ΕλληνικάEnglish

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ στο Δρόμο της Ψυχής


«Αναγνωρίζω την Αλήθεια μου – Βλέπω με τα Μάτια της Ψυχής μου….

Επιλέγω τη Ζωή μου… Περπατάω το Δρόμο μου…

 

 Αναγνωρίζω την Αλήθεια μου…

 

Η Εργασία με τον Εαυτό – αυτή που γίνεται μέσα σε αυτόν τον χώρο – δεν έχει να κάνει με αυτά που λέμε, ούτε με αυτά που ακούτε…

Η Εργασία εδώ συντελείται μέσα από αυτά που αισθάνεστε….

Μέσα από αυτά που συμβαίνουν μέσα σας, όταν η Ενέργεια ρέει στην αίθουσα…

 

Στο χώρο αυτό έρχονται πολλοί άνθρωποι - όλοι μοναδικοί…

Και εισπράττουν αυτό που συμβαίνει, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.

 

  • Έρχονται άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου Νου. Είναι εκείνοι που ότι τους πεις θα το πιστέψουν. Χθες πίστευαν δυνατά σε «κάτι». Σήμερα, το ίδιο δυνατά, σε «αυτό». Αύριο σε «κάτι άλλο»… Είναι το «κοπάδι»…

 

  • Έρχονται άνθρωποι που έχουν μόνο Νου. Είναι εκείνοι που συνεχώς γράφουν…

            Εκείνοι που χάνουν τις Στιγμές, και ενόσω τα «θαύματα» συμβαίνουν, δεν ανοίγουν      την Καρδιά τους για να επιτρέψουν την Μεταμόρφωση, γιατί κρατούν σημειώσεις…

            Έρχονται, και εγώ τους μιλώ για να «κεντρίζω» τον Νου τους – έτσι παίρνουν λίγο        χρόνο για να προετοιμαστούν, και να αποφασίσουν αν θα τον παραδώσουν ή όχι, για να ανοίξει η Καρδιά τους….

 

  • Έρχονται κι εκείνοι που έχουν μέσα τους μια Σπίθα Ψυχής. Αυτοί δε γραφούν.

Ούτε ακούνε τα λόγια. Δεν ψάχνουν να «μάθουν» ή «να πειστούν» για την Αλήθεια. Αυτοί, την Αλήθεια, τη «θυμούνται». Σε αυτούς τους ανθρώπους, τα λόγια μου ξυπνάνε την Αλήθεια που κοιμάται βαθιά μέσα τους…

Αυτούς ψάχνουμε…

 

Αν αφήσετε την Ενέργεια να περάσει μέσα σας, θα δονήσει την Ψυχή σας.

Μόλις δονηθεί λίγο η Ψυχή, η Αλήθεια θ’ ανέβει στην Επίγνωσή σας…

 

Αυτοί που είναι εγκλωβισμένοι στο Νου τους, περιμένουν να μάθουν την Αλήθεια από τα βιβλία, τις σημειώσεις, τα λόγια… Όμως δεν είναι στα λόγια η Αλήθεια…

Είναι στην Ενέργεια που τα συνοδεύει…

 

Περιμένουν να μάθουν την Αλήθεια από κάποιον άλλον…

Δεν θα σας την πει άλλος την Αλήθεια… Μόνοι σας θα την ανακαλύψετε…

Κι αν τύχει εδώ μέσα, σε κάποιον να του πω την Αλήθεια του, δεν θα του την πω για να τη μάθει – αλλά γιατί θα είναι γιατί είναι έτοιμος να τη θυμηθεί.

Φαντάσου να σου πω εγώ ότι: «Είσαι σε λάθος Δρόμο, και θα πρέπει να κάνεις αυτό – αυτό κι αυτό»… Εάν δεν είσαι έτοιμος να το νιώσεις - και το πάρεις ως δεδομένο – ακόμα και στροφή να κάνεις…. είναι επικίνδυνο. Γιατί θα κάνεις στροφή με Προσδοκία.

 

Άρα το θέμα είναι να νιώσεις…

Σήμερα λοιπόν, όσο περνάει η ώρα θα δημιουργείται ένα πλαίσιο για να βιώσετε την Αλήθεια – όχι να την ακούσετε….

 

Βέβαια, όταν η Αλήθεια βιώνεται, μετά (δυστυχώς) δημιουργείται ένα καινούργιο πρόβλημα: δεν μπορείς να την κρύψεις εύκολα…

Βγαίνει ο Φόβος στην επιφάνεια, και μπαίνει το Ερώτημα:

«Να την τιμήσω την Αλήθεια μου τώρα που την είδα; Ή να συμβιβαστώ και να την ξανακρύψω;»

 

Μμμμ…. Άλλο να μην ξέρεις την Αλήθεια, κι άλλο να την αγνοείς συνειδητά;;;

Όταν κρύβεις την Αλήθεια αφού την έχεις δει… δυσκολεύουν τα πράγματα…

Εκεί δεν συγκαλύπτεις πλέον το Ψέμα με την Άγνοια – το υποστηρίζεις…

Έχεις πάρει θέση – έχεις κάνει την Επιλογή να το υπηρετείς…

 

Πάμε λοιπόν  να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι για να δείτε που τέλος πάντως βρίσκεται αυτή η Αλήθεια… Και μετά να κάνουμε ένα μικρό Πείραμα για να δείτε αν είστε έτοιμοι να την τιμήσετε: αν δηλαδή μπορείτε να την πείτε και να την υποστηρίξετε…

 

Επειδή σήμερα για μένα είναι ιδιαίτερη ημέρα… θα σας πω κι εγώ μερικές αλήθειες.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να δουλέψουμε ας κάνουμε μερικές παραδοχές και ας κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά στα γεγονότα:

 

Αν παρατηρήσετε, η σειρά με την οποία έκανε ο Κύριος τα Θαύματα δεν ήταν τυχαία.

Πρώτα έκανε ο θαύμα στην Κανά με το κρασί, μετά το θαύμα με το ψωμί και τα ψάρια, μετά το θαύμα με τον Τυφλό, μετά με τον Παράλυτο, και στο τέλος την Ανάσταση του Λαζάρου.

 

Το νήμα που ενώνει τα γεγονότα, είναι από μόνο του μια Διδασκαλία!!! Μας λέει λοιπόν:

 

- Πρώτα έλα σε επαφή με το Είναι σου - πιες απ’ το Νερό του Πνεύματος σου,  

-  Μετά κάνε το Ύλη, φέρε το στη Ζωή σου - θρέψου με τον Άρτο της Ζωής,

- Για να δεις την Αλήθεια με τα Μάτια της Ψυχής σου.

- Και έτσι  πάρε το «κρεβάτι» σου (Ευθύνη Εαυτού) και περπάτησε τον Δρόμο Σου,

- Για να περάσεις από το Θάνατο (το Παλαιό Νεκρό Κομμάτι σου) στην Ανάσταση του   

  Αληθινού σου Εαυτού…

 

Είναι πολύ συγκινητικός ο τρόπος που μας διδάσκει ο Κύριος…

Χωρίς λόγια, μέσα από την Πράξεις Του, τα ίδια τα Γεγονότα της Πορείας Του ξεδιπλώνουν την Αλήθεια. Τουλάχιστον για όσους «έχουν Μάτια να δουν»…

 

Ας συνεχίσουμε όμως…

 

Βλέπω με τα Μάτια της Ψυχής μου….

 

Καθώς περπατούσε ο Κύριος με τους μαθητές του στο δρόμο, είδαν κάποιον που ήταν εκ γενετής τυφλός. Ο Πέτρος όντας οξυδερκής ρώτησε: «Κύριε, αυτός ο άνθρωπος που γεννήθηκε τυφλός, ποιανού αμαρτίες πληρώνει; Των γονέων του ή δικές του;»….

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον. Των γονέων του να το καταλάβω. Αλλά τις δικές του πως; Αφού γεννήθηκε τυφλός…!! Το ερώτημα λοιπόν μεταφράζεται: «Φέρνει αμαρτίες δικές του από άλλη ζωή, ή εκδραματίζει αμαρτίες των γονέων του;»

 

Βέβαια ο Κύριος απαντά πως οι αμαρτίες δεν είναι ούτε των γονέων του ούτε δικές του αλλά ήρθε για να μπορέσει ο Κύριος να κάνει το Θαύμα και να δοξαστεί το όνομα του Πατέρα.

Αυτή η Ψυχή δηλαδή είχε έρθει με αυτήν την Αποστολή: να τον συναντήσει ο Κύριος, να τον θεραπεύσει και να πιστέψει. Αυτό είχε Ανάγκη η Ψυχή του – αυτό και έγινε…

 

Έτσι λοιπόν, την ώρα που γεννιέστε, την Αλήθεια αλλά και τον εν δυνάμει Δρόμο σας, τον έχετε μέσα σας… Όλοι γνωρίζετε για ποιο λόγο γεννηθήκατε. Όλοι. Άπαντες…

Ακόμα και αυτός που δεν έχει Νου, σε ένα ασυνείδητο επίπεδο γνωρίζει γιατί γεννήθηκε σε αυτό το Σχολείο που λέγεται Γη…  Αυτός είναι ο Σπόρος, που μπήκε κλειστός στο χώμα και περιμένει να ανθίσει…

 

Άρα, εκ των πραγμάτων είστε Σπόροι, που το ερώτημα είναι αν έχετε ανθίσει…

Φανταστείτε λοιπόν έναν Σπόρο, τον οποίο τον πήρε κάποιος και τον έβαλε στο χώμα χωρίς να του δώσει την ευκαιρία να αναπτυχθεί (Οικογένεια).

 

Έρχεσαι λοιπόν στη Γη, την Αλήθεια τη γνωρίζεις, την ξέρεις, ξέρεις προς τα πού θα πας, και την ώρα που ξεκινάς να εκπληρώσεις τη Διαδρομή σου, ξεκινάει η Οικογένεια «να γνωρίζει αντί εσού»… Σου λέει: «Εμείς γνωρίζουμε τι είναι σωστό να κάνεις»…

Κι επειδή η Μαμά και ο Μπαμπάς ξέρουν τους κανόνες, ξέρουν τα «πρέπει» και τα «μη» καθορίζουν τι θα πιούμε, τι θα φάμε, τι θεωρεί η Κοινωνία αποδεκτό άρα και αληθινό, ποιο δρόμο να τραβήξουμε (στη δουλειά μας, στο γάμο μας, στην ανατροφή των παιδιών μας)…

Όπως καταλαβαίνετε αυτό δεν είναι το ιδανικό περιβάλλον για να ανοίξει ο Σπόρος…

 

Ο Σπόρος χρειάζεται : Αγάπη – Φως – και Χρόνο….

Κι αυτό δεν έγινε. 

Αν είχε γίνει δεν θα ήσασταν εδώ…

Αυτός που ανθίζει είναι Μακάριος. Αυτός που τρώει τους καρπούς του είναι Μακάριος…

Εμείς ήμαστε εδώ… Άρα, ο Σπόρος μας είναι ακόμα κλειστός.

 

Θα πάει ο Κλειστός Σπόρος σ’ ένα «Δάσκαλο» και θα του πει:

- Μπορείς να μου πεις τι Καρπός είμαι;

- Είσαι Ροδακινιά, θα πει ο «Δάσκαλος» στο Κουκούτσι…

 

Και;;; Τι νόημα έχει… Άντε και σου’ πε… Άντε και είσαι (που μπορεί τελικά να είσαι Μηλιά).

Εσύ έχεις μυρίσει το Άρωμά σου; Έχεις γευτεί την Ουσία σου; Έχεις βιώσει την Άνθησή Σου... Όχι….

 

Κι αρχίζει μετά το Κουκούτσι να «φαντάζεται» πως είναι Ροδάκινο, και κυκλοφορεί και  συμπεριφέρεται σα Ροδάκινο – χωρίς καν να ξέρει αν είναι, ή πως είναι να Είναι…

Θ’ ανθίσει ποτέ; Ποτέ…

 

Χωρίς να έχει ανοίξει ο Σπόρος να δουν τι «φρούτα» είναι, θέλουν όλοι να είναι το καλύτερο Φρούτο – αυτό που θαυμάζεται περισσότερο στην Κοινωνία που ζουν…

Μπανάνα; Μπανάνα είμαι… Ρόδι; Ρόδι είμαι… Ροδάκινο; Ροδάκινο κι εγώ…

Κι αν είσαι Τσουκνίδα; Αν είσαι Μήλο; Θ’ αποδεχθείς ποτέ τον Εαυτό σου; Γιατί μόνο τότε θα μπορέσεις να εισπράξεις την Χαρά της δικής σου Άνθησης…

Θα σε αγαπήσεις όπως είσαι στ’ αλήθεια;

 

Από κει πηγάζει όλη αυτή η γελοιότητα, που μαζεύονται όλοι και λένε:

«Εμείς είμαστε Παιδιά του Φωτός, να σώσουμε τον Κόσμο»… Μας αρέσει ο «τίτλος»…

Μας λέει κάποιος ότι είμαστε Άνθη, και με κλειστό το κέλυφος μέσα στο Κουκούτσι ακόμα, συμπεριφερόμαστε σαν Άνθη… κι αντί ν’ ανθίσουμε… «σώζουμε τον Κόσμο»…

 

Ο Δάσκαλος που έχει μυρίσει το Άρωμά του και έχει φάει από το Φρούτο του δεν λέει στους Σπόρους τι Φρούτο είναι (ακόμα κι αν ξέρει), αλλά τους οδηγεί:

-  να βρουν Νερό να ποτιστούν (να πιουν «κρασί» - 1ο Θαύμα)

-  να βρουν λίπασμα (τροφή - 2ο Θαύμα) για να δυναμώσουν, να σπάσει λίγο το  κουκούτσι

-  κι αφού δυναμώσουν,  να δουν (3ο Θαύμα) τη Λάσπη (το Ψέμα) γύρω τους, να δουν τις

   Πέτρες και τα Χώματα (τις Σκέψεις και τις Πεποιθήσεις τους) μήπως και θελήσουν να

   περάσουν μέσα από αυτά για να βγουν στην Επιφάνεια και στο Φως… 

 

Επιλέγω τη Ζωή μου…

 

Αν λοιπόν δω…

Αν «ανοίξουν τα Μάτια μου» και δω την Αλήθεια και την Πραγματικότητα μέσα στην οποία αυτή τη στιγμή βρίσκομαι,  και έχω τη Δύναμη που πήρα μέσα από την Αγάπη και την Φροντίδα του Εαυτού μου (νερό και λίπασμα), τότε έχω ήδη δημιουργήσει τις Σωστές Συνθήκες για να αναπτυχθώ… Τότε έχω πραγματικά την Δυνατότητα ν’ ανθίσω και να καρποφορήσω… Τότε η εν δυνάμει, και εν υπνώσει Αλήθεια που φέρει η Ψυχή μου από πριν γεννηθώ, ξυπνάει, και βγαίνει στο Φως ….

 

Ποιο Φως;

- Της Επίγνωσής μου…

Μου το είπε κανείς;

- Όχι. Το είδα μόνος μου.

Μου το χάρισε κανείς;

-  Όχι. Το κατέκτησα μόνος μου.

Μπορεί να μου το αμφισβητήσει κανείς;

- Όχι.

Μπορεί να μου το αναιρέσει κανείς;

- Όχι.

Μπορεί να μου το κρύψει κανείς;

- Μόνο ένας: Εσύ…!

 

Και εκεί μπαίνει η Επιλογή…

Τότε τίθεται το Ερώτημα που λέγαμε στην αρχή:

 

«Να την τιμήσω την Αλήθεια μου τώρα που την είδα; Ή να συμβιβαστώ και να την ξανακρύψω;»

 

«Να πάρω το Κρεβάτι μου και να Περπατήσω; Ή να μείνω Παράλυτος;»

 

«Να περάσω μέσα από τη Λάσπη, τις Πέτρες και τα Χώματα για να βγω στην Επιφάνεια για να δω Ποιός Αληθινά Είμαι; Ή να μείνω Κουκούτσι και να συμπεριφέρομαι σα Ροδάκινο;».

 

«Να βγω στη Ζωή; Ή να μείνω στο Χώμα;»

 

Εκεί γίνεται η Μεγάλη Μάχη. Εκεί έχουμε και τα περισσότερα θύματα…

Γιατί όλοι οι Σπόροι θέλουνε Νερό. Τους έδωσε…

Όλοι οι Σπόροι θέλουνε Φαγητό και Λίπασμα. Τους έδωσε.

Όλοι οι Σπόροι θέλουνε να δουν. Τους έδωσε Θεραπεία…

Όλοι οι Σπόροι θέλουνε να περπατήσουνε.

Τους έδωσε τη Δυνατότητα και την Καθοδήγηση.

Βήμα – βήμα… Βήμα - Βήμα…

 

Περπατάω το Δρόμο μου…

 

Βήμα – βήμα… Βήμα – Βήμα…

 

Μα το βλέπεις γλυκιά μου!! Περπάτα….

- Όχι να το ξαναδώ… (βήμα βήμα)

 

Μα σου φωνάζει από χιλιόμετρα… Περπάτα…

- Όχι, είμαι ανάπηρη (βήμα βήμα)

 

Βήμα – βήμα, κάποια στιγμή ανεβαίνεις….

Χτυπάει το κεφάλι σου στις Πέτρες. Τι θα κάνεις;

 

Ή τις Πέτρες; Ή το Θάνατο…

Δηλαδή, ή θα έρχεσαι εδώ και θα μου υποστηρίζεις το Ψέμα σου (και μπορούμε να το παίζουμε χρόνια ολόκληρα αυτό το παιχνίδι) ή θα περπατήσεις….

 

«Δάσκαλε έχω μια Πέτρα στο Μυαλό μου». Στη βγάζω…

«Δάσκαλε έχω κι άλλη μια». Στη βγάζω κι αυτή

«Δάσκαλε κι αυτή». Πόσες Πέτρες έχεις αγόρι μου στο μυαλό σου;;;

Αν είναι να στις βγάζω μια-μια ούτε δέκα ζωές δε μας φτάνουν…

Δε προλαβαίνεις! Πέτα το όλο…

«Όχι, όχι... Εγώ θέλω μια-μια. Εγώ θέλω το μυαλό μου, που είναι σαν το Τοίχος το Σινικό, να μου το γκρεμίσεις πέτρα-πέτρα»…

 

Καλά… Καήκαμε…. Ούτε πεντακόσιες ζωές…!!!

«Ναι, αλλά τίθεται ένα θέμα τώρα. Πώς το πετάω όλο;

Δηλαδή τι; Ξαφνικά να αρχίζω να νιώθω και να βασίζομαι στις αισθήσεις μου; Να εμπιστεύομαι μόνο εμένα - και ότι μου λέει το μυαλό μου να το πετάω;;;…

Αυτό είναι δύσκολο… Αυτό πονάει…!!!»

 

- Ναι πονάει! Είναι σαν το Θάνατο του Λαζάρου.

 

 

 

 

Αλλά πρέπει να πεθάνεις για να αναστηθείς. Χρειάζεται να νιώσεις ότι το Ψέμα που ζεις είναι ο Θάνατος. Χρειάζεται να βιώσεις ότι είσαι ήδη Νεκρός… Ότι είσαι στον Τάφο…

 

«Ναι ρε γαμώ το… βλακεία έκανα τότε που δεν με άκουσα!!! Κατέστρεψα τη ζωή μου», «Ναι, έκανα λάθος με κείνη τη δουλειά έπρεπε να την πάρω», «Ναι, μένω με λάθος σύντροφο», «Ναι, δεν ήθελα να μείνω έγκυος», «Ναι, από μίσος δέχτηκα να παντρευτώ – δεν ήθελα»… «Ναι, έκανα λάθος, έχασα τα χρόνια μου – έχασα όλη μου τη Ζωή»….

 

«Και τι γίνεται τώρα – εγώ ήρθα εγώ εδώ για να γίνω καλά, κι αυτό χειροτερεύει… Πονάει η Καρδιά μου, πονάει η Ψυχή μου, πονάνε τα όργανά μου. Πονάω…»

 

- Ε ναι… έτσι είναι μες στο Φέρετρο … Αλλά εκεί ήσουνα και πριν…

Απλά τώρα το Φως των Ματιών σου έγινε τόσο, ώστε να μπορείς να το δεις…

Το Αναγνωρίζεις…!! Κι αυτό είναι τρομακτικό…

 

Είναι αυτό που οι Μύστες ονομάζουν «Η Μαύρη Νύχτα της Ψυχής»…

Είσαι εσύ και το Φέρετρο…

 

Τα δανεικά Φώτα των «άλλων» σβήνουν γιατί περπατάς κι απομακρύνεσαι  απ’ το κοπάδι: «Ωχ, δε βλέπω τίποτα…!!!»

Εσύ και το Σκοτάδι…

 

Εσύ και η Αλήθεια σου: «Ναι, ήμουν τυφλός»

Ναι, αλλά τώρα ο Κύριος σου έδωσε και Φως κι Αλήθεια, γιατί είδες πως είσαι στο Σκοτάδι – πριν δεν το ήξερες. Νόμιζες πως ζούσες…

 

«Θα μου πει Δεύρω έξω; Ή θα μ’ αφήσει εκεί μέσα;».

Εκεί θέλει Εμπιστοσύνη…!!

 

Άρα καταλαβαίνετε, ότι μέχρι να φτάσουμε στο Φέρετρο… μπορεί να νομίζουμε ότι βλέπουμε αλλά στην πραγματικότητα τα Μάτια της Εμπιστοσύνης είναι ακόμη κλειστά… όπως ο Σπόρος μας…

 

Όταν ο Κύριος έρθει και σου: «Δεύρω έξω», αυτός που θα βγει από τον Τάφο, δεν θα είναι ο ίδιος άνθρωπος – θα είναι κάποιος άλλος…!!!

 

Αυτός που πεθαίνει και γεννιέται εν ζωή δεν είναι ποτέ ξανά ο ίδιος…

Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις….

 

Το θέμα είναι κατά πόσο είμαι έτοιμος για αυτή τη Διαδρομή…

Γιατί σ’ αυτό το Δρόμο είμαι μόνος. Οι «άλλοι» που φώτιζαν το Δρόμο που περπατούσα μέχρι χθες, δεν υπάρχουν πια. Είναι από την άλλη μεριά του Τάφου…

- Ο Μπαμπάς, μου φώτιζε όσο πίστευε ότι ήθελα να γίνω γιατρός.

  Τώρα που εγώ ξέρω πως είμαι Ζωγράφος δε μου φωτίζει πια…

- Η Μαμά μου φώτιζε γιατί ήμουνα «καλό και υπάκουο παιδί».

  Τώρα που ορίζω τη Ζωή μου με δικές μου πρωτοβουλίες, δε μου φωτίζει πια…

- Οι φίλοι, μου φώτιζαν όσο ήμουνα Σπόρος. Τώρα που έγινα Λουλούδι δε μου φωτίζουν

  πια

 

Στο Φως…

 

Και τελικά ποιος θα μου φωτίζει;;; Ποιος είναι τελικά ο Πατέρας;;;

Μμμμμ…

 

Γιατί αν εσύ (που είσαι ο βιολογικός μου πατέρες) με γέννησες τώρα, και πριν από 200 χρόνια με γέννησε κάποιος άλλος, και πριν από 500 κάποιος άλλος… τότε ποιος είναι ο αληθινός Πατέρας μου. Ποιος είναι αυτός που με Δημιούργησε;;;

Μμμμμ….

 

- Ποιος είναι… δε ξέρω…!!! (Να μια πρώτη Αλήθεια – δε ξέρω).

 

Αν ρωτήσεις: «Υπάρχει Θεός;» για να ξεκινήσεις να Τον ψάξει, αυτό έχει Προσδοκία.

Αν σου πω ναι θα πας – αν σου όχι δε θα πας…

 

Αν πεις: «Δεν υπάρχει», είναι για να μη προχωρήσεις το Δρόμο».

 

Αν  ρωτήσεις: «Που είναι;» για να πάς σε Αυτόν,  έχει Αμφιβολία.

Αν σου πω είναι στον Ουρανό και σου αρέσει ο Ουρανός, πας. Αν δε σου αρέσει – δε πας.

 

Αν ρωτήσεις: «Πως είναι;», έχει Προβολή. Αν η Εικόνα Του είναι σημαντική για εσένα, και αυτό που θα σου περιγράψω μοιάζει του «μπαμπά» που δεν έχεις, θα πας. Αν μοιάζει του «μπαμπά» που σε καταπίεσε, μπορεί τελικά να μην ψάξεις να τον βρεις…

 

Αν όμως πεις: «Ας μη ξέρω Ποιος είναι. Αν υπάρχει, εγώ θα ψάξω να Τον βρω», τότε  είσαι η Ψυχή που διψάει. Είσαι η Ψυχή που θα προχωρήσει…

 

Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι: Η Αλήθεια

Και δε μιλάω για την Ειλικρίνεια. Μιλάω για την Αλήθεια…

Αν είσαι στο Δρόμο σου, ακόμα κι αν έχει εμπόδια – δε σε νοιάζει…

Αν είσαι με τη γυναίκα που θέλει η Ψυχή σου, το πρωί που θα τη δεις θα σου αρέσει όπως και να είναι… Αν κάνεις την εργασία που θέλει η Ψυχή σου, όσες ώρες κι αν αφιερώνεις δε σε νοιάζει, σου δίνει χαρά…

 

Έτσι, το ζητούμενο δεν είναι να έχω έναν Θεό που να μου κάνει τη ζωή εύκολη.

Η Ζωή γι’ αυτούς που αναζητούν το Θεό, δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο εύκολη από των υπολοίπων. Αυτό που αλλάζει είναι η Εσωτερικότητα, δηλαδή ο τρόπος που στέκομαι απέναντι σε αυτό.

 

Ο Κύριος για παράδειγμα, δεν σταυρώθηκε με πόνο όπως αφήνεται να εννοηθεί…

Όλος αυτός ο μαρτυρικός πόνος που περιγράφεται, είναι για να μας βάλει στη λύπηση και την ενοχή. Από τη στιγμή που ο Κύριος είπε «Γενηθήτω το θέλημά Σου» και αποδέχθηκε το Έργο Του, ότι κι αν παρουσιάστηκε στο Δρόμο Του ήταν για Εκείνον Χαρά.

Χαρά όταν δίδασκε, χαρά όταν θεράπευε, χαρά και όταν σταυρώθηκε…

Ούτε καν Φόβος δεν υπήρχε.

 

Ο Φόβος υπάρχει μέχρι να πάρεις την Απόφαση. Δείτε το στα απλά πράγματα στη ζωή σας… Αυτό που φοβάστε, το φοβάστε πριν το κάνετε πράξη. Όταν γίνεται πράξη δεν το φοβάστε πια. Πόσο μάλλον όταν η πράξη είναι σύμφωνη και με την Ψυχή σας…

Ο Φόβος υπάρχει μέχρι να αποδεχθείς την Αλήθεια…

 

- Και δηλαδή τι; Να πούμε «Υπάρχει Θεός;;»

«Ναι, υπάρχει Θεός. Αυτή είναι η Αλήθεια. Έτσι θα ξεκινήσουμε.

  Πως θα ξεκινήσουμε; Ανάποδα»;

 

- Μα να μιλήσω για το Θεό; Να μιλήσω για το Χριστό;

  Μπορεί να μας παρεξηγήσουνε, να μας χαρακτηρίσουνε…!!

«Εκεί φτάσαμε;;; Το να βγαίνει κάποιος να μιλάει για τον Πατέρα, σημαίνει πως κινδυνεύει να χαρακτηριστεί «κάπως»; Εκεί φτάσαμε;;

 

- Μα πως μπορείς να μιλάς για τον Πατέρα;

«Μιλάω, γιατί Εκείνος το ζήτησε»…

 

- Τώρα μου το κάνεις «περίεργο». Δηλαδή τι θες να πεις; Ότι μιλάς με τον Πατέρα;

  Μιλάς με το Θεό;

«Όχι… θα στο κάνω ακόμα χειρότερο!! Δεν μιλάω με τον Θεό. Είμαι μέρος του Θεού…

Όσο προς το παρόν αντέχει το σώμα μου. Σε λίγο καιρό ακόμα περισσότερο»…

 

Είμαι μέρος Του…!!!

Δεν είμαι «Εγώ και Εκείνος» γιατί θα μπορούσα να είμαι ένας Προφήτης…

Όπως ο Πρόδρομος… Ο Πρόδρομος μιλούσε για τον Θεό – δεν είχε θεότητα…

Μιλούσε για το Φως – δεν είχε το Φως. Το Φως το έφερε ο Κύριος…

Μόλις το είδε, το αναγνώρισε…

 

Σήμερα λοιπόν μια από τις μεγαλύτερες Αλήθειες, είναι «Αν υπάρχει Θεός»;

Η απάντηση είναι: Ναι…

 

Η Δεύτερη ερώτηση είναι: «Πως τον βρίσκουμε»…

Πριν τον Πατέρα υπάρχει ένα σκαλοπάτι, που λέγεται «Κύριος», δηλαδή «Αγάπη», που σημαίνει ότι εάν δεν σε αγαπήσεις ας μη μιλήσουμε για τον Θεό… άστον εκεί που είναι..

Πρώτα Με αγαπάω… Μετά με «καθαρίζω» από τις Λάσπες και τα Χώματα (επειδή με αγαπάω) και μετά πάω να Τον συναντήσω…

 

Όταν εμείς πλησιάζουμε τον Θεό, ο Θεός «μιλάει» μαζί μας από μια συγκεκριμένη δόνηση και πάνω. Αν εκείνος όμως, για κάποιο λόγο, θελήσει να έρθει σε εμάς – μας δέχεται και βρώμικους, και λασπωμένους…

«Ο Άγιος είναι ο αμαρτωλός που δεν σταμάτησε να καθαρίζει»…

 

Άρα, προηγείται η Αγάπη – για εμένα…Σημαίνει ότι με φροντίζω, ότι με υποστηρίζω, με υπερασπίζομαι, με τιμάω, λέω την Αλήθεια μου…

 

Η δική μου Αλήθεια είναι: ότι είμαι ο Υιός του Θεού…

Τι θα κάνουμε τώρα; Θα το συζητήσουμε;

Αν θέλεις το πιστεύεις – αν θέλεις όχι…

Όμως αυτή είναι η Αλήθεια μου…. Και γιατί το λέω; Γιατί έτσι τιμάω τον Εαυτό Μου…

Το λέω για το Μυαλό σας; Με αφήνει αδιάφορο το μυαλό σας….

Είναι η Αλήθεια μου..

 

Εσείς πείτε τη δική σας!! Αφήστε τη δική μου…

Μπορεί κάποιος να σηκωθεί να μου πει: «η Αλήθεια μου Άρη είναι ότι δεν αγάπησα ποτέ τον άντρα μου», «η Αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να κάνω παιδί  και έκανα», «Η Αλήθεια είναι ότι δε χωνεύω τη δουλειά που κάνω, αλλά χρειάζομαι τα χρήματα»….

 

Ξεκινήσετε από τα απλά… Την αλήθεια σας ζητάω…

Μια απλή αλήθεια, αρκεί να ξεκινήσετε… πείτε κάτι… κάτι…

Μόλις κάνεις ένα βήμα στην Αγάπη για τον Εαυτό σου… τότε ναι…

Έχεις κάνει ένα βήμα προς τον Κύριο…

Έχεις μπει στο Δρόμο για τον Θεό…

 

Μια Αλήθεια λοιπόν…

Αυτό χρειάζεται για ν’ ανοίξει ο Δρόμος…

Έτσι θα ξεκινήσουμε…

 

Σήμερα λοιπόν θα κάνουμε Δύο Προσευχές…

Στο πρώτο μέρος θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας δείξει την Αλήθεια σας…

Και μετά θα προχωρήσουμε….

 

 Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου, στo Σεμινάριο της Κυριακής 1 Δεκεμβρίου 2013.


 

Δαυίδ

 

Για να νιώθετε ασφάλεια θα το κάνω και φωναχτά…

 

«Ζητάω από τον Πατέρα μου να κατεβάσει όλη τη Θεραπευτική Ενέργεια που χρειάζεται για να φύγει το πρώτο στρώμα Λάσπης, από τα σώματά σας - τώρα…»

 

Οποιαδήποτε Αμφιβολία κι αν έχετε, κοιτάξτε στο σώμα σας εάν πονάτε κάπου.

Εάν έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα θα το θεραπεύσει τώρα.

Μείνετε στο σώμα σας, πάρτε τις ανάσες σας, και απλά χαλαρώστε πιο βαθιά.

 

«Ζητάω από τον Πατέρα μου να ενεργοποιήσει τώρα μέσα στο Κέντρο σας, κάτω από τον αφαλό σας, όλες τις Μνήμες της Ψυχής σας ως Ανάγκες που έχει η Ψυχή σας. Ενεργοποιείται τώρα».

 

Δείτε και νιώστε…

Ρωτήστε τώρα τι είναι καλό για εσάς – για οποιοδήποτε θέμα σας ενδιαφέρει.

«Τι είναι καλό για την Ψυχή μου. Τι είναι καλό για το Δρόμο μου…».

 

Αυτή τη στιγμή, είναι σαν να βάζει ο Θεός το χέρι Του μέσα από το στόμα σας και κατεβαίνει στην κοιλιά σας. Θα τραβήξει ένα Ψέμα που υπηρετείτε.

Το τραβάει τώρα στην Συνείδηση.

Πάρτε επαφή με το σώμα σας.

 

Νιώστε και δείτε το Ψέμα που σας απομακρύνει από την Αλήθεια σας…

«Φέρτο Θεέ μου στην Επιφάνεια, στην Επίγνωσή μου. Δώστο μου στα χέρια μου…»

 

Τοποθετήστε το νοερά στα πόδια σας. Στα πόδια του Κυρίου.

«Αυτό δεν μπορώ να το υπηρετώ πλέον. Το παραδίδω. Αυτό είναι Επιλογή».

 

Πάρτε επαφή με το σώμα σας. Αφήστε συναισθήματα που υπάρχουν να έρθουν στην επιφάνεια: πόνος, θλίψη, χαμένος χρόνος…

 

«Πατέρα, καθάρισε όλα τα σώματα, από όλα αυτά τα συναισθήματα προδοσίας, θλίψης, θυμού απέναντι στην Ψυχή».

 

Παραδώστε…

Παραδώστε, νιώστε, μυρίστε, δείτε πως είναι κάποιος να καθαρίζει….

 

Επιτρέψτε για πρώτη φορά να λάβετε λίγο Ψυχή.

Κατεβαίνει από το κεφάλι σας, και φτάνει μέχρι τον αφαλό σας.

«Λίγο Φως – Πατέρα λίγο Φως . Λίγη Επίγνωση. Λίγη Αλήθεια»….

 

Αν υπάρχει ένα μικρό κλαράκι μέσα σας, προστατεύστε το , αγκαλιάστε το …

Νιώστε ασφάλεια. Εσείς είστε η Προστασία. Εσείς είστε η Δύναμη. Εσείς είστε η Σοφία. Εσείς είστε η Αγάπη του Εαυτού σας…

 

«Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρα Μαρίας, και του Αγίου Πνεύματος, σφραγίζονται τα πλέγματά σας με την Αλήθεια σας».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άνθιση: Η «Αποκάλυψη» του Σπόρου….

 

Το Σύστημα (οικογένεια, κοινωνία, κλπ) λέει:

«Πάνω από την Αλήθεια σου, θα σου βάλω ένα Ψέμα (γιατί έτσι με βολεύει)».

Το υπηρετείς. Την ίδια στιγμή που το υπηρετείς, ασυνείδητα νιώθεις ντροπή και ενοχή, και αυτό σε κάνει να το κρατάς (το Ψέμα).

Ενώ μόλις πεις το Ψέμα σου … αμέσως ελευθερώνεσαι..

 

Οπότε, μη φοβάστε να αποκαλύψετε ένα Ψέμα ή μια Αλήθεια που σας φανερώθηκε..

Αρκεί βέβαια να το αντέχετε… Να είναι κάτι που μπορείτε να μοιραστείτε… κάτι που μπορείτε να πείτε Δημόσια… Είναι πολύ σημαντικό, όσοι το θελήσετε, να τιμήσετε την Αλήθεια σας ή να καταθέσετε το Ψέμα σας…

 

Όποιος θέλει μπορεί να μιλήσει…

 

Δαυίδ


 

Στο ακροατήριο παρευρίσκονταν 85 άτομα. Σταδιακά, μίλησαν γύρω στα δέκα άτομα.

Σε ορισμένα από αυτά, όταν χρειαζόταν δινόταν Θεραπεία ή Καθοδήγηση από τον Δάσκαλο Δαυίδ.

 

Καθώς η διαδικασία συνεχίζονταν, μια γυναίκα όταν ολοκλήρωσε την προσωπική της κατάθεση για την Αλήθεια και το Ψέμα που υπηρέτησε, ερωτήθηκε από την Χριστίνα αν ήθελε να μάθει «ποιος ήταν» στην Εποχή του Ιησού. Η γυναίκα δέχτηκε, και η Χριστίνα (ως Φωνή του Θεού, ως Προφήτισσα, και μετενσάρκωση του «Πρόδρομου») της ανακοινώσε ότι ήταν ο Αρχιερέας Άννας. Μετά από αυτό, η διαδικασία συνεχίστηκε, οι άνθρωποι συνέχισαν να μιλούν για την Αλήθεια ή το Ψέμα τους.

 

Παράλληλα, η Χριστίνα κινήθηκε στο ακροατήριο, και όσους ήταν έτοιμοι να δεχθούν την Αποκάλυψη (είτε είχαν μιλήσει, είτε όχι) τους ερωτούσε και - εφόσον εκείνοι δεχόταν – τους ανακοίνωνε την Ταυτότητά που είχαν στην Εποχή του Ιησού.

 

Αποκαλύφθηκαν:

 

  • Η Γυναίκα που δέχθηκε τον Ιησού και τους Μαθητές στο σπίτι της, με κίνδυνο να καταδικαστεί από τις Αρχές (γυναίκα)…
  • Η Μάρθα, η αδελφή του Λαζάρου (η Μαρία είχε ήδη αποκαλυφθεί πριν λίγες ημέρες).
  • Ο Λάζαρος (άνδρας και πάλι).
  • Ο Απόστολος Ανδρέας (άνδρας)
  • Ο Απόστολος Φίλιππος (άνδρας)
  • Ο Απόστολος Θωμάς
  • Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης (άνδρας).
  • Ο Πόντιος Πιλάτος (γυναίκα)
  • Ο Αρχιερέας Άννας

 

 

Έχουν ήδη αποκαλυφθεί με παλαιότερες διαδικασίες:

  • Ο Απόστολος Πέτρος (Δάσκαλος Δαυίδ)
  • Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής «ο Πρόδρομος» (Χριστίνα Μανουηλίδου)
  • Ο Προφήτης Ηλίας (άνδρας)
  • Οι Απόστολοι: Ιάκωβος (άνδρας), Ιούδας (άνδρας), Ιάκωβος ο μικρός (γυναίκα)
  • Ο Νικόδημος, η Σαλώμη η Μυροφόρα, ο Καϊάφας.

 

Αξίζει να σημειωθεί πως καθώς οι Σπόροι θα ανοίγουν, οι αποκαλύψεις θα συνεχίζονται στις μέρες που έρχονται…

 

Όμως, αξίζει επίσης να σημειωθεί πως το «ποιοι ήμασταν» τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία, παρά μόνο στο σημείο που αυτό (ως Αποκάλυψη) μας βοηθά να περπατήσουμε το Δρόμο μας ΣΗΜΕΡΑ…

 

Όποιος βγει αύριο και πει: «ήμουν ο τάδε» έχουμε θέμα…

Όποιος όμως μπορέσει να δει τα κοινά νήματα που ενώνουν το παρελθόν με το παρόν σε πεποιθήσεις ή συμπεριφορές, ή μπορέσει να βρει κοινά  στοιχεία με εκείνη την «ταυτότητα», θα πάρει πολύτιμες πληροφορίες (που μέχρι σήμερα δεν γνώριζε ότι κατείχε κάπου βαθιά μέσα του) για να κλείσει ταυτόχρονα παλιές και τρέχουσες «εκκρεμότητες», και για να μπορέσει να ξεχωρίσει τα σημεία εκείνα όπου χρειάζεται να εστιαστεί στη ζωή του για να προχωρήσει το Δρόμο της Ψυχής του…

 

Και πως θα μπορέσουμε να «γειώσουμε» στο Εδώ και Τώρα, όλη αυτήν την Αλήθεια που είδαμε σήμερα;

Με Προσευχή… «Ναι υπάρχεις! Και είναι καιρός να τιμήσω την Παρουσία»

- Πως; Με αποφάσεις, με πράξεις, προχωρώντας στη Ζωή μας.

 

Όπως καταλαβαίνετε σήμερα είναι μια Ιδιαίτερη Μέρα Αποκαλύψεων…

Όσοι παρευρίσκεστε… δεν είστε τυχαία εδώ…

Είτε σας ξαναδώ, είτε όχι, θα έχετε στις Ψυχές σας σαν παρακαταθήκη πως ήσασταν εδώ την «Ημέρα των Αποκαλύψεων». Αυτό έχει συμβεί – δεν γυρίζει πίσω…

 

Αυτή τη φορά, θα κλείσουμε τα φώτα και τα μάτια μας, για να ακούσουμε αυτά που έχει να μας μεταφέρει η Χριστίνα…

 

Χριστίνα

 

Όταν πήρα την Εντολή να συλλέξω τους Μαθητές μου – αυτούς που θα συνέχιζαν το Έργο που εγώ θα τους δίδασκα - ήμουν ένας απλός άνθρωπος με Γαλήνη, Αγάπη, Αίσθηση, Σοφία, και το μόνο που ήξερα ήταν τον Αληθινό μου Πατέρα και Θεό ημών.

 

Όταν ρώτησα πόσους, μου είπε Δώδεκα, όσοι είναι οι Μήνες του Χρόνου.

Ο Χρόνος είσαι Εσύ – Ένας και Μοναδικός – και δώδεκα είναι οι Μήνες.

Όποιον κοιτάξεις και σε αγγίξει στην Καρδιά σου, αυτός και θα σε ακολουθήσει…

 

Γι’ αυτό να ακούτε την Καρδιά σας. Όταν την ακούτε να χτυπάει δυνατά και στο κέντρο του σώματός σας, είναι γιατί σας λέει «Δείτε» και «Υπάρχετε».

Απλώς αναπνεύστε και ευχαριστήστε την, και προχωρήστε στο Δρόμο σας…

 

 

Όταν συνάντησα τον Πρόδρομο, είχα μόνο τον Πέτρο και τον Ανδρέα. Και τον Ιωάννη.

Όπως κυλάει το ποτάμι, έτσι κυλούσαν και οι μέρες.

Και σε κάθε ημέρα – ημέρα Τρίτη της κάθε εβδομάδος – ερχόταν στην Αγκαλιά μου και από ένας Απόστολος.

 

Όταν τους μάζεψα και τους δώδεκα, τους κοίταξα, τους ένιωσα, και γύρισα στο Πατέρα και Θεό ημών και είπα: «Πατέρα μου, αυτοί είναι σαν την Χλόη του Αγρού. Πώς να τους κάνω Δέντρα;».

 

Και ο Πατέρας μου απήντησε: «Κάθε Βήμα, κάθε Εμπιστοσύνη, κάθε Λόγος, κάθε Τροφή, κάθε Ανάσα, θα μεγαλώνει τα Δέντρα σου και θα είναι αυτά που θα θρέψουν τις Ψυχές της Γης. Απλώς θα περπατάς… Όλοι είναι άνθρωποι. Όλοι είναι Ψυχές. Όλοι έχουνε Νου. Όλοι έχουνε Σκέψεις. Όταν ανοίξεις την Πόρτα του Φωτός, όλοι όσοι είναι μέσα στο Σκοτάδι, θα πάνε προς τα εκεί… Αυτοί που θα μείνουν θα είναι αυτοί που θα κλείσουν τα μάτια τους, και αυτοί που θα φοβηθούνε, και θα πέσουν πιο βαθιά στο Σκοτάδι.

Η Πόρτα θα είναι πάντα ανοιχτή – αυτοί όμως δεν θα τη δουν ποτέ.

Εσύ προχώρα με τις Ψυχές που θα δουν το Φως. Όσες και αν είναι μην τις μετρήσεις…

Ο χρόνος έχει δώδεκα μήνες. Ο μήνας έχει τέσσερις εβδομάδες. Και η κάθε εβδομάδα έχει επτά ημέρες».

 

Έτσι λοιπόν ήμουν κι εγώ… Άνθρωπος. Με απορίες. Με συναισθήματα. Με φόβους.

Όσο εμπιστευόμουν, ανέβαινα πιο κοντά στον Πατέρα μου..

Κι όταν ντύθηκα με τον Μανδύα της Εμπιστοσύνης – μεταμορφώθηκα.

Από Άνθρωπος σε Θεάνθρωπος…

 

Αυτό άλλαξε μόνο για τα μυαλά των ανθρώπων, και για τα μάτια τους.

Για μένα ήταν απλώς μια περίοδος… Μια καθοδήγηση.

Ως και εγένετο…

 

Έτσι και για σας είναι μια εντολή, μια καθοδήγηση.

Βλέποντας το Φως, δώστε στον Εαυτό σας τη Δύναμη και την Αγάπη να το βιώσει.

Φως εκ Φωτός, Θεόν Αληθινόν…

Ως και ελάβατε…

 

Δάσκαλε ευλόγησε

 

Δαυίδ

Ευλογήστε με το Φως του Πατέρα. Τώρα είναι πάνω απ’ τα κεφάλια σας.

Νιώστε συναισθήματα, συγκίνηση, επαφή με το Είναι σας…

«Εις το Όνομα τους Ενός και Πραγματικού Θεού, του Υιού Του, της Μητέρα Μαρίας και του Αγίου Πνεύματος, να είστε ευλογημένοι…»

 

Χριστίνα

Ο Θεός το Καλό.

 

Μοιραστείτε το