ΕλληνικάEnglish

Η Αποκάλυψη

 

Είναι παράδοξο και αντιφατικό, όμως παρόλο που η  λέξη αυτή δηλώνει «έκθεση στο Φως», η έννοιά της είναι καλυμμένη με… «πέπλα μυστηρίου»…

 

Έστω και λίγο, κάπου στο ασυνείδητό μας έχει συνδεθεί με την Αποκάλυψη του Ιωάννη, μια κληρονομιά που ανέκαθεν υπήρξε πηγή μυστηρίου. Συνδέθηκε με την Υπόσχεση το Θεού για την Δεύτερη Έλευση του Κυρίου, αλλά και με το Τέλος του Κόσμου. Έτσι ανάλογα με το που εστιάζεται κάποιος και με τι αρέσκεται να ταυτίζεται, άλλοι αδημονούν, άλλοι θαυμάζουν, και  άλλοι φοβούνται…

 

 

Όταν η Αποκάλυψη αναφέρεται στην ανθρωπότητα, όσο τρομακτικό ή θαυμαστό κι αν είναι αυτό το ενδεχόμενο, αφορά ένα πλήθος ανθρώπων που είναι ανώνυμο, απρόσιτο κι αδιάφορο.  Είναι αόριστο.

 

Λέμε: «Η Δεύτερη Έλευση του Κυρίου»… Αόριστο.

«Το Τέλος του Κόσμου»… Αόριστο

«Η αποκάλυψη της Αλήθειας ή του Ψεύδους για την Ανθρωπότητα»… Αόριστο

 

Και ψάχνουμε τις Γραφές να βρούμε «σημάδια» και «σύμβολα» για να τα αναλύσουμε, να τα ερμηνεύσουμε, να γράψουμε γι’ αυτά και μετά να συνεχίσουμε τη ζωή μας ως έχει

 

Αν δοκιμάσουμε όμως να πούμε:

«Ο Ερχομός της Αληθινής Αγάπης στη Ζωή μου»… τότε αλλάζει κάπως…

Αν πούμε: «Το Τέλος του Κόσμου μου όπως τον βιώνω μέχρι σήμερα»… αλλάζει…

«Η Αποκάλυψη της Αλήθειας μου ή του Ψεύδους μου»… αλλάζει…

 

Αλλάζει, γιατί αυτό δεν είναι αόριστο. Είναι πολύ συγκεκριμένο. Είναι προσωπικό.

Και δεν θα γίνει «κάποτε». Θα γίνει σήμερα, αύριο, μεθαύριο ή ποτέ.

Αυτό όμως δεν είναι κάτι που «θα μας συμβεί» γιατί κάποιος Άλλος το αποφάσισε αλλά

εξαρτάται από εμάς, χρειάζεται τη Συναίνεσή μας, έχουμε την ευθύνη του.

Αλλάζει…

 

Κι αν τελικά αποφασίσουμε να ζητήσουμε την Προσωπική μας Αποκάλυψη, δεν θα ψάξουμε στις Γραφές για «σημάδια», αλλά θα ψάξουμε μέσα μας…

Θα σκαλίσουμε την Καρδιά μας. Θα ανοίξουμε «κλειστά συρτάρια» στην Ψυχή μας…

Θα γκρεμίσουμε τείχη στο Νου μας… Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη Ζωή μας ως έχει

Αλλάζει…

 

Ας πάμε λοιπόν να «αλλάξουμε» λίγο τα δεδομένα…

Ας πάμε να τραβήξουμε τα «πέπλα του μυστηρίου»…

Να αποκαλύψουμε την … «Αποκάλυψη»…. 

 

Η Συγκάλυψη…

 

Οτιδήποτε είναι αφανές, λανθάνων ή «σκεπασμένο», είτε είναι καλό, είτε είναι κακό - είναι συγκαλυμμένο. Είναι Μυστικό. Και συνήθως φυλαγμένο σε κάποιο σκοτεινό ντουλάπι της Καρδιάς ή του Μυαλού μας…

 

Υπάρχουν Μυστικά που τα φυλάμε εν γνώσει μας και άλλα που τα φιλοξενούμε εν αγνοία μας… Αυτό είναι το Ψέμα στο συνειδητό και στον ασυνείδητο Κόσμο μας…

 

Τα Συνειδητά Ψεύδη είναι πιο εύκολο να τα αποδεχθούμε γιατί τα γνωρίζουμε.

Μένει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να τα αποκαλύψουμε ή όχι.

Η μεγάλη δυσκολία συνήθως είναι με τα ασυνείδητα…

 

Όταν γεννιόμαστε, αναγκαστικά κληρονομούμε κομμάτια από τον ασυνείδητο Κόσμο των γονέων μας: δικά τους ψέματα - τα οποία μέχρι να αποφασίσουμε να τα «αποκαλύψουμε» -τα διαιωνίζουμε, ή τα εμπλουτίζουμε, ή τα αντικαθιστούμε με τα δικά μας.

 

Ας πούμε πως σου δίνουν ένα κομμάτι κρέας και σου λένε:

«Κράτησέ το, θα είναι δικό σου - αλλά μην το πεις, γιατί θα στο πάρω!!!».

Κι εσύ το κρύβεις. Από φόβο; Από ζήλια; Από κουταμάρα; Από στέρηση; Από εγωισμό; 

Δεν έχει σημασία… Το κρύβεις… Πολλές φορές τόσο καλά που το ξεχνάς…

 

Αυτό σε λίγο όμως, θα αρχίσει να μυρίζει άσχημα.

Κανείς δε θα το βλέπει, όμως αυτό θα σαπίζει…

Με τον καιρό μπορεί να ξεχάσεις πως αυτή η μυρωδιά είναι από το σάπιο κρέας.

Θα νομίζεις πως μυρίζεις εσύ, και θα νιώθεις βρώμικος. Θα νιώθεις ντροπή και ενοχή για τη μυρωδιά σου.

 

Κάπως έτσι το Κρυφό, το Σκοτεινό, το Κακό (αν θέλετε)… συνάπτει συμφωνίες μαζί μας, συχνά «πίσω από την πλάτη μας»… και ο Κόσμος μας σκοτεινιάζει…

 

Όπως και  να’ χει όμως (συνειδητά ή ασυνείδητα), η Συγκάλυψη φέρνει Σήψη και Θάνατο…

Και ένας Κόσμος που βασίζεται πάνω στο Ψεύδος και το Σκοτάδι, με όσα αρώματα κι αν τον αλείψεις – θα μυρίζει…

 

Σε αυτήν την περίπτωση, το Φως (η Αποκάλυψη, η  Αλήθεια, η Αγάπη – πείτε το όπως θέλετε), θα φέρει την Συντέλεια και το Τέλος αυτού του Κόσμου.

Και τα «κρυμμένα»… ή που θα φοβούνται την Αλήθεια, ή που θα χαίρονται πιστεύοντας πως θα επιβεβαιωθεί το Ψεύδος…

 

Τα Σημάδια…

 

Το Φως υπάρχει. Και απλά φωτίζει…

Το Σκοτάδι προκύπτει. Όταν δεν υπάρχει Φως…

 

Η Αίσθηση του Φωτός είναι συγκεκριμένη: δίνει ζέστη, ορατότητα, ζωντάνια.

Όταν έχεις Χαρά και Ζωντάνια – το νιώθεις. Το ζεις. Δε χρειάζεται να το αποδείξεις.

Όταν κάνεις πράξεις για να δείξεις πόσο χαρούμενος είσαι – κάτι κρύβεται…

 

Η Αγάπη είναι Αίσθηση. Τη νιώθεις.

Η Ψευδαίσθηση είναι αόριστη: χρειάζεται αποδείξεις…

 

Λες: «Ο άντρας μου μ’ αγαπάει. Δε ξεχνάει ποτέ τα γενέθλια μου, τις επετείους μας. Μου παίρνει πάντα λουλούδια ή με πηγαίνει ταξίδια».

- Αν το ξεχάσει;

- «Αποκλείεται. Αφού σου λέω μ’ αγαπάει»…

 

Αν αυτή η γυναίκα (ή αυτός ο άντρας) ζητήσουν Αποκάλυψη, τι πιστεύετε πως  θα τους δείξει η Αλήθεια που θα φανερωθεί;

Την Αγάπη τους;

 

Η Αποκάλυψη…

 

Η Αποκάλυψη είναι απρόβλεπτη. Συγκεκριμένη αλλά απρόβλεπτη.

Ας πούμε πως η ταχύτητα της ζωής σου, οι δύσκολες και σκληρές συνθήκες της εργασίας σου καθώς και η συναισθηματική απομόνωση που βιώνεις σε έχουν καταβάλλει, κι επειδή είσαι πολύ «δυνατός» και αποφασισμένος να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα μέσα σου λες: «Ζητώ Θεέ μου να αποκαλυφθεί το Ψέμα μου» και περιμένεις να νιώσεις κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο. Και αυτό που έρχεται σαν Αίσθηση στην Επίγνωσή σου είναι τρυφερό, είναι εύθραυστο, ευάλωτο και απίστευτα γαλήνιο. Και αρχίζεις να αισθάνεσαι μέσα από το ίδιο σου το Σώμα, πως ίσως τελικά η «δύναμή σου» να έχει μια πιο ήπια χροιά που αν την εμπιστευτείς να μη χρειάζεται να βιώνεις όλη την «σκληρότητα» που ασυνείδητα επιβάλλεις στον Εαυτό σου. Θα επιτρέψεις να βιώσεις την Αλήθεια σου;

Όταν όλοι πλέον θα μπορούν να αισθάνονται πόσο τρυφερός άνθρωπος είσαι, τι νόημα έχει να το κρύβεις;

 

Κάποιος άλλος, πεπεισμένος πως είναι καλός και γεμάτος αγάπη, ζητά την Αποκάλυψη με προσμονή βέβαιος πως αυτό που θα έρθει στην επιφάνεια θα επιβεβαιώσει την «αλήθεια» του. Κι «ανεβαίνει» όλος ο φόβος, όλη η ζήλεια κι η ανασφάλεια που ασυνείδητα φιλοξενεί.

Θα επιτρέψει να απελευθερωθεί από όλα αυτά και να βρει πραγματικά την αγάπη και την καλοσύνη;

 

Όταν μιλάμε για Αποκάλυψη – δεν υπάρχει καν ερώτημα διότι είναι αμετάκλητη.

Όταν συμβεί δεν αναιρείται…

Όταν ένα παιδί γεννηθεί δε ξαναμπαίνει στη Μήτρα – επιστρέφει στην Πηγή αφού κάνει τον Κύκλο του. Ότι αποκαλύπτεται έχει ήδη συμβεί. Μένει να το αποδεχθείς.

Και να προχωρήσεις στην Αλήθεια.

 

Επίσης είναι Δημόσια. Από την επόμενη μέρα με κάποιο τρόπο θα το ξέρουν όλοι…

Κι αυτό γιατί η Αλήθεια είναι Αίσθηση. Δε χρειάζεται λόγια κι αποδείξεις. Όταν έχει λάμψει η Αλήθεια μέσα σου, περπατάς κι άλλοι το αισθάνονται…

 

Όταν ζητάς από τον Εαυτό σου ή από τον Θεό: «Θέλω να δω το Ψέμα μου (ή την Αλήθεια μου)», αυτό ακόμα σου δίνει τη δυνατότητα της Συγκάλυψης. Αν το ξέρεις μόνο εσύ μπορείς να το ξανακουκουλώσεις ή να το μοιραστείς κατ’ επιλογήν κι «ανώδυνα», χωρίς να εκτεθείς και χωρίς να δεσμευτείς για την Αλλαγή που αυτό φέρει…

Όταν όμως ζητάς Αποκάλυψη – αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Θα το μάθουν όλοι.

Δεν θα μπορείς πια να χρησιμοποιείς το «κάλυμμα» σαν δικαιολογία ή υπεκφυγή.

Εκεί όμως είναι και το ζητούμενο…

Εκεί είναι η Συντέλεια. Ολοκληρώθηκε ο Κύκλος. Τελείωσε. Τέλος.

Μόνο όταν κάτι τελειώσει οριστικά – κάτι Νέο μπορεί να αρχίσει.

 

Η Αποκάλυψη λοιπόν χρειάζεται Επίγνωση και Συναίνεση.

Χρειάζεται κάποιος να είναι έτοιμος γι’ αυτό, και η Ανάγκη του να πηγάζει από τη Θέλησή του να δώσει Τέλος σε αυτό που συνειδητά ή ασυνείδητα τον διαβρώνει…

 

Η Αποκάλυψης έχει τη ρίζα μιας βαθιάς Προσευχής.

«Θέλω το Φως Σου Θέε μου να αποκαλύψει τα Μυστικά μου για να μη χρειάζεται πια να ντρέπομαι, να φοβάμαι ή να κρύβομαι στις Σκιές. Θέλω Θεέ μου να δημιουργήσω και πάλι τη ζωή μου από τη Αρχή και να τη ζήσω με χαρά, υπερηφάνεια κι αξιοπρέπεια».

 

Χρειάζεται ένα «Αίτημα» σε αυτόν που είναι το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή.

Ας πάμε λοιπόν να το κάνουμε…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

Το ακόλουθο μήνυμα δόθηκε εκ Θεού μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου, την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013.


 

Δαυίδ.

 

Ξεκινάμε με μια αίσθηση μια αναπνοή για να μπορέσουμε να συνδεθούμε σιγά σιγά.

Μπορείτε να πείτε από μέσα σας αν θέλετε «Πιστεύω εις έναν Θεό»…

Θα σας βοηθήσει να πάρετε σύνδεση

 

Ξεκινάμε με Τον Πρώτο στην Ιεραρχία: «Πιστεύω εις έναν Θεό»

Αφήστε λίγο το σώμα σας να πάρει επαφή…

 

«Και εις έναν Κύριο». Επαφή με την Αγάπη και με την Χριστική Ενέργεια..

Από την πίεση στο κεφάλι, κατεβαίνουμε στο στήθος..

Άρα, «Πιστεύω εις έναν Θεό και εις έναν Κύριο»…

 

Λίγο πιο βαθιά, πιο χαμηλά…

«Ζητάω την Ψυχή μου»

 

Όποιος θέλει – πάρτε το χρόνο σας:

«Αιτούμαι την Αλήθεια μου και ζητάω για λίγο να περνάει μπροστά από τα μάτια μου το Ψέμα που υπηρετώ».

Έχετε Επιλογή αν θέλετε να ζητήσετε Αποκάλυψη.

 

Χριστίνα

 

Όταν περπατούσα στο νερό προσευχόμουνα στον Θεό και Πατέρα Μου.

Οι Απόστολοι και φίλοι μου, με κοιτούσαν και δεν το πίστευαν.

Η Αλήθεια είναι ότι δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν: να περπατάω στο νερό.

Η Αλήθεια είναι ότι δεν πίστευαν ότι είμαι ο Υιός του Θεού.

 

Δείτε μέσα σας, αν πιστεύετε ότι είμαι ο Υιός του Θεού, για να περπατάω στον νερό.

Το κεφάλι σας δίνει εντολή στην ομιλία για να μιλήσει και να πει αυτό που έχει επεξεργαστεί.

Το χέρι σας παίρνει εντολή για να σηκωθεί.

Το πόδι σας για να περπατήσει.

 

Μην περιμένετε ο Νους να δώσει εντολή για να εμπιστευθείτε.

Απλώς δείτε, νιώστε και περπατήστε.

 

Όσες φορές αρνηθήκατε τον Εαυτό σας, προδώσατε εσάς.

Όσε φορές κρύψατε, προδώσατε εσάς.

Όσες φορές σκεφτήκατε και με αυτόν τον τρόπο – τον χειρισμό –εζήσατε, απλώς πεθάνατε.

 

Αλήθεια σημαίνει Φως, Ανάσα, Ζωή.

Ψέμα: πεθαίνω και φαντάζομαι ότι ζω.

 

Η Πόρτα της Αγάπης είναι ανοιχτή.

Ή μπαίνεις – ή σκέφτεσαι για να μπεις.

Σκέφτεσαι για να κρύβεσαι.

Μπαίνεις για να περπατήσεις.

 

Οι Ουρανοί ανοίξανε.

Μυρίστε το Άρωμα της Αλήθειας.

Ωσάν Άρτος μοιάζει. Ωσάν Λειτουργιά…

Ωσάν Περιστέρι. Ωσάν Φως. Ωσάν Μήνυμα Θεού.

Ωσάν Άνθρωπος. Ωσάν Υιός. Αδελφός.

Ψυχή εν αυτώ – Θεού Χαρά.

 

Μη ζητάτε την Αλήθεια σας.

Ζητάτε την Ανάστασή σας.

 

Όσοι αναστηθείτε θα Με νιώσετε. Θα Με δείτε.

Ωσάν το Σώμα αυτού αγγίξετε, η εντολή Ψυχή αγγέλων πάει.

Ωσάν αυτού Ψυχή αγγίξετε, η εντολή Ευλογία Θεού πάει.

 

Η Μάχη εγένετο.

Η Δράση ρέει.

Η Γη κινείται.

Η Θάλασσα περιμένει.

Ο Αέρας ρέει.

Ο Ουρανός χαίρεται.

Ο Υιός Μου προχωράει.

 

Δαυίδ

 

Εις το ¨Όνομα του πατρός Μου, του Υιού Του, της Μητέρας Μαρία και του Αγίου Πνεύματος…

 

Χριστίνα: Αμήν.

Μοιραστείτε το