ΕλληνικάEnglish

Η Γέφυρα της Δύναμης: Από τον Κόσμο των Ανθρώπων στον Κόσμο των Αγγέλων

 

(Από την Τετάρτη 8/1/2014)


 

Υπάρχει μια Γέφυρα ανάμεσα στη Γη και στον Ουρανό.

Ανάμεσα στον Άνθρωπο και στον Άγγελο.

Όσο είμαστε Άνθρωποι λογοδοτούμε στους ανθρώπους.

Όσο είμαστε Άγγελοι λογοδοτούμε στον Θεό..

 

Όταν κάποτε οι Φαρισαίοι προσπάθησαν να στήσουν μια παγίδα στον Κύριο, του είπαν: «Μιλάς για τον Θεό. Τι  θα πει αυτό; Ότι δεν θα πρέπει να πληρώνουμε φόρους;».

Ο Κύριος απάντησε: «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».

 

- Τι σημαίνει αυτό;

 

Σημαίνει ότι όσοι είναι Άνθρωποι θα πληρώνουν στον Καίσαρα, αλλά όσοι είναι Άγγελοι θα πληρώνουν στον Θεό…

 

- Ποιοι είναι Άγγελοι, και ποιοι είναι Άνθρωποι;

 

Δυστυχώς, 2.000 χρόνια πριν, υπήρχαν ελάχιστες αγγελικές ψυχές σε σώματα…

Έψαχνες με το μικροσκόπιο να βρεις ποιες αγγελικές οντότητες βρίσκονται σε σώμα κι έβρισκες με το ζόρι πέντε ή έξι… Όλοι οι υπόλοιποι ήταν άνθρωποι.

 

Το που καταθέτεις και το που λογοδοτείς εξαρτάται από το επίπεδο που βρίσκεσαι…

Αν είσαι άνθρωπος λογοδοτείς στους ανθρώπους.

Από άγγελος και πάνω, λογοδοτείς στον Θεό.

 

- Τι σημαίνει λογοδοτώ;

 

Είχαμε πει παλαιότερα, ότι ο Ουρανός και η Γη είναι κάτοπτρα μεταξύ τους.

Και ανάμεσα τους υπάρχει μια Τάφρος – μια Γέφυρα, την οποία καλούμαστε να περάσουμε κι από Άνθρωποι να γίνουμε Άγγελοι..

 

Εσείς νομίζετε πως οι Άγγελοι είναι κάποιοι με φτερά…

Η διαφορά που ξεχωρίζει έναν Άνθρωπο από έναν Άγγελο, είναι ποιόν έχει Αφεντικό!

Ο άνθρωπος έχει τον Καίσαρα, και ο Άγγελος τον Θεό.

 

- Πως αντιλαμβανόμαστε τη λογοδότηση;

 

Θα σας το εξηγήσω με απλά λόγια…

Κάθε φορά που συζητάτε με κάποιον και χρησιμοποιείτε το αιτιολογικό «γιατί» ή «διότι», σημαίνει ότι αυτόν στον οποίο απευθύνεστε, τον βάζετε στην κορυφή.

Τι εννοώ!

 

Όταν καταθέτω μια απόφαση που αφορά εμένα: «Θέλω να πάω βόλτα», και ακολουθεί το «γιατί», σημαίνει ότι πρέπει να το δικαιολογήσω.

«Θέλω να πάω βόλτα, γιατί με κάλεσε ο Τάδε», «… γιατί πρέπει», «…γιατί (κάτι)»…

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που δεν ανοίγουν καν το στόμα τους, το «θέλω» τους δηλαδή δεν υπάρχει πουθενά… Εκεί είναι σαν να είσαι μέσα στον «τάφο».

Εκτός «τάφου» για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι, το ανακοινώνουμε και του βάζουμε κι ένα «γιατί». Ε, όταν βάζεις το «γιατί», σε εκείνον στο οποίο το απευθύνεις δείχνει σε ποιόν δίνεις λόγο – εκεί λογοδοτείς… Εκείνος είναι ο Βασιλιάς, ο Αρχηγός…

 

Αυτό θα σας βοηθήσει να δείτε μέσα από την καθημερινότητά σας, ποιοι είναι οι «Βασιλιάδες» στη ζωή σας – σε ποιους δίνετε λόγο..

 

«Θέλω να πάω για κυνήγι, γιατί κουράστηκα», «… γιατί δεν αντέχω άλλο»…

Ποιος ο λόγος να προσθέσεις το «γιατί»;

Κανένας…

 

Το «Θέλω να πάω για κυνήγι» είναι αρκετό…

Γιατί να υπάρχει ένα επιχείρημα για να υποστηρίξω ένα «θέλω»;

Δεν υπάρχει λόγος. Ούτε ένας…!!!

 

Αν το απλώσουμε αυτό, θα δούμε ότι το μυαλό είναι εκείνο που θέλει να ξέρει τους λόγους…«Γιατί αυτό να είναι έτσι;», «Γιατί αυτό να συμβαίνει στους ανθρώπους;»…

Άντε και σου δίνεται μια απάντηση. Αυτό θα αλλάξει τη συνθήκη; Θα αλλάξει κάτι;

 

«Αυτός σήμερα πεινάει». Αν μάθουμε το λόγο που πεινάει, αυτό θα αλλάξει τίποτα; Όχι…

Η συνθήκη θα παραμένει, ανεξάρτητα από το «γιατί». Είτε ξέρεις εσύ το λόγο, είτε όχι, αυτός θα πρέπει να κάνει κάτι για να φάει. Σωστά;

 

- «Όχι», είπε κάποιος «αν δούμε την αιτία ενός γεγονότος και την κατανοήσουμε, από την επόμενη μέρα αυτό μπορεί να αρχίζει να αλλάζει».

 

- Όταν πεινάς, πεινάς. Από την ώρα που πεινάς, αυτό από μόνο του θα σε αναγκάσει σε μια κίνηση. Το να πάρεις ένα γεγονός και να θέλεις να ψάξεις να βρεις το βαθύτερο αίτιο, αυτό λέγεται διαλογισμός, και είναι κάτι προσωπικό, το κάνεις για εσένα. Το μυαλό όμως θέλει να γνωρίζει τους λόγους, και όσο είσαι άνθρωπος αυτό σε ενδιαφέρει. (Προσέξετε δεν το κρίνω – το περιγράφω). Όμως σήμερα το πρωί που πεινάω, αν καθίσω να ασχοληθώ με το «γιατί», θα πεινάσω και σήμερα. Αν όμως βιώσω την πείνα μου, τότε αυτό θα με οδηγήσει σε μια πράξη.

 

Αυτό τι σημαίνει τελικά;

Σημαίνει οτι ανάμεσα στο βίωμα και στην πράξη, υπάρχει ένα «γιατί»…!!!

 

Κανονικά, όταν είμαι μικρό παιδί, και βιώνω μια ανάγκη μου, αυτό με οδηγεί σε μια πράξη ή σε μια θέληση. Δηλαδή πεινάω – θα φάω. Απλώνω το χέρι μου και τρώω…

Δεν υπάρχει «γιατί»… Κανονικά, δεν υπάρχει «γιατί»….

 

Συμβαίνει όμως συχνά, όταν είμαστε παιδιά, αυτή η ανάγκη να πρέπει να περάσει μέσα από μια εκλογίκευση για να μας επιτραπεί να την καλύψουμε. Θα πρέπει δηλαδή να δώσουμε και ένα λογικό επιχειρήματα… Από μόνο της η ανάγκη δεν αρκεί για να φάμε…

 

 

 

- «Μαμά διψάω»

- «Μα τώρα δεν σου έβαλα νερό;».

Θα πρέπει τότε να πεις: «Ναι μαμά, μου έβαλες, αλλά εμένα δε μου φτάνει. Θέλω και ένα δεύτερο ποτήρι νερό»…

 

Τι μαθαίνω; Μαθαίνω ότι το ότι διψάω από μόνο του, δεν αρκεί για να ξεδιψάσω.

Χρειάζομαι και έναν λόγο! Οπότε η ανάγκη μεταφέρεται στο νου και προσπαθεί να γίνει επιχείρημα. Έτσι, πρώτα βιώνω την ανάγκη μου – ως πρωτογενές βίωμα…

Μετά θα πρέπει να ψάξω επιχειρήματα που θα την υποστηρίξουν.

Και μετά να εξωτερικεύσω αυτά τα επιχειρήματα, μήπως και πάρω την άδεια και ικανοποιήσω την ανάγκη μου…

 

Άρα, η ανάγκη μέχρι να ικανοποιηθεί περνάει από δύο ενδιάμεσα στάδια:

  • Να σκεφτώ την επιχειρηματολογία, και
  • Να την δώσω με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσω να πάρω τελικά την έκκριση, και να μου επιτραπεί το βίωμα…

 

Ανάμεσα στην Ανάγκη και στην Ικανοποίηση υπάρχει μια παρέμβαση πρώτα του δικού μου μυαλού (να βρω επιχείρημα) και μετά του δικού σου (να δώσεις την έγκυρη).

 

Αυτό τι με διδάσκει;

Ότι την ανάγκη μου, εγώ από  μόνος μου, δεν μπορώ να την ικανοποιήσω…

Ότι από μόνος μου δεν είμαι αρκετά δυνατός για να αποφασίζω και να εκτελώ…

 

«Αποφασίζω» και «εκτελώ», είναι δύο βήματα που όσο πιο κοντά στο Θεό είσαι είναι ακαριαία. Όσο πιο μακριά είσαι, αφήνουν μεγάλο κενό…

Αυτό βέβαια εξαρτάται και από πόσους «δεσμοφύλακες» έχεις βάλει ανάμεσα…

Αν έχεις έναν – έχεις να πείσεις έναν. Αν όμως έχεις βάλει δέκα;

Όσο είσαι άνθρωπος τιμάς τους «δεσμοφύλακες»…

 

Άρα κάθε φορά μου κατάθετε μια πρόταση ή μια ανάγκη σας, μπορείτε να παρατηρείτε αν ή πόσο συχνά χρησιμοποιείτε το «γιατί» ή το «διότι»…

Αυτός στον οποίο το απευθύνετε είναι ο Αρχηγός, ο Καίσαρας…

 

Άρα, ολόκληρη η Μάχη και όλο το παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι πως μπορεί κάποιος να μπει στο μυαλό του άλλου και να γίνει ο Καίσαρας…

Αν το πετύχει – θα τον ρωτάς….!!!

 

Αν για παράδειγμα πείσω το παιδί μου ότι χωρίς εμένα είναι ανίκανο να κάνει κάτι, κάθε φορά που θα έχει μια ανάγκη θα χρειάζεται την έγκριση μου… Πέτυχα! Ένας που μου ζητάει την άδεια…. Αν πείσω και τη γυναίκα μου ότι μετά από εμένα το χάος, κάθε φορά που θα θέλει να κάνει κάτι για τον εαυτό της θα πρέπει να μου παίρνει την έγκριση. Ωραία, δύο που θέλουν την άδεια μου! Είμαι ο Βασιλιάς στο σπίτι μου! … Να πείσω τώρα και τους φίλους μου, τους συνεργάτες μου, την εταιρεία, την πόλη, τη χώρα μου… την Ευρώπη, την Ασία… Σε όσους περισσότερους γίνομαι «απαραίτητος», τόσο μεγαλύτερος Βασιλιάς γίνομαι…

Έτσι γίνονται οι Βασιλιάδες στη Γη… Όσο πιο ψηλά στην «Πυραμίδα», τόσο περισσότεροι θα σου ζητάνε την έγκριση…

 

 

Η κλίμακα είναι το αποτέλεσμα.

Αυτό που συμβαίνει στο μακρόκοσμο, είναι επειδή αυτό συμβαίνει και στον μικρόκοσμό μας… Αν στον μικρόκοσμό μας καταργήσουμε τους «Βασιλιάδες», οι μικρές μας «Πυραμίδες» θα καταρρεύσουν, κι έτσι τελικά θα καταρρεύσει και η «μεγάλη Πυραμίδα» που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αντανάκλαση των μικρών (πυραμίδων)…

 

Άρα, το ερώτημα είναι: «Εγώ σε ποιους θέλω να είμαι απαραίτητος; Και ποιοι είναι εκείνοι που είναι απαραίτητοι σε εμένα;»…

 

Αν σε πείσει κάποιος πως σου είναι απαραίτητος για να ζήσεις, τότε είσαι τελειωμένος.

Ένας να υπάρχει, είναι αρκετό…

 

Ο Κόσμος των Ανθρώπων….

 

Αυτά ισχύουν στον Κόσμο της Γης.

Ως άνθρωποι δεν έχουμε την Ευθύνη του Εαυτού, και όλοι έχουμε τουλάχιστον έναν άνθρωπο στον οποίο λογοδοτούμε (γιατί σε άνθρωπο λογοδοτούμε).

Μπορεί να βλέπεις έναν ισχυρό ηγέτη να διοικεί ένα ολόκληρο έθνος, και το βράδυ στο σπίτι του να τρέμει σαν το φύλλο μπροστά στη γυναίκα του…

Μπορεί να βλέπεις ένα «θηρίο» 200 κιλά που τα βάζει με όλους, και το βράδυ στο σπίτι του να γίνεται «γατάκι»…

 

Με αυτόν τον τρόπο, κάποιος άλλος θα πρέπει να μου δώσει την άδεια για να πράξω, άρα κάποιος άλλος έχει την ευθύνη του εαυτού μου. Κι όταν το «Έργο» πέφτει (κι όλα πάνε στραβά), κάνω το κρίσιμο ερώτημα: «Γιατί;»

Σε ποιόν το απευθύνεις; Δεν απευθύνεσαι στο κενό! Κάπου απευθύνεσαι…

Αυτός στον οποίο απευθύνεσαι, είναι αυτός που υπηρετούσες τόσα χρόνια…

Υπάρχει δηλαδή ένας «τρίτος» που στέκεται ανάμεσα σε Εσένα και τον Εαυτό σου…

 

Αν απευθυνόσουν στον Εαυτό σου, θα έπαιρνες και τη Λύση.

- Γιατί με έφερα σε αυτήν την κατάσταση; Γιατί μου επέτρεψα να φτάσω εδώ που έφτασα;

 

Επειδή όμως όλα μου τα χρόνια, ζητούσα από κάποιον «άλλον» την άδεια και τελικά έκανα ότι μου έλεγε εκείνος να κάνω, έτσι τώρα από αυτόν τον «άλλον» ζητάω και την ευθύνη…

Αυτό βέβαια είναι αόρατο, δεν φαίνεται, αλλά είναι ο εσωτερικός διάλογος που γίνεται ανάμεσα στους ανθρώπους.

 

Για παράδειγμα – κάτι που ακούγεται συχνά τώρα με την οικονομική κρίση - τι φταίει που ξεφεύγουμε από τα όρια της αξιοπρεπείας και πάμε ακόμα πιο κάτω; Γιατί να πρέπει κάποιος να βιώσει τόσο αναξιοπρεπή καταστάσεις;

 

Γιατί μάλλον η προηγούμενή του ζωή δεν είχε εσωτερική αξιοπρέπεια – εξωτερική μπορεί να είχε, αλλά εσωτερική δεν θα είχε…

Στην κρίση, αυτοί που θα την «πατήσουνε» θα είναι εκείνοι που ήταν και οι πιο νομοταγείς.

Απέναντι που; Σε αυτούς από τους οποίους ζητούσαν την άδεια..!!

Εκείνος που είχε Ευθύνη Εαυτού και που ποτέ δε ρώτησε, αλλά έπραττε πάντα σύμφωνα με ότι του έλεγε η Ψυχή του, ανάλογα με τις συνθήκες είχε και Προσωπικές Επιλογές…!!

 

 

 

Ξεκίνησα πριν από καιρό με έναν φίλο για ένα ταξίδι. Είχε μόλις αγοράσει ένα καινούργιο αυτοκίνητο και πρότεινε να πάμε με αυτό στο αεροδρόμιο για να πάρουμε το αεροπλάνο να φύγουμε. Μετά από 400-500 μέτρα ξεφουσκώνουν και τα τέσσερα λάστιχα του αυτοκινήτου!!! Κατέβηκε κάτω, φώναζε, έβριζε για τα λάστιχα, για την αντιπροσωπεία…

- «Αφού τον πλήρωσα, συμφώνησα σε ότι μου είπε, ήμουν εντάξει απέναντί του… γιατί;;;;»

- «Σε είκοσι λεπτά φεύγει το αεροπλάνο. Το παρκάρεις δεξιά, παίρνουμε ταξί και φεύγουμε. Αυτή είναι η μόνη λύση που μπορούμε να δώσουμε αυτή τη στιγμή.»..

- «Όχι, εγώ δεν πάω ταξίδι έτσι – δεν το συζητάω»…(Ήθελε να μπει στο «γιατί»)…

Λέω χαμηλόφωνα στη γυναίκα μου: «Δεν πειράζει, θα έχουμε τις διπλανές θέσεις άδειες στο αεροπλάνο», φωνάζω ένα ταξί, δίνω πέντε ευρώ να μας περιμένει, και λέω στο φίλο μου:

- «Εγώ θα φύγω, έχεις πέντε λεπτά να αποφασίσεις τι θέλεις να κάνεις: ή θα μείνεις να ασχολείσαι με το γιατί, ή φύγαμε…»

 

Ευθύνη Εαυτού – Αποδοχή – και Πράξη…

 

Όμως όταν ο νους όμως έχει μάθει για πολλά χρόνια να κολλάει στο «γιατί», δεν παρατηρεί ότι συνεχώς κατρακυλάει, και πολύ σωστά μετά από χρόνια – στο τέλος πια του Έργου – θεωρούμε πως τα αποτελέσματα συμβαίνουν «ξαφνικά», και μας προκαλούν έκπληξη, λύπηση, ή ακόμα και θυμό…

 

Ναι, στο Κόσμο των Ανθρώπων, λογοδοτείς στον Άνθρωπο…

Στον Κόσμο των Αγγέλων λογοδοτείς στο Θεό.

Αν όμως είσαι στον Κόσμο των Ανθρώπων και θεωρείς τον Θεό ως άνθρωπο, τότε παίζεις με το μυαλό σου, και κάνεις προβολές προς τον Θεό: Άδικος, Κακό, Καλός, Δώσε μου…

Παίρνεις μια οντότητα από ένα άλλο επίπεδο, την μεταφέρεις στον Κόσμο των Ανθρώπων, της βάζεις ένα «στέμμα», την ονομάζεις «Βασιλιά», και λογοδοτείς σε έναν Άνθρωπο ντυμένο Θεό.

 

Πως καταλαβαίνεις ότι κάνεις μια Προβολή του Θεού στον Κόσμο των Ανθρώπων;

- Από τον Διάλογο που κάνεις μαζί του…

 

Όταν λες στον υποτιθέμενο «θεό» που έχεις εσύ στο μυαλό σου: «Θεέ μου δώσε μου αυτό που ζητώ και θα δεις εσύ τι θα κάνω», ή  «Θεέ μου δώσε μου ένα σπίτι γιατί….»… είσαι ακόμα στον Κόσμο των Ανθρώπων… Απλά χρησιμοποίει την πληροφορία ότι υπάρχει ένας Θεός, τον φέρνεις στα μέτρα σου… και του μιλάς….

 

- Γιατί Θεέ μου οι άνθρωποι να περνάνε (αυτό)..!! Δεν είναι άδικο;;;

Δε μιλάς με τον Θεό. Μιλάς με την Προβολή του Θεού.

 

Όταν λοιπόν μιλάτε με τον Θεό και χρησιμοποιείτε «γιατί», είστε στον Κόσμο των Ανθρώπων. Και  είναι σημαντικό να ξέρεις σε ποιόν Κόσμο βρίσκεσαι…

Αν έχεις αυτογνωσία, τότε μπορείς να ξεκινήσεις να περπατάς τις διαδικασίες για να πας στον Κόσμο των Αγγέλων… Όσο νομίζεις ότι είσαι εκεί, χωρίς όμως πραγματικά να είσαι – δεν θα φτάσεις… Η διαδικασία προϋποθέτει να ξέρω από πού ξεκινάω..!!!

 

Ξεκινάω από τον Κόσμο των Ανθρώπων…

Όσο λοιπόν στον Κόσμο των Ανθρώπων υπάρχει κάποιος στον οποίο απευθύνομαι με το «γιατί» και το «διότι», σημαίνει ότι δεν έχω ακόμη αναλάβει Ευθύνη Εαυτού. Οκ…

 

Στην ακραία του περίπτωση, εφόσον έκανες τον Θεό άνθρωπο λες:

«Εγώ έκανα ότι μου είπες, και εσύ με πρόδωσες. Άρα ή δεν υπάρχεις, ή αν υπάρχεις είσαι πάρα πολύ άδικος»… Ο Κόσμος των Ανθρώπων…

 

Υπάρχει όμως μια Γέφυρα, την οποία όταν την περάσεις αρχίζεις και μπαίνεις στον Κόσμο των Αγγέλων…

- «Θα περπατάω και θα βλέπω Αγγέλους στο δρόμο»;

- Καμία σχέση! Αυτά είναι για το Hollywood…

- «Τι αλλάζει; Μπορείς να μας περιγράψεις πως είναι ο Κόσμος των Αγγέλων;»…

 

Το ενδιαφέρον είναι πως αν σας περιγράψω πως είναι ο Κόσμος των Αγγέλων, δεν θα σας αρέσει και τόσο πολύ. Γιατί όταν είσαστε στο Κόσμο των Ανθρώπων, δεν σας αρέσει να σας περιγράφουν κάτι που έχει Ευθύνη Εαυτού… Θα θέλατε να είστε Άγγελοι, αλλά με τα προνόμια των ανθρώπων…

 

Στον Κόσμο των Ανθρώπων, έχετε την εντύπωση ενός Θεού στον οποίο ο άνθρωπος είναι «δούλος» Του. Μεταφράζεις το «γεννηθήτω το Θέλημά Σου» σε «ότι μου πεις θα κάνω», και λες μέσα σου: «Εγώ δεν θέλω έναν Θεό που να μου λέει τι να κάνω. Τι σόι Ελευθερία είναι αυτή; Εγώ θέλω ένα Θεό να με σέβεται, και να με κατανοεί..!!»…

 

Ένα Θεό να σε σέβεται, και να σε κατανοεί;;;

Που είσαι; Στον Κόσμο των Ανθρώπων: «Θέλω από Εσένα να κατανοείς, να μου επιτρέψεις, και να προχωρήσω»… Τι λες τώρα;;;;

Και αντί να αρνείσαι το Αφεντικό στους ανθρώπους, θυμώνεις και αρνείσαι «αυτόν» που το παίζει Αφεντικό… στο μυαλό σου…!!

 

Ξέρετε γιατί χαίρομαι αυτή τη στιγμή;

Γιατί αυτά που λέω, λέγονται πρώτη φορά επί της Γης.

Ξαναγράφονται οι Γραφές. Με άλλο τρόπο αυτή τη φορά (όπως είχε πει ο Κύριος, σε παλαιότερο μήνυμα του) γιατί έχουν παρερμηνευθεί, και έχουν μεταφραστεί μέσα από το μυαλό των ανθρώπων…

 

Ας δώσουμε λοιπόν και μια περιγραφή του «από εκεί Κόσμου»…

Γιατί όταν είσαι «από εδώ» (στον Κόσμο των Ανθρώπων), φαντάζεσαι το «από εκεί» και του δίνεις ότι ερμηνεία σε βολεύει. Χρησιμοποιείς λοιπόν τη Φαντασίωση και την Προσδοκία, και το μεταφράζεις όπως σου αρέσει, για να αντέξεις το «από εδώ»…

«Ναι, υπάρχει και Σωτηρία. Πόσα χρόνια μένουν ακόμα; 50, 60; Όταν πεθάνω, θα πάω στον Παράδεισο. Έχω κάτι να ελπίζω!».

 

Ας δούμε όμως λίγο περιγραφικά, πως είναι ο Κόσμος των Αγγέλων…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Κόσμος των Αγγέλων…

 

Στον Κόσμο αυτόν, η Ευθύνη των Αποφάσεων αφορά μόνο εμένα.

Αυτό σημαίνει πως έχω μια πλήρη Αυτονομία και Ευθύνη: την Ανάγκη μου να την κάνω εγώ Πραγματικότητα. Μόνο εγώ…!!! Ούτε ποιος συμφωνεί, ούτε ποιος διαφωνεί, ποιος έρχεται μαζί μου, ποιος ακολουθεί…

 

Στον Κόσμο των Αγγέλων γνωρίζεις πως είσαι Ελεύθερος να αποφασίζεις για τον ίδιο σου τον Εαυτό. Στον Κόσμο των Ανθρώπων, μόλις κάνεις ένα βήμα γυρίζεις πίσω να κοιτάξεις και λες: «Εσύ δεν θα έρθεις;».

 

Στον Κόσμο των Αγγέλων, μόλις κάνεις ένα βήμα αμέσως κοιτάζεις το επόμενο δικό σου. Δεν κοιτάζεις ποτέ πίσω…

Στον Κόσμο των Ανθρώπων έχει: Βήμα – Σταμάτημα. Βήμα – Σταμάτημα. Κοιτάς πίσω.

«Έρχεται κόσμος; Α, έρχεται κόσμος. Εντάξει, καλά τα πάω…».

Η σιγουριά για το επόμενο βήμα, πηγάζει από αυτό που βλέπω όταν κοιτάζω πίσω μου…

 

Στο Κόσμο των Αγγέλων το «περπάτημα» δεν έχει σταμάτημα. Δεν έχει ποτέ σταμάτημα.

Γι’ αυτόν το λόγο η πρώτη σειρά των Αγγέλων (αυτοί που είναι στη χαμηλότερη βαθμίδα), επειδή έχουν αποφασίσει να βοηθούν αυτούς που προχωράνε, όταν κάποιος σταματήσει να περπατά, δεν τον περιμένουν.

 

Περπατάς. Σταματάς. Κοιτάς πίσω. Ο Άγγελος φεύγει.

Γιατί; Γιατί υπάρχει κάποιος άλλος κάπου εκεί που περπατάει.

Σταματάει; Φεύγει κι από κει. Πάει σε κάποιον άλλον.

Ο Άγγελος καθημερινά περπατάει. Αυτό κάνει. Δεν μπορεί να κάτσει να σε περιμένει.

Ο Άγγελος δεν περιμένει, πρέπει να βοηθήσει.

Λέει: «Όταν θα το αποφασίσεις ξανάρχομαι, γιατί ο δίπλα με έχει ανάγκη».

 

Εάν είσαι Άγγελος επί τη Γης, τότε ψάχνεις να βρεις ποιος περπατάει.

Δεν πας και λες: «Γιατί δεν περπατάς; Να σε σπρώξω λίγο; Να σε πείσω».

- «Η δουλειά σου» λέει ο Θεός «είναι να βοηθάς. Δίπλα σου κάποιος θέλει βοήθεια, κι εσύ δεν το βλέπεις γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι με αυτόν που στέκεται και κοιτάζει πίσω του»…

 

Στον Κόσμο των Ανθρώπων νομίζετε ότι οι Άγγελοι κάθονται; Δεν κοιμούνται ποτέ.

Εσύ νομίζεις πως όταν «περάσεις απέναντι» θα ξεκουραστείς…!!

Κι όταν περνάς, βλέπεις πως έχει μόνο δουλειά…!!!

Λες: «Αλλιώς μου τα’ πατε..!!!»

- Όχι δε στα΄ παμε..!! Τα φανταζόσουνα…

 

Η πρώτη στρατιά των Αγγέλων, βοηθά τους Ανθρώπους που θέλουν να γίνουν Άγγελοι - αυτούς δηλαδή που θέλουν να περπατήσουν και να φτάσουν κάποια στιγμή που;;;

- Στη Γέφυρα…!!!

Μετά έρχεται, η δεύτερη στρατιά, με τις σχετικές διαβαθμίσεις ανάλογα με τις ποιότητες που φέρουν…

 

 

 

Πιο πάνω, σε ένα άλλο επίπεδο, είναι οι Δάσκαλοι.

Λέει ένας Δάσκαλος (που είναι στον Ουρανό): «Εγώ διδάσκω Ευθύνη Εαυτού».

- Τι κάνεις δηλαδή;

- «Κάθε βράδυ πηγαίνω στους ανθρώπους. Αλλά πηγαίνω την ώρα που κοιμούνται, γιατί μόνο τότε είναι ανοιχτοί και με ακούνε. Πρέπει λοιπόν να δώσω κάποια μηνύματα, και να φτιάξω ένα όνειρο. Θα μπω στα ασυνείδητά τους να δω πως είναι κατασκευασμένα και μετά θα φτιάξω αντίστοιχους συμβολισμούς (γιατί μπορεί να δουν το ίδιο όνειρο, αλλά ο καθένας χρειάζεται διαφορετικούς συμβολισμούς για να το κατανοήσει). Πρέπει να επικοινωνήσω μαζί τους – να τους διδάξω. Να πάρουν μια γνώση, να αποκτήσουν μια εμπειρία, να μπορέσουν να βγάλουν κάποια συμπεράσματα. Κι αυτό γίνεται μόνο στον ύπνο, γιατί μόλις ξυπνήσουν και μπουν πάλι στον Κόσμο των Ανθρώπων, δεν «ακούνε» τίποτα….

 

Αν είμαι Δάσκαλος της Σοφίας, θα πρέπει να τους μιλάω συνέχεια για να πάρει Σοφία.

Αν είμαι Δάσκαλος της Δύναμης, ίσως να χρειαστεί να τους βάλω ένα μικρό εμπόδιο – γιατί το εμπόδιο είναι που δυναμώνει…

Αν είμαι Δάσκαλος της Αγάπης, θα τους στείλω έναν σύντροφο για να βιώσουν τι είναι Αγάπη. Ή θα τους στείλω ένα παιδί για να δουν πως είναι να τους αγαπάνε. Ή έναν φίλο για να πάρουν λίγο υλικό αγάπης, μήπως φτάσουν κι αυτοί, που;;;

- Στη Γέφυρα…!

Οι Δάσκαλοι βέβαια συνήθως εμφανίζονται όταν είσαι πάνω στη Γέφυρα, γιατί εκεί περνάς από τις Μυήσεις…

 

Όλοι αυτοί (οι «από πάνω») εργάζονται. Με Ευθύνη Εαυτού. Τι σημαίνει Ευθύνη Εαυτού;

- Θα έκανες το Θέλημα του Θεού;

- Εννοείτα!. Εγώ επιλέγω -ως Ευθύνη Εαυτού- να κάνω πράξη αυτό που θα  ακούσω από τον Θεό μου. Αλλά είναι Επιλογή μου, αν θα το κάνω πράξη…

Από αυτό καταλαβαίνετε και τη διαφορά: αν κάνετε κάτι με Επιλογή έχετε Χαρά, αν κάνετε κάτι χωρίς Επιλογή είναι άστα να πάνε…

 

Αν ανεβούμε ακόμα πιο ψηλά – πάμε στις «επικίνδυνες αποστολές».

Εκεί (έχοντας πάντα Ευθύνη Εαυτού) είσαι πιο κοντά στο Θεό.

Κι Εκείνος έρχεται και λέει: «Θέλω το Φως σου να ενώσει Γη και Ουρανό. Θέλεις να οργανώνεις τους Δασκάλους; Να έχεις στην εποπτεία σου ανθρώπους, Τάγματα Αγγέλων, και άλλους πλανήτες;

- «Ναι» …

- «Τότε» λέει Εκείνος «θέλω να κατεβείς στη Γη. Κατεβαίνοντας «κάτω» είναι σαν να ενώνεις τη Γη με τον Ουρανό με μια Κορδέλα. Μόνο που θα γεννηθείς, θα έχεις δώσει στους ανθρώπους τη Γέφυρα. Όσοι «πατήσουν» πάνω σου θα περάσουν από τον Κόσμο των Ανθρώπων στο Κόσμο των Αγγέλων…

- Εν ζωή;

- «Ναι, εν ζωή. Και για πρώτη φορά στον Πλανήτη, η Γέφυρα θα είναι ανοιχτή και διαθέσιμη για να κάνουν οι Άνθρωποι τη Μετάβαση από τον Κόσμο τους στο Κόσμο των Αγγέλων…

 

Ευθύνη Εαυτού: «Το κάνεις»;

- «Ναι, το κάνω»

- Τότε κατέβα και το συζητάμε…

 

 

 

 

Και βέβαια όπως καταλαβαίνετε ακόμα και ο Θεός, έχει κι Εκείνος μια δουλειά να κάνει…

Έχει να κάνει Επιλογές…

 

Δηλαδή λέει:

«Εγώ αποφασίζω - επειδή όλα είναι παιδιά Μου - τη Γη (που είναι και αυτή παιδί Μου) να την φέρω πιο κοντά στην Αγκαλιά Μου».

 

Επιλογή Του είναι – δημιούργημά Του.

Όπως εγώ επιλέγω να φέρω το χέρι μου, ας πούμε, πάνω στην καρδιά μου, έτσι κι Εκείνος επέλεξε να φέρει τη Γη πιο κοντά Του… 

 

Το μυαλό των ανθρώπων βιώνει το Διαχωρισμό και λέει: «Υπάρχει ο Θεός και η Γη».

Ο νους του Αγγέλου λέει: «Ο Θεός και η Γη είναι Ένα. Η Γη είναι μέλος του Θεού.»

 

Αν έχω το χέρι μου κοντά στην καρδιά μου, το χέρι μου θα ζεσταίνεται.

Αν το έχω μακριά, θα είναι ίσως πιο κρύο.

Αλλά δικό μου είναι. Όπου κι αν το’ χω…

Και τώρα θέλω να το φέρω κοντά στην Καρδιά μου – δικό μου είναι.

Και το πάω εκεί που θέλω.

 

Άρα, ο Θεός έκανε μια Επιλογή - για τον Εαυτό Του.

Δηλαδή για τη Γη….!! Επέλεξε να την φέρει πιο κοντά Του.

Πλάκα μου κάνεις;;;;

Δεν το’ χα σκεφτεί ποτέ έτσι…!!

Ο Θεός κάνει μια Επιλογή για το Σώμα Του…

 

Όταν εμείς θέλουμε να κουνήσουμε το χέρι μας, ο εγκέφαλος δίνει μια Εντολή, και η κίνηση υλοποιείται… Έτσι και ο Θεός, όταν θέλει να κάνει μια κίνηση στη Γη, δίνει Εντολές.

Και στέλνει την πληροφορία για να υλοποιηθεί με τους Απεσταλμένους Του.

 

- «Ποιος θέλει να πάει στη Γη για να υλοποιήσει την Εντολή Μου» ρωτάει ο Θεός;

Εμφανίζονται έξι- επτά, και λένε: «Εγώ θα πάω»…

Και επιλέγει ο Θεός έναν - εκείνον που θεωρεί έτοιμο.

 

Ο Κόσμος των Αγγέλων λοιπόν, συνεχώς περπατάει, συνεχώς εργάζεται έχοντας Ευθύνη Εαυτού. Ενώ ο Κόσμος των Ανθρώπων κάνει κύκλους, και όντας ανεύθυνος, λογοδοτεί και αποδίδει την ευθύνη σε κάποιον «άλλον»…

 

Στον Κόσμο των Αγγέλων, επειδή υπάρχει Ευθύνη Εαυτού, δεν υπάρχει Ενοχή…!!!

Αν δεν «προχωράει» αυτό – πάει στο επόμενο.

Δεν κάθεται να πει: «Είδες; Δεν το’ κανα καλά! Μα γιατί δεν το έκανα καλά; Τι φταίει; Εγώ φταίω. Να το ξανακάνω», κι άλλος κύκλος. Κι άντε πάλι, κι άλλη απογοήτευση. Κι άλλη ενοχή. Ξανά κύκλος… «Είμαι ανάξιος. Δεν τα κατάφερα. Πάμε πάλι».

Ο Κόσμος των Ανθρώπων…

 

Δεν «πάει» έτσι… Παρακάτω….!! Προχωράμε παρακάτω… Το επόμενο…

Απέτυχα; Το επόμενο. Απέτυχα; Το τρίτο. Απέτυχα; Το τέταρτο.

Ο Κόσμος των Αγγέλων…

Ευθύνη Εαυτού; «Δεν το έκανα. Το επόμενο».

Μόνο περπάτημα: Κάνω συνεχώς πράξεις, έχοντας εγώ την Ευθύνη – όχι Ενοχή, ούτε Επίκριση – μόνο την Ευθύνη, Και μόνο τη δική μου…

 

Περπατώντας λοιπόν, φτάνουμε κάποια στιγμή, στη Γέφυρα.

Στο σημείο δηλαδή που πρέπει να επενδυθούμε τον Άνθρωπο, και να πάμε που;;;

- Στον Άγγελο…

 

Η Γέφυρα…

 

Κι είμαστε πάνω στη Γέφυρα. Και αρχίζει σιγά σιγά το σαρκίο που λέγεται «άνθρωπος» να ξηλώνεται, για να αφήσουμε τα ανθρώπινα υπολείμματά μας, να γυμνωθούμε – και να περάσουμε στον κόσμο των Αγγέλων.

 

Παλαιότερα, ζούσα – ζούσα – ζούσα – άφηνα κάποια υπολείμματα - πέθαινα… κι όταν πέθαινα μετά γινόμουν Άγγελος.  Κατέβαινα πάλι στη Γη – ζούσα – άφηνα πάλι άλλα υπολείμματα, πέθαινα, και ούτω καθεξής… 

 

Γιατί δε γινόμουν Άγγελος σε Σώμα εν τη Γη;

- Γιατί δεν υπήρχε Γέφυρα…

 

Άρα, για τα υπόλοιπα 900 χρόνια θα υπάρξουν τρεις Γέφυρες πάνω στη Γη.

Την πρώτη, την βλέπετε…!!!

- «Σας έστειλα τον Δαυίδ», Είπε….

 

Θα έρθουν άλλες δύο, για να μπορούν οι Άνθρωποι να περνάνε, να ξηλώνονται, και να γίνονται Άγγελοι – εν ζωή… Σε Σώμα, εν τη Γη…

Για πρώτη φορά στον Πλανήτη….

 

Άρα, όποιος πατάει απάνω μου – θα περνάει.

Τώρα τι σημαίνει τώρα αυτό για τον καθένα;;;;  μέχρι εκεί σήμερα….!!!

 

«Κυριακή περπατάτε – Δευτέρα φωτίζεστε – Τρίτη ομολογείτε» ήταν το μήνυμα του Κυρίου.

Και ισχύει για τον μικρόκοσμο του καθενός…

Κυριακή περπάτησα – Δευτέρα φωτίστηκα – την Τρίτη ομολογώ…

Απέραντη ευγνωμοσύνη ήταν η Ομολογία μου, απέναντι τον Ένα και Μοναδικό Θεό.

 

Σήμερα για την Προσευχή, θα σβήσουμε τα φώτα…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στην Μεγάλη Προσευχή της Τετάρτης 8 Ιανουαρίου 2014.

 

Δαυίδ

 

Δείτε ένα πλήθος ανθρώπων – όλοι μαζεμένοι, συνωστισμένοι.

Μια Γέφυρα που περνάει απέναντι.

 

Δείτε τον Εαυτό σας πως αντιδρά: αν κάθεται, αν βλέπει, αν παρατηρεί, αν αγωνιά, αν περπατάει, αν σπρώχνει….

«Θεέ μου – δείξε μου την Αλήθεια μου»…

 

Φτάνεις στην είσοδο της Γέφυρας.

Εκεί υπάρχει ένας Φύλακας: «Για να περάσεις θα πρέπει να μου δώσεις. Θα πρέπει να αφήσεις. Θα πρέπει να γδυθείς».

 

 

Αν επιλέξετε να βγάλετε τα ρούχα σας – δείτε τι γράφουν απάνω.

Θα γδύνεστε αργά και σιγά, βλέποντας τις ετικέτες. Θα μείνετε εκεί μέχρι να δείτε τι βγάζετε – όχι τι θα πάρετε. Δείτε τι γράφουν τα ρούχα…

 

Δείτε αν κρατήσατε κάτι. Αυτό που κρατήσατε τι γράφει.

 

Χριστίνα

 

Γυμνοί καταβαίνετε στη Γη. Γυμνοί ανεβαίνετε στον Ουρανό.

Η Κρίση γίνεται γιατί εσείς φέρνετε μαζί σας τις Ενοχές και τους Φόβους.

 

Το Ταξίδι στη Γη, είναι ταξίδι Αναψυχής. Δείτε τη λέξη: «Ανα» Ψυχής.

Κατεβαίνετε, βιώνετε, αφήνετε, διαλέγετε, ακούτε, επιλέγετε, αποφασίζετε.

Τη στιγμή που επιλέγω το Ταξίδι, κοιτάω και παίρνω όσα περισσότερα μπορώ.

Όταν γυρίζω στη βάση μου, αναφέρω τι είδα, τι βίωσα.

Το χρωματίζω, το θαυμάζω.

 

Όσοι δεν περνάνε καλά – το κρίνουνε.

Το βάφουνε με μαύρο χρώμα: «Όχι, εκεί δεν ξαναπάω, δεν είναι καλά»

Είναι «κατά» της Ψυχής.

 

Ψυχή στέλνω στη Γη. Μέσα σε Σώμα.  Με Νου, για να τον οδηγεί η Ψυχή…

Αν ακολούθησες ταξί, αν ακολούθησες λεωφορείο, αν ακολούθησες πλοίο, αν ακολούθησες αεροπλάνο, αυτό είναι Επιλογή.

 

Η Απόφαση είναι μία: Κατεβαίνω – Βιώνω – και Επιστρέφω.

 

Το Εισιτήριο για το αεροπλάνο υπάρχει.

Όσοι το χάσουν – το χάσανε.

Όσοι το πήραν – το πήραν.

Όσοι το κοιτάνε κι από τη πίσω πλευρά – το διαπραγματεύονται.

 

Θέλω και περπατώ.

Θέλω και Κάνω

Θέλω και Υπάρχω

Θέλω και Ζω

Θέλω και  Βιώνω

Θέλω και Ταξιδεύω

Θέλω και Εμπιστεύομαι

 

Το «Θέλω» είναι μόνο για 21 μέρες.

Το «Κάνω» είναι 12.

«Αποφασίζω» για 21.

 

Όσοι φοβάστε να αποφασίσετε, θα αποφασίσουν άλλοι για εσάς. Τότε θα ρωτάτε «γιατί».

Όσοι επιλέγετε να αποφασίσετε, ο χρόνος λιγοστεύει.

Έχετε την Ευθύνη σας.

 

Τώρα δε σας μιλάω για Αλήθεια – γιατί είναι η Αλήθεια.

Τώρα σας μιλάω μόνο για περπάτημα…

Ότι είναι στη ζωή σας, στη καθημερινότητά σας, είναι μια πραγματικότητα.

Παρατηρήστε τη για να μην τη χάνετε.

Μόνο πραγματικότητες θα βιώνετε. Ότι έχει γραφτεί να γίνει, θα γίνει.

 

Η γραμμή του επτά, έχει ξεκινήσει.

Τον Φόβο τον χρησιμοποιείτε για να μην περπατήσετε.

Την Ενοχή για να μην αισθανθείτε.

 

Τα ακούσατε – τα βιώσατε – περπατήστε – εμπιστευτείτε – αποφασίστε.

Τελεία και Παύλα.

 

Η Γη είναι μικρή – οι Ευθύνες είναι μεγάλες.

Ο Θεός το Καλό.

Αμήν.

 

Δαυίδ.

 

Δείτε τον Εαυτό σας να είστε στον Ουρανό, και να βλέπετε τη Γη. Δείτε τη Γη από μακριά,

Ενημερώνεστε ότι η Γη θα περάσει από Κρίση. Θα γίνουν αλλαγές.

Ένα σημαντικό κομμάτι του Θεού, θα γειωθεί στη Γη.

Για να κατεβείτε σημαίνει ότι το επιλέξατε.

Για να είστε εδώ σημαίνει ότι υπάρχει ήδη μια Απόφαση.

 

Τιμήστε την Απόφαση να βρίσκεστε στον Πλανήτη αυτήν την περίοδο.

Και δώστε στον εαυτό σας το δικαίωμα να είστε ευγνώμονες που σας δόθηκε η Άδεια να είστε αυτήν την εποχή στον πλανήτη.

 

«Σε ευχαριστώ Θεέ μου που μου έδωσες τη δυνατότητα να βιώσω πως είναι η Θεότητα όταν κατεβαίνει στη Γη. Σε ευχαριστώ του τίμησες την Επιλογή μου να είμαι εδώ. Και θα ομολογήσω περπατώντας.».

 

Τιμήστε την Επιλογή σας.

 

Εις το Όνομα του Ενός και Πραγματικού Θεού, του Υιού Του Δαυίδ, της Μητέρας Μαρίας, και του Αγίου Πνεύματος.

 

Ο Δαυίδ συνεχίζοντας και για να μην διασπαστεί η Ενεργεία ζήτησε από συγκεκριμένα άτομα να πουν την εμπειρία τους από την Προσευχή, και έκλεισε την συνάντηση μιλώντας για τα «ρούχα» των ανθρώπων…

 

Όπως είδατε και μόνοι σας, τα «Ρούχα» μας επειδή τα φοράμε, μας δίνουν την αίσθηση της ασφάλειας, άσχετα εάν αυτά είναι η Ντροπή, ο Φόβος, η Ζήλια, ή το Μίσος μας…

Το ότι τα φοράω είναι σημαντικό – όχι τι φοράω…

 

Αυτά για σήμερα…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

Μοιραστείτε το