ΕλληνικάEnglish

Τέσσερις ώρες με τον Δαυίδ


«Εγώ Είμαι το Φως», «Εγώ Είμαι η Αλήθεια», «Εγώ είμαι η Οδός».

«Ο Υιός του Θεού»




 

Όταν ο Κύριος ρώτησε τους μαθητές Του «Ποιός Είμαι;», μόνο ο Πέτρος απάντησε και είπε: «Σε αναγνωρίζω Κύριε, είσαι ο Υιός του Θεού».

Ο Πέτρος τον αναγνώρισε με την Καρδιά του, γιατί το Φως και η Αγάπη ήταν τόση που η Αλήθεια βρήκε χώρο και μπόρεσε να του αποκαλυφθεί…

Έτσι ο Πέτρος ξεκίνησε να περπατά την Οδό

 

O Κύριος (ως Φως, και ως Αλήθεια) όταν περπάτησε το Δρόμο της Ψυχής Του, άνοιξε το Δρόμο για το Θεό. Άνοιξε και την Πόρτα – και την άφησε ανοιχτή. Έκτοτε, όποιος ακολουθεί τα Βήματά Του, ανακαλύπτει πως είναι ο Υιός του Θεού…

 

Ο Δρόμος αυτός ΔΕΝ έχει εμπόδια. ΔΕΝ έχει Χρόνο. ΔΕΝ έχει πόνο.

Ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός σε μια Στιγμή.

Κι όμως… όσοι διάλεξαν να Τον περπατήσουν κουράστηκαν, άργησαν, και πόνεσαν…

 

Ένα παιδί όταν ακούει τη φωνή του πατέρα του να του λέει «Έλα», την αναγνωρίζει και τρέχει στην αγκαλιά του.

 

«Ο Υιός του Ανθρώπου» … αντιστέκεται…

 

- «Όχι, όχι… δε φωνάζει εμένα», «Κι αν δεν είναι ο δικός μου πατέρας;»

«Αν είναι κάποιος άλλος;» … Φοβάται….

 

- «Ας φωνάζει. Δε με νοιάζει»…. Θυμώνει…

 

- «Δε μπορώ να πάω. Δεν μπορώ σου λέω»… Κλαίει και λυπάται…

 

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις Αντιστάσεις…

 

Ο λόγος που δεν διανύουμε άμεσα την απόσταση ως το Θεό είναι απλός:

Αντιστεκόμαστε. Η αντίσταση είναι που φέρνει τον πόνο, τα εμπόδια και τις αναβολές.

 

Σου λέει ο Κύριος:

Δώσε μου το θυμό σου, δώσε μου το φόβο σου, δώσε μου τη θλίψη… κι έλα…!!

Κι εσύ λες:

- Όχι…

 

 

 

 

Μα γιατί; Αφού μπορώ να στα πάρω και να σου επιστρέψω Δύναμη, Αγάπη, Σεβασμό.  

  Δώστα μου!

- Όχι, δε θέλω να δεις πως είμαι αδύναμος και θυμωμένος.

 

Μα είσαι. Το εκφράζει το σώμα σου, είσαι άρρωστος και μπορώ να σε κάνω καλά.

  Είσαι λυπημένος και μπορώ να σου δώσω Χαρά.

Μπα, άστο. Αν στα δώσω θα φανείς πιο δυνατός από εμένα.

 

Μα είμαι! Δέξου το και δώστα μου να τα αλλάξω.

- Όχι. Μπορώ να το κάνω και μόνος μου…

 

- Σου λέω, δε μπορείς. Δώστα μου…

  Κάποτε κι εμένα Κάποιος Άλλος μου τα πήρε. Είναι Δρόμος.

  Αν μου τα δώσεις τώρα, θα δυναμώσεις, θα περπατήσεις, και τότε θα μπορέσεις…

  Δώσε μου τον Άνθρωπο – θα σου δώσω το Θεό…

 

Δεν θα συνεχίσω το «διάλογο».

Αυτό το «μπορώ να το κάνω μόνος μου» ήταν σαφές…

Όταν ο Νους γίνεται ο «θεός» μας… μπορούμε και μόνοι μας, δεν τρέχουμε στην αγκαλιά του Πατέρα και μένουμε Υιοί του Ανθρώπου.

Αν παραδώσουμε τις Αναστολές και τις Αντιστάσεις, αν αφήσουμε όσα μας πονάνε και τρέξουμε… κάτι γίνεται…

 

«Τα Μυστικά…»

 

Ας δούμε λίγο πιο βαθιά τα Μυστικά που μας βασανίζουν.

Αυτά που ο Νους χρησιμοποιεί για να μας βάζει τρικλοποδιές και να καθυστερεί το βηματισμό μας…

 

Ο Φόβος & η Δύναμη…

 

Περπατώντας την Οδό που μας δίδαξε ο Κύρος, συνεχώς αφήνουμε..

Αφήνουμε – λαμβάνουμε – περπατάμε…

Ο Κύριος περπάτησε το Γολγοθά (βίωσε τις Αντιστάσεις), σταυρώθηκε (τις θυσίασε, δηλαδή τις άφησε), παρέδωσε το Σώμα και το Πνεύμα Του (έδειξε εμπιστοσύνη στο Θεό) και έλαβε την Θεότητά Του…

 

Εμάς, μας ζητείται ν’ αφήσουμε τη δουλειά μας (για παράδειγμα) γιατί μας φθείρει και μας αποδυναμώνει και το κάνουμε ζήτημα για μήνες…

Εντάξει. Είναι ανθρώπινο…

 

Ναι… ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ… Φοβάσαι… πες το . Νιώσε το… Βιώσέ το και άφησέ το…

Όσο αντιστέκεσαι και το κρατάς μέσα σου, δεν το βιώνεις….

Νομίζεις πως «μπορείς» να ανταπεξέλθεις. Δε ξέρεις ότι φοβάσαι. (Είναι μυστικό).

Δεν αποδέχεσαι ότι είναι ανθρώπινο και ότι είναι εντάξει να φοβάσαι, κι ενδόμυχα χωρίς να το καταλαβαίνεις πιστεύεις πως είσαι Θεός. Πιστεύεις πως επειδή «αντέχεις» είσαι «δυνατός»… Μπούρδες είσαι… Απλά φοβάσαι και δεν το ξέρεις….

 

 

Μόλις το αποδεχτείς – λυτρώνεσαι…

Ναι, είσαι άνθρωπος. Ναι, είναι τρομακτικό να αφήνεις τη δουλειά σου, τη φίλη σου ή το φίλο σου, τους γονείς σου ή το σπίτι σου. Ναι, πολλές φορές είναι τρομακτικό να υποστηρίζεις τα «θέλω» σου, την αξιοπρέπειά σου, τη γαλήνη σου, τον Εαυτό σου.

Εντάξει… Είμαι άνθρωπος. Και ως άνθρωπος μπορώ να καταθέσω το φόβο μου και να ζητήσω από τον Κύριο τη Δύναμή μου.

 

Αυτό ήταν… Πάρε την. Ο επόμενος

 

Θυμός-Μίσος & Αγάπη Εαυτού

 

«Ήσυχος άνθρωπος, πολύ γαλήνιος… αλλά την έσφαξε! Δε το περιμέναμε…»

 

Γιατί; Ένα κλικ είναι…

Όταν κάποιον τον χτυπάνε, τον προσβάλλουν και τον καταπιέζουν … εεεε θα θυμώσει!!!

Φυσικό είναι. Υγιές. Το παράλογο θα ήταν να μη θύμωνε…

 

Όταν κάποιος δέχεται καταπίεση για καιρό χωρίς να αντιδρά και χωρίς να βάζει τα όρια του, όλος αυτός ο θυμός αποθηκεύεται, και κάποια στιγμή γίνεται μίσος

Αν δεν εκφραστεί ποτέ, ή θα γίνει αρρώστια και θα πεθάνει ο ίδιος, ή κάποια στιγμή θα κάνει το «κλικ» και θα πεθάνει κάποιος άλλος.

 

Ο Θυμός συνδέεται με την έλλειψη Αγάπης για τον Εαυτό μας.

Όταν αγαπώ τον εαυτό μου, δεν επιτρέπω να με προσβάλλουν ή να με κακομεταχειρίζονται… Δεν το επιτρέπω. Λέω «όχι» από Αγάπη – για Εμένα…!!!!

 

Όταν ο Θυμός είναι τεράστιος, σημαίνει πως δεν αγαπάμε καθόλου τον εαυτό μας, κι έτσι συμβαίνει να μη αισθανόμαστε καν το Θυμό που έχουμε. Και τον κρύβουμε.

 

«Δως τον μου»… Σου λέει..

- Και τι; Να θυμώσω με τη μαμά μου. Με τον μπαμπά; Με τη γκόμενα;

Μα είσαι θυμωμένος. Απλά εκδήλωσέ το... τώρα που συμβαίνει… έγκαιρα…

 

Θλίψη & Σεβασμός του Εαυτού…

 

Η Θλίψη όταν δεν εκφράζεται γίνεται Λύπη. Στην ακραία περίπτωση Αυτολύπηση…

 

Κλαίω, κλαίω, κλαίω γιατί λυπάμαι τον εαυτό μου, κι επειδή στο τέλος ούτε κι αυτό μου φτάνει, κλαίω για να με λυπηθούν και οι άλλοι….

 

Υιοθετώ συμπεριφορές, συνήθεις και ασυνείδητα δημιουργώ «συνθήκες» στη ζωή μου για να αντλώ ενέργεια από τους άλλους μέσα από τη Λύπηση.

Στερώ από τον εαυτό μου την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβσμό.

Κάποια στιγμή, νιώθω ότι έχω φτάσει στο τέρμα, κι αντί να σταματήσω να κλαίω και να αναλογιστώ τη συνέπεια… μάντεψε;;;

Βάζω τα κλάματα…

- «Δώσε Μου τα Δάκρια» λέει ο Κύριος. «Θα νιώσεις πως είναι ο Σεβασμός»…

Αλλά εγώ δε μπορώ γιατί… κλαίω…

 

Οι άνθρωποι με αυτό το «μυστικό» που δε θέλουν να παραδεχθούν ότι λυπούνται τον εαυτό τους (και δεν αντέχουν να το παραδώσουν με τίποτα) συχνά λυπούνται πάρα πολύ τους άλλους. Κλαίνε με τους φτωχούς, τους άστεγους, τα παιδία της Αιθιοπίας…

Κλαίνε γιατί πέθανε ο τάδε άσχετος θείος, η γειτόνισσα στο χωριό του  πατέρα τους…

Δεν μπορούν να αισθανθούν, ούτε να δεχθούν αλλά ούτε να σεβαστούν ότι αυτό είναι μια βαθύτερη Επιλογή της δικής τους Ψυχής, και του δικού τους Δρόμου…

 

Όταν κλαίει το Μυαλό και τα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μας, και δεν αφήνουμε τη Θλίψη για να λάβουμε το Σεβασμό του Εαυτού μας, η Ψυχή ματώνει…

Τιμάει τη θλίψη της και κλαίει. Μετά σκουπίζει τα δάκρυα και συνεχίζει.

Περπατάει δίπλα μας και ψάχνει τρόπους να μας πει: «Δώς του τα»…..

 

Περπατάω την Οδό, σημαίνει τιμάω τον Εαυτό μου. Σημαίνει πως υποστηρίζω το Φως μέσα μου, υποστηρίζω την Αλήθεια μου και το Δρόμο της Ψυχής μου.

