ΕλληνικάEnglish

Για την Προσκόλληση

Αληθινή Ζωή είναι η Αίσθηση που βιώνουμε όταν συμμετέχουμε με συνείδηση στη διαδικασία μέσω της οποίας η Ψυχή μας εκφράζει τις ποιότητες, τα χαρίσματα, τον Σκοπό και το Έργο της… Αυτός ο Δρόμος ξεδιπλώνεται μέσα από μια συνεχή ροή συνειδητών επιλογών και αποφάσεων. Μια Συνειδητή Απόφαση προϋποθέτει Επιλογή μέσα από την Ελεύθερη Βούλησή μας…

Χωρίς Ελεύθερη Βούληση, η Αληθινή Ζωή είναι αδύνατον να πάρει πραγματική υπόσταση. Ένας άνθρωπος χωρίς Ελευθερία και χωρίς Βούληση μοιάζει με έναν φυλακισμένο που ονειρεύεται την Ζωή. Κάθε τι που μας κρατάει δέσμιους σε κάθε τι, μας στερεί την Ελευθερία, την Αυτονομία και το δικαίωμα της Βούλησης και «μεταφράζει» τη Ζωή σε Ελπίδα, Προσδοκία, ή Φαντασίωση…

Ακόμα κι έτσι, συχνά μας αρέσει να πιστεύουμε πως κάτι μας δεσμεύει…
Πως υπάρχει κάτι άλλο που μας κρατάει μακριά από την Αληθινή Ζωή και μας καταδικάζει… Είναι προτιμότερο να κατηγορούμε τις «συνθήκες», το «σύστημα», την κυβέρνηση, τον καιρό ή την κακία του κόσμου, από το αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη και να κοιτάξουμε στα μάτια την δική μας ανάγκη να παραμένουμε δέσμιοι…

Η προσκόλληση είναι μια αμφίδρομη σύνδεση με αμφότερα κρυφά ή φανερά οφέλη.
Μοιάζει με έναν ομφάλιο λώρο που ανάλογα την περίπτωση μας συνδέει σε υλικό, συναισθηματικό, ή νοητικό επίπεδο με ένα άτομο, μια συνθήκη, μια ιδέα ή με οτιδήποτε ο καθένας προσκολλήθηκε. Οι λόγοι που αισθανόμαστε την ανάγκη της προσκόλλησης είναι κατά κύριο λόγο πρώιμοι και ασυνείδητοι, και συνδέονται με την πρωταρχική αδυναμία του οικογενειακού μας συστήματος να μας παρέχει ασφάλεια, αυτονομία και να μας διδάξει την αυταξία και την εμπιστοσύνη στον Εαυτό.

Μέσα από τον λώρο παίρνουμε την ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης, νανουριζόμαστε σε μια πλαστή ασφάλεια και αγνοούμε παντελώς ότι μαζί με αυτά που θεωρούμε ότι χρειαζόμαστε, λαμβάνουμε και ασυνείδητο υλικό από την «άλλη πλευρά» που δεν χρειαζόμαστε, ενώ αντίστοιχα ρέουμε και δικά μας ζωτικά στοιχεία που πραγματικά χρειαζόμαστε! Φαύλος κύκλος… Ποια Ελεύθερη Βούληση, ποια αμιγή ποιότητα εαυτού, ποια κάθαρση… ποια επιλογή…

Τα άσχημα νέα…

  • Αν θελήσουμε να αποκολληθούμε, ίσως να διαπιστώσουμε πως αυτό το οποίο έχει προσκολληθεί σε εμάς, ίσως να μην θελήσει ποτέ να αποκολληθεί… Η ευθύνη είναι δική μας…
  • Η προσκόλληση μπορεί να είναι σε κάτι που μοιάζει «θετικό» (μια σχέση με έναν σύντροφο, μια στενή σχέση γονέα-παιδιού) ή με κάτι που μοιάζει «αρνητικό» (μια ενδόμυχη τάση αυτοκαταστροφής, η ροπή προς την θυματοποίηση ή την ανέχεια). Ο πόνος της αποκόλλησης είναι ο ίδιος σε κάθε περίπτωση…
  • Τα στάδια που βιώνουμε σε κάθε αποκόλληση είναι: Άρνηση – Πόνος – Θυμός – Αποδοχή. Αν αποκολλούμαστε σε διαφορετικές χρονικές στιγμές από δέκα (!!!) ας πούμε προσκολλήσεις, αντιλαμβάνεστε πως τα στάδια της κάθε αποκόλλησης μπαίνουν το ένα στο άλλο, κι εκτός από το συναισθηματικό «γαϊτανάκι» που βιώνουμε υπάρχει μεγάλη δυσκολία να «δούμε» αυτό από το οποίο αποκολλούμαστε.
  • Αν δεν δούμε από τι αποκολλούμαστε – αν δεν αποκτήσουμε δηλαδή συνείδηση του τι αφήνουμε, η προσκόλληση θα επανέλθει. Ίσως όχι με την ίδια μορφή… αλλά θα επανέλθει… Ακόμα χειρότερα: θα εκδραματστεί… Θα αναγκαστούμε δηλαδή να αποκτήσουμε επίγνωση μέσα από ένα γεγονός που θα συμβεί. Παράδειγμα: αν είμαστε προσκολλημένοι σε έναν σύντροφο από οικονομική ανασφάλεια και δεν εννοούμε να το καταλάβουμε, ή ο σύντροφος θα χρεοκοπήσει ή θα χωρίσουμε… ή και τα δύο!

Τα καλά νέα…

  • Η ευθύνη της αποκόλλησης είναι δική μας: άρα έχουμε επιλογή - μπορούμε να την αναλάβουμε.
  • Ο πόνος που θα βιώσουμε είναι μόνο ένα στάδιο της διαδικασίας, το τελευταίο είναι η Αποδοχή και η Ελευθερία…
  • Συχνά, το πιο κρίσιμο σημείο στη διαδικασία είναι να πάρουμε λίγο «απόσταση» και να δούμε από τι αποχωριζόμαστε.. Αυτό κάνει την επίγνωση πιο δραστική, και η Επίγνωση κάνει τη διαδικασία πιο ανώδυνη. Αν δούμε τις προσκολλήσεις μας και κόψουμε τους λώρους συνειδητά, δεν θα χρειαστεί να εκδραματιστούν στην πραγματικότητά μας

Τα Νέα…

  • Μέχρι πρότινος, υπήρχε ένα περιθώριο Διαπραγμάτευσης…
    Να δω τις Προσκολλήσεις μου ή να μην τις δω;;; Να αποκολληθώ ή να μην αποκολληθώ;;; Τώρα, αυτό το περιθώριο ΔΕΝ υπάρχει…
    Η Διαπραγμάτευση έχει τελειώσει…
  • Από 24/6/2013 η Γη – ως έμβιο πλανητικό Όν - ολοκλήρωσε τη μετάβαση της σε μια Νέα υψηλότερη Δόνηση. Αποφάσισε δηλαδή να αποκολληθεί από οτιδήποτε την κρατούσε δέσμια και να συγχωνευτεί ενεργειακά με αυτό που θα μπορούσαμε να δούμε ως το Ψυχικό της αντίστοιχο. Αυτό αναπόφευκτα συμπαρασύρει οτιδήποτε ζει, αναπνέει, κολυμπάει ή πετάει μέσα, πάνω ή γύρω από αυτήν… Όσοι επιλέξουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα και να κόψουν τους λώρους τους, θα μπορέσουν να παραμείνουν σε αυτήν. Όσοι επιλέξουν να μην κόψουν τους λώρους από αυτά με τα οποία έχουνε προσκολληθεί, δεν θα καταφέρουν να διατηρήσουν ενεργειακή συμβατότητα… Κάποιος άλλος πλανήτης, σε μιαν άλλη ζωή θα μπορέσει να τους φιλοξενήσει και να τους γαλουχήσει έως ότου νιώσουν έτοιμοι να επιτρέψουν την δική τους Μετάβαση.

Το ακόλουθο μήνυμα είναι απόσπασμα την Τετάρτη 17/7/2013, το μήνυμα δόθηκε μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.


Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Δαυίδ

Φανταστείτε ότι κρατάτε ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά σας.
Ένα παιδί που τρεφόταν από εσάς, και είναι πάρα πολύ σημαντικό για εσάς…
Δώστε του όνομα ή ονόματα…
Πρόσωπα, καταστάσεις που υπηρετούσατε για χρόνια…
Ψυχές που σέρνατε μαζί σας ακόμα κι αν θέλανε…
Ψυχές που σπρώχνατε, ακόμα κι αν δε θέλανε…

Φανταστείτε λοιπόν, πως μπροστά σας υπάρχει μια Πόρτα.
Από εκεί μπορείτε να περάσετε μόνον εσείς.
Για να περάσετε, καλείστε να αφήσετε το παιδί σας στην είσοδο…

Καλείστε να βγάλετε τα ρούχα σας.
Καλείστε να περάσετε μόνοι σας…

Χριστίνα

Προσευχή, Διαδρομή, Γέννηση…
Έτσι καταβαίνει η Ψυχή στη Γη.

Η Γέννηση έχει πόνο, έχει φόβο, έχει καινούργια διαδρομή, έχει καινούργια προσευχή. Έχει ξεκίνημα. Έχει μόνο Σώμα και Ψυχή.

Αυτό σας ζητάω. Σώμα και Ψυχή.
Δείτε μέσα σας αν αυτό ζητάτε και εσείς.
Ο μεγαλύτερος φόβος σας, δεν είναι αυτά που θα αφήσετε. Είναι πως θα περπατήσετε χωρίς αυτά…

Γέννηση: Γυμνός – Σώμα – Ψυχή.

Όσοι έχετε κάνει Επιλογή, θα ακουστούν τα ονόματά σας.
Όσοι δεν έχετε κάνει Επιλογή, νιώστε τα σώματά σας.
Ακριβώς το ίδιο θα πάρετε όλοι.

Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…
Ου γαρ οίδασι Ζωή εν τη γη τούτη φωτεινή.
Ως άκουσον Κύριε προσευχή, ως αυτών δώσω, αυτό που μου ανήκει.

Προσευχή, Διαδρομή, Γέννηση, Φόβος, Ζωή.

Στην πορεία σας μέχρι σήμερα ότι ζήσατε με θέληση, με νόηση, με βοήθεια - το αφήσατε.

Σας ρώτησα, μου απαντήστε.
Σας άφησα να περπατήσατε. Σας απέδειξα. Σας αγκάλιασα. Σας έδειξα τον τρόπο να περπατήσετε στη Νέα Γη.

Σαν εσάς υπάρχουν μύρια ψυχές. Σαν το Έργο σας, υπάρχετε μόνον εσείς.

Όποιος θέλει μπορεί να σας ακολουθήσει, όποιος θέλει μπορεί να σας ακούσει, όποιος θέλει μπορεί να σας ιδεί – έχει επιλογή.
Όποιος θέλει μπορεί να σταματήσει την Διαδρομή – έχει επιλογή.
Όποιος θέλει μπορεί να την εκφράσει – έχει επιλογή.

Όσοι επιλέξατε – δεν έχετε επιλογή.

Μύρια ψυχές… υπάρχουνε στη Γη.
Αισθανθείτε το Έργο σας, αισθανθείτε τη Διαδρομή σας, αισθανθείτε τα εμπόδια σας. Αισθανθείτε οτιδήποτε υπάρχει στον Ουρανό και στη Γη. Όλα θα τα συναντήσετε. Εσείς απλά θα προχωράτε.

Όσοι χάνονται – δεν σας αγγίζουν.
Όσοι σας ζητάνε – τότε δίνετε.
Όσοι σας κρίνουνε - δεν τους ακούτε.
Όσοι σας θαυμάζουνε – δεν ανταποκρίνεστε.

Το φως και η Αγάπη, αλλάζει διάσταση.
Η Ανάσα και η Ζωή, αλλάζει διάσταση.

Όποιος θέλει οπίσω μου ελθεί…
Ο σώζων εαυτόν σωθήτω, ως Εαυτός.

Η Ελλάδα έχει Φως. Η Ελλάδα έχει Ψυχή. Η Ελλάδα έχει Ζωή. Επιλέχθηκε.
Απλώς προχωρήστε…

Δύσκολα επί της Γης, εύκολα επί του Ουρανού.

Μοιραστείτε το