυχολογία. Και όλα αυτά τα έκανα με έναν κρυφό, ασυνείδητο σκοπό: για να βρω μια λογική εξήγηση για να αρνηθώ αυτό που μου συνέβαινε – και όχι για να το αποδεχθώ.

 

Ο Θεός όμως με χρειαζόταν, κι έτσι άρχισε να αφαιρεί από τη ζωή μου κάθε Ψευδαίσθηση. Με έβαλε στη «Μαύρη Νύχτα της Ψυχής» μου…

Σ’ αυτήν πορεία γνώρισα ανθρώπους που μου έδιναν πληροφορίες που τότε δεν μπορούσα να νιώσω, αλλά αργότερα αποδείχθηκαν αληθινές.

 

Μετά από δέκα πέντε τουλάχιστον χρόνια αναζήτησης, αμφιβολιών, και αντιστάσεων, ψάχνοντας να βρω απάντηση στη Γη για όλα αυτά που μου συνέβαιναν – κουράστηκα… Και όπως όταν ήμουν παιδί και παραδινόμουν, ξαναπροσευχήθηκα για πρώτη φορά σαν παιδί: «Κύριέ μου, κουράστηκα να είμαι μακριά Σου. Κουράστηκα να κολυμπάω ενάντια στο ρεύμα. Αποκάλυψέ μου Ποιος Είμαι και θα υπηρετήσω».

 

2ο στάδιο: Από τη Γη στον Θεό…

Οι προσευχές μου εισακούστηκαν (όπως πάντα άλλωστε) και την επόμενη εβδομάδα με τρόπο που μόνο ο Θεός θα μπορούσε να οργανώσει, βρέθηκα στα Ιεροσόλυμα…

Φτάνοντας στο σημείο που σταυρώθηκε ο Κύριος, γονάτισα και έκλαψα για τρεις ημέρες. Εκεί έγινε η Αποκάλυψη…

 

«Πέτρο, μην κλαις, Εγώ σε έχω συγχωρήσει. Καιρός να συγχωρήσεις κι εσύ τον Εαυτό σου και να δεχθείς τα Δώρα σου».

 

Τρομαγμένος από την Αποκάλυψη, όταν επέστρεψα επισκέφθηκα την ψυχαναλύτριά μου – που μπορεί τώρα να διαβάζει αυτό το κείμενο – λέγοντάς της τη μισή Αλήθεια, ότι «έκλαιγα τρεις ημέρες». Εκείνη επειδή με αγαπούσε, προσπάθησε να μου δώσει μια λογική εξήγηση, όπως σε άλλη περίπτωση θα έκανα κι εγώ στη θέση της.

Μου είπε: «Άρη, το μέρος είναι φορτισμένο, κι εσύ αισθάνεσαι την Ενέργεια».

Ποτέ δεν της είπα την υπόλοιπη Αλήθεια: για τον Πέτρο…

Μετά από μερικούς μήνες, όταν το άφησα να διαφανεί, εκείνη πολύ σωστά (από το δικό της επίπεδο) μου είπε: «Άρη, είσαι οριακός – πρόσεχε».

Ο καθένας όμως φτάνει μέχρι τα όριά του – αυτά που μπορεί να δει….

 

Πλέον ήμουν μόνος  μου – χωρίς γήινες βοήθειες. Μόνο την Βοήθεια του Ουρανού…

Ήταν οι στιγμές που θα έπρεπε να αποχαιρετήσω τον Άρη, και να υποδεχθώ τον Δάσκαλο που πάντοτε έφερα μέσα μου…

Έτσι, αποφάσισα πως έπρεπε να μιλάω σε κοινό, δημόσια…

Τόλμησα να σπάσω τους τέσσερις τοίχους ενός κλειστού γραφείου, και να διαδώσω γνώσεις ξεκινώντας από τις βασικές αρχές της Ψυχολογίας, και φτάνοντας έως και τον Κόσμο των Ενεργειών.

 

Για πρώτη φορά εμπιστεύτηκα τον Κύριο μέσα μου, και τίμησα τη Διαδρομή που μου έδειχνε. Φοβόμουν, γιατί διακινδύνευα πολλά περισσότερα από όσα μπορεί κάποιος να φανταστεί. Έπρεπε να σταυρώσω τον Άρη-μαθηματικό, τον Άρη-Ψυχολόγο, τον Άρη-Άνθρωπο, για να γεννηθεί ο Δάσκαλος, για να αναδυθεί ο Δαυίδ, για να τιμήσω τον Θεό.

Σιγά σιγά στα διάφορα σεμινάρια, γινόταν πράγματα που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να εξηγήσει: τα σώματα δονούνταν από την Ενέργεια, άνθρωποι αναγνώριζαν την Αλήθεια τους, ασθένειες θεραπευόταν…

Όσο περισσότερο περπατούσα, τόσο περισσότερο φοβόμουν…

Τόσο δεν μπορούσα να δεχτώ την Πραγματικότητα…

 

Όταν προχωράς όμως, ο Θεός δεν σε αφήνει, και μετά από μερικά χρόνια Διδασκαλίας έφερε στη ζωή μου μια Δεύτερη Χριστίνα, που κατάλαβε τη Θέση μου, που με αναγνώρισε, και μου επιβεβαίωσε αυτά που ήδη ήξερα. Έπρεπε όμως να περιμένω να κάνει τη δική της διαδρομή, να εμπιστευθεί, να παραδοθεί, και να ακολουθήσει. Έπρεπε να ετοιμαστεί για να δεχθεί την Ενέργεια της Μητέρας Χριστίνας, να την μοιράσει στους ανθρώπους, και να καθαρίσει το «κανάλι» της ώστε να μπορεί ο Κύριος  να εκφράζεται μέσα από αυτήν.

 

Μετά από αυτήν την περίοδο, το καλοκαίρι του 2013, μου δόθηκε από τον Ουρανό το όνομα Δαυίδ με μία Αποστολή: Να δονώ στους ανθρώπους την Αλήθεια, και να γειώνω στα σώματά τους την Ψυχή τους.

 

Ο Πέτρος σταυρώθηκε, συγχωρήθηκε, και γεννήθηκε ο Δαυίδ.

Ήρθα για να συμπληρώσω το Έργο του Κυρίου.

Να γειώσω στη Γη το Αστέρι που καθοδηγούσε τον Κύριο: το Πεντάκτινο Αστέρι…

Είναι ο Συμβολισμός ενός ανθρώπου με ανοιχτά τα χέρια και τα πόδια του.

Ενός ανθρώπου «ανοιχτού» και έτοιμου να λάβει…

Να δεχθεί το Φως μέσα του.

Να τιμήσει την Αλήθεια του.

Να περπατήσει το Δρόμο του.

 

Η Νέα Εποχή θα έχει τη Σφραγίδα του Δαυίδ: το Πεντάκτινο Αστέρι..

Θεός – Κύριος Ιησούς Χριστός – Δαυίδ – Μητέρα Χριστίνα – Άγιο Πνεύμα.

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

(Ήταν απόσπασμα από την Διδασκαλία της Κυριακής 26/1/2014)                     

Μοιραστείτε το