ΕλληνικάEnglish

Η Λειτουργία του Νου: Τι είναι Αλήθεια και τι Ψέμα - Τι είναι Πραγματικότητα και τι Φαντασίωση

 Τετάρτη 22/1/2014


 

Μέρος 1ο: Ο Νους μας ένα μικρό Οικόπεδο…

 

Ας σας πω τι θα κάνουμε σήμερα – αυτή τη φορά θα φύγετε…

Σήμερα θα παίξουμε με το Μυαλό.

Αυτό που θεοποιούμε και μας αρέσει…

 

Σκεφτείτε ότι το τετράγωνο του δωματίου είναι ένας Μεγάλος Νους.

Έχει πάρα πολλές γνώσεις, πολλές ικανότητες, και είναι ένας Μεγάλος Νους.

Ας πούμε οτι είναι ο Θεϊκός Νους.

 

Κι εγώ την ώρα που γεννιέμαι, έρχομαι, και έχω ένα κομματάκι Νου – ένα Μικρό Τετραγωνάκι…

 

Αυτός είναι ο Νους μου. Ένα Τετράγωνο, μέσα στο οποίο κινούμαι…

Αυτό το Τετράγωνο έχει κάποια όρια. Ένα συγκεκριμένο Όριο.

Αυτό το Όριο, το καθορίζει η οικογένεια και η κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώνω.

 

Σαν να μου λέει ο Μπαμπάς και η Μαμά:

«Θα κινείσαι μέσα σε αυτό το Τετράγωνο. Εάν θελήσεις για οποιοδήποτε λόγο να το ανοίξεις (και να σπάσεις το Όριο) δεν μπορείς - υπάρχει μια Κόκκινη Γραμμή…

Εδώ μέσα θα ζεις, εδώ μέσα θα κινείσαι, εδώ μέσα θα σκέφτεσαι αυτό που σου λέμε, και εδώ μέσα θα συναισθάνεσαι…».

 

Ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει ο κάθε άνθρωπος, έχει το δικό του «τετράγωνο» μέσα στο οποίο ζει, με άλλα δεδομένα, και άλλα όρια…

 

Τον Νου δεν μπορείς να τον πιάσεις ούτε και να τον δεις, όμως γύρω από αυτόν τα Όρια μοιάζουν με αόρατες κορδέλες οι οποίες σχηματίστηκαν από πολύ νωρίς με την Απαγόρευση και την Επιβολή συγκεκριμένων όρων…

 

Αν για παράδειγμα ως παιδί είχες την περιέργεια να δοκιμάσεις κάτι άλλο (έξω από τα Όρια), υπήρχε ένα «μη»… Ήθελες να πειραματιστείς με κάτι διαφορετικό… κι άλλος περιορισμός… Ένας – δύο – τρεις – τέσσερις περιορισμοί…. Να’ το το Τετράγωνο σου…

 

Αυτό είναι αόρατο…

Και όταν μεγαλώσεις, δεν χρειάζεται πια  να σου βάζει κάποιος άλλος τους προορισμούς.

Έχεις μάθει μέχρι που «σε παίρνει»… και το κάνεις μόνος σου….

- «Μέχρι εκεί είμαι»…

 

Και αυτό είναι αόρατο. Δεν το βλέπεις…

Αν το ντύσεις και με ονομασίες («Ήθη», «Έθιμα», «Παραδόσεις», «Πεποιθήσεις», «Θρησκεία») ή ταμπέλες (ο «Συγγενής», ο «Φίλος»)… τότε αρχίζει και παίρνει υπόσταση…

 

Κάθε φορά που θα πρέπει να κάνεις κάτι για να βγεις από το Τετράγωνο, υπάρχει Όριο.

Και σταματάς. Για παράδειγμα…

- «Να ερωτευτώ μια Μουσουλμάνα;»…. Όριο… Σταματάω.

Πριν μερικά χρόνια ένας «Φτωχός» δεν μπορούσε να παντρευτεί μια «Πλούσια»…

Υπήρχε Όριο. Υπήρχαν Άγραφοι Νόμοι. Σιγά σιγά βέβαια αυτά τα στεγανά άνοιξαν, αλλά παλαιότερα υπήρχαν…

 

Αυτό είναι το Μυαλό: ένα Όριο – ένα Τετράγωνο που μέσα του ζούμε.

Μπορεί πλέον να μην υπάρχουν ο Μπαμπάς, η Μαμά, ή ο Δάσκαλος…. αλλά υπάρχουν οι «φωνές» τους μέσα στο μυαλό μας, και εμείς τις υπηρετούμε.

- «Ο Δάσκαλος θα έλεγε όχι».

- «Η Μαμά θα έλεγε όχι».

- «Ο Θεός θα έλεγε όχι»…

 

Οπότε… ζούμε μέσα σε ένα Τετράγωνο.

Η Ψυχική Ενέργεια όμως, είναι Ενέργεια…

Θα κινείται μέσα σε αυτό το Τετράγωνο συνέχεια, και θα παράγει πράγματα όσο αυτό (το Τετράγωνο) το επιτρέπει… Πότε θα χτυπάω το κεφάλι μου στον ένα τοίχο, πότε θα το χτυπάω στον άλλο…

 

Αυτό είναι το Μυαλό…

Είναι ένα Οικόπεδο. Ο διπλανός έχει άλλο Οικόπεδο, με άλλα δεδομένα….

Για μένα που γεννήθηκα στα Κάτω Πετράλωνα (ούτε καν στα Άνω…), το Οικόπεδο που μεγάλωσα είχε μια συγκεκριμένη κουλτούρα. Συγκεκριμένες σκέψεις και πεποιθήσεις.

Ο «Πλούσιος» ήτανε ο «Κακός», εκείνος που έβγαζε χρήματα, ο «Άτιμος».

Εμείς οι «Φτωχοί» και οι «Ταπεινοί», σε εμάς ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών…

Όρια….

 

Κάποιος που γεννήθηκε στην Κηφισιά… άλλο «Οικόπεδο».

Εκείνος λέει: «Κοίταξε να δεις, εγώ έχω μάθει να τα απλώνω τα Όρια μου – θέλω και το δικό σου Οικόπεδο…». Εκείνος τα ανοίγει τα Όρια. Έτσι έχει μάθει. Άλλα δεδομένα…

 

Οπότε, μέσα στο Μεγάλο Τετράγωνο του Θεϊκού Νου, υπάρχουν μικρότεροι νόες.

Όταν είμαι μέσα σε αυτό το Τετράγωνο, με τον δικό μου μικρό Νου, βλέπω το Νου του διπλανού μου (τον δικό μου δεν τον βλέπω - του διπλανού βλέπω πάντα) και κάνω συγκρίσεις: Κάποια πράγματα μου αρέσουν και θα τα ήθελα και γω, κάποια πράγματα δεν μου αρέσουν και τα κρίνω.

 

Οπότε, ο ένας Νους βλέπει τον άλλον…

Μυαλά, μυαλά, μυαλά, μυαλά, μυαλά, μυαλά…

Μυαλά που περπατάνε μαζί με το Τετράγωνο τους…

 

Πες ότι ερωτεύτηκες μια κοπέλα, αποφασίσατε να παντρευτείτε, και πάνω στο εξάμηνο που είναι ο γάμος και έχεις ορίσει ημερομηνία, έχεις στείλει προσκλητήρια κλπ – αλλάζεις γνώμη.

Και δεν θέλεις να παντρευτείς. Θέλεις να ακυρώσεις τον γάμο.

 

Ναι… αλλά «τι θα πούνε οι άλλοι;;;»… Όριο…

Δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις…!!!

Υπάρχουν κάποιοι άγραφοι νόμοι….Οπότε, ζεις μέσα σε αυτό.

 

Βέβαια, ο Νους για να στηρίζει αυτά τα όρια, και να μπορεί να ζει μέσα σε αυτά, χρειάζεται Ψυχική Ενέργεια. Όλη η Ψυχική Ενέργεια λοιπόν, πηγαίνει για να υποστηρίζετε το Τετράγωνο του Νου σας.

 

Οι Έλληνες και οι Τούρκοι.

Οι Χριστιανοί και οι Μωαμεθανοί.

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός.

Οικόπεδο και Οικόπεδο. Νους με Νου.

 

Παντρευόμαστε. και παίρνουμε το Οικόπεδό μας και το βάζουμε να συνορεύει με της γυναίκας μας, ή με του άντρα μας. Κι όταν αυτά τα δύο οικόπεδα, είτε με την σεξουαλική επαφή, είτε με την καθημερινότητα μας, μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο, χρειάζεται μετά να επαναπροσδιορίσουμε τα Όρια μας…

 

- «Όχι, εσύ θα μπεις μέσα στο Οικόπεδό μου. Θα ζεις με τους όρους μου»…

- «Όχι, δεν μπαίνω – να μπεις εσύ…»

 

Υπάρχει μια Μάχη, ποιος θα ζήσει που,  και ποιανού το Οικόπεδο θα υπερισχύσει…

 

- «Μα δε μου αρέσει το δικό σου… είναι βρώμικο, ανήλιαγο»..

- «Αυτό είναι - θα μπεις»…

- «Όχι, έλα εσύ στο δικό μου»…

 

Έχω δύο επιλογές…

 

  •  Διευρύνομαι…

 

Αρχίζω σιγά σιγά να ανοίγω τα όρια του Νου μου, και να δοκιμάζω καινούργια πράγματα.

Σε αυτή την περίπτωση, μέσα στο Οικόπεδό μου, αρχίζουν και μπαίνουν κι άλλα μυαλά… Γίνομαι ένας μεγαλύτερος Νους, που εμπεριέχει και άλλους νόες….

Εμπεριέχω αυτό το Νου: «Ξέρω πως σκέφτεσαι»….

Εμπεριέχω αυτό το Νου: «Ξέρω πως σκέφτεσαι»….

Εμπεριέχω αυτό το Νου: «Ξέρω πως σκέφτεσαι»….

Κι επειδή σε εμπεριέχω, έχω Δύναμη, και μπορώ να το χειριστώ…

Ανοίγω – ανοίγω – ανοίγω – ανοίγω … και κάποια στιγμή ρίχνω τα τείχη… κι αφήνω τον Θεό να περάσει μέσα μου… και γίνομαι Ένα με Αυτόν.

 

Ή… γοητεύομαι από το γεγονός που το δικό μου μυαλό εμπεριέχει όλα τα μικρότερα - άρα «σ’ έχω». Και φτάνοντας κάποτε ένα κλικ πριν ρίξω τα Όρια μου για να γίνω Ένα με τον Θεό, ξαφνικά θέλω να γίνω «Θεός στη Γη»… Γιατί;

- «Γιατί το’ χω το μυαλό σας…»

 

Ένας τρόπος λοιπόν να ξεπεράσω το μυαλό μου είναι να το φροντίζω, να το έχω όμορφο, καθαρό, και μόλις φτάσω στην περίμετρο του Θεϊκού Νου, να ρίξω τα τείχη μου και να αφήσω να εισβάλλει μέσα το Θείο… Το να αυξάνεις συνεχώς την Ενέργεια και να εμπεριέχεις, είναι μια διαδικασία – είναι ένα «άνοιγμα»…

Υπάρχει όμως και η δεύτερη εκδοχή...

 

  • Συρρικνώνομαι…

 

Να ζω μέσα σε ένα μικρό τετράγωνο, κι αντί να αυξάνω την Ενέργεια μου και να μεγαλώνω - να συρρικνώνομαι. Πότε συρρικνώνεται ένας Νους;

Όταν φοβάται. Αν τυχόν σε φοβίζω, αρχίζεις και μαζεύεις – κλείνεσαι…

«Φοβάμαι. Σφίγγω τα τείχη», όπως στον πόλεμο…

Συρρίκνωση – συρρίκνωση – συρρίκνωση. Φοβάμαι και κλείνομαι…

Και τα τείχη;;;; Τα στένεψα πάρα πολύ.

 

Στην ψυχιατρική όσο περισσότερο μαζεύεσαι και κλείνεσαι, επειδή «φεύγεις» από τον κόσμο, δεν έχεις επαφή με το περιβάλλον – έχεις συρρικνωθεί σε ένα μικρό κόσμο δικό σου – και το μόνο που μπορείς, είναι να φαντάζεσαι τον αληθινό κόσμο. Δεν είσαι σε επαφή με αυτόν. Φαντάζεσαι ότι πίσω από την πόρτα είναι το «θηρίο», φαντάζεσαι ότι κάποιος σε κυνηγάει… γιατί έχεις συρρικνωθεί και φοβάσαι. Αρχίζεις και μπαίνεις στην Παράνοια… Σπάνε τα Όριο και ο Νους καταρρέει. Η κατάρρευση του Νου, οδηγεί στο Ψυχιατρείο.

 

Άρα, δύο είναι οι επιλογές για τον Νου:

Ή θα μεγαλώνει και θα εμπεριέχει όλα τα μικρά μυαλά, ή θα συρρικνώνεται. 

Αυτό εννοούσα όταν έλεγα ότι για να μπορέσετε να κάνετε την Μετάβαση από το Νου στην Ψυχή σας, χρειαζόσαστε έναν καλό Νου. Οι Ηλίθιοι που φοβούνται, δεν πρόκειται να φτάσουν ποτέ στην Ψυχή τους.

 

Αυτός που συρρικνώνεται και φοβάται πιστεύει πάντα ότι του λένε οι άλλοι.

Αυτός που διευρύνεται, αμφισβητεί, δοκιμάζει, πειραματίζεται, ελέγχει… και μετά από δέκα, δεκαπέντε φόρες που κάνει το Πείραμα… αρχίζει και εμπιστεύεται…

 

Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν καλό Νου….

Δεν χρειαζόμαστε ηλίθιους ανθρώπους…

 

Διευρύνοντας συνεχώς το Νου σου, φτάνεις και πάλι (όπως και στην Συρρίκνωση) σε ένα σημείο που δεν μπορείς να πας παραπέρα…

Το επόμενο βήμα για να προχωρήσεις, είναι η Εμπιστοσύνη.

 

Ας δούμε λοιπόν τα Εμπόδια ανάμεσα στο Μυαλό και στην Εμπιστοσύνη….

 

Όταν εγώ ζω στο μικρό Τετράγωνο του Νου μου, το πώς είναι στο διπλανό Οικόπεδο δεν το γνωρίζω… Εμένα αυτό είναι το «σπίτι» μου – εδώ ζω. Αυτός είναι το Νους μου…

 

Άρα το πώς είναι στο διπλανό «σπίτι» δεν το ξέρω. Δεν το έχω σαν βίωμα. Δεν το γνωρίζω.

Άρα, μπορώ μόνο να το φαντασιώνομαι…

 

Έτσι, όταν με πλησιάζει ένας άλλος Νους (ένα άλλο Οικόπεδο) επειδή δεν τον εμπεριέχω, τον φαντασιώνω. Δηλαδή δημιουργώ μέσα στο μυαλό μου μια Εικόνα για αυτόν, βάσει ποιών δεδομένων;;;

 

Αυτών που έχω στο μυαλό μου – αυτών που ζω…!!

Και το ίδιο κάνει κι ο άλλος…

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, επικοινωνία ανάμεσα σε δύο μυαλά… δεν υπάρχει…!!

Δεν υπάρχει πραγματική επικοινωνία!

 

- Πότε υπάρχει επικοινωνία;

 

Όταν μέσα στον δικό μου Νου, εμπεριέχεται ο δικός σου…

Και δω έχουμε ένα ενδιαφέρον: Εγώ μπορώ να επικοινωνήσω μαζί σου – εσύ δεν μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου…

Τι λες τώρα;;;

 

Επειδή εμπεριέχω το Νου σου (είμαι μεγαλύτερος σε έκταση), μπορώ κατά 99% να σε «γνωρίζω» σα Νου. Αυτόματα βέβαια, μπορώ να σου «δίνω» όποια πληροφορία θέλω και να προγραμματίζω τον δικό σου Νου γιατί τον κατέχω..

 

Εσύ… μόνο να φαντάζεσαι μπορείς για μένα…

 

Σε αυτή την περίπτωση, μπαίνει ένα ερώτημα.

Εγώ που έχω έναν πιο διευρυμένο Νου και εμπεριέχω εσένα ως Νου (είσαι πιο χαμηλά στην κλίμακα) – τι κάνω με σένα;;;;

 

Χμμμ…

Εδώ μπαίνει το κριτήριο της Αγάπης….

Αν σε αγαπάω, σε σέβομαι και περιμένω να διευρυνθείς και εσύ.

Αν δεν σε αγαπάω, σε εκμεταλλεύομαι: «Αφού έχω το νου σου, μπορώ να σε κάνω ότι θέλω»…

 

Προσέξτε τώρα μια πάρα πολύ σημαντική διάφορα.

Εάν εμπεριέχω το Νου σου, τότε σημαίνω και ότι σε αγαπάω.

Αν δεν εμπεριέχω το Νου σου, αλλά θέλω την ενέργεια του, τότε θα πρέπει με κάποιον τρόπο να τον γοητεύσω τον Νου σου … να τον πάρω στα χέρια μου…

Όχι να τον εμπεριέχω – αλλά να τον ελέγχω… 

 

- Πως μπορώ να πάρω τον Νου σου στα χέρια μου; Πώς να σου πάρω την πολύτιμη ενέργεια του;

 

Με μια λέξη: Αν τον γοητεύσω

 

Αν γοητεύσω το Νου σου και τον μαγνητίσω – τότε θα τον έχω.

Εάν μπορέσω να δημιουργήσω ένα Είδωλο που εσύ σκέφτεσαι για σένα ότι εγώ είμαι, και αυτό το Είδωλο είναι απαραίτητο για εσένα – τότε «σ’ έχω»…

Έτσι, το γεγονός ότι θέλω το Νου σου, με οδηγεί να ψάξω και να βρω το αδύνατο σημείο σου – δηλαδή να βρω ποιο Είδωλο θέλεις να προσκυνάς.

Εάν ψάξω και βρω «Ποιόν θεό προσκυνάς» σαν Είδωλο, και σου παρουσιαστώ σαν το Είδωλο – «σ’ έχω»…

 

Έτσι, ξεκινά η Μάχη ανάμεσα σε δύο Νόες…

Προσέξτε, σε αυτήν την περίπτωση δεν τον εμπεριέχω τον Νου, γιατί αν τον εμπεριέχω δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο…

Αν όμως δεν τον εμπεριέχω, και θέλω να σου παίρνω συνέχεια ψυχική Ενέργεια τότε το ζητούμενο είναι να μαγνητίσω το Νου σου.

 

Δύο Νόες σε Μάχη: ποιος θα γοητεύσει ποιόν…

Ψάχνει ο ένας το αδύνατο σημείο του άλλου.

Και εκεί καταλαβαίνετε γιατί μπορεί να είστε με κάποιον ενώ στην ουσία δεν θέλετε να ήσαστε, ή γιατί δεν μπορείτε να χωρίσετε, ή ενώ ξέρετε ότι σας κάνει κακό δεν μπορείτε να φύγετε ούτε ο ένας ούτε ο άλλος.

 

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός…

Εσύ με την Ενέργειά σου γίνεσαι το Είδωλο που θέλει ο άλλος – και το αντίστροφο…

Και είμαστε σε μια Μάχη: «Αν φύγω μακριά σου, δεν θα ξαναβρώ το Είδωλο…».

 

Έτσι λοιπόν, στις σχέσεις που στηρίζονται στο Μυαλό και στην Μάχη δεν υπάρχει Αγάπη.

Στηρίζονται μόνο στο Είδωλο που σου καλύπτω με την Ψυχική μου Ενέργεια.

Αν σου μαγνητίσω τον Νου και στον πάρω, τότε θα με ακολουθείς…

Αν σου γίνω απαραίτητος… τελειώσαμε…

 

Κοιτάξτε τώρα…

Όταν τσακώνονται δύο Νόες, δεν μπορεί να υπάρξει νικητής.

Γιατί ο Νους χρειάζεται τον άλλον Νου - και το αντίστροφο.

Ο Θύτης χρειάζεται το Θύμα – δεν γίνεται διαφορετικά…

Αλλά και οι δύο χάνουνε…

 

Το Μυστικό είναι πως θα μαγνητίσω το Νου σου…

Και γι’ αυτό παίζεται όλο το Παιχνίδι του Χειρισμού..

Όταν ένα παιδί γίνεται χειριστικό, γίνεται γιατί θέλει να μπορέσει να πάρει το μυαλό του Μπαμπά και της Μαμάς και να τραβήξει την προσοχή…

«Σε χειρίζομαι»…

 

«Σε χειρίζομαι» σημαίνει ότι χρησιμοποιώ όλη μου την Ψυχική Ενέργεια για να γίνω το Είδωλο που εσύ θέλεις – άρα θα σου παρουσιάζω ένα Ψέμα, και δεν θα σου παρουσιάζομαι ως Αληθής.

 

Κοιτάξτε την παγίδα.

Εάν θέλω να πάω αριστερά και το Είδωλό σου θα ήθελε να πάει δεξιά, θα πάω δεξιά για να γίνω το Είδωλο σου για να «σ’ έχω»…

Και δεν πάω στην Ειλικρίνεια μου – πάω στο Ψέμα μου.

 

Μπαίνει λοιπόν ένα ερώτημα…

- Τι κάνω με το Μυαλό μου;;;

 

Ή του επιτρέπω να διευρυνθεί, ή επιλέγω αυτό το μικρό Τετράγωνο στο οποίο ζω να γίνει σημαντικό για κάποιον άλλον…

 

Αν εγώ θέλω να έχω μια γυναίκα όμορφη και σπάνια, γιατί αυτό μπορεί να μου δίνει Αξία, τότε η γυναίκα μου θα προβάλλεται συνεχώς σαν όμορφη και άξια.

Αυτό εμένα θα μου μαγνητίσει το Νου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να την αφήσω ποτέ.

Άσχετα αν την αγαπάω ή όχι, άσχετα αν οι ενέργειες μας είναι συμβατές, άσχετα αν αυτή η σχέση με ανεβάζει ή όχι… Σε έναν απλό τσακωμό, αν παρατηρήσετε θα δείτε ότι όλη η Μάχη μεταξύ δύο μυαλών είναι πως θα πείσεις το άλλον ότι εσύ έχεις δίκιο. Στην ουσία, προστατεύεις ένα Είδωλο.

Οπότε, δύο επιλογές…

 

Όσο διευρύνω τον Νου μου, τόσο μικρότερος νιώθω απέναντι στο Θείο – γιατί τότε μπορώ και εκτιμώ την Απειρότητά Του… Έχω πιο ανοικτό μυαλό, είμαι πιο παρατηρητικός, και μπορώ να εκτιμήσω τη δυσκολία όλου αυτού… Εκτιμάς την Ισορροπία, την Αρμονία και την Σοφία των πραγμάτων… Μια καταστροφή, δεν την βλέπεις πια σαν καταστροφή…

Όταν είσαι συρρικνωμένος και μαζεμένος και κάποιος σου χτυπάει την πόρτα, φαντάζεσαι ότι είναι κλέφτης. Αν ανοίξεις όμως την πόρτα… μπορεί να είναι η γυναίκα ή ο άντρας που περίμενες…

 

Αν ανοίξεις την πόρτα…

Αν μείνεις στο Τετράγωνό σου κλειστός, μόνο φαντάζεσαι…

Όσο όμως διευρύνεσαι και γίνεσαι πιο Σοφός, βλέπεις τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Μπορείς να κατανοείς πως σκέφτεται ο άλλος – τον «διαβάζεις»…

Με έναν διευρυμένο Νου, απλά ακουμπάς κάποιον με το χέρι σου και αμέσως μεταφέρεται όλη η «πληροφορία»…

 

 - Και τι κάνω τώρα με αυτή;;

 

Η διεύρυνση του Νου, είναι μια πολύ εσωτερική δουλειά. Έχει φόβο, έχει πόνο…

Γιατί χρειάζεται συνεχώς να διευρύνεις τα όριά σου…

«Θέλω να δοκιμάσω αυτό, αλλά φοβάμαι… Φοβάμαι γιατί ανοίγει μια πόρτα στο Άγνωστο».

Αν φοβάσαι και το δοκιμάσεις, και περάσεις μέσα από την διαδικασία αυτή, εκείνη τη στιγμή ανοίγεις λίγο το Όριο σου. Κι επειδή φοβήθηκες, αλλά τελικά τόλμησες να υποστηρίξεις το θέλω σου, αποκτάς Εμπιστοσύνη… Μετά, όταν θα δεις έναν φοβισμένο Νου, επειδή το έχεις περάσει, το νιώθεις, λες: «Ok, φοβάσαι..»…

 

Αυτό εννοώ, όταν λέω ότι ένας Νους που διευρύνεται, διευρύνεται, διευρύνεται… και που έχει μεταβολίσει όλα αυτά τα συναισθήματα του Φόβου, του Άγχους, και της Ανασφάλειας… δεν μπορεί να κάνει κακό σε έναν Νου που εμπεριέχει….!!!

Δεν μπορείς να του κάνεις κακό γιατί έχεις περάσει από αυτά τα στάδια, και ξέρεις πως νιώθει…

 

Όταν όμως δεν τον εμπεριέχεις (δεν έχεις περάσει τη διαδικασία της διεύρυνσης) αλλά είσαι ένας Δυνατός Νου – ένα Μεγάλο Τετράγωνο – και βλέπεις δίπλα σου ένα μικρότερο τετράγωνο, λες: «Εγώ θέλω και αυτού την Ενέργεια»… και προσπαθείς να τον μαγνητίσεις για να τον ελέγξεις και να του πάρεις την Ψυχική του Ενέργεια…

 

Όσο το Τετράγωνό σας δεν διευρύνεται – για να πλησιάσει τον Θεϊκό Νου – τόσο είστε μέσα την Φαντασίωση…

 

- Γιατί;

 

Γιατί για το υπόλοιπο του Οικοπέδου, μόνο να το φαντάζεστε μπορείτε.

Δεν το έχετε περπατήσει!

Ξέρεις πως είναι το  κέντρο του σαλονιού, αλλά η γωνία πως είναι;;;

Μου λες;;; Δεν ξέρεις πως είναι… Ξέρεις;;; 

- «Όχι, αλλά επειδή ξέρω πολλά, έχω λίγες πιθανότητες λάθους. Μάλλον έτσι είναι»…

Κι αρχίζεις να περιγράφεις τη Φαντασίωση…

 

Έτσι λοιπόν βάλτε σαν υπόθεση εργασίας, ότι έχετε μεν έναν καλό νου, αλλά περιορισμένο.

Γιατί ο Νους σας είναι περιορισμένος… Και αυτό εννοούσα πριν από λίγο καιρό, όταν έλεγα ότι όσο ο νους είναι περιορισμένος, είσαι βλάκας… Μπορεί να είσαι πιο έξυπνος από έναν άλλον που έχει πιο μικρό νου – δηλαδή λιγότερες εμπειρίες - αλλά παραμένεις βλάκας…

Γιατί αυτό που κάνει την διαφορά είναι οι εμπειρίες.

Εσύ έχεις 100 βιώματα, εκείνος 10. Άρα η εμπειρία εκείνου είναι μικρότερη και γνωρίζει λιγότερα, κι εσύ σε σύγκριση με αυτόν θεωρείς ότι είσαι έξυπνος…

Σε σχέση όμως με τον Θεϊκό Νου… είσαι βλάκας…

Πιο βλάκας – πεθαίνεις!!!

 

Κι εκεί είναι η μεγάλη παγίδα…

Όσο εσύ έχεις 100 βιώματα και συγκρίνεσαι με του νόες που έχουν 10 (βιώματα), από την σύγκριση θεωρείς ότι είσαι έξυπνος…

Μέχρι να φτάσεις το Όρια του Νου σου ένα «κλίκ» πριν από τον Θεϊκό – είσαι βλάκας.

Απλά είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους.

 

Ή Σοφός θα είσαι… Ή Βλάκας…

Έξυπνος δεν μπορείς να είσαι.

Τεράστια διαφορά…

 

«Έξυπνος» είμαι σε σχέση με σένα…

Αλλά όσο όμως δεν έχω φτάσει τα όρια του Νου μου λίγο πριν το Θείο (όπου θα είμαι έτοιμος να τα παραδώσω) – είμαι Βλάκας…

Φαντασιώνομαι την Αλήθεια – δεν την γνωρίζω.

Η Αλήθεια είναι Βίωμα – δεν μπορείτε να τη γνωρίσετε με το Νου…

 

Σήμερα λοιπόν, τι λέμε;;;

Ότι ζείτε σε ένα μικρό Τετράγωνο.

Μπορεί βέβαια το δικό σου «Οικόπεδο» να είναι μεγαλύτερο.

Μπορεί να είσαι μεγαλοκτήμονας του Νου, και να έχεις δέκα στρέμματα…

Κι εγώ να έχω ένα. Και τι σημαίνει αυτό;;

Σημαίνει πως μέσα στον κόσμο θα είσαι σε καλύτερη θέση από μένα.

 

Κι έτσι έχεις να επιλέξεις. Τι;;;; Τι ζητάς;;;

Ζητάς να είσαι «αρχηγός επί της Γης»; Τότε είναι αρκετό…

Αν αυτό είναι ζητούμενο, τότε το Είδωλό σου θέλει να είσαι πιο «Έξυπνος» από τους άλλους. Αυτό είναι για το Μυαλό…

 

Και πάνω σε αυτό βασίστηκαν πολλές τεχνικές «αυτοβοήθειας», εναλλακτικές προσεγγίσεις, και άλλες τέτοιες βλακείες (που δεν θα το σχολιάσω) και λένε τι;;;

Ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση, να το δούμε…

 

Ας πούμε πως έχω ένα «Οικόπεδο» κι έχω βάλει μέσα δέκα Πεποιθήσεις, και γύρω γύρω τα Σύνορά μου (τα Στερεότυπά μου δηλαδή), και αυτό που πιστεύω, αυτό συμβαίνει και στην πραγματικότητά μου. Εγώ όμως με το μυαλό μου, ζηλεύω το διπλανό «οικόπεδο»: γιατί να έχω Lada, θέλω να έχω Mercedes, γιατί να έχω σπίτι 80 τμ, θέλω να έχει κήπο και πισίνα…  

 

Έρχεται λοιπόν ο Βλάκας, και λέει: «Κοίταξε να δεις, εσύ αυτό που χρειάζεσαι είναι να αλλάξεις Πεποιθήσεις (αμερικανιές τύπου «Άλλαξε τρόπο σκέψης – άλλαξε ζωή»).

- Δουλεύει;

 

Ναι, βέβαια δουλεύει…

Αυτό που κάνω είναι να πάρω τη «βαλίτσα» μου από αυτό το «οικόπεδο» και πάω στο διπλανό… Κι επειδή μετά θα κάνω σύγκριση των δύο οικοπέδων, θα πω: «Καλύτερα είναι εδώ!»… Αλλά πάλι σε Οικόπεδο θα μένω….

Άλλαξε τίποτα;;;  Τίποτα δεν άλλαξε…

 

Θα έρθει το άλλο βιβλίο και θα σου πει: «Κάνε τα όνειρά σου πραγματικότητα»…

Μμμμ… για να δούμε! Τα Όνειρα από πού έρχονται;

 

Υπάρχει το Όνειρο της Ψυχής: «Θέλω να γίνω ψαράς» και το Όνειρο του Μυαλού: «Θέλω να γίνω πετυχημένος εφοπλιστής». Το Μυαλό βάζει εύσημα και σε ανεβάζει ψηλά στην Πυραμίδα… Αν τώρα εγώ δεν έχω βρει την Ψυχή μου να μου πει ότι θέλω να είμαι Ψαράς, θα δανειστώ από το διπλανό ή κάποιο άλλο οικόπεδο, «τι είναι καλό»…

- Εσείς ποιόν  προσκυνάτε;;

- Έναν «Εφοπλιστή»…

- Α, πολύ ωραία… Αυτό θα έχω σαν «όραμα». Αυτόν θα προσκυνήσω κι εγώ…

 

- «Ναι, ρε» σου λέει το βιβλίο «ότι θες μπορείς να κάνεις. Ότι σκεφτείς γίνεται»…!!!

- Ωραία, εκεί θα πάω. Αυτό είναι το «καλό» οικόπεδο. Εκεί θα μείνω»..

Άντε τώρα να μαζέψεις τα «μπαγκάζια» σου… να πας στο οικόπεδο του «Εφοπλιστή».

Τεράστια πορεία. Τρομερή προσπάθεια… Και μόλις το πετύχεις (γιατί θα το πετύχεις – θα σου βγει η Παναγία βέβαια, αλλά θα το πετύχεις), θα πεις: «Εγώ γιατί δεν νιώθω καλά;;»

- Γιατί είσαι σε λάθος Οικόπεδο! Ψαράς ήθελες να γίνεις. Αλλά έβαλες στο μυαλό σου κάτι άλλο…

 

Το ερώτημα είναι: «Από που έρχεται το θέλω σου;».

 

Σε κάποια από τις ομάδες που παρακολουθούσα όταν ήμουν νέος στην Πορεία μου, γνώρισα μια κοπέλα που όταν κάποτε μας ρώτησε ο «Δάσκαλος» για τα θέλω μας, εκείνη είπε: «Θέλω να ντύνομαι όμορφα, να έχω χρήματα, και να με κοιτάνε όλοι».

Αυτό το «θέλω» όμως ερχόταν από τη ζήλεια της. Δεν ερχόταν από την Ψυχή.

 

Έρχεται λοιπόν ο «δάσκαλος» του Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού και της λέει:

- «Επειδή μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε, γράψε κοπέλα μου σε ένα χαρτί τις 10 στερητικές πεποιθήσεις που δεν σου επιτρέπουν να είσαι αυτό που θέλεις, και δίπλα γράψε τις 10 θετικές»…

 

- «Ωραία, από σήμερα είμαι μια όμορφη γυναίκα. Είμαι πλούσια. Όλοι οι άντρες με θέλουν»

Κι άρχισε αυτή να το λέει κάθε μέρα…

Απ’ τη ζήλεια της…

 

Ρε, αφού δεν έχει βρει το πραγματικό «θέλω» της, δεν έχει ακουμπήσει την Ψυχή της,  γιατί παίζεις με το νου της;;;

- «Ναι αλλά άμα πω στο νου ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα – εκείνος γοητεύεται»…

 

Γιατί ο νους θέλει Δύναμη - του αρέσει…

 

Ε, σας πληροφορώ ότι δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα….

Μπορείτε να κάνετε τόσα, όσα kw κουβαλάει η Ψυχή σας…

Αν είσαι μικρή Ψυχή, και έχεις 10 kw, μπορείς να φτιάξεις σπίτι ισογείου.

Αν είσαι μεγάλη Ψυχή, και έχεις 100 kw, μπορείς να φτιάξεις πολυκατοικία.

 

Δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα. Αυτές είναι βλακείες…!!!

Αλλά αρέσει στο Νου να του λες ότι είναι δυνατός και μπορεί να κάνει τα πάντα.

 

Ο Νους δεν μπορεί να δημιουργήσει. Η Ψυχή μπορεί να δημιουργήσει.

Ο Νους μπορεί να διαχειριστεί την Ενέργεια της Ψυχής.

Ο Νους δεν δημιουργεί Ενέργεια – διαχειρίζεται Ενέργεια…

Το καταλαβαίνετε;;;;;

 

Οι Βλάκες όμως, θέλουν να πιστεύουν πως «Ότι οραματιστείς γίνεται»…

Ωραία ρε, οραματίσου… κάνε μια Εικόνα…

Τι υλικό θα βάλεις μέσα;;;

- Ψυχική Ενέργεια…

 

Κι επειδή η Ψυχική Ενέργεια του Θεού είναι ανεξάντλητη, μπορεί και δημιουργεί Κόσμους.

Εσένα που είναι μια μικρή λιμνούλα, τι μπορείς να κάνεις με την Ψυχική σου Ενέργεια;

- Μια αποθήκη.

 

Αν όμως εγώ σε πείσω πως είσαι Θεός, κάθε μέρα θα έρχεσαι εδώ, θα σου δίνω και τη «συνταγή», θα σου λέω ότι μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, και θα ξανάρχεσαι…

Αν δεν το πετυχαίνεις, θα σου λέω:

- «Δεν το πίστεψες πολύ… Χρειάζεται να προσπαθήσεις κι άλλο – εσύ φταις!». 

- «Μα, αφού το’ λεγα κάθε μέρα – είμαι όμορφος, είμαι όμορφος, είμαι όμορφος – και δεν έρχεται καμία να με πάρει αγκαλιά…».

- «Ε τότε θα έχεις και κάποια άλλη περιοριστική πεποίθηση. Πρέπει να τη βρούμε»

Άντε πάλι απ’ την αρχή…

 

Άρα, με το Μυαλό μπορείτε να βρείτε πέντε χιλιάδες τεχνικές να παίζετε.

Αλλά αν δεν έχετε Ψυχική Ενέργεια, ούτε βήμα δεν πάτε….

Πάμε παρακάτω - κλείνει η παρένθεση.

Αυτό ήταν για τους Ηλίθιους…

 

Ας μπούμε τώρα λίγο στην Πνευματικότητα..

 

(Η Συνέχεια αύριο…)

 

 

 

 

 

 

 

 

Μέρος 2ο: Tο Τιμόνι της Ψυχής…

 

 

Ας μπούμε τώρα λίγο στην Πνευματικότητα..

 

Εάν είστε σε ένα πλοίο, ο Νους είναι το Τιμόνι.

Αυτός που κρατάει το Τιμόνι – είναι η Ψυχή…

Όταν η Ψυχή λέει «Αριστερά», ο Νους είναι το Εργαλείο εκείνο που κάνει όλο το πλοίο να πηγαίνει αριστερά.

 

Ο Νους δηλαδή, είναι ο Υπηρέτης μιας Εντολής. Αυτή είναι η δουλειά του.

Το ερώτημα είναι: «Ποιος δίνει Εντολή στο Νου».

Αυτοί που θεοποιούν τον Νου, είναι αυτοί που ποτέ δεν έχουν βρει την Ψυχή τους.

 

Είναι μες το Νου (χωρίς να κρατάνε την Ψυχή τους) και λένε:

- «Τι θέλω απ’ τη ζωή μου;» (με τι δεδομένα ρωτάνε; Με αυτά που του έχουν δώσει), «Θέλω να είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω».

 

Ένα δεδομένο: Ελευθερία. Άλλο δεδομένο;

- «Ναι, επίσης όμως θα ήθελα να υπηρετήσω και τον μπαμπά μου που μου λέει τριάντα χρονών να παντρευτώ. Και την μαμά μου, που λέει να μπορέσω κάνω κι ένα παιδί»…

 

Όλα αυτά όμως πρέπει να τα βάλεις στο μπλέντερ εσύ…. Και ψάχνεις να βρεις μια γυναίκα που να καλύπτει και τις τρεις αντικρουόμενες επιλογές του Νου…

Και να είσαι ελεύθερος να κάνεις τη ζωή σου.

Και να έχεις μια γυναίκα που να σε σέβεται και να σε αγαπάει…

Και να κάνεις και δύο παιδία που να μεγαλώνουν καλά…

Αντικρουόμενα….

 

Αν είσαι μες το νου σου, συνεχώς θα συγκρούεσαι… Θα είσαι σε διλλήματα.

Και άντε και βρίσκεις μια γυναίκα που σε αφήνει να κάνεις ότι θέλεις. Και θέλει και παιδιά.

Κι αν θέλει κι εκείνη να ζει ελεύθερη. Ποιος θα μεγαλώσει τα παιδιά;;;

 

Τι ν’ αποφασίσεις;;;

Μέσα στο Νου – δεν μπορείς να αποφασίσεις…

Μαύρο ή Άσπρο;  Αυτή τη δουλειά που μ’ αρέσει, ή την άλλη που μου δίνει χρήματα;

Δεν μπορείς ν’ αποφασίσεις με το Νου σου.

Γιατί δεν αποφασίζει ο Νους – ο Νους εκτελεί.

Κι αυτός που κρατάει το Τιμόνι κι αποφασίζει (δηλαδή η Ψυχή)…λείπει….

 

Είσαι μεσ’ τη θάλασσα, κι ανάλογα με τα κύματα πας… μία δεξιά, μία αριστερά, μια ευθεία.

Ο Νους μέσα στην τρικυμία, δεν ξέρει τι να κάνει. Δεν ξέρει που να πάει… πάει όπου πάνε τα κύματα. Και λέει ο Νους:

 

- «Δηλαδή αν δεν είχα την τρικυμία, δεν θα είχα διλλήματα…!!! Οπότε… θα ασχοληθώ με τα κύματα….».

 

 

Κι ασχολείται ο Νους με τις εξωτερικές συνθήκες…

- «Έρχεται καταιγίδα»…

 

Πως θα γίνει να μην έρθει η καταιγίδα;

Πως θα γίνει να μην θυμώσω; Πως θα γίνει να μην συμβεί εκείνη  η χρεοκοπία; Πως θα γίνει να μην συμβεί εκείνο το κακό;

 

- «Αν δεν έχω τρικυμία, δεν θα πηγαίνω μία αριστερά, μια δεξιά. Θα βρω μια κατεύθυνση»…

 

Κι ασχολείστε όλοι με τις εξωτερικές συνθήκες. Γιατί έτσι ηρεμεί ο Νους σας…

Γιατί κάποια στιγμή θα τρελαθείς:

- «Θέλω μια κατεύθυνση. Ψάχνω να βρω έναν Αφέντη. Κάποιον να πιάσει το Τιμόνι»…

 

Πολύ ωραία…

Κι αφού δεν έχω βρει τον Καπετάνιο – δηλαδή την Ψυχή μου – τι κάνω;;;

 

Βάζω κάποιον άλλον. Καλώς ήρθατε στην Παράνοια. Λες:

- «Εσύ γνωρίζεις αντί εμού που να πάω;»

- «Ναι γνωρίζω» λέει αυτός…

- «Δηλαδή εγώ (που ζω στο Νου μου) δε χρειάζεται πια ν’ ασχοληθώ με το Δίλλημα, γιατί κάποιος άλλος θ’ αποφασίζει… Τι ωραία…!!».

 

Κι έτσι, στη ζωή σας ψάχνετε να βρείτε κάποιον να πάρει το Τιμόνι σας…

Να του παραδώσετε την Ευθύνη σας, και να σας οδηγεί…

Αυτό το κάνετε σε κάθε τομέα της ζωής σας…

Κι έρχεται τώρα από την άλλη πλευρά, ο Πειρατής, που θέλει να σου πάρει το Πλοίο (γιατί πειρατεία είναι – θέλει να πάρει το πλοίο σου), και σου λέει:

- «Αν μου δώσεις το Τιμόνι σου, θα σου δώσει ηρεμία. Αυτό δε θέλεις;; Να είσαι ευτυχισμένος και ήρεμος δε θέλεις;»…

- «Ναι αυτό θέλω» λέει ο Νους

 

Και τότε έχεις δύο Επιλογές. Γιατί δύο έχεις– δεν έχεις κάτι άλλο…

Ή με τον Θεό, ή με τον Διάβολο…

Σε ποιόν θα δώσεις το Τιμόνι;

 

Στη σχέση, στη δουλειά, στην πολιτική, σε κάθε επιλογή…

- «Θα ήθελα κάποιον να αναλάβει την Ευθύνη»… γιατί έτσι ο Νους μου ηρεμεί…

 

Ναι, αλλά που θα σε πάει; Τι κατεύθυνση να σου δώσει; Αυτό είναι το ζητούμενο….

Ποιο ζητούμενο; Το δικό σου (ίσως)…

Έλα όμως που το ζητούμενο του Νου δεν είναι η Κατεύθυνση…

Το ζητούμενο του Νου είναι «να ηρεμήσει»…

Δεν νοιάζεται ο Νους  αν θα πάει στην Ψυχή σου…

Το μόνο που τον νοιάζει είναι να υπάρξει για λίγο ηρεμία στη Θάλασσα…

 

Οπότε, έρχεται το Κακό προσωποποιημένο – με ότι θέλετε - και σας λέει:

- «Αν μου δώσεις το Τιμόνι, δεν θα έχεις να ανησυχείς για τίποτα πια… Θα ξαναγίνεις παιδί»…

 

Όταν κάποιος σας πλησιάζει για να σας πάρει το Τιμόνι, σας τάζει κάτι. Τι;;;

Αυτό που εσείς έχετε μέσα στο μυαλό σας. Δηλαδή, γίνεται το Είδωλο που έχετε ανάγκη. Σας παίρνει το Τιμόνι, κάνει Πειρατεία στο Πλοίο σας, και το πάει όπου θέλει…

 

Στην αρχή ηρεμείς, λες: «Άλλος έχει το Τιμόνι, μπορώ να ξεκουραστώ. Μπορώ να πάω λίγο να κοιμηθώ…». Εκείνος το πάει όπου θέλει… Κι όταν «ξυπνήσεις» και πεις:

- «Μα καλά… που μ’ έφερες εδώ;;; Εδώ είναι Κόλαση!», εκείνος θα σου απαντήσει:

- «Γιατί κάναμε καμιά συμφωνία που θα σε πάω; Ηρεμία μου ζήτησες. Σου την έδωσα. Δε σου είπα που θα σε πάω…»..

 

Τώρα πρέπει να κολυμπήσεις μόνος σου…

 

Άρα, αν κάποιος μπήκε στο μυαλό σας, σας έδωσε μια Προσδοκία και σας πήρε το Νου.

Έχοντας λοιπόν έναν Νου που υπηρετεί έναν «απρόσωπο καπετάνιο», πηγαίνετε όπου θέλει εκείνος, και έχετε βεβαίως και τις αντίστοιχες συνέπειες…

 

Τι θα κάνουμε λοιπόν σήμερα;;; Θα κάνουμε Εγχείρηση….

Θα πρέπει να ανοίξω το κεφάλι σας, και να πάρω από μέσα αυτόν που εσείς βάλατε σαν «οδηγό»…

 

Το ερώτημα είναι: «Ποιος το θέλει;»…

Γιατί; Γιατί αν σου πάρω τον «οδηγό» απ’ το κεφάλι σου – θα μπεις σε τρικυμία…

Τα πράγματα θα  χειροτερέψουν…

Γιατί τώρα που είναι «άλλος» στο Τιμόνι, εσύ κοιμάσαι στο Αμπάρι…

 

Όταν εμφανίζεται το Καλό δε λέει ποτέ: «Δώσε μου το Τιμόνι σου». Το Καλό λέει:

- «Ξύπνα, να αναλάβεις εσύ το Τιμόνι σου. Ανέλαβε την Ευθύνη της Ζωής σου, και δώσε Κατεύθυνση»…

- «Όχι» λες εσύ «είναι δύσκολο»…

 

Γι’ αυτό και οι ξεσκισμένες οι «προσευχές» του στυλ: «Θεέ μου, πάρε τη ζωή μου στα χέρια σου και οδήγησέ με» δεν εισακούγονται… Δεν θα το έκανε ποτέ ο Θεός αυτό

Ο Θεός δε θέλει δούλους. Θέλει υπεύθυνους ανθρώπους που αποφασίζουνε…

Δεν τον ενδιαφέρουν το Θεό αυτές οι «προσευχές» - είναι άγνωστος Κώδικας για Εκείνον…

 

Ο «άλλος» όμως που τον ενδιαφέρουν, λέει: «Ωπ… εδώ έχουμε ένα Θύμα. Κάποιον που δεν θέλει να κάνει Επιλογές στη ζωή του, και θέλει να παραδώσει το Τιμόνι του».

Και εμφανίζεται. Και λέει: «Εγώ είμαι αυτός που ζήτησες»….

 

Ο Θεός θέλει να σε ξυπνήσει από το Αμπάρι, να σε ανεβάσει απάνω, να σου πει:

- «Κοίτα τα Κύματα. Και μη φοβάσαι. Πάρε το Τιμόνι και οδήγα. Κι αν το κάνεις, θα έχεις Εμένα ως Οδηγό. Γιατί τιμάω τους ανθρώπους που τιμάνε τη Ζωή και παίρνουν το τιμόνι στα χέρια τους».

 

 

 

 

 

Το ενδιαφέρον είναι, ότι αν έρθω εγώ και ζητήσω από αυτόν που κοιμάται να του τραβήξω το «αφεντικό» του, θα ξυπνήσει κατευθείαν από το Αμπάρι και θα μου πει:

- «Τι κάνεις ρε;;; Παίρνεις το αφεντικό μου;»…

 

Το Αφεντικό δεν έχει μορφή. Είναι μέσα στη ζωή σας…

Μπορεί να είναι ο άντρας σας, η γυναίκα σας, η δουλειά σας, η σχέση σας, οι επιλογές (που εσείς νομίζετε ότι θα δίνανε «μια ηρεμία»)… ότι φανταστείτε… ο Θεός κι η Ψυχή σας…

 

- «Να πάρω αυτόν που αποφασίζει – που δεν είσαι εσύ;;;»

 

Εσείς όμως που έχετε υπηρετήσει πολλά χρόνια αυτό το «αφεντικό», κι έχετε γίνει ένα με αυτό, νομίζετε πως παίρνοντας το «αφεντικό», παίρνω και εσένα…

 

Έτσι, όταν ήρθε ο Κύριος στη Γη, πριν από 2.000 χρόνια και είπε: «Εγώ ήρθα να σας δώσω την Βασιλεία των Ουρανών»… θέλησε να μας δώσει την Κατεύθυνση της Ψυχής …

Κι όταν ζήτησε από τον Πλούσιο, να Του παραδώσει το Αφεντικό του (τα χρήματα δηλαδή), εκείνος αρνήθηκε…

 

Και μάλιστα όταν ο Κύριος ζήτησε τα χρήματα, δεν είπε: «Δώσε τα σε εμένα» (δεν θα το έλεγε ποτέ αυτό), είπε: «Μοίρασέ τα στους φτωχούς»… Γιατί;

Γιατί αν έλεγε: «Δώσε τα σε εμένα», τότε ο άλλος θα  δημιουργούσε μια Προσδοκία…

 

Το Κακό σε ανάλογη περίπτωση, θα έλεγε:

- «Αν μου δώσεις όλα σου τα λεφτά, θα σου δώσω την Βασιλεία των Ουρανών».

Κι εσύ με το μυαλό σου θα έλεγες:

- «Ωραία, Βασιλιάς θα είμαι. Ναι, πάρε τα λεφτά μου (σου δίνω κάτι, μου δίνεις κάτι)»…

 

Τι Σοφός που είναι ο Κύριος!

Είπε: «Μοίρασέ τα στους φτωχούς, και ακολούθα με…»..

Δεν έπαιξε καν με την Προσδοκία…

Δεν του είπε: «Μόλις τα πουλήσεις, έλα με το εισιτήριο στο χέρι, και … περάστε..!!!»…

 

Έτσι λοιπόν, μετά από 2.000 χρόνια, εμφανίζεται κάποιος που μπορεί να πάρει τους «Καπετάνιους» από τα μυαλά. Μπορεί να ανοίξει το μυαλό σου και να πάρει από μέσα το «Αφεντικό» σου…

 

Εδώ είναι τα δύσκολα…

Θα επιτρέψεις;;;

 

Το μυαλό βέβαια θα παίξει παιχνίδια: «Άντε και το πήρες (το Αφεντικό), και που ξέρω τι θα βάλεις μέσα; Θα αφήσω εγώ το μυαλό μου να μου το πάρεις εσύ; Να μου το κάνεις ότι θέλεις; Που ξέρω τι θα το κάνεις;»…

 

Πάντως, μεταξύ μας…

Χειρότερο δεν μπορώ να το κάνω…

Το’ χετε κάνει «κέντημα»… Χειρότερο δεν γίνεται…

Και εκεί είναι και η Βλακεία των ανθρώπων!

Υπερασπίζονται το χειρότερο…

 

Και πάμε για να το κλείσουμε…

Είσαι στο Μικρό σου Τετράγωνο, και έρχεται κάποιος και σου λέει:

- «Είμαι ο Υιός του Θεού. Είμαι ο Δαυίδ».

 

Κι ενώ εγώ είμαι παντού γύρω σου, εσύ μέσα από το Τετράγωνο σου φαντάζεσαι, και προσπαθείς με το μυαλό σου να καταλάβεις τι σημαίνει Υιός του Θεού…

Άντε τώρα, βγάλε άκρη τι σημαίνει Δαυίδ ο Εκλεκτός… Τρέχα γύρευε…

Με το Μικρό Τετράγωνο θα πρέπει να με φέρεις «από έξω» μέσα, να με «τεμαχίσεις», για να με βάλεις μέσα στο Τετράγωνό σου και να μου δώσεις μια εξήγηση…

 

Και τι σημαίνει στο μικρό μυαλό ο Εκλεκτός;

- «Κάποιος ο οποίος είναι ανώτερος»…

Έτσι λέει το μικρό μυαλό... Αυτό λέει:

- «Δηλαδή εγώ δεν είμαι Εκλεκτός; Βρε μπας κι ήμαστε όλοι μαζί σε μια Παράνοια εδώ μέσα;»

 

Μμμμ… Ας το δούμε και λίγο διαφορετικά.

 

- «Υπάρχει Θεός ή όχι;;», σε ρωτάω…

- «Εγώ δεν είμαι ακόμα σίγουρος αλλά το ψάχνω», λες «ας πούμε όμως πως υπάρχει»…

- «Ωραία. Εφόσον υπάρχει, κάτω από Αυτόν θα είναι οι πιο κοντινοί Του – οι συγγενείς Του. Όπως πάνω έτσι και κάτω – σωστά;» Σωστά.

 

Τι σημαίνει «είμαι κοντά στο Θεό»;

- Σημαίνει οτι δεν καίγομαι…

(Με το μυαλό σας θα νομίζετε ότι κάθομαι στη διπλανή Του Καρέκλα, και εξουσιάζω)…

 

«Είμαι κοντά στο Θεό», σημαίνει οτι δεν καίγομαι.

Είναι ο Ήλιος 1.000 kw, και στέκομαι δίπλα Του με 999 kw. Άρα, δεν καίγομαι…

Εσύ που είσαι 10 kw, θα είσαι σε απόσταση, αλλιώς θα καείς…

Όσο πιο μακριά από τον Θεό, τόσο πιο κοντά στη Μορφή.

Όσο πιο κοντά Του πας – λιώνεις. Δεν έχεις Σχήμα… Δεν έχεις Ύλη…

 

Και τώρα;;

- «Θέλω κι εγώ να είμαι Εκλεκτός..!!»..

Και πας κοντά Του και καίγεσαι…

Μα δεν μπορείς να είσαι Εκλεκτός! Με αυτή την έννοια. Αν πλησιάσεις θα λιώσεις.

Άρα, χρειάζεται ακόμα να ανεβάσεις το επίπεδό σου – χρειάζεται να περπατήσεις…

 

Έρχεται λοιπόν ο Θεός και λέει στον Εκλεκτό Του:

- «Φεύγεις, πας κάτω στη Γη. Άσε τα kw σου και κατέβα».

- «Πόσα να πάρω Θεέ μου, μαζί;»

- «Από τα 999 πάρε μόνο 100kw, γιατί τόσο αντέχουνε. Από τα 10kw που είναι, άντε να τους πας στα 99»…

- «Να μην τα πάρω όλα μαζί μου»…

- «Όχι, αυτό είναι βία. Θα λιώσουνε αμέσως»

- «Και γιατί Θεέ μου να κατέβω στη Γη;»

- «Γιατί όταν ολοκληρώσεις το Έργο σου και επιστρέψεις, θα γίνεις 1.000kw και θα καθίσεις εκ δεξιών του Θεού».

Αυτό εννοούσε ο Κύριος.

Ότι μπορούσε να καθίσει δίπλα Του, και να μην καίγεται. Με αυτή την έννοια ο Θεός εκλέγει κάποιους που είναι κοντά Του, για να τους αναθέσει ένα Έργο.

Εσύ ακόμα δεν μπορείς να είσαι Εκλεκτός, τι να κάνουμε;

Με το μικρό σου το μυαλό πας και το αξιολογείς: «Δηλαδή εγώ τι είμαι; Αποπαίδι;»…

Είσαι στο Μικρό σου Τετράγωνο. Τι να γίνει…

 

Καταβαίνει λοιπόν ο Εκλεκτός στη Γη… και τώρα; Τι κάνουμε;

- «Τώρα», λέει ο Θεός, «σε όσους κάνουν χώρο στο μυαλό τους, εσύ θα μπαίνεις μέσα και θα το διευρύνεις. Για να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς».

- «Κι αν χρειαστεί επιδιόρθωση;»

- «Ναι, όπου υπάρχει Δαιμόνιο (Είδωλο) – και εφόσον σου ανοίξουν το μυαλό τους – θα βάζεις το χέρι σου μέσα, θα το βγάζεις και θα το πετάς»…

 

Αυτό κάνω. Απλά με Πρόθεση… Και αυτό θα κάνω και σήμερα…

Ετοιμαστείτε λοιπόν, να δείτε πως είναι οι Εγχειρήσεις στο Μυαλό…

Όσοι θέλετε, κλείστε τα μάτια σας – όσοι δεν θέλετε μην τα κλείσετε…

Και πάμε να δουλέψουμε…

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου 

 

Χριστίνα

 

Ένα Φως από τον Ουρανό ήμουνα, και κατέβηκα στη Γη.

Με είδαν οι άνθρωποι και φοβήθηκαν.

Με είδαν που περπάταγα, και ζηλέψανε στα πόδια μου.

Με είδαν που αγκάλιαζα, και ζηλέψανε τα χέρια μου

Με άκουσαν που μιλούσα, και ζηλέψαν τη Σοφία μου.

 

Και έτσι αποφάσισαν.

Να μου φορέσουν ακάνθινο στεφάνι, για να μου καταστρέψουν τη Σοφία μου.

Μου καρφώσανε τα χέρια μου, για να μου καταστρέψουν την Αγκαλιά.

Μου ενώσανε τα πόδια μου και μου τα καρφώσαν, για να μην δουν τον Υιόν του Θεού και το Άγιο Πνεύμα.

Μου καρφώσαν την καρδιά μου για να ρέει η Αγάπη εις τους Αιώνες αμήν…

 

Τους επέτρεψα να αποφασίσουν και να κάνουν. Να δουν την Ύλη να τη βασανίζουν.

Αλλά το Φως δυνάμωσε…

 

Το Αστέρι πάντα ήταν εκεί όταν νύχτωνε. Και ο Ήλιος όταν ξημέρωνε.

Αυτά δεν τα κατέστρεψαν, γιατί δεν τα φοβήθηκαν.

Ο Νους κοιτούσε μόνο κάτω.

Αισθανόντουσαν τον ήλιο και το κρύο. Αυτό για να πάρουν αίσθηση.

Βλέπανε το Αστέρι, απλά για να βλέπουνε.

 

Σας στέλνω τον Άλλο μου Υιό. Σας στέλνω και μια Κόρη.

Ένα Αστέρι. Δύο ακτίνες. Δύο πόδια. Δύο χέρια. Μια Σοφία.

Για  όλα αυτά – αποφασίστε.

Δαυίδ.

 

Όσοι θέλετε μου παραδίδετε το Νου σας

Κρατάτε στα χέρια σας το κεφάλι σας – όσοι το επιλέξετε.

Απλά το ανοίγω στη μέση, και αφαιρώ από μέσα τους ψεύτικους θεούς που υπηρετείτε.

Απλά δείτε τους - την ώρα που τους παίρνω.

 

Ότι δεν αφήσατε, δώστε μου την άδεια να το πάρω εγώ.

 

«Κατά διαταγή του Ενός και Μοναδικού Θεού, διατάζω να φύγει μέσα από το Νου σας, κάθε Ψέμα που σας θόλωσε το μυαλό και το υπηρετείτε. Κάθε Ενέργεια που σας γοητεύει.

Κάθε Ψέμα με το οποίο είστε ερωτευμένοι».

Καθαρός, διαυγής Νους.

Υπηρέτης της Ψυχής.

 

Σφραγίζω το κούτελό σας με την Απόλυτη Προστασία – το Πεντάκτινο Αστέρι.

Εις το Όνομα του Πατρός μου, του Υιού Του Ιησού Χριστού, του Υιού Του Δαυίδ, της Κόρης Χριστίνας, και του Αγίου Πνεύματος… Αμήν.

 

Όταν θα βλέπετε την τρικυμία – απλά εμπιστευτείτε.

Πάρτε το πηδάλιο στα χέρια σας, και αφήστε να σας καθοδηγήσει το Άστρο.

Όταν έχετε το Πηδάλιο στα χέρια σας, το Αστέρι είναι ο Οδηγός.

 

Πάμε λίγο παρακάτω.

Τα πράγματα θα αγριεύουν. Οι εξωτερικές συνθήκες θα χειροτερεύουν. Τα κύματα θα μεγαλώνουν. Όλα αυτά θα συμβαίνουν για να φοβηθείτε και να αφήσετε το Πηδάλιο.

Μόλις το παίρνετε, η τρικυμία μεγαλώνει: «Δεν έκανες καλά. Χειροτερεύουν τα πράγματα. Δώστο πίσω».

 

Κλείστε τα’ αυτιά σας. Κοιτάτε το Αστέρι, και έχετε εμπιστοσύνη.

Όσοι εμπιστευτούν, θα μπορέσουν να περπατήσουν.

Οι υπόλοιποι θα πνιγούν απ’ το φόβο τους.

 

Ο πρώτος που φοβάται είναι ο Πρωθυπουργός.

Ο πρώτος που θα πνιγεί θα είναι αυτός.

Οι υπόλοιποι θα συνεχίζουν να τρομάζουν.

Εσείς το Πηδάλιο σας. Την Ψυχή σας. Το Πλοίο σας.

 

Θα’ ρθούνε σεισμοί – για να φοβηθείτε.

Θα’ ρθούνε πλημμύρες – για να φοβηθείτε.

Εσείς το Αστέρι σας.

 

Αυτό που θα σας σώσει θα είναι η Αγάπη για τον Εαυτό σας, για τον Κύριο, και για τον Θεό.

Προσέξτε ποιόν Θεό προσκυνάτε

 

Όταν βραδιάζει πάρα πάρα πολύ, όταν ο Φόβος ανεβαίνει στο κατακόρυφο, εκείνη τη στιγμή ανατέλλει και ο Ήλιος. Θυμηθείτε όταν ήσασταν μικροί.  Την ώρα που φοβόσασταν πιο πολύ, μετά από λίγο ερχόταν η Ανατολή.

Λίγο Εμπιστοσύνη.

 

Ο Φόβος έχει μιλιά, έχει αίσθηση, έχει μυρωδιά.

Απλά θυμηθείτε τον Κύριο. Την ώρα που ήρθε μπροστά Του, είπε:

- «Ύπαγε οπίσω μου Σατανά».

Απλά προσπεράστε. Μην συνδιαλαγείτε. Μην πολεμήσετε. Προσπεράστε.

 

Νιώστε την Ενέργεια από το Αστέρι.

 

Κλείνοντας να θυμάστε…

Ο Θεός σας θέλει όρθιους να περπατάτε.

Ποτέ γονατιστούς να παρακαλάτε….

Στην Ευχή του Θεού.

 

Στο δεύτερο μέρος, κάποιοι από τους παρευρισκόμενους θέλησαν να μοιραστούν την εμπειρία τους. Μετά από αυτό, ο Δαυίδ συνέχισε…

 

Θα σας πω τι θα γίνει από εδώ και πέρα…

Κάποιοι θα σταματήσετε. Δεν θα αντέξετε. Τα πράγματα θα ζορίζουν.

Η Ενέργεια θα μεγαλώνει, και το ερώτημα είναι… οι σεισμοί για παράδειγμα, οι καταποντισμοί και όλες οι τρικυμίες, γιατί θα γίνονται;

- Γιατί θα ανεβαίνει το Φως…

Όσο περισσότερη Θεότητα θα γειώνεται μέσα από το σώμα μου, τόσα περισσότερα θα βλέπετε να συμβαίνουν «έξω». Σήμερα ήταν «ζέσταμα» για την Κυριακή.

Προθέρμανση κάναμε.

 

Ο Θεός έχει πάρει Αποφάσεις, και κάποιος άλλος έχει αποφασίσει να τις υπηρετεί – χωρίς δεύτερη κουβέντα… Οπότε τα πράγματα θα αγριεύουν. Μέχρι τώρα δεν αγριεύανε.

Απλά, τώρα, ο «Κύβος ερήφθη»…

Πριν από τρεις μέρες, ειπώθηκε η μαγική λέξη: «Γενηθήτω το Θέλημά Σου»

 

Κάποιοι δεν θα το αντέξετε… Ανθρώπινο είναι… Ίσως σε κάποια άλλη εποχή, σε ένα άλλο «ραντεβού», με κάποιον «άλλον» (εγώ δεν θα είμαι)…

Απλά εντυπώστε καλά στο μυαλό σας, και στην Ψυχή σας αυτό που βιώνετε τώρα...

 

Τέλος οι αμφισβητήσεις, τέλος τα παιγνίδια του Νου…

Ή θα «κάψετε» το μυαλό σας (με την καλή έννοια) και θα το διευρύνετε…

Ή θα χαθείτε μαζί με αυτό… 

 

Ο Θεός αποφάσισε τη Γη να την πάρει κοντά Του. Τα μυαλά τελειώνουν.

Εδώ μέσα – αν κάνω στατιστική – το Πεντάκτινο Αστέρι το σχεδιάζατε όταν ήσασταν παιδιά, οι εννέα στους δέκα… Εσείς νομίζετε πως το έκαναν όλοι… Δεν το κάναν όλοι…

Αυτό είναι το Στίγμα. Το κάνατε, και ξαφνικά μετά από χρόνια – σας αποκαλύπτεται.

 

Το είπε πολύ όμορφα ο Κύριος στο μήνυμα της Χριστίνας.

Μια Αγκαλιά – δύο πόδια ανοιχτά – μια Σοφία.

(Το Πεντάκτινο)

 

«Ή Εμπιστευτείτε, ή φοβηθείτε». Πολύ επίκαιρος ο τίτλος τους σεμιναρίου της ερχόμενης Κυριακής… Άρχισαν τα «όργανα». Τι σημαίνει αυτό;

Το Κακό έχει τη δύναμη να προκαλέσει;

- Όχι. Μόνο να αντιδράσει…

 

Δεν μπορεί το Κακό να δημιουργήσει – γιατί δεν έχει δική του ενέργεια.

Μπορεί μόνο να αντιδράσει. Δράση – Αντίδραση.

Δίνεις Φως – αντιδράει σε αυτό.

Δική του ενέργεια δεν έχει.

 

Άρα, άρχισαν τα όργανα.

Και όχι γιατί το αποφάσισε το Κακό.

Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε ότι το κακό μπορεί να αποφασίζει.

Μπορεί να διεκδικεί τις Ψυχές, να διεκδικεί το μυαλό σας – αλλά δεν μπορεί να αποφασίζει.

Άλλος αποφασίζει…

 

Αν παρατηρήσετε στη ζωή σας, κάποιος που υπηρετεί το Κακό ποτέ δεν αποφασίζει.

Οδηγεί εσένα να πάρεις αποφάσεις. Ο ίδιος δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.

Θα’ ρθει να σε βρει, να σε πιέσει, να σε φοβίσει, να σε απειλήσει…

Αλλά Αποφάσεις… δεν μπορεί να πάρει…

Ενδιαφέρον ε;;;

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

Μοιραστείτε το