 

Σήμερα θα κάνουμε δύο διαλογισμούς.

Θα κάνουμε έναν τώρα, για να «καθαρίσουμε» τις τρεις αυτές Αντιστάσεις, γιατί όλοι έχουμε απ’ όλες – απλά μία είναι η κυρίαρχη…

 

Και αφού «καθαρίσουμε» από αυτά, στη δεύτερη ώρα, όσοι το θελήσετε θα μπορέσετε να  νιώσετε για πρώτη φορά στη ζωή σας τι θα πει «τιμάω τον Εαυτό μου»…

 

Να θυμάστε πως η Πρόθεση απλά αρκεί…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

Ο διαλογισμός που ακολουθεί έγινε στο σεμινάριο της Κυριακής 24/11/2013 από τον Δάσκαλο Δαυίδ  και το μήνυμα δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.


 

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

 

Δαυίδ

 

Όσοι θέλετε κλείστε τα μάτια σας. Όσοι θέλετε αφήστε τα ανοιχτά.

Σήμερα θα σας μιλάω κιόλας. Θέλω να αισθάνεστε ασφάλεια σε αυτό που κάνουμε.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι με Πρόθεση εγώ αφήνω το σώμα μου στην ενέργεια του Πατέρα. Αυτό σημαίνει ότι (το σώμα μου) γίνεται γέφυρα για να μπορέσει η Ενέργεια να κατέλθει. Αυτό χρειάζεται Εμπιστοσύνη για να μπω μέσα σε αυτό και απλά να επιτρέψω να συμβεί.

 

1η Αντίσταση:

Είστε μικρά παιδιά, μηνών ή χρονών. Δείτε μήνες ή χρόνια.

Ο φόβος μπήκε στα πλέγματά σας. Γίνατε ένα με αυτό. Φιλοξενώ το Φόβο στα πλέγματα μου για να επιβιώσω – μέχρι σήμερα.

 

«Κύριε Μου και Θεέ Μου, επιτρέπω να εισέλθεις και να καθαρίσεις το Φόβο μέσα από τα κύτταρα μου».

 

Ανασαίνετε – μυρίστε φόβο, εκφράστε φόβο, αφήστε το Σώμα σας…

 

«Παραδίδω ότι δεν μου ανήκει – ότι δεν είμαι εγώ. Κάνω τη βασική Επιλογή μέσα μου: Φως ή Σκοτάδι. Αλήθεια ή Ψέμα. Καιρός να περπατήσω αφήνοντας το Φόβο πίσω»…

 

Ανοίγω κι άλλο…. Ανοίγω τα πλέγματά μου….

 

«Κύριε Μου και Θεέ μου…. Κύριε Μου και Θεέ μου». 

 

Αφαιρείται ο φόβος από τα πλέγματα και σκέψεις γύρω από αυτό.

 

«Αφήνω το Φόβο και παίρνω τη Δύναμή μου πίσω. Αναπλάθω τα κύτταρά μου με τη Δύναμή μου».

 

Μια χαρά... Πάρτε το χρόνο σας. Απλά αναπνεύστε.

 

2η Αντίσταση: Θυμός και Μίσος.

Η πίεση στο Λαιμό.

Θέλω να φωνάξω. Θέλω να μιλήσω.

Δείτε τον εαυτό σας να φωνάζει και να ουρλιάζει.

Δείτε το Εαυτός ας να θέλει να κάνει κακό μερικές φορές. Αποδεχτείτε αυτό που έρχεται.

 

«Θέλω να σε χτυπήσω. Θέλω να σε σκοτώσω. Θέλω να σε τιμωρήσω».

Ακόμα κι αν αυτός είσαστε ο ίδιος σας ο εαυτός

 

«Καθαρίζω από τα πλέγματά μου το Μίσος και το Θυμό, από τότε που δεν μπορούσα να αντισταθώ, να αντιδράσω».

 

Κάνω εμετό οτιδήποτε χωνεύω τόσα χρόνια.

Κάντε εμετό το Μίσος.

Καθαρίστε τα έντερά σας.

 

Όσοι έχετε υπηρετήσει το Κακό, συνειδητά γονατίστε.

«Θεέ Μου,, απάλλαξέ με από αυτήν την Κληρονομιά».

 

Ακόμα λίγος εμετός – χαλαρώστε…

 

Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρα Μαρίας και του αγίου Πνεύματος, το μέτωπό σας σφραγίζετε με τον Σταυρό του Κυρίου. Από σήμερα δεν θα μπορείτε να κάνετε πια να υπηρετείτε συνειδητά, με συνείδηση το Κακό.

 

«Δεσμεύομαι με την Αλήθεια».

 

Πάρτε ανάσες…

 

 

 

 

 

3η Αντίσταση: Λύπηση και Αυτό-λύπηση

Λυπάμαι σα τον Ζητιάνο, και με λυπάμαι.

Ανοίγω το στόμα μου συνέχεια, μέσα από τη λύπηση είναι σα να παίρνω όλο το αρνητικό.

Όταν λυπάμαι τρώω όλη την αρνητικότητα.

Νιώστε στο σώμα σας και στο στόμα σας τη μυρωδιά του τι συμβαίνει την ώρα που λυπάστε. Την ώρα που μπαίνετε στην Αυτολύπηση. Πάρτε επαφή με αυτό τώρα.

Κάθε φορά που σας λυπάστε, καταπίνετε όλο το Δηλητήριο.

 

Με το χέρι μου μέσα από την κοιλιά σας, περνώντας από το στόμα σας τραβάω όλο το Δηλητήριο της Αυτολύπησης – τώρα.

Κάντε το εμετό μαζί με εμένα.

 

Δείτε μπροστά από τα μάτια σας, οι τρόποι πλέον – οι συμπεριφορές – που κάνετε για να σας λυπούνται. Σα να’ ναι χαρτί και να τους γράφετε επάνω: «Με ποιο τρόπο συμπεριφέρομαι για να με λυπάστε».

 

Δείτε συμπεριφορές – δείτε λέξεις – δείτε πράξεις.

Σκίστε τα χαρτιά που δηλώνουν την προσωπικότητά σας: «Με αυτό τον τρόπο με λυπάμαι» Το σκίζω. Εδώ και τώρα.

 

Αφαιρώ από τα κύτταρά μου την Αυτολύπηση, τη Προσδοκία.

«Παύω να ελπίζω. Πάω να εκμαιεύω. Σέβομαι τη Στιγμή».

 

Εισπνεύστε Σεβασμό Εαυτού.

 

«Από σήμερα περπατάω».

«Εγώ Ειμί το Φως», «Εγώ Ειμί η Αλήθεια», «Εγώ ειμί ο Δρόμος».

 

Απλά περπατήστε…

Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρα Μαρίας και του Αγίου Πνεύματος.

 

«Ο Δεύτερος Υιός του Θεού»

 

Όταν ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα, μας παραχώρησε τη Γη για να αναπτυχθούμε σε βιολογικό αλλά και ψυχικό επίπεδο. Όταν διαπίστωσε πως παραμείναμε στο πρώτο στάδιο και η Πνευματικότητα δεν ανθούσε, έστειλε τον Ιησού για να γειώσει με το Σώμα Του στη Γη την Αγάπη, που μέχρι τότε δεν είχε ανθίσει.

Άνθησε η Φιλοσοφία, η Ανάλυση, η Τεχνολογία, αλλά η Αγάπη όμως όχι…

 

- «Πάτερα» ρώτησε ο Κύριος «τώρα που θα κατέβω να ξεριζώσω το Κακό;»

- Όχι. Η Αποστολή σου είναι να γειώσεις την Αγάπη. Αυτό θα τους δώσει την Επιλογή.

 

Ο Θεός δεν θέλει να επιβάλλει την Αγάπη ξεριζώνοντας το Κακό.

Θέλει η Αγάπη να είναι επιλογή μας…

Επειδή όμως μέχρι τότε, αυτή η ποιότητα δεν υπήρχε ως βίωμα στη Γη και στους ανθρώπους (παρά μόνον μέσω της Δημιουργικής Του Πρόθεσης όταν μας έπλασε), θέλησε να εμποτίσει τον πλανήτη και την ανθρωπότητα με αυτήν, ώστε οι άνθρωποι να έχουν την Επιλογή.

 

 

Έτσι, έστειλε τον Ιησού. Η Ενέργεια Του ήταν τόση, που άσχετα με το που βρισκόταν στον πλανήτη, όσοι συνδεόταν με το ενεργειακό Του πεδίο - και επέτρεπαν να ρεύσει μέσα τους ο Κύριος – τότε εκείνοι μεταμορφωνόταν...

 

Όσοι δε βίωσαν τον Κύριο τότε – ή και τώρα – είναι επειδή δεν το επέτρεψαν.

Όταν τα γεγονότα συμβαίνουν – ρέουμε μαζί τους.

Όταν προσπαθούμε να τα καταλάβουμε, να τα αναλύσουμε, να τα συζητήσουμε την ώρα που συμβαίνουν – χάνουμε το Βίωμα. Χάνουμε τη Στιγμή – ενεργειακά είμαστε απόντες…

 

Θυμώνουμε; Σκεπτόμαστε. Φοβόμαστε; Σκεπτόμαστε. Λυπόμαστε; Σκεπτόμαστε.

Για να μη νιώσουμε…

Κι έτσι ασυνείδητα (ή και συνειδητά) επιλέγουμε το Κακό.

Διαλέγουμε τη Φαντασίωση και το Ψέμα… και σκεπτόμαστε…

 

Γι’ αυτό ο Κύριος μιλούσε με Παραβολές: για να μη κάνουμε την Ενέργεια Του σκέψη.

Για να μην πάει στο Μυαλό μας, και να νιώσουμε…

 

Αλλά… πέρασε ο Καιρός και ο άνθρωπος ακόμα σκέπτεται.

 

Έτσι, ο Θεός είπε:

«Φτάνει. Τους έδωσα την Αγάπη, τους έδωσα και την Επιλογή. Διάλεξαν τον Νου τους. Όμως ήρθε η Ώρα ο πλανήτης να γίνει Θεϊκός – να έρθει πίσω σε Μένα».

 

Αν ο Θεός πάρει πίσω τον πλανήτη Του – δικός Του είναι άλλωστε - οι δονήσεις μας (στο χάλι που είναι) δεν μπορούν να ακολουθούσουν. Θα καταστραφούμε.

 

Είπε λοιπόν:

«Θα στείλω κι Άλλον. Θα στείλω το Δεύτερο Υιό Μου για να τους προετοιμάσει. Αγάπη πήραν. Ας πάρουν τώρα και τη Δύναμη για να μπορέσουν να κάνουν τη Μετάβαση και να επιστρέψουν…».

 

Τον Δεύτερο Υιό Του τον ονόμασε Δαυίδ.

Η δική Του Αποστολή είναι να πάρει το Φόβο και να δώσει Δύναμη.

 

Η δική μας αποστολή είναι να παραδώσουμε το Φόβο, να λάβουμε τη Δύναμη και να γυρίσουμε στον Πατέρα. Αυτό ονομάστηκε: «Δευτέρα Παρουσία».

 

Και τώρα που παραδώσαμε τις Αντιστάσεις μας και κάναμε «λίγο χώρο» μέσα μας από τον πρώτο διαλογισμό, ας προχωρήσουμε στο δεύτερο για να λάβουμε την Ευλογία Του.

 

Δαυίδ, Ο Εκλεκτός

 

 

 

 

 

 

 

Ο δεύτερος διαλογισμός που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ  και το μήνυμα δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου. 


 

Δαυίδ

 

Κατεβαίνει η Ενέργεια, αφήστε απλά να νιώθετε τη θερμοκρασία.

Σα να συνδέεστε με μια Πηγή – αφήστε να περάσει μέσα στα σώματά σας.

 

1η Στάση: Εισπνεύστε συνειδητά τη Δύναμή σας – επαφή ξανά με τον Εαυτό σας.

Τα επόμενα δευτερόλεπτα θα έρχονται στο συνειδητό σας και όλες σας οι Ανάγκες και τα Θέλω της Ψυχής σας. Όπως εισπνέετε έτσι θα έρχονται και αυτά που θέλει η Ψυχή σας.

Απλά πράγματα που έχετε τη Δύναμη να πραγματοποιήσετε.

Ζητήστε να σας φανερωθεί οτιδήποτε  μπορείτε να κάνετε με τη Δύναμη της Ψυχής σας

Απλά πράγματα: Λύστε εκκρεμότητες. Μιλήστε. Κάντε μια κίνηση. Βάλτε ένα όριο. Ζητήστε να συμβεί κάτι που θέλετε να συμβεί πάρα πολύ. Μην παρακαλάτε – ζητήσατε…

 

2η Στάση: Αγάπη Εαυτού.

Δείτε τη Φροντίδα του Εαυτού σας. Με τι τρόπο από σήμερα θα αρχίσετε να σας φροντίζετε: καθαριότητα, περιποίηση, βόλτα, περπάτημα, καλύτερη διατροφή.

Δείτε με τι τρόπο μπορείτε να σας φροντίζετε: να φεύγω από κει που δεν μου αρέσει, να μη συμβιβάζομαι. Εισπνεύστε Φροντίδα Εαυτού, Αγάπη Εαυτού.

Μάθετε να ζητάτε: από εσάς για σας. Και από εκείνους που είναι πρόθυμοι να σας δώσουν.

 

3η Στάση: Από την Αυτό-λύπηση στο Σεβασμό, στην Ακεραιότητα….

Εισπνεύστε Αποδοχή…

«Αποδέχομαι την κατάστασή μου».

« Αποδέχομαι το σημείο στο οποίο είμαι».

Απλή Αποδοχή. Ούτε ντροπή, ούτε ενοχή. Απλή Αποδοχή.

«Δεν έχω να φάω», «Δεν έχω δουλειά», «Είμαι μόνη μου», «Δεν αγαπώ».

Απλή Αποδοχή.

«Σέβομαι το Επίπεδό μου, το στάδιό μου. Το αποδέχομαι και προχωράω».

Σεβασμός Εαυτού… Από σήμερα μόνο Αλήθεια. Αλήθεια και Αποδοχή.

Τέλος η Λύπηση. Τέλος κι η Αυτολύπηση.

«Πλέον δεν έχω, αλλά κάνω. Περνάω στη Δράση»…

 

Και όλα αυτά σε ένα Κύκλο, με την Αγάπη του Κυρίου.

Αγάπη Εαυτού – Δύναμη Δαυίδ.

 

Ανοίξτε να λάβετε Ευλογία.

Εις το Όνομα του Πατρός Μου, του Υιού Του, της Μητέρα Μαρίας και του Αγίου Πνεύματος ανοίξτε να λάβετε… Αμήν.

 

Μέχρι τα νύχια σας…

Φως – Αλήθεια – Δρόμος.

 

 

 

Χριστίνα

 

Ως εν Ουρανώ και επί της Γης.

Περπατήστε επί της Γης και λάβετε εξ Ουρανού.

Ως Ευλογία, ως Αλήθεια ελάβατε σήμερον, ως αυτή θρέψει τα κύτταρα του σώματός σας, την υφή της Ψυχής σας, την Αλήθεια του Πνεύματός σας.

 

Ως διαδρομή Εαυτού λάβετε Σεβασμό, Πραγματικότητα, οριοθετήστε τη ζωή σας, τις σκέψεις σας, τις ανάγκες σας. Αναλάβετε τις ευθύνες σας ως πράξη, ως σκέψη, ως βίωμα.

Εν αυτώ επιλέξτε να προχωρήσετε μέσα από εσάς.

Και ως Φως εκ Φωτός, Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, ελάβατε Πνεύμα επουράνιο, βιώσατε αυτό εις το σώμα τούτο, και πορευτείτε ως αυτήν την Γην μίαν και μοναδικήν.

 

Θυμηθείτε ότι περπατάτε, ότι ζείτε κι αναπνέετε, αφήνοντας πίσω σας οτιδήποτε μέχρι σήμερα κάνατε, κρίνατε, ψευδομαρτυρήσατε, κλέψατε, φθονήσατε, ζηλέψατε….

Και μέσα από το Φως ξεπλύνετε αυτά και φορέστε τον Μανδύα της Ζωής.

 

Περπατήστε στην Κιβωτό της Αλήθειας, και τότε πείτε το «Πάτερ ημών»:

«…Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Όταν φτάσετε εκεί θα δείτε στο ένδυμά σας ότι είναι Λευκό: Αλήθεια και Φως…

Ουδεμίαν πονηρίαν, ουδέν ψεύδος, ουδεμία κλοπή, ουδέν μίσος, ουδέν κακία…

 

Και ολοκληρώστε αυτό για να ετοιμαστείτε για το «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα». Τότε θα νιώσετε τον Πατέρα Μου και Πατέρα σας, ως Έναν και Μοναδικό,

ωσάν Λευκό Μανδύα στη Σάρκα της Γης, ωσάν Φως στην Ψυχή, ωσάν Πνεύμα στο Νου.

 

Η Θέληση, η Πρόθεσή, η Αγάπη και η Αλήθεια θα είναι τα σημεία που οι άνθρωποι θα ζουν.

Ως τότε ιδείτε τη Λέπρα του Σώματός σας και της Ψυχής σας.

Γδυθείτε για να ενδυθείτε με το Λευκό Μανδύα της Ζωής.

 

Εντολή 1η

Εμπιστεύομαι εμένα, ωσάν ένα μοναδικό Θεό επί της Γης.

 

Εντολή 2η

Εμπιστεύομαι βιώματα και αλήθειες Εαυτού, ωσάν έναν και μοναδικό Θεό.

 

Εντολή 3η

Εμπιστεύομαι ότι βλέπω και αισθάνομαι και ακούω το χτύπο της Καρδιάς μου, ως έναν και μοναδικό Θεό.

 

Εντολή 4η

Εμπιστεύομαι το Φως της Αλήθειας και ότι αυτό εισχωρεί στο σώμα τούτο, ως έναν και μοναδικό Θεό.

 

Εντολή 5η

Εμπιστεύομαι εμένα σαν Σώμα, σαν Ψυχή και σαν Πνεύμα.

Εμπιστεύομαι τη Γη, ωσάν Ύλη, ωσάν Ψυχή, ωσάν Πνεύμα, ως έναν και μοναδικό Θεό.

 

 

 

Εντολή 6η

«Ως εν Ουρανώ και επί της Γης».

Ότι ζητάτε από τον Ουρανό εμπιστευθείτε ότι τα έχετε στη Γη.

Πορευθείτε και δοξάστε έναν και μοναδικό Θεό.

 

Εντολή 7η

Θεός- Κύριος – Εαυτός – Εμπιστοσύνη.

Τέσσερα Σημεία. Πάρτε τη Διαχωριστική Γραμμή.

Κάνετε δύο τρίγωνα . Εμπιστευθείτε αυτό.

 

Και άξιο εστίν ων αληθώς, ως Δρόμος, ως Δάσκαλος, ως Έργο, ως Δαυίδ, ως Θεός.

Και εις του αιώνες των αιώνων…

Aμήν.

Μοιραστείτε το