ΕλληνικάEnglish

Πάτερ Ημών: Η Προσευχή του Κυρίου (Μέρος 3ο)

Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον·

 

Σε αυτό το σημείο της προσευχής, «ο άρτος ο επιούσιος» αποδίδεται μεταφορικά στην πρώτη ύλη της Ουσίας μας, στην τροφή της Ψυχής μας, σε αυτό που αