ΕλληνικάEnglish

Οι Κόκκινες Γραμμές...


Ερώτηση: Πότε το Κακό μπορεί να μου κάνει κακό;


Απάντηση: Όταν το φιλοξενείς.

                                                          

                                                                     Δαυίδ.


 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι σύνοψη από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2013.

 

Γεννιόμαστε γυμνοί από τη Μνήμη και την Επίγνωση της Θεϊκής μας Κληρονομιάς.

Η «αποστολή» μας κάθε φορά είναι να ανακαλέσουμε τη Μνήμη μας και να αποδεχθούμε την Αλήθεια της Ψυχής μας τιμώντας τις ανάγκες και τις επιλογές της…

 

Αυτό μπορεί να συμβεί – μπορεί και όχι…

Είναι θέμα Επιλογής, και μάλιστα συνειδητής.

 

Η Ψυχή ρέει την Αλήθεια της στο Σώμα μας. Όταν βρίσκει χώρο....

Αν δούμε το Σώμα μας σαν ένα δοχείο γεμάτο «λάσπη», όλη η Εργασία με τον Εαυτό είναι να μεταβολίσουμε αυτή τη Λάσπη και να μείνει το δοχείο Κενό για να βρει χώρο η Ψυχή να ρεύσει…

 

Είναι μια εργασία επίπονη και μακρόχρονη, καθώς η Λάσπη είναι όλο το Ψέμα που κληρονομήσαμε κατά τη γέννησή μας από την Οικογένεια και την Κοινωνία και όλες οι ασυνείδητες σκέψεις και συναισθήματα που αρνούμαστε να βιώσουμε, είτε από ενοχή, είτε από ντροπή, είτε από φόβο… Τα αρνούμαστε και τα απωθούμε χωρίς να τα βιώσουμε σ’ ένα «χώρο» μέσα μας μακριά από το Φως της Επίγνωσης προσποιούμενοι πως δεν υπάρχουν…

 

Η Λάσπη είναι το πλέον κατάλληλο περιβάλλον για να φιλοξενήσει τον σπόρο του Κακού… Θαμμένη ζήλεια, ενοχή ή φόβος, θ’ ανθίσουν σύντομα κακία, εκδίκηση και βία.

Οι ρίζες βρίσκονται στη Λάσπη, αλλά οι καρποί ανθίζουν στη Ζωή μας…

 

Κάποιος που συνειδητά βρίσκεται σε διαδικασία «κάθαρσης» γνωρίζει πως οι εσωτερικοί μηχανισμοί που επιτρέπουν στη Λάσπη να φωλιάζει μέσα μας είναι πολύ ιδιαίτεροι και διαφορετικοί για τον καθένα μας. Όμως οι βασικότεροι  είναι τρεις:

 

  • Η Άγνοια του Εαυτού - Εμποδίζει την διαδικασία κάθαρσης να ξεκινήσει.

Από βρεφική ηλικία γαλουχούμαστε με πρότυπα, πεποιθήσεις και συμπεριφορές που εξυπηρετούν τις ανάγκες της οικογένειας και της κοινωνίας που μας φιλοξενεί.. Όλα αυτά όμως είναι εντελώς ξένα με τις ανάγκες της Ψυχής μας, και συνήθως «ειδικά κατασκευασμένα» για να μας αποπροσανατολίζουν και να μας κρατούν μακριά της… Αν για παράδειγμα μεγάλωσα με τη μάσκα του «καλού παιδιού» καταπιέζοντας τις προσωπικές μου ανάγκες (να πειραματιστώ, να αντιδράσω, να δοκιμάσω τα όρια ή τις αντοχές μου), θα μου είναι πολύ δύσκολο να έρθω σε επαφή με τον Θυμό μου για να αποτινάξω από πάνω μου εσωτερικές ή εξωτερικές «πιέσεις» που μου επιβάλλονται από εξωγενείς παράγοντες …

 

Θα μου είναι πολύ δύσκολο να υποστηρίξω μια ανάγκη της Ψυχής που έρχεται στην επιφάνεια και διεκδικεί  χώρο για να λάμψει την Αλήθεια της…

Θα μου είναι πολύ δύσκολο να νιώσω τι πραγματικά «Θέλω», ώστε να εξαλείψω ή να εγκαταλείψω όλα αυτά που κατά βάθος ίσως «Δεν θέλω» αλλά να νομίζω πως θέλω…

 

  • Η Φαντασίωση - μας κρατά μακριά από την Επίγνωση.

Χωρίς την Παρουσία μας στα δρώμενα της πραγματικότητάς μας, οι «σπόροι» φυτρώνουν σωρηδόν και σύντομα η ανεξέλεγκτη «βλάστηση» θα κάνει τη Ζωή μας «ζούγκλα»… που εκτός από κακοπροαίρετα «φυτά» σύντομα θα αρχίζει να  φιλοξενεί και κακοπροαίρετα «πλάσματα»…

Αν φύγω από τη φαντασίωση και βιώσω τα Συναισθήματα μου εκεί υπάρχει Αλήθεια: όταν κλαίω – κλαίω, όταν θυμώνω -  θυμώνω. Δεν θυμώνω και γελάω, ούτε κλαίω όταν θυμώνω… Θύμωσες; Δες το. Ζήλεψες; Αποδέξου το. Φοβήθηκες; Άσε τα γόνατά σου να τρέμουν… Η συναισθηματική υπεκφυγή ή στασιμότητα δημιουργεί ασθένειες στο νου και στο σώμα… Όσο επιτρέπω στα συναισθήματά μου να εκφράζονται, εξαγνίζονται. Η Ενέργεια μου γίνεται πιο ρευστή, και το σώμα μου πιο φωτεινό.

 

  • Η Άρνηση να δεχθούμε πως όσο το δοχείο μας δεν έχει μείνει εντελώς άδειο, εξακολουθούμε να φιλοξενούμε το Κακό – σταματά τη διαδικασία κάθαρσης.

            Το Κακό για να παραμείνει στο Σώμα χρειάζεται Ψυχική Ενέργεια: θα στην πάρει, θα   εκδηλωθεί στη ζωή σου δημιουργώντας αρνητικές συνθήκες ή καταστροφικά      σενάρια (διαζύγια, ατυχήματα, χρεωκοπίες κλπ) που οδηγούν σε αρνητικά         συναισθήματα, και μέσω αυτών (αυτολύπηση, αυτοκριτική, ενοχές, θυμούς και       φόβους) θα τραφεί… Θα τραφεί, θα δυναμώσει, και θα ξεκινήσει έναν νέο Κύκλο          Ψυχικής Φθοράς για να παραμείνει στο …. «Παιχνίδι»…

            Τα τρία βασικά συναισθήματα που το Κακό χρησιμοποιεί για να μας ελέγχει είναι:

 

  • Η Λύπηση: όταν λυπάμαι το Κακό, του δίνω προσοχή και αξία, το σέβομαι…
  • Η Προσδοκία: αν ταχθώ μαζί του ή εθελοτυφλήσω στην Αλήθεια μου θα κερδίσω «κάτι» (συνήθως κάτι που επιθυμώ ή φαντασιώνομαι…)
  • Ο Φόβος: αν δεν υπηρετήσω το Ψέμα που με δίδαξαν, κινδυνεύω (να μείνω χωρίς δουλειά, χωρίς σύντροφο, χωρίς ασφάλεια, μπλα, μπλα, μπλα). Συνήθως υπακούω σε αόριστες, υποθετικές «απειλές» που δεν αντιστοιχούν καν σε βιώματα δικά  μου… Γιατί κάποιος που δεν έχει πεινάσει ποτέ να φοβάται την πείνα; Γιατί κάποιος που δεν έχει ταξιδέψει ποτέ να φοβάται τα καράβια ή τα αεροπλάνα;   

           

            Όσο αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε και να εκδηλώσουμε τα συναισθήματά μας, άθελά μας δίνουμε «χώρο» στο Κακό να υποσκάπτει τα θεμέλια της Ψυχικής μας Υγείας: μας σαμποτάρουμε…

 

            Η Ζωή μας είναι μια πολύτιμη Ευκαιρία για να «παίξουμε» με τα Δώρα που μας χάρισε ο Θεός και να ανακαλύψουμε μέσα από τη Χαρά και τη Δημιουργία το μεγαλείο του Εαυτού μας… Η ίδια όμως, δεν είναι Παιγνίδι… Η Ζωή δεν είναι Ρουλέτα, Πόκερ ή video game… Κάθε φορά που χάνουμε Ψυχική Ενέργεια δε λέμε: «πάμε άλλη μια παρτίδα – στην επόμενη θα κερδίσω»… Είναι «game over». Είναι Θάνατος. Μικρός; Μικρός. Μεγάλος; Μεγάλος. Ανάλογα την Ψυχική επένδυση.

 

1η Κόκκινη Γραμμή

 

Ότι έγινε – έγινε…

Ότι έχασα – έχασα.

Ότι πήρες – πήρες.

Μέχρι εδώ. Δεν μου παίρνεις άλλο…

 

Υπάρχει Όριο.

Το όριο δεν μπαίνει μόνο του. Ούτε το βάζει «κάποιος».

Το Όριο το βάζω εγώ. Μόνος μου.

 

Και δεν το βάζω την «κατάλληλη στιγμή» ή όταν «έρθει η ώρα».

Το βάζω αμέσως μόλις συνειδητοποιήσω την ανάγκη του.

Μόλις νιώσω την Αξία του Εαυτού μου, μόλις θελήσω πραγματικά να τον τιμήσω, να τον φροντίσω και να τον προστατεύσω από την Φθορά.

 

Παρατηρώ τα συναισθήματά μου, τα απελευθερώνω, τα φέρνω στο Φως και τα βιώνω, και όταν δεν επιτρέπω άλλο στο Κακό να διαβάλλει και να ακυρώσει τη Ζωή μου, τραβάω μια γραμμή για  την ενοχή, μια για τη λύπηση, μια για την προσδοκία και μια για το φόβο. Κλείνω το Κακό σ’ ένα τετράγωνο κουτί και το περιορίζω…

 

2η Κόκκινη Γραμμή

 

Το πετάω. Το θάβω. Το αφήνω. Πείτε το όπως θέλετε…

 

Αλλά  τ ε λ ε ι ώ ν ω με αυτό.

 

Όχι μεταφορικά. Όχι θεωρητικά. Όχι τυπικά.

Πραγματικά. Πρακτικά.

 

Πολύ συνειδητά δεν το αναπαράγω, δεν το επιλέγω, δεν το επιτρέπω.

Αν μιλούσα γι’ αυτό – δεν ξαναμιλάω. Αν έπαιρνα δύναμη μέσα από την αυτολύπηση – σταματάω τη γκρίνια, τα παράπονα, τη θυματοποίηση. Αν έπαιρνα ψυχική ενέργεια από τους άλλους με κατηγορίες, απειλές ή επιθέσεις – σταματάω αμέσως όλα όσα κάνω για να το εκδηλώνω.

 

Περιορίζοντας και πετώντας το Κακό από μέσα μου δίνω στον Εαυτό μου την Επιλογή να ζήσει. Κυριολεκτικά.

 

Γιατί έρχεται κάποτε η Στιγμή, που η Ψυχική μας Ενέργεια θα φτάσει σε ένα οριακό σημείο που ή θα μας πάει στην «επόμενη πίστα» ή θα μας βγάλει από το «Παιχνίδι».  Ή θα περάσουμε τη Γέφυρα για να συνεχίσουμε το Δρόμο ή θα πέσουμε στο Γκρεμό.

 

Τότε θα τεθεί το Ερώτημα: «Που θα παραδώσεις τη Δύναμη σου;»

                                            «Ποιόν Θεό θα υπηρετήσεις;»

 

 

 

 

Αν επιλέξεις να υπηρετήσεις την Ψυχή σου, θα γονατίσεις σε Αυτήν και κείνη θα εκδηλωθεί στη Ζωή σου με όλη της τη Λαμπρότητα. Και κάθε φορά που το επιτρέπεις, θα λάμπει και πιο δυνατά…

 

Αν επιλέξεις να υπηρετήσεις το Μυαλό σου και το Ψέμα σου τότε στη Ζωή σου θα εκδηλωθεί αυτό που επέλεξες. Και μάλιστα στο βαθμό που αρνήθηκες να το δεις…

Αν για παράδειγμα συγκρατούσες μέσα σου θυμό και κακία που αρνήθηκες να φέρεις στο Φως της Επίγνωσής σου, ο θυμός και η κακία θα κατακλείσει τη Ζωή σου στο βαθμό και στο μέγεθος που την κράτησες κρυφή… Σε ακραίες συνθήκες, αυτή η Επιλογή μπορεί να κάνει τη Ζωή αληθινή Κόλαση…

 



Όμως και σε αυτήν ακόμα την περίπτωση, η Κόλαση δεν είναι άλλο παρά μια ακόμα ευκαιρία Μεταμόρφωσης.

 

Αν η Ζωή με το Φως, τη Χαρά και την Δύναμή της δεν κατάφεραν ν’ ανθίσουν μια Κλειστή Καρδιά, στο άλλο άκρο ο πόνος, η φωτιά και το καμίνι θα την λιώσουν, θα την σπάσουν. Θα την ανοίξουν για να θελήσει. Για να διψάσει, και να ζητήσει το νερό της Ζωής..

 

 

 

Το Φως σέβεται τις Επιλογές, αλλά στο Σύμπαν του Θεού, μέσα από τη Σοφία και την Πρόνοιά Του, ακόμα και η Κόλαση είναι ένδειξη Αγάπης.

 

Είναι μια ακόμα Ευκαιρία…

 

Δαυίδ.

 

Μοιραστείτε το