ΕλληνικάEnglish

Για την Προδοσία και την Συγχώρεση

Αν σταθώ στον Ήλιο, θα έχω Σκιά.
Όσο απομακρύνομαι, η σκιά μου θα μεγαλώνει.
Όσο πλησιάζω, θα μικραίνει.
Όσο απομακρύνομαι, παγώνω. Όσο πλησιάζω, ζεσταίνομαι.

- Να περπατήσω κι άλλο; (Αν περπατήσω, θ’ αφήσω την παγωνιά).
Ας πάω…

Καθώς συνεχίζω, η θερμοκρασία στο σώμα μου ανεβαίνει.
Όση παγωνιά έχει μείνει πια, είναι φωλιασμένη στην Καρδιά μου.
Καίγομαι, αλλά η Καρδιά μου τρέμει και με σπρώχνει πιεστικά να περπατήσω κι άλλο.

 

- Να περπατήσω; (Να μείνω χωρίς Σώμα ή χωρίς Καρδιά;) Ας πάω…

Φτάνω ένα βήμα μακριά απ’ τον Ήλιο, κι αρχίζω να φλέγομαι: το δέρμα, τα μαλλιά, τα όργανα, το Σώμα μου, και όλα όσα αυτό σημαίνει, παίρνουν φωτιά, λιώνουν και χάνονται. Και καθώς η Εικόνα μου και η Ιδέα μου διαλύονται, η Καρδιά μου αρχίζει να ζωντανεύει. Χτυπάει πιο δυνατά από ποτέ, και με τη λαχτάρα ενός μικρού παιδιού με καλοπιάνει, μου φωνάζει, με πιέζει: «Ένα βήμα ακόμα…»

- Να περπατήσω; (Μόνο η Σκιά μου έμεινε… Να γίνω Ήλιος ή να μείνω Σκιά;).

Προδοσία: Η Σκιά της Καρδιάς…

Το ανθρώπινο σώμα δόθηκε στον άνθρωπο ως δοχείο για την Ψυχή του.
Η Καρδιά, ως δοχείο για την Αγάπη, την Σοφία, και τη Δύναμη. Και τα δύο δοχεία, είναι φτιαγμένα από Θεό.
Κάθε φορά που το σώμα και η καρδιά αφήνουν τα βάρη τους, τον πλησιάζουν.
Αυτή είναι η Διαδρομή: Αφήνω τα βάρη μου, γεμίζω Φως, περπατάω. Αφήνω, ευλογούμαι, προχωρώ…

Το ζητούμενο δεν είναι να μην κάνουμε λάθη, γιατί χωρίς αυτά δεν περπατάμε: τα λάθη είναι ο τρόπος να διαπιστώνουμε σε ποια σημεία μέσα μας υπάρχουν Σκιές. Μόλις η Σκιά εμφανιστεί και τη δούμε - αισθανθούμε δηλαδή το λάθος μας - είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να κάνουμε στο εαυτό μας την κρίσιμη ερώτηση: «Να περπατήσω»; Ο Νους θα βρει εξαιρετικές δικαιολογίες, για να πούμε όχι.
Η Καρδιά θα πει: «Ένα βήμα ακόμα».

Αν υποκύψουμε στο Νου, υποκλινόμαστε στο φόβο και στην ενοχή. Σταματάμε την πορεία, παγώνουμε. Η ζωή μας παίρνει άλλη τροπή:

- «Ναι εντάξει, η καρδιά μου γελάει ασυγκράτητα κάθε φορά που παίζω βιολί, αλλά θα σπουδάσω λογιστής και δεν θα μείνω ποτέ χωρίς δουλειά»! - Προδοσία.

- «Δεν είναι καλός μαζί μου, αλλά φροντίζει τα παιδιά. Θα μείνω». - Προδοσία

Κάθε φορά που υποκύπτουμε στο Νου, σταματάμε την πορεία μας στο Φως. Προδοσία. Είναι βαριά Σκιά…
Κι όταν την προβάλλουμε σε άλλους μεγαλώνει κι άλλο, γίνεται βαρύτερη…
Έχουμε μάθει να συγχέουμε και να συνδέουμε την Προδοσία και το αντίδοτό της – την Συγχώρεση - με τους «άλλους»: φίλους, σύντροφο, οικογένεια, συνθήκες, γεγονότα.

Η Αλήθεια είναι πως είτε προδώσουμε τον Εαυτό μας, είτε προδώσουμε κάποιον άλλον …είναι το ίδιο πράγμα: γιατί πριν προδώσουμε κάποιον άλλον, έχουμε ήδη προδώσει τον εαυτό μας. Έχουμε ήδη υποκύψει στο φόβο μας. Αρνηθήκαμε την Καρδιά. Αν λοιπόν δεν συγχωρέσουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, ακόμα κι αν ο «άλλος» μας συγχωρήσει, η Σκιά δεν πάει πουθενά.

Η ασυνείδητη προδοσία στον εαυτό, μας καθηλώνει στο Δρόμο, μας παγώνει. Είναι πιο έμμεση γιατί εκλογικεύουμε την άρνησή μας να κάνουμε το «επόμενο βήμα» και δεν συνειδητοποιούμε ότι προδίδουμε τον εαυτό μας. Όπως τα παραδείγματα του καλλιτέχνη που «δεν γεννήθηκε» ποτέ, και της γυναίκας που «δεν άνθισε», ακυρώνει προοπτικές, δυνατότητες, ταλέντα…

Η συνειδητή προδοσία είναι αλλιώς…
Αυτός που προδίδει και γνωρίζει ότι προδίδει… ούτε στη Σκιά του δεν μπορεί να σταθεί… Γιατί εκτός από την επίγνωση, αυτό που ορίζει το βάρος της προδοσίας, είναι το μέγεθος της αγάπης που απαρνιέσαι καθώς υποκύπτεις στο φόβο ή στην ενοχή…

Ας το δούμε λίγο διαφορετικά, μέσα από ένα χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα Προδοσίας.

Ο Χριστός, λίγο πριν τη Σταύρωση, προδόθηκε από δύο μαθητές του:
τον Ιούδα και τον Πέτρο.

Ο Ιούδας όταν πρόδωσε τον Χριστό, πρόδωσε τον Εαυτό του για 30 αργύρια.
Παρόλο που έζησε δίπλα Του, και μοιράστηκε το Δρόμο του, για τους δικούς του λόγους δεν κατάφερε να ανοίξει την καρδιά του, δεν Τον ένιωσε πραγματικά. Έτσι, εγκλωβίστηκε και αναπόφευκτα υπέκυψε στα πάθη του Νου του, στην αδυναμία και τη φιλαργυρία του. Όταν αναγνώρισε το λάθος του, δεν το άντεξε. Κι επειδή η προδοσία του παρέμεινε νοητική, δεν έφτασε μέχρι την Καρδιά, έχασε τελείως την πίστη του: ο φόβος, ο πανικός, οι ενοχές και οι τύψεις τον κυρίευσαν και τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

Ο Πέτρος, λίγο πριν τη Σταύρωση, μπλέχτηκε στο πλήθος κι όταν τον ρώτησαν αν είναι μαθητής Του, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Εν αντιθέσει όμως με τον Ιούδα, όταν ο Πέτρος έζησε δίπλα Του και μοιράστηκε το Δρόμο Του, Τον αγάπησε. Και τον αγάπησε βαθιά. Με όλη τη Δύναμη και την Πίστη μιας Καρδιάς άξιας να χτιστεί απάνω της η Εκκλησία Του. Όταν ο Πέτρος πρόδωσε τον Ιησού, πρόδωσε από Φόβο. Και πρόδωσε αυτήν την Καρδιά και αυτήν την Αλήθεια. Και το ήξερε…
Κι όταν αναγνώρισε το λάθος του;
Πως άντεξε; Γιατί δεν αυτοκτόνησε;

Γιατί όταν ο Κύριος είπε: «Εγώ είμαι η Οδός, και η Αλήθεια και η Ζωή» ο Πέτρος άκουσε. Όταν είπε πως είναι η Αγάπη και η Συγχώρεση, Τον πίστεψε.
Μπορεί να θρήνησε, να έκλαψε, να χάθηκε για λίγο στην ενοχή. Ίσως ο πόνος να τον καθήλωσε, να τον παρέλυσε και να αρνήθηκε – όχι τρεις – αλλά πολλές φορές να συγχωρέσει τον εαυτό του. Αλλά Τον πίστεψε. Κι επέλεξε να τιμήσει το δίδαγμα αυτού που αγάπησε περισσότερο από οτιδήποτε. Επέλεξε να αφήσει πίσω του την προδοσία και την ενοχή, και να «κάνει το επόμενο βήμα», να περπατήσει, να ζήσει, και να απλώσει το Έργο Του. Επέλεξε να γίνει Ήλιος…

Το Μεγάλο Αντίδοτο…

Το Φως του Ήλιου, δεν διαλέγει που θα λάμψει, ούτε πόσο, ούτε για πόσο.
Απλά λάμπει… Και λάμπει συνεχώς. Με όλη του τη δύναμη.
Αν μείνω στη Σκιά, αν πάρω ομπρέλα, αν φορέσω καπέλο, αν βάλω αντηλιακό, αν αποφασίσω να ζήσω στο Λονδίνο, αν δε βγω απ’ το σπίτι – δε θα με «δει».

Από μένα εξαρτάται… Όχι απ’ τον Ήλιο. Εκείνος απλά λάμπει.

Ο Θεός είναι Αγάπη. Είναι Συγχώρεση. Είναι Φως. Απλά Είναι.
Διαχέεται μόνιμα, ακατάπαυστα, με την ίδια δύναμη παντού.
Αν εγώ δεν προχωρήσω, αν δεν συγχωρήσω τον εαυτό μου, αν μείνω κάτω απ’ τη βαριά σκιά της Προδοσίας, της Ενοχής και του Φόβου, αν επιμένω να αναμοχλεύω το «παρελθόν» για να πισωγυρίζω, να κρατάω τα λάθη μου σαν άλλοθι για να κρυφτώ – δεν θα με «δει».

Από μένα εξαρτάται. Όχι από Εκείνον. Εκείνος απλά Είναι.

Ούτε χρειάζεται να είμαστε «καλά παιδιά» για να εκμαιεύσουμε την Αγάπη Του, ούτε να τιμωρούμε τον εαυτό μας με άσκοπες «επαναλήψεις» για να μας συγχωρήσει.
Η Αγάπη Του και η Συγχώρεση είναι δεδομένη: τα παρέχει αδιάλειπτα.

Υπό το Φως Του, δεν υπάρχει αμαρτία, ούτε προδοσία, ούτε άγνοια.
Η αμαρτία υπάρχει όσο εμείς την κρατάμε σαν άλλοθι για να μην προχωρήσουμε, για να μη δούμε το λάθος, να μην εκτεθούμε στην αλήθεια – στο φως.

Η επιλογή – γιατί για επιλογή πρόκειται - είναι προσωπική υπόθεση!
Ο τρόπος να παραδίδουμε μεγάλα λάθη, είναι να εισπράττουμε την σοφία που μας δίδαξαν και να τα αφήνουμε πίσω μας. Να τα τινάζουμε σαν την σκόνη από το ρούχο μας και να συνεχίζουμε…

Το ερώτημα είναι:
- Θα περπατήσω; Θα αφήσω τις Δικαιολογίες και την Αυταπάτη;
- Θα ακούσω την Καρδιά μου;
- Θα βγω απ’ το πλήθος να ουρλιάξω: «Ναι, Εγώ Είμαι»;
- Θα συγχωρέσω τον εαυτό μου;

Το ακόλουθο μήνυμα είναι απόσπασμα από την Τετάρτη 24/7/2013. Το μήνυμα δόθηκε μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.


Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Δαυίδ

Φανταστείτε το κεφάλι σας να ανοίγει στα δύο και να κοιτάει προς τα πάνω – σαν ένα χωνί.

«Κύριε μου, θέλω σήμερα από το μυαλό μας να αφαιρεθεί σιγά σιγά κάθε ψέμα και ψευδαίσθηση που υπάρχει μέσα σε αυτό. Κάθε φαντασίωση να καταστραφεί.
Κάνε το Νου μου Υπηρέτη της Αλήθειας και της Ψυχής μου».

Πάρτε το χρόνο σας, αφήστε να αδειάσει το μυαλό σας από οτιδήποτε υποστηρίζετε…

«Ζητώ, Κύριε, να δω την Αλήθεια».

Τώρα κατεβαίνουμε πιο χαμηλά στην Καρδιά.
Θέλω να ανοίξει η Καρδιά σας, σα να φεύγει από μέσα κάθε πίκρα, πόνος, θλίψη, αρνητικά συναισθήματα που έχετε φυλακίσει - οτιδήποτε κρατάτε για να σας τιμωρείτε.

«Κύριε μου, ευλόγησε την Καρδιά μου»

Μάθετε να αναπνέετε από το Φως της Αγάπης μέσα απ’ την Καρδιά σας. Αφήστε την ενέργεια να υπάρχει στην Καρδιά σας. Να συνδέεστε με την Καρδιά σας…
Συνδεθείτε για λίγο με την Αγάπη.

Τώρα κατεβαίνουμε πιο χαμηλά στην Κοιλιά μας.
Μας σκίζουν την κοιλιά μας. Τα έντερά μας μέσα είναι γεμάτα επιθυμίες.
Αφήστε να ξεβραστούνε όλες οι επιθυμίες.
Όλη η λάσπη των επιθυμιών αυτών και προηγούμενων ζωών.
Αφήστε να ξεχυθεί όλη η δυσωδία και η λάσπη που έχετε μαζέψει στα έντερά σας.
Καθαρίστε τα έντερά σας…
Ξεβράστε τις επιθυμίες σας – αρκετά μέχρι τώρα.

Συνδεθείτε τώρα με τις Ανάγκες σας.
Αναπνέετε απ’ την Κοιλιά σας τις Ανάγκες σας…

«Κύριε, συνδέομαι με το Δρόμο μου. Αυτή είναι η Ανάγκη μου. Με το Δρόμο μου, με την Αγάπη μου, με τη Χαρά μου, με τη Συνειδητότητά μου, με τον Κύριο».
Συνδεθείτε με τις Ανάγκες σας.

Μάθετε να παίρνετε χαρά απ’ το περπάτημα – και όχι απ’ το επίτευγμα.
Μάθετε να αισθάνεστε ότι είστε στο Δρόμο σας – και όχι στο Ψέμα σας.
Ο Κύριος που είναι η Αλήθεια είναι ο Οδηγός σας…
«Κύριε μου, στο Όνομα Σου ζητάω να ευλογηθεί ο χώρος και τα άτομα».

Χριστίνα

Η Κόλαση της ζωής είναι τα συναισθήματα και ο Νους.
Σήμερα είναι Γιορτή, είναι Χαρά.

Μέσα από τη Χαρά εισπράξτε αγάπη.
Όσοι μπορέσατε και αφήσατε και τα αισθανθήκατε, θα προχωρήσετε.
Όσοι τα σκεφτήκατε, απλά ευλογηθήκατε.
Σήμερα είναι χαρά, είναι Γιορτή.
Αισθανθείτε την.

Θα περνάει δίπλα σας, θα τον βλέπετε μπροστά σας.
Νιώστε τη χαρά, νιώστε τη ζωή, νιώστε τη Γιορτή.

Η Ζωή είναι ένας Δρόμος. Κάθε φορά που υπάρχει έχει τη δική της διαδρομή.
Εσείς έχετε την επιλογή.
Το να κατέβετε στη Γη ήταν ανάγκη.
Το να καθαρίσετε τα συναισθήματα σας ήταν η επιθυμία σας
Ως και εγένετο.

Ους ο Θεός ευλόγησεν εις την Γη τούτη, άνθρωποι επορευθείτε εν Ονοματί Του.
Ενόσω εσείς υπάρχετε, ενόσω εσείς πορεύεστε, ενόσω εσείς προστατεύεστε, αισθανθείτε τη Γιορτή, αισθανθείτε τη Χαρά, αισθανθείτε τη Αγάπη, αισθανθείτε το Φως, αισθανθείτε τη Θεϊκή ενέργεια που σας καλύπτει ωσάν πέπλο, ωσάν ένδυμα, ωσάν αίσθηση.

Η Συγχώρεση είναι άφεση.
Η Γιορτή είναι χαρά.
Η Αίσθηση είναι Αλήθεια.
Το Φως είναι Ενέργεια.

Σεβαστείτε και υποκλιθείτε.

Αμήν.

Μοιραστείτε το