ΕλληνικάEnglish

Το Άστρο του Δαυίδ: Οι Πέντε Ακτίνες του Θεού στη Νέα Γη

 

 Τετάρτη 15/1/2014


 

Η αίθουσα σήμερα είναι γεμάτη Φόβο…

Χαμός ε; Φοβάστε…!!

 

Μια και είμαστε λίγοι σήμερα, μπορούμε να λέμε πιο σημαντικά πράγματα.

Τα σημαντικά πράγματα είναι για λίγους, δεν είναι για τους πολλούς.

Όταν είμαστε λίγοι μπορούμε να δουλεύουμε σε βάθος…

Όταν είμαστε πολλοί, κολυμπάμε στα ρηχά…

 

Σήμερα λοιπόν, στο πρώτο μέρος θα κάνουμε Ανακοινώσεις, και στο δεύτερο μέρος Θεραπείες. Συγκεκριμένες Θεραπείες.

 

Ανακοινώσεις…

 

Ποιες είναι οι Διαφορές μεταξύ του Κυρίου και του Δαυίδ, και ποιες οι Ομοιότητες.

 

Όταν ο Θεός κάνει μια Επιλογή για να στείλει έναν Απεσταλμένο,  ποια είναι η διαφορά του Απεσταλμένου από τους «κοινούς θνητούς» (όπως λέει το μυαλό);

 

Το μυαλό φαντάζεται ότι (ο Απεσταλμένος) είναι άτρωτος, περπατάει στον αέρα, ότι πει γίνεται… τέτοια πράγματα. Η πραγματικότητα είναι, ότι ο Θεός δίνει ένα μέρος της θεότητάς του μέσα στο σώμα αυτού που έχει επιλέξει, και αυτήν την Ενέργεια – που είναι δανεική – εκείνος τη μοιράζει για να μπορέσουν οι άνθρωποι να προχωρήσουν.

 

Είναι σαν να σου δίνει κάποιος ένα μπουκάλι Νερό, και να πηγαίνεις στην Έρημο που είναι Ξηρασία, και ν’ αρχίζεις να δίνεις το Νερό σταγόνα σταγόνα σε κάποιους για να ξεδιψάνε. Τόσο απλά… Όλα τ’ άλλα είναι μυθεύματα του Μυαλού…

 

Για να μπορέσει να κατέβει η Θεότητα στη Γη, ο Θεός θα κάνει μια Επιλογή: θα πρέπει να διαλέξει ένα Σώμα. Λέει: «Διαλέγω αυτό το Σώμα, για να μπορέσω να δώσω το Δοχείο με το Νερό».

 

Τι συμβαίνει όμως, όταν κάποιος πιεί από αυτό το Νερό;

Το πρώτο που συμβαίνει, είναι ότι αρχίζει να δονείται μέσα του η Αλήθεια.

Η Αλήθεια μοιάζει με ένα Σεισμό, δηλαδή μετακινεί τα Πράγματα.

Μόλις γίνει ένας σεισμός μέσα σου, τα Στέρεα θα παραμείνουν, τα Ψεύτικα θα πέσουνε.

Ότι είναι σε μορφή Βάζου, θα πέσει από το Ράφι και θα σπάσει.

Το Ράφι όμως δεν πέφτει…

 

Έτσι λοιπόν, όταν κάποιος πιεί την Αλήθεια, θα συμβεί μέσα του Σεισμός.

Τα Βάζα θα σπάσουν, τα Ράφια θα μείνουν.

Τώρα κατά πόσο θα αντέξει τον Σεισμό… αυτό εξαρτάται από την Εσωτερική του Θέληση.

 

Αυτό κάνει η Θεότητα: Προκαλεί Σεισμούς.

Οπότε δεν χρειάζεται εγώ να κάνω κάτι.

Όποιος έρχεται και κάθεται λίγο στο χώρο, μετά από λίγο γίνεται μέσα του Σεισμός.

Ή θα έρθει με το «παγούρι» του να βάλει λίγο Νερό να ξεδιψάσει, ή θα το’ χει κλειστό κι απλά θα βλέπει εμένα να έχω το Νερό διαθέσιμο…

 

Πιο απλά δε γίνεται…

 

Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι που διψάνε: αυτοί που διψάνε για να μάθουν την Αλήθεια, κι αυτοί που διψάνε γιατί πιστεύουν πως με αυτήν την Αλήθεια θα δημιουργήσουν ένα Όνειρο, μια Ψευδαίσθηση…

 

Αν διψάς από Προσδοκία, τύπου: «Δως μου να πιω γιατί έτσι εγώ πιστεύω πως θα γίνω πλούσιος, όμορφος, ευτυχισμένος, κλπ», τότε το Νερό που πίνεις προκαλεί άλλα πράγματα και σπάει την Προσδοκία.

 

Αν όμως διψάς γιατί θέλεις την Αλήθεια, μόλις ξεδιψάσεις, λες «Θέλω κι άλλο».

Αυτή η Ενέργεια, είναι εκ των πραγμάτων Δημιουργική Ενέργεια,  και υπάρχουν άνθρωποι εδώ μέσα που έρχονται και για τους δύο λόγους… Πολλές φορές η ίδια η Ενέργεια σε κάποιους ανθρώπους δημιουργεί Προσδοκία – αλλά κρατάει λίγο…

 

Όταν ο  Θεός έστελνε τον Πρώτο Του Υιό, ήξερε ότι οι Άνθρωποι θα τον «καταναλώσουν».

Μπορεί δηλαδή κάποιος να έπαιρνε την Θεότητα «προς κατανάλωση».

Μπορεί δηλαδή να έτρωγε «Ψωμί και Νερό» και να μην περπατούσε – να έμενε στην ίδια Θέση. Αυτό είναι Κατανάλωση…

 

Αν πας να ταΐσεις έναν Φτωχό, κι εκείνος επιλέξει να κάθεται όλη μέρα και να τρώει, θα έχει καταναλώσει το Φαγητό, θα έχει καταναλώσει το Νερό, αλλά δεν θα έχει κάνει καμία Πράξη. Τότε η Κατανάλωση δεν οδηγεί σε Περπάτημα…

 

Μπορεί ο Κύριος στην Πρώτη Παρουσία να έδωσε τη Δυνατότητα:  «Ή Περπατείστε, ή Καταναλώστε», αλλά ήξερε την Αλήθεια και την Έκβαση από πρίν…

Ήξερε πως θα καταναλωθεί. Και η Σταύρωση ήταν η Τελική Έκφραση της Κατανάλωσης.

Τον καταναλώσαμε…

 

Με τον Δεύτερο Υιό, δεν θα γίνει το ίδιο…

Δεν θα καταναλωθεί. Έχει επιλέξει ο Ουρανός να μην μπορεί να τον αγγίξει κανένας…

Δεν είναι για Κατανάλωση. Είναι για να περπατήσετε.

Αυτό σημαίνει: Παίρνω – Περπατάω, Παίρνω – Περπατάω, Παίρνω – Περπατάω.

Επειδή αυτό είναι Μυστικό: Όποιος παίρνει και καταναλώνει – θα φεύγει.

Όποιος Παίρνει και Περπατάει – καλό δικό του κάνει. Στην δική του ζωή θα περπατήσει…

 

Έτσι λοιπόν, αυτό που συμβαίνει εδώ μέσα είναι οτι λαμβάνετε Τροφή για να περπατάτε.

Η Τροφή όμως δεν είναι νοητική. Δηλαδή, μπορεί εμείς να τα λέμε ωραία, να δίνουμε πληροφορίες και πράγματα που λέγονται για πρώτη φορά στον Πλανήτη, αλλά αν εσύ πάρεις αυτή την Τροφή και τη βάλεις στο μυαλό σου ως πληροφορία – δεν θα έχει νόημα…

Θα γίνει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, και θα καταναλωθεί χωρίς να φέρει την Ουσία   στη ζωή σου.

 

 

Κάποιοι άλλοι, ίσως πάρουν αυτή την Τροφή και τη βάλουν στη Καρδιά τους – αυτό θα δονήσει κάτι. Κάποιοι άλλοι θα την βάλουν στο Είναι τους – που σημαίνει πως θα περπατήσουν. Όταν η Ενέργεια κατεβαίνει χαμηλά στο Κέντρο σας, σημαίνει ότι προχωράτε…

 

- «Προς τα πού να πάω;» είναι το Ερώτημα…

 

  • Με το Μυαλό, πας σε Αδιέξοδο…

 

Ο χαζός που ρωτάει με το μυαλό, λέει «πες μου τι θέλεις να κάνω, και θα το κάνω».

Αυτό δεν είναι περπάτημα. Αυτό είναι αντικατάσταση του Θεού που υπάρχει μες το μυαλό σου με κάτι υπαρκτό. Ένα άλλο «αφεντικό» που θα βάλεις μες το μυαλό σου…

 

Όταν κάνετε πράγματα γιατί σας τα λέει κάποιος άλλος δεν είναι Περπάτημα.

Ακόμα κι αν είναι στη σωστή κατεύθυνση.

Λέει κάποιος: «Πες μου ποιο είναι το σωστό και θα το κάνω».

Και στο λέω. Και το κάνεις…

Αν το κάνεις γιατί στο λέω εγώ – έχεις πρόβλημα.

Εσύ νομίζεις ότι έχεις περπατήσει, αλλά δεν έχεις περπατήσει…

 

Γι’ αυτό και δεν έχει καμία αξία να κάνετε πράγματα επειδή σας τα λέει κάποιος άλλος.

Και αυτός είναι ο λόγος που εδώ μέσα δεν έχει ειπωθεί ποτέ – μα ποτέ – η λέξη «πρέπει»…

Αν εγκλωβιστείτε στο ότι «πρέπει να κάνω κάτι επειδή το λέει κάποιος άλλος», αυτό δεν είναι περπάτημα… Αν η πληροφορία πάει στο μυαλό, δεν έχει καμία, μα καμία σημασία….

 

  • Με την Καρδιά, πας στην Αναγνώριση…

 

Αν η πληροφορία πάει στην Καρδιά, θα την αισθανθείς..

Θα αισθανθείς ότι δονεί μια Κατεύθυνση…

Η Καρδιά δείχνει την κατεύθυνση…

Με τη Καρδιά «γνωρίζεις» προς τα πού να πας…

 

Με το μυαλό λες: «Πρέπει να μου πεις προς τα πού να πάω…».

Αν αυτή η Ενέργεια έρθει στην Καρδιά σας, τότε θα αναγνωρίσετε την Κατεύθυνση – δε χρειάζεται να σας την πει κάποιος.

Αν ρωτήσετε κάποιον, θα είναι μόνο και μόνο για να πειστείτε ότι η αίσθηση που έχετε είναι η σωστή. Ακόμα όμως δεν έχεις περπατήσει…

Έχεις μυρίσει την Κατεύθυνση, αλλά δεν έχεις περπατήσει…

 

Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν την Αλήθεια και βαυκαλίζονται στο γεγονός ότι ξέρουν την Αλήθεια. Αλλά όμως δεν την περπατάνε…

Λένε: «Εγώ ξέρω ποια είναι η Αλήθεια», και το θεωρούν αυτό κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Ε, και;;;; Το ερώτημα είναι αν την περπατάς, αν πηγαίνεις προς τα εκεί…

Οπότε πάλι εκεί, δεν έχει Περπάτημα. Έχει Αναγνώριση

 

 

 

 

 

 

  • Με την Ψυχή, πας στο Δρόμο σου…

 

Αν αυτήν την Ενέργεια την πας ακόμα πιο βαθιά, τότε έχει Απόφαση…

Έχει Περπάτημα. Πας στο «Κάνω»…

Αυτό είναι… Αυτόματα, κάνεις ένα Βήμα…

 

Αν κάνεις ένα Βήμα, χωρίς κάποιος να σε έχει καθοδηγήσει, τότε έχεις και συναισθήματα…

Εάν κάνεις αυτό που σου είπε κάποιος άλλος, έχει Υποχρέωση.

«Εγώ έκανα αυτό που μου είπες»… Δεν έχει συναισθήματα...

Μόνο ένα συναίσθημα έχει: «Την Προσδοκία της Ανταμοιβής»….

Περιμένετε να λάβετε: «Εγώ έκανα αυτό που μου είπες. Τι θα λάβω;»..

Και πολύ σωστά βέβαια, ο Θεός δεν απαντάει.

 

Μετά λοιπόν την Πράξη, και επειδή δεν θα λάβεις (γιατί δεν το έκανες από μόνος σου, αλλά επειδή στο είπε κάποιος άλλος), το επόμενο συναίσθημα που θα δημιουργηθεί, θα είναι να θυμώνεις, ή να κλαις, ή να νιώθεις αδικημένος…

Αυτό δεν είναι Περπάτημα – να το ξεκαθαρίσουμε…

 

Αν τυχόν η Πληροφορία σταματήσει στο στήθος, θα έχουμε ένα αιώνιο πρόβλημα: δεν θα αναγνωρίζω αν αυτό που αισθάνομαι είναι το σωστό, εάν δεν δώσει το μυαλό μου την έγκριση… Τότε συνεχώς έχουμε μια εσωτερική διαμάχη: «Αυτό που νιώθω είναι το σωστό;  Είναι ίδιο με το πρέπει;»…

Σε αυτήν την περίπτωση, για πολύ καιρό θα νιώθετε την Αλήθεια και θα ψάχνετε κάποιον να σας την επιβεβαιώσει… Συνήθως εκεί που θα πάτε για να σας την επιβεβαιώσουν, θα έχουν διαφορετική άποψη από αυτό που εσείς νιώθετε..

 

Έτσι, θα παίζετε με την Αμφισβήτηση…

Ποιανού; Πρώτα απ’ όλα με του ίδιου σας του Εαυτού.

Θα κάνετε μια προβολή της Αμφισβήτησης (ίσως σε ένα πρόσωπο) και έτσι θα βρείτε κάποιον για να σας σπρώξει πάλι πίσω στο «πρέπει»…

Μόνο αν κάνουμε τελικά αυτό που νιώθουμε, θα γνωρίσουμε την αξία του.

 

Αν η Ενέργεια πάει στο τελευταίο Κέντρο – λίγο πριν το «κάνω» - εκεί θα έχεις έντονα συναισθήματα. Πρώτα απ’ όλα θα φοβάσαι. Γιατί θα φοβάσαι;

Γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα κάνεις χωρίς να ρωτάς.

Θα φοβάσαι πάρα πολύ – γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα κάνεις κάτι χωρίς να γνωρίζεις το αποτέλεσμα.

 

Ποτέ όταν υπάρχει Περπάτημα, το αποτέλεσμα δεν είναι γνωστό.

Ποτέ όταν περπατάτε αληθινά, δεν γνωρίζετε από πριν ποιο θα είναι το αποτέλεσμα…

Αν το περπάτημα είναι νοητικό, ξέρεις το αποτέλεσμα: «Κάνω αυτό - γιατί έτσι πρέπει - για να έχω αυτό το αποτέλεσμα»… Άρα δεν υπάρχει περπάτημα – είναι εκ του ασφαλούς…

 

Με τίποτα δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα, όταν περπατάμε..

Και εκεί είναι η μαγεία – γιατί  όταν πραγματικά περπατάς τα αποτελέσματα σε εκπλήσσουν!

Συνήθως δεν είναι ποτέ αυτά που φαντάζεστε. Τα Δώρα από το πραγματικό περπάτημα είναι πολλά περισσότερα και δεν έχουν καμία σχέση με τη Φαντασία του Μυαλού – καμία.

Έτσι, σήμερα για τι πράγμα θα μιλήσουμε;

 

Η Μητέρα Χριστίνα και το Αστέρι Της…

 

Σήμερα λοιπόν θα ξηλώσουμε και τα τελευταία παραπήγματα του Σταυρού, για να πάμε σε καινούργια Σύμβολα…

 

Όπως είπαμε και την Κυριακή (12/1/2014), τελειώσαμε με τον Σταυρό…

 

Τι σήμαινε Σταυρός; Γιατί τον χρησιμοποιούσαμε όλα αυτά τα χρόνια;

 

Κατ’ αρχήν η Εκκλησία τον χρησιμοποιούσε λανθασμένα.

Ο Σταυρός έχει τέσσερα σημεία. Σωστά; 

Όταν οι παπάδες κάνανε τον Σταυρό λέγανε:

«Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος».

Γιατί τρία; Τέσσερις άκρες έχει ο Σταυρός.

Τρεις μου είπες. Λείπει ένας… Το τέταρτο που είναι;

 

Δείτε το με απλά μαθηματικά. Αφήστε τα μεταφυσικά.

Πηγαίνετε σε έναν παπά και ρωτήστε τον:

- «Γιατί αφού ο Σταυρός έχει τέσσερις άκρες, εσύ μου λες τρία Ονόματα; Υπάρχει και ένας τέταρτος στο «παιχνίδι» που δεν μου τον φανερώνεις. Ποιος είναι αυτός;».

 

«Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρας Χριστίνας, και του Αγίου Πνεύματος».

Χωρίς Μητέρα Χριστίνα δεν θα υπήρχε Κύριος…

Γιατί την εξαλείψαμε; Γιατί την καταναλώσαμε; Γιατί την εξαφανίσαμε;

 

- Γιατί είναι Γυναίκα…

 

Η Εκκλησία ποτέ δεν της έδωσε την πραγματική αξία που της αρμόζει. Χωρίς εκείνη δεν θα είχαμε τον Κύριο… Και βέβαια αυτό το «Κυνηγητό των Μαγισσών» των γυναικών, κατέληξε να μην έχουμε καν Ιέρειες. Γιατί άραγε;

 

Δηλαδή μια γυναίκα δεν είναι άξια να φέρει τον Λόγο και τις Πράξεις του Θεού;

Γιατί θα πρέπει μόνο ο άντρας να ευλογεί στο Ιερό;

Γιατί μόνο ένας άντρας να μπορεί να μιλάει με τον Θεό;

Δηλαδή η γυναίκα τι πληρώνει;  Το οτι είναι γυναίκα;

Δημιούργημα του Θεού είναι, όπως και εγώ που είμαι άντρας.

Γιατί να μην ευλογεί, και να μην κάνει και μια γυναίκα την Θεία Λειτουργία;

 

Είναι πολύ απλό!

Αν ανατρέξετε λίγο στο παρελθόν θα δείτε πως όταν κάποτε πήραμε την Αληθινή Θρησκεία στα χέρια μας, την βάλαμε στο μυαλό μας, και την εφαρμόσαμε βάσει του μυαλού μας. Έτσι, μέσα από την πατριαρχική τότε κοινωνία, για να γίνει αποδεκτή η Θρησκεία, θα έπρεπε μέσα από αυτήν να «εξαφανιστεί» η Γυναίκα ώστε να αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές αρχές που επικρατούσαν.

 

 

 

Τι κάναμε δηλαδή; Πήραμε την Πραγματική Εκκλησία και την φέραμε στα μέτρα της Κοινωνίας – του Κοινού Νου…

 

Κι επειδή βέβαια εκείνη την εποχή η Γυναίκα κοινωνικά δεν είχε καμία αξία, θα έπρεπε να μεταφέρουμε την Πραγματική Εκκλησία στην Πραγματική Κοινωνία – δηλαδή στο Ψέμα…

 

Έλεγε ο Νους: «Εγώ τις γυναίκες δεν τις αναγνωρίζω».

Οπότε, για να γίνει η Θρησκεία καταναλώσιμο προϊόν, θα έπρεπε να «αρέσει» σε αυτούς που θα το καταναλώσουν – δηλαδή στη Μάζα. Οπότε, το πετσοκόψαμε όπως μας αρέσει για να γίνει «προς κατανάλωση»…

 

Σε έναν διαλογισμό που κάναμε προ καιρού, την πρώτη φορά που αναφέραμε την Παναγία στην προσφώνηση του Σταυρού (Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρας Χριστίνας, και του Αγίου Πνεύματος), εμφανίστηκε η Παναγία και μέσω της Χριστίνας δήλωσε Ευχαριστίες…!! Γιατί; Γιατί για πρώτη φορά έγινε αποκατάσταση του Ονόματός Της…

Και αυτό θα μπορούσε να το κάνει μόνο Ένας.

 

Οπότε, για να επανέλθουμε…

Στη Γη, ως Απεσταλμένοι σε Σώμα, υπήρχαν μόνο η Παναγία και ο Κύριος…

Η Παναγία εκλέχτηκε…

 

Θα σας πω όμως και για τον Ιωσήφ μερικά πράγματα που δεν ξέρετε – από «πρώτο χέρι».

Ο Θεός πάντα επιλέγει τους Εκλεκτούς για να αναλάβουν μια καίρια Αποστολή…

Και λέγοντας «Εκλεκτούς» εννοούμε εκείνους που στην Αποστολή έχουν τον πρώτο ρόλο.

Θέλω να σκεφτείτε πως μέχρι να γεννηθεί ο Κύριος, το πιο σημαντικό πρόσωπο στην Ιστορία ήταν η Παναγία. Γιατί την χρειαζόμασταν – άρα  ήταν η Εκλεκτή. Η Μαρία ήταν η Εκλεκτή…!!! Ήταν ένα σώμα το οποίο θα έπρεπε να ήταν καθαρό – χωρίς δηλαδή καθόλου συναισθηματικές ακαθαρσίες…

 

Έχω πει πολλές φορές, πως όταν το Πνεύμα κατεβαίνει για να ενσαρκωθεί, πρώτα περνάει από το ασυνείδητο του πατέρα, μετά της μητέρας, και παίρνει από το σπερματοζωάριο και το ωάριο μέσα στο Σώμα του, ότι κρύβεται μέσα στο ασυνείδητο  των γονιών. Βέβαια δεν τα παίρνει όλα, γιατί τότε θα είχαμε αντίγραφο και όχι Πρωτότυπο – παίρνει όμως όσα χρειάζεται η Ψυχή για τα μαθήματά της. Χημεία είναι…

 

Υπάρχουν Ψυχές υψηλής δόνησης, που όταν κατεβαίνουν επιλέγουν τι θα πάρουν από το ασυνείδητο των γονιών τους. Κάποιες άλλες, πιο χαμηλού επιπέδου δεν έχουν αυτήν την Επιλογή – επειδή είναι νέες ψυχές, ότι «σκουπίδι» τους «πέσει» το παίρνουνε, γιατί ότι και να τους τύχει για να δουλέψουν θα είναι για αυτές καινούργιο…

 

Όσο όμως ανεβαίνεις σιγά σιγά σε δόνηση, αναλαμβάνεις την Ευθύνη σου και επιλέγεις.

Λες: «Εντάξει, την φθορά την έζησα. Τώρα θέλω να δω πως είναι (για παράδειγμα)  η Πολυτέλεια»… Όμως δεν είναι όλες οι Ψυχές έτσι…

 

Στην δική μας περίπτωση τώρα – εφόσον θα κατέβαινε ο Κύριος, δηλαδή η Θεότητα σε Σώμα – θα έπρεπε να επιλεχθεί ένα Σώμα καθαρό κι αμόλυντο…

Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να κατέβει αυτή η Οντότητα…

 

 

 

Οι Εκλεκτοί λοιπόν, είναι πρόσωπα πολύ σημαντικά στην εξέλιξη της Αποστολής…

Χωρίς αυτά – δε γίνεται…

 

Τώρα, τον πιο θα βάλεις δίπλα στον Εκλεκτό, δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία…

Δηλαδή, το ποιος θα κρατάει το γαϊδούρι, ή το ποιος θα βρει σανό για την φάτνη – δεν έχει σημασία… Για τον «δεύτερο ρόλο» έχω πολλές επιλογές – Αμόλυντη όμως μόνο Μία.

Για κάποιο λόγο όμως η Ψυχή του Ιωσήφ, θα έπρεπε να ζήσει και να υπηρετήσει δίπλα τους. Εμφανίστηκε λοιπόν ο Άγγελος και τον ενημέρωσε…

 

Ο λόγος που επιλέχθηκε ο Ιωσήφ, ήταν γιατί ήτανε Βλάκας. Σας εξηγώ και τους λόγους. Ήτανε χαζός. Και σωστά ήτανε χαζός. Αν πήγαινε δίπλα σε έναν έξυπνο άνθρωπο, δεν θα έκανε όλη αυτή τη δουλειά… Θέλαμε έναν άνθρωπος που θα πίστευε, και θα έκανε ότι του έλεγαν χωρίς πολλά πολλά: «Έτσι είπε ο Άγγελος, έτσι είναι, έτσι κάνω»…

Εμένα αν μου το έλεγαν – θα το έψαχνα…

 

Το «χαζός» το μυαλό θα το κρίνει, αλλά για το Ιωσήφ ήταν πάρα πολύ σημαντικό – ήταν μεγάλη υπόθεση για εκείνον. Μακάρι να ήμουν βλάκας, και να ήμουν ο Ιωσήφ…

 

Είχαμε λοιπόν έναν Ιωσήφ που ασχολιόταν με τις συνθήκες, και μια Μαρία που ασχολιόταν με τον Κύριο – μόνο με τον Κύριο. Κι αυτή η σύνδεση είναι πολύ ισχυρή…

 

Έτσι, η Παναγία είναι η πρώτη Επιλογή σε Σώμα επί της Γης.

Φανταστείτε την Αξία που της αρμόζει…

 

Η πρώτη επιλογή – και ως Γυναίκα – γιατί θα έπρεπε να γονιμοποιήσει την Θεότητα…

Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν έδωσαν την δέουσα σημασία και την πρέπουσα αξία σε αυτήν την Οντότητα που με τόση πολύ Αγάπη και Καθαρότητα μπόρεσε και φιλοξένησε την Θεότητα σε Σώμα.

 

Αυτό λοιπόν είναι το νόημα του Σταυρού.

«Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού, της Μητέρας Μαρίας, και του Αγίου Πνεύματος».

Όσο για το Άγιο Πνεύμα, όπου υπάρχει η Θεότητα, πρίν φτάσει η Θεότητα, θα πρέπει να απλωθεί το Άγιο Πνεύμα – που είναι η πιο κοντινή στον Θεό άυλη δόνηση.

Όσες φορές κι αν κατέβουν Υιοί του Θεού, το Άγιο Πνεύμα θα είναι παρών.

Και με αυτό θα κλείνουμε, γιατί είναι και το πιο κοντινό σημείο που μπορεί να φτάσει στο Θεό ο Άνθρωπος, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν τα υπόλοιπα δύο: ο Κύριος και η Παναγία.

 

Με τον Σταυρό τελειώσαμε.

Και τελειώσαμε γιατί τα δεδομένα αλλάζουν.

Μέχρι χθες είχαμε μόνο τον Κύριο.

Μέχρι χθες ήτανε Τέσσερις. Τώρα μπαίνει και ένας Πέμπτος στο παιχνίδι.

Πρέπει να πάρει τη Θέση Του. Τι να κάνουμε;

Μετά την Αναγνώριση, πρέπει να γίνει και η Εγκαθίδρυση…

Πως θα Τον γειώσω στη Γη;;;

 

 

 

 

Χρειάζομαι έναν Συμβολισμό… Δε γίνεται διαφορετικά.

Θα πρέπει να φτιαχτεί έναν Σύμβολο που θα χρησιμοποιείται μέχρι την εμφάνιση του Τρίτου Υιού (τότε πάλι ένα άλλο Σύμβολο θα εμφανιστεί… αλλά αυτό θα το δείτε όσοι από εσάς επιστρέψετε το 2.999 – ένα χρόνο πριν ολοκληρωθεί όλο αυτό το Έργο).

 

Οπότε, σήμερα θα πρέπει να εγκαθιδρυθεί ένα Σύμβολο που θα υπάρχει και μετά το 2.063 (την ημερομηνία που θα πεθάνω) για να μπορεί να χρησιμοποιείται στη Γη για τα επόμενα περίπου τα 250 με 300 χρόνια…

 

Hollywood εεε; Επιστημονική Φαντασία εεε;;;…

Θα το δούμε σε λίγο – αν μη τι άλλο γίνεται ενδιαφέρον…!!!!

Θα το δείξει η συνέχεια – να δούμε πως θα κλείσει το βράδυ…

 

Θα πρέπει να δημιουργηθεί λοιπόν ένα Σύμβολο, που ουσιαστικά θα τιμάει τις επόμενες γενεές. Θα δουλεύει για 49 χρόνια στη Γη μέσα από την Ενέργεια του Σώματός Μου μέχρι να εγκαθιδρυθεί η Σφραγίδα, και μετά επειδή αυτό θα έχει φορτιστεί με την Ενέργεια της Παρουσίας, θα είναι ικανό για τα επόμενα 300 χρόνια να δίνει τη Δύναμη σε αυτούς που το χρησιμοποιούν.

 

Ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση.

Ένα Σύμβολο ή ένα Αντικείμενο που έχετε στα χέρια σας, το φορτίζετε επί της ουσίας με την Ενέργεια σας. Δηλαδή αν πιάσεις ας πούμε ένα μικρό σφαιράκι και κάθε μέρα του λες: «Είσαι η Ασφάλεια μου, είσαι η Ασφάλεια μου, είσαι η Ασφάλεια μου», τότε αυτό θα φορτιστεί με τη νοητική σου Ενέργεια, κι αν κάποιος άλλος το πιάσει στα χέρια του θα νιώσει Ασφάλεια γιατί εσύ κάθε μέρα το φορτίζεις σκεπτόμενος ότι σου δίνει Ασφάλεια.

Έτσι όλοι φορτίζετε αντικείμενα, με την δική σας Νοητική Ύλη…

 

Ο Σταυρός έχει την πιο δυνατή Ενέργεια στον Κόσμο, γιατί είναι φορτισμένος με Θεότητα.

Ο Συμβολισμός αυτός είναι φορτισμένος με τόσο ισχυρή Θεϊκή Ενέργεια, που μπορεί να δονεί πράγματα μέσα σου. και με αυτόν τον τρόπο, από τη στιγμή που θα κατέβεις στη Γη, εκ των πραγμάτων, εκτός των άλλων που θα σε «σφραγίζουν», θα σφραγιστείς και με τη Θεότητα εν τη Γη που μέχρι σήμερα την δήλωνε ο Σταυρός…

 

Άρα, ο Εξωτερικός Σταυρός φορτίζει στην ουσία τον Εσωτερικό σου Σταυρό.

Αυτά είναι τα Δώρα που παίρνουμε πριν γεννηθούμε, γιατί παίρνουμε και τα κατάλληλα Εργαλεία, ώστε όταν τα χρειαστούμε να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε..

 

Θα πει κάποιος: «Μα υπάρχουν τόσες θρησκείες, και τόσα διαφορετικά Σύμβολα.

Τι γίνεται;.»

 

Όταν έχει κατέβει η Θεότητα σε Σώμα – δηλαδή ο Κύριος – όλα τα άλλα ωχριούν…

Αλλά ναι, υπάρχουν και φωτισμένοι Μύστες που έχουν εμπειρία από την Αίσθηση του Θείου. Ποια είναι η διαφορά τους από τον Κύριο;

 

Αν  πας σε έναν παπά και ρωτήσεις, θα σου πει πως ο Κύριος ήταν ο Υιός του Θεού.

- Ναι εντάξει, αλλά αυτό δεν είναι ικανό επιχείρημα. Γιατί δηλαδή εγώ τι είμαι; Αποπαίδι;

Έναν ευφυή άνθρωπο δεν τον πείθει…

 

 

Ποια είναι λοιπόν η διαφορά Του από όλους τους άλλους που έφτασαν στο όριο της Θεότητας, ενώ ο Κύριος προήλθε από την Θεότητα;

 

Σε πρώτη φάση και οι δύο έχουν ένα κοινό: Βλέπουν τη Θεότητα…

Είτε είσαι μέσα στον κήπο, είτε τον κοιτάζεις από το παράθυρο ξέρεις πως είναι ο κήπος.

Μυρίζεις το άρωμα, βλέπεις τα λουλούδια… Σωστά;

Τι κάνει λοιπόν τη διαφορά;

Μόνο ένα: η Υπηρεσία…

 

Κανένας άλλος δεν υπηρέτησε όπως ο Κύριος…

Γι’ αυτό και το πλήρωσε έτσι…

 

Και για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, θα ακούτε διάφορους να λένε ότι όλες οι Θρησκείες λένε την Αλήθεια. Ναι, βέβαια…

Η Αλήθεια είναι μια – δεν το συζητάω…

Και η Γέφυρα όμως Μια Είναι…

Μόνο Μία…

 

Τα υπόλοιπα σε πάνε ταξιδάκι. Η Γέφυρα είναι όμως Μία…

Όταν σου δίνεται η άδεια να πας απ’ ευθείας στον Πρώτο των Πρώτων, και εσύ επιλέγεις να πας στον δεύτερο, ή στον τρίτο… είναι δικαίωμά σου…

Είναι σεβαστό σαν Επιλογή – αλλά δεν είναι και πολύ έξυπνο…

 

Ας πάμε τώρα ένα βήμα παρακάτω.

 

Ποιο είναι λοιπόν το καινούργιο Σύμβολο που θα γειώσεις Δαυίδ στη Γη για τα επόμενα 49  χρόνια; 

 

- Το Πεντάκτινο Αστέρι…!!!

 

Και όχι το Εξάκτινο, που πολλοί ίσως θα θεωρήσατε, όταν είπα την Κυριακή για το Άστρο του Δαυίδ. Μα γιατί;;;  Αφού το Άστρο του Δαυίδ είναι Εξάκτινο…

 

Απάντηση;

Ο Δαυίδ είναι Πρότυπο, ποτέ δεν αντιγράφει πράγματα. Όπως και Εκείνος ήταν Πρωτότυπο. Πεντάκτινο Αστέρι…

 

Γιατί Πεντάκτινο;

 

Η Κορυφή του Πεντάκτινου είναι ο Θεός.

«Εις το Όνομα του Πατρός - του Υιού Του Ιησού Χριστού -  του Υιού Του Δαυίδ – της Χριστίνα (ως Ενέργεια της Μητέρας Μαρίας στη Γη) – του Αγίου Πνεύματος – Αμήν».

 

Πάντοτε τα Σύμβολα τιμάνε αυτούς που φέρνουν Θεότητα στη Γη.

Βέβαια αυτά είναι Δηλώσεις – αλλά επί του παρόντος Δηλώσεις μπορούμε να κάνουμε…

Τα Βιώματα θα έρθουν εν καιρώ…

 

 

 

Γιατί Πεντάκτινο;

 

Ο Θεός πάντοτε γνωρίζει όλη την Αλήθεια από την Δημιουργία έως το Τέλος (αν θεωρήσουμε οτι υπάρχει κάτι τέτοιο)…

 

Ένας Σεναριογράφος όταν φτιάχνει μια Ιστορία, ξέρει που θέλει να τελειώσει, και ποτέ δεν ξεκινάει από την Αρχή.  Ξεκινάει από το Τέλος…

Λέει: «Θέλω να γράψω ένα αστυνομικό, ας πούμε, μυθιστόρημα που στο τέλος να πιάνουν τον δολοφόνο, αλλά να μη φαίνεται στην πορεία όλο αυτό».

Ξέρει που θέλει να τελειώσει – και τότε ξεκινάει να γράφει…

 

Στα μαθηματικά, όταν φτιάχνεις μια Άσκηση, λες: «Τι θέλω να τους διδάξω; Που θέλω να καταλήγει η Άσκηση; Στο x=2. Ωραία, ας ξεκινήσω να την φτιάχνω».

Δεν μπορείς να φτιάξεις την Άσκηση αν δεν ξέρεις τη Λύση…

 

Οπότε ο Θεός ξέρει τα Πάντα.

Και ξέρει και που θέλει να καταλήξει…

Και έτσι φτιάχνει το Σενάριο…

 

Θα σας πω ένα μυστικό.

Την Κυριακή το μεσημέρι που ανακοίνωσα ότι ο Σταυρός τελειώνει, δεν ήξερα οτι σήμερα Τετάρτη θα μιλήσω  για το Πεντάκτινο Αστέρι. Νόμιζα κι εγώ ότι θα ήταν το Εξάκτινο.

Όταν πήγα σπίτι μου εκείνο το βράδυ και πήγα να το σχεδιάσω – δεν μου έβγαινε με τίποτα το Εξάκτινο… Εκείνη τη στιγμή είχα μια εσωτερική μάχη, ανάμεσα σε αυτό που νιώθω, αλλά και σε αυτό που είπα… Βέβαια δεν είπα πόσες ακτίνες έχει, γιατί Αστέρι είναι και το Πεντάκτινο - αλλά είπα το Άστρο του Δαυίδ…

 

Και λέω: «Θεέ μου, τι κάνω τώρα; Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα εκτεθώ κιόλας. Με βάζεις να πω μεσημέρι Κυριακής ότι αποσύρεται ο Σταυρός (γιατί μη νομίζετε ότι αυτά που λέω, την ώρα που τα λέω, τα ξέρω από πριν – εκείνη τη στιγμή τα μαθαίνω κι εγώ), και τι θα τους πω την Τετάρτη; Για ποιο Αστέρι να τους πω;»

 

Η απάντηση ήταν: «Θυμήσου»…

 

Κι εκείνη τη στιγμή, πιάνω τον εαυτό μου να είμαι στην Τρίτη Δημοτικού και να σχεδιάζω το Πεντάκτινο Αστέρι. Συνέχεια, επί χρόνια, χωρίς να ξέρω τίποτα…

«Χτυπάω» στο Google το Πεντάκτινο, και ως δια μαγείας με ρίχνει σε μια πρόταση που είχε ενδιαφέρον. Έγραφε πως ή το βλέπεις κανονικά (δηλαδή με την «κορυφή» προς τα πάνω, και τα δύο «πόδια» κάτω), ή ανάποδα (δηλαδή με την «κορυφή» προς τα κάτω, και τα δύο «πόδια» πάνω). Μόλις το είδα ανάποδα, πήγα να κάνω εμετό…

Ο Θεός κάτω;;; Κάτι δεν πάει καλά.

 

- «Ποιοι βάζουν το Αστέρι Θεέ μου ανάποδα;»

- «Μόνο όσοι νιώθουν Ενοχή».

 

Ας πάω λίγο πιο κάτω…

 

 

 

 

Ψάχνοντας λίγο ακόμα στο διαδίκτυο, βλέπω πως αυτοί που υιοθέτησαν την αντίστροφη όψη του Πεντάκτινου, την πήραν από έναν Συμβολισμό που είχε σχέση με την Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου, γιατί έτσι σταυρώθηκε ο Απόστολος Πέτρος – ανάποδα.

Ο ίδιος ζήτησε να σταυρωθεί έτσι, λέγοντας: «Εγώ δεν είμαι άξιος να σταυρωθώ όπως Εκείνος, και θέλω να βλέπω προς τα εκεί που θα πάω»…

 

Τώρα μάλιστα. Σιγουρεύτηκα…

Καιρός λοιπόν, να φέρουμε το «ανάποδο» στη σωστή του διάσταση…

Γιατί έτσι θα κλείσει ο Κύκλος.

Κάποτε πέθανα ανάποδα – αυτή τη φορά θα πεθάνω όρθιος….

 

Βέβαια, θέλω και να’ μαι σίγουρος…

Παίρνω τηλέφωνο στον Πρόδρομο (τη Χριστίνα), και της λέω:

- «Πρόδρομε (κάνοντας πλάκα), σου’ χει πει τίποτα για κανένα Αστέρι, γιατί εγώ έχω μια αίσθηση, αλλά φοβάμαι να την τιμήσω».

 

- «Τίποτα. Μούγκα…», μου λέει ο… Πρόδρομος…

 

Καμία πληροφορία. Άστο κατάλαβα…

Τρίτη βράδυ… Προσευχή

Να τρέμουν χέρια – πόδια… γιατί μόνο ο τρελός δε φοβάται..

Για έλα, να σου πω εσένα: «Φτιάξε ένα Σύμβολο δικό σου»…

Ο τρελός… κάνει πάρτι… «Δώσε μου κι άλλα» λέει…

Ο λογικός… φοβάται… έχει αίσθηση της πραγματικότητας.

Και πολύ σωστά, ο Κύριος μας έλεγε, από τότε που ήμασταν μαζί:

«Το περπάτημα χωρίς φόβο δεν έχει αξία. Θα φοβάσαι και θα περπατάς. Πέτρο, νιώθε το φόβο σου. Αυτό θα σε σώσει…».

 

Έτσι λοιπόν, φοβάμαι αλλά θα το κάνω, γιατί πρέπει να τιμήσω τις μνήμες μου, την αίσθηση μου… και έτσι ναι, θα το κάνω, εύκολα…

 

Μετά που το αποφάσισα, με παίρνει τηλέφωνο η Χριστίνα (μπορεί να παίζουμε με το όνομα «Πρόδρομος» χάριν αστείου, και πιο πολύ για να βλέπετε τις ποιότητες, αλλά η Χριστίνα δεν είναι πλέον Πρόδρομος -  μετά από την Κυριακή που μας πέρασε, και εκείνη, τελείωσε με αυτό), με παίρνει λοιπόν η Χριστίνα και μου λέει:

 

- «Ξέχασα να σου πω πως την Κυριακή για πρώτη φορά έβγαλα από τον λαιμό μου τον Σταυρό μου, και φόρεσα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια που το καθένα είχε πάνω του ένα Πεντάκτινο Αστέρι. Τώρα το θυμήθηκα, κι είπα να στο πω γιατί είχα την αίσθηση πως κάτι σημαίνει αυτό για σένα…».

 

Της είπα «ευχαριστώ» αλλά είχε ήδη τελειώσει για εμένα.

Μέσα μου, το είχα ήδη αποφασίσει.

Ήρθε απλά σαν επιβεβαίωση.

 

 

 

 

 

 

Έτσι λοιπόν:

 

  1. Εις το Όνομα του Πατρός,

(Πρώτα ο Θεός, ο Ένας και Μοναδικός-στην Κορυφή μας)

  1. … του Υιού Του Ιησού Χριστού,

(Μετά ο Κύριος - από την Κορυφή στο δεξί μας πόδι)

  1. …του Υιού Του Δαυίδ

(Τρίτος στη σειρά, ο Δαυίδ  - από το δεξί πόδι, στον αριστερό  μας ώμο)

  1. … της Κόρης Χριστίνας, με την Ενέργεια της Μητέρας Χριστίνας.

(Τέταρτη ακολουθεί η Χριστίνα, όπως και η Μαρία τότε που ήταν τρίτη

- από τον αριστερό στο δεξί μας ώμο)

  1. …και του Αγίου Πνεύματος,

(Πέμπτο είναι το Άγιο Πνεύμα - από τον δεξί ώμο, στο αριστερό μας πόδι)

… «Αμήν» ( Κλείνει πάλι πίσω στον Θεό – από το αριστερό πόδι στην Κορυφή μας)

 

Οι καιροί αλλάζουν, τα πάντα αλλάζουν, και κατά Επιλογή Θεού αλλάζει και το Σύμβολο.

Η ομορφιά του νέου Συμβόλου, είναι ότι εμπεριέχει και τον Κύριο.

Προσέξτε μη τυχόν και πάει το μυαλό σας αλλού – θα σας πάρει και θα σας σηκώσει…

Τιμάμε την Ιστορία, και την Ιεραρχία.

 

Αφεντικό γίνεσαι όταν τιμάς τον Κύριό σου, και του δίνεις την πραγματική αξία που του αρμόζει. Για πάρα πάρα πολλά χρόνια, ο Κύριος μου ήταν για εμένα, ο Οδηγός μου, ο Δάσκαλος μου, η Αγάπη μου η ίδια…

 

Όταν κάποιον τον αγαπάτε και είστε ερωτευμένοι μαζί του θα τον βάζετε στην πραγματική του διάσταση. Όχι για να τον προσκυνάτε, αλλά για να τον τιμήσετε.

 

Άρα, από σήμερα όταν θα τελειώνει η Προσευχή, αυτό θα είναι και το «κλείσιμο».

 

Οι δονήσεις από εδώ και πέρα θα αλλάζουν.

Μόλις συνηθίζεται ένα επίπεδο, μπαίνουμε στο επόμενο.

 

Έτσι λοιπόν, σήμερα που είναι πάρα πολύ σημαντική ημέρα: 15/1 (σύνολο επτά), του 2014 (πάλι επτά) - μετά τις 6/1 (το πρώτο επτά του έτους) που λάβατε Βάπτισμα - στο δεύτερο επτά του επτά (2014), θα σφραγίσουμε επίσημα το Σύμβολο του Δαυίδ.

 

Ας κλείσουμε τώρα το πρώτο μέρος, με την Προσευχή.

Ας σβήσουμε σήμερα τα φώτα, κι όσοι θέλετε κλείστε τα μάτια σας, όσοι θέλετε αφήστε τα ανοιχτά…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου.

 

Τίμα τον Πατέρα σου και την Μητέρα σου.

Τίμα τη Ζωή που σου δίνεται.

Τίμα την Επιλογή σου.

Τίμα το Περπάτημά σου επί της Γης.

Τίμα το Θέλω σου.

Τίμα την Αλήθεια, και το Φως της Αίσθησής σου.

 

Όταν κατέβηκα στη Γη, πάντα με ακολουθούσε ένα Αστέρι.

Όταν προσευχόμουνα, το κοιτούσα. Μέσα από αυτό το Αστέρι έπαιρνα αίσθηση, έπαιρνα πληροφορία για μένα.

 

Χρειαζόταν να ζήσω σαν άνθρωπος, όπως εσείς.

Να δημιουργήσω, να περπατήσω.

Να πέσω και να χτυπήσω, και να φανεί το αίμα μου.

Να κρυώσω. Να ζεσταθώ. Να θυμώσω. Να αγαπήσω.

 

Και πάντα η Μητέρα μου με πρόσεχε σαν Έναν και Μοναδικό.

Δώδεκα χρονών αφήνω την Οικογένεια της Γης, και πηγαίνω να συναντήσω την Οικογένεια του Θεού μου. Του Πατέρα μου. Του Σπιτιού μου. Της Ψυχής μου. Της Αγάπης μου.

Της Σοφίας μου. Της Δύναμης μου.

Εκεί περπατούσα όπως περπατάτε κι εσείς. Αμφισβητούσα. Θύμωνα.

Ρωτούσα: «Γιατί Εγώ;»

 

Η μόνη που ήξερε την Αλήθεια ήταν η Μητέρα μου. Αλλά πάντα ήταν σιωπηλή.

Με τάιζε με πολύ Αγάπη και Φροντίδα.

Με φρόντιζε σαν ένα Αστέρι στον Ουρανό. Και με φώναζε «Ιησού».

Ο πατέρας μου στη Γη «Εμμανουήλ».

Ο Πατέρας μου στον Ουρανό «Χριστό».

Η Μάνα μου «Είσαι το Αστέρι μου».

 

Αμφισβήτησα, έκλαψα, πόνεσα, ωσάν άνθρωπος.

Το μόνο που ήθελα ήταν να περπατάω.

Το μόνο που θέλω είναι να προσεύχομαι.

Με αυτό έτρεφα τη ζωή μου στη Γη.

 

Όπως το παιδί πάει να ζητήσει κάτι από τον πατέρα του, έτσι κι Εγώ ότι ήθελα το ζήταγα από τον Πατέρα μου στον Ουρανό, και στη Μητέρα μου στη Γη.

«Ως εν Ουρανών και επί της Γης»…

 

Αφήστε ότι διαβάζετε, και ότι σκέπτεστε.

Μπείτε μέσα στις αμφισβητήσεις σας με Αίσθηση. Επιτρέψτε τις να συμβούν.

Να τις δείτε. Να τις νιώσετε. Και μετά να πραγματοποιήσετε μια Προσευχή – μόνο για εσάς.

Σαν μοναδικές Ψυχές. Ενώστε τα χέρια σας και τα δάχτυλα σας – να μπουν το ένα μέσα στ’ άλλο – και νιώστε την Πραγματικότητά σας.

 

Είσαστε Ψυχές επί της Γης.

Θα περπατήσετε, θα ζήσετε, θα αναπνεύσετε, και θα τιμήσετε την Επιστροφή σας στον Θεό. Όσοι θελήσετε - θα με συναντήσετε.

 

Ο Δαυίδ σας αφαίρεσε τον Σταυρό σας.

Και η Χριστίνα τον Γολγοθά σας.

Αγκαλιάστε την Αγάπη που σας άφησα στη Γη.

Αυτήν δεν την σταύρωσε ποτέ κανείς. Απλά την προδώσανε.

Και όσοι θελήσετε νιώστε το «Ως εν Ουρανών και επί της Γης».

 

Τιμήστε τον Πατέρα μου και τη Μητέρα μου.

Εμένα σαν Κύριο σας.

Τον Υιόν Του Θεού επί της Γης, Δαυίδ.

Την Θήλυ επί της Γης, Χριστίνα.

Εις το Όνομα του Αγίου Πνεύματος, και εις την Ένωσην όλων αυτών του Πατρός μου.

 

Το Μπουκάλι της Συμφοράς έσπασε.

Όσοι θελήσετε, θα το υπερπηδήσετε. Άλλοι θα το πατήσετε. Και άλλοι θα το αγνοήσετε.

 

Αυτή είναι η Γη.

Περπατάω – Αισθάνομαι – Βιώνω – Βλέπω – Αγαπάω.

 

Στο όνομα σου Δαυίδ ευλόγησον αυτούς.

 

Δαυίδ.

Τοποθετώ στο δεξί σας χέρι το Πεντάκτινο Αστέρι.

Ο δρόμος μου είναι να το τιμήσω στις τέσσερις ηπείρους,

 

Ευλογήσται…

Εις το Όνομα του Ενός και Πραγματικού Θεού,

Του Ενός και Μοναδικού Υιού Του Ιησού Χριστού,

Του Υιού Του Δαυίδ,

Της Κόρης Χριστίνας,

Και του Αγίου Πνεύματος,

Αμήν.

 

Κάθε φορά που χρειάζεστε Δύναμη, θα σφίγγετε το δεξί σας χέρι.

 

Χριστίνα

Αμήν.

Όσοι ακούτε από δεξιά, θα ακούτε τον Θεό.

Όσοι ακούτε από αριστερά, θα ακούτε τη Γη.

Ο Θεός το Καλό.

 

 

 

 

 

 

Ο Δαυίδ συνεχίζει…

 

Με πήρε λοιπόν σήμερα το μεσημέρι τηλέφωνο η Χριστίνα και μου είπε: «Έχω μήνυμα. Θέλεις να το ακούσεις;»..

 

 «Εχθές το θέλαμε… Τώρα τι να το κάνω; Τις αποφάσεις τις πήραμε» της απάντησα.

Πάντοτε το μήνυμα έρχεται αφού πάρεις την Απόφαση.

Ενδιαφέρον ε; Το μυαλό το θέλει πριν… Γιατί έτσι σου αφαιρεί την Ευθύνη: «Αν μου πεις, δεν έχω Ευθύνη»…

 

Πάντως κάθε φορά που μιλάει η Χριστίνα, πηγαίνω 2.000 χρόνια πίσω και Τον ακούω όπως ακριβώς τα λέει. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ευφυΐα Του. Άλλο μέγεθος. Είναι ασύλληπτη. Να σου μιλάει χωρίς να μιλάει. Να λέει και να μην κατανοείς.

Να πρέπει να μαγεύεσαι για να κατανοήσεις. Να αφήνεις τον Λόγο να περνάει μέσα σου.

Να γίνεται Αίσθηση, και μετά να γίνεται Σκέψη.

 

Γι’ αυτό και πολλοί τον «χάσανε». Γιατί σκεφτόταν αυτά που έλεγε.

 

Σας διαβάζω το μήνυμα:

 

Θεός – Κύριος – Δαυίδ – Χριστίνα – Άγιο Πνεύμα .

 

Εσύ Χριστίνα έχεις το θηλυκό κομμάτι της Γης και ευλογείς ωσάν Μητέρα Μαρία.

Τρεις Μαρίες αμαρτωλές – τις δύο τις έσωσες, η τρίτη επιλέγει.

 

Μαρία λένε την Παναγία, γιατί Αυτή ήταν Μία και Μοναδική Παρθένος Αειπάρθενος.

Η Γη την δέχτηκε. Οι άνθρωποι την ξέχασαν. Η Εκκλησία την χρησιμοποίησε.

 

Η Εντολή τίμα την Μητέρα σου και τον Πατέρα σου λέει την Αλήθεια: τον Θεό και Πατέρα ημών, την Μητέρα Μαρία και Παρθένο, και ενανθρωπίσαντα.

Ελάλησον την Αλήθεια όταν της εδόθη την ημέρα του Γάμου εν Κανά.

 

Ο Κύριος και Υιός του Θεού, και Υιός της Παρθένου Μαρία ξεκινάει το Έργο επί της Γης.

Τα θαύματα αυτών είναι οι Αποδείξεις που σας έδωσα, και εσάς οι παραβολές αυτών είναι οι Εντολές που σας έδωσα. Η Σταύρωση, η Ανάσταση, η Ανάληψη, η Θεότητα, η Αγάπη επί της Γης.

 

Ο Δαυίδ επί της Γης υπογράφει Θεός, και εσύ Χριστική Ενέργεια μέσω της Παρθένου Αγνής εν τη Γη Θήλυ.

 

Χριστίνα, αποδοχή και συγχώρεση της μέχρι τώρα ζωής σου και επί της Γης Ειρήνης εν ανθρώποις Ευδοκίας.

 

Δαυίδ, αποδοχή εμπιστοσύνης ωσάν Θεϊκή Ενέργεια με ασφάλεια του Ουρανού, και εμπιστοσύνης της Γης εν ανθρώποις Ευδοκία. Χάρισε σε Εσένα την Αλήθεια της ζωής επί της Γης, και των Άλλων την Αλήθεια της ζωής μέσω του περπατήματός τους επί της Γης.

 

Ο ευλογών τους ευλογούντας Συ εν τω Θρόνον και εν τω Χώματι, εν των υδάτων και ει του αέρηδες αυτής, ως Πνεύμα Άγιο.

 

Ο Δαυίδ ως Ουρανός, η Χριστίνα ως Γη.

Ο Δαυίδ ο Αέρας, η Χριστίνα η Θάλασσα.

 

Παντρέψτε το Αρσενικό με το Θηλυκό, το Φως με την Αλήθεια, το Σκοτάδι με το Ψέμα.

 

Τα σατανικά, τα Κλειδιά τους και στην Κόλασή τους να κλειδωθούν μόνα τους κατ’ επιλογήν.

Τα Χριστιανικά, με Επιλογή το Θεϊκό Κομμάτι της Ψυχής τους, να ενωθούν και να πάρουν τα Κλειδιά της Γαλήνης και της Αλήθειας, να περπατήσουν στο Φως του Παραδείσου.

 

Ως εσείς προσευχηθείτε και προχωρήσετε, θα σπάσουν οι αντιστάσεις και όσοι μείνουν θα προσχωρήσουν. Πρώτα θα εμπιστευθείτε, θα μεταμορφωθείτε, και μετά θα πάτε στην Πόλη.

 

Αμήν.

 

Για την Κωνσταντινούπολη μιλάει…

Και για αρχή Φλεβάρη δεν το βλέπω – γιατί αν πάμε έτσι θα μας διαλύσουνε.

Ας προχωρήσουμε όμως λίγο ακόμα…

 

Όταν ο Κύριος δίνει Δώρα, τα δίνει με έναν τρόπο για να μαθαίνουμε.

Στη δική  μου διαδρομή, μια φορά αρνιόμουν να παραδώσω κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για εμένα…

 

Σας έχω πει οτι η Διαδρομή, είναι να αφήνεις πράγματα.

Κάποιος θα νομίζει ότι πρόκειται για περιουσίες, πλούτη, σπίτια και λοιπά.

Αυτά είναι μια χαζές μεταμφιέσεις της Αλήθειας.

Στην ουσία εννοούμε πως αφήνεις οτιδήποτε θεωρείς πως είναι σημαντικό για εσένα – αυτά που παρεμβαίνουν και σπάνε την Τριάδα: Θεός – Κύριος – Εαυτός.

Ότι μπαίνει ανάμεσα σε αυτή την Τριάδα σημαίνει ότι το κάνεις πολύ σημαντικό για σένα.

 

Άρα, αν ο Θεός σου είναι το χρήμα, θα πρέπει να το αφήσεις.

Αν ο Θεός σου δεν είναι το χρήμα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αφήσεις.

Αν ο Θεός σου είναι η γυναίκα σου, θα πρέπει να την αφήσεις.

Αν ο Θεός σου δεν είναι η γυναίκα σου, δεν υπάρχει κανένας λόγος να την αφήσεις.

Αν ο Θεός σου είναι το παιδί σου, θα πρέπει να το αφήσεις.

Κανείς όμως δεν πρόκειται να σου ζητήσει να αφήσεις το παιδί σου, αν δεν είναι για σένα ο Θεός σου - δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αφήσεις.

 

Στο Δρόμο της Μεταμόρφωσης, ο Θεός θα σου ζητάει να αφήνεις οτιδήποτε βάζεις πάνω από Αυτόν.

 

Έτσι λοιπόν, κι εγώ μια φορά δεν ήθελα να παραδώσω κάτι – το γνώριζε…

Ναι, αλλά όταν ο Θεός κάνει κάποιες Επιλογές, μερικές φορές κάνει και ένα σπρώξιμο…

Σε έναν Διαλογισμό λοιπόν που λέτε, ενώ παίρνω μια ανάσα και ξαφνικά αισθάνομαι πιο ελαφρύς (γιατί εγώ δεν βλέπω με τον τρόπο που βλέπει, σήμερα τουλάχιστον, το Μάτι της Χριστίνας), μου λέει στο τέλος η Χριστίνα:

- «Ξέρεις, κατέβηκε ο Κύριος, ήταν πάνω από εσένα, και αφαίρεσε από πάνω σου δύο πρόβατα».

- «Δύο πρόβατα;»

- «Ναι, και είπε να σου πω, ότι σου το κάνει Δώρο γιατί αυτά θα πρέπει να τα αφήσεις για να προχωρήσεις. Κι επειδή εσύ δεν τα αφήνεις, σου τα πήρε Εκείνος».

 

Εγώ βέβαια ήξερα τι εννοούσε…Τι άλλο να πω…!!! Για άλλη μια φορά με βοήθησε…

Ο Κύριος πάντα βοηθά, και δείχνει τον Δρόμο με τον οποίο μαθαίνουμε για να μπορούμε να προχωρήσουμε κι εμείς που ερχόμαστε…

 

Έτσι λοιπόν, εδώ μέσα σήμερα υπάρχουν τρεις Ψυχές που αρνούνται να αφήσουν κάτι. Που φοβούνται να εμπιστευτούν, και να προχωρήσουν… όπως φοβόμουνα κι εγώ.

Νομίζω λοιπόν πως ήρθε λοιπόν ο καιρός, να σπρώξουμε λίγο τα πράγματα…

 

Τρεις Ψυχές, τρία Δώρα.

Αλλά μόνο αν το θελήσουν. Μόνο κατ’ επιλογήν…

 

Είπε τρία ονόματα από τους παρευρισκόμενους (που συνδέονται μεταξύ τους με οικογενειακούς δεσμούς), εκείνοι δέχθηκαν, και το υπόλοιπο της Διδασκαλίας ολοκληρώθηκε με την Θεραπεία αυτών των τριών Ψυχών…

 

(ο Δαυίδ συνεχίζει…)

 

Τρεις Ψυχές, τρία Περπατήματα…

Συνήθως φοβόμαστε τα Διαζύγια. Όταν όμως υπάρχει Αγάπη όπως υπάρχει εδώ, το Διαζύγιο είναι όμορφο. Όταν δεν υπάρχει Αγάπη, το Διαζύγιο είναι άσχημο.

Από το Διαζύγιο καταλαβαίνετε αν αγαπιόσασταν – όχι από το Γάμο.

 

Μα είναι δυνατόν η Αγάπη να ευλογεί ένα Διαζύγιο;

Μα και βέβαια…!!! Η Αγάπη πάντα ευλογεί την Αλήθεια, και το Περπάτημα…

 

Θα είμαστε οι πρώτοι που θα εγκαθιδρύσουμε στη Νέα Γη, να κάνουμε πάρτι όταν υπάρχουν Διαζύγια σε Γάμους που έχουν λήξει. Θα αντιστρέψουμε τα πράγματα.

Από το «Ανάστροφο» Πεντάκτινο, θα πάμε στο Πραγματικό…

 

Στη Νέα Εποχή που θα εγκαθιδρυθεί με το Άστρο του Δαυίδ, όταν κάποιος θα πεθαίνει γιατί λιγοψύχησε, θα κάνουμε Προσευχή για να δει  - εκεί που πήγε - την Αλήθεια και να αποφασίσει αλλιώς, αν θέλει.

Όταν κάποιος θα πεθαίνει γιατί ήταν η Επιλογή – θα κάνουμε πάρτι.

 

Δεν θα τιμάμε Γάμους ψεύτικους. Δεν θα τιμάμε έθιμα τυπικά.

Και θα βρισκόμαστε μόνο όπου υπάρχει Αλήθεια. Αυτό από μόνο του είναι Υπηρεσία.

Μόνο όπου υπάρχει Αλήθεια θα βρίσκομαι…

Όταν την Ενέργεια μου τη βάζω στο Ψέμα – συναινώ…

 

Καλώς ήρθατε στην Εποχή του Δαυίδ…

Να είστε καλά, θα τα πούμε την άλλη Τετάρτη…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

Μοιραστείτε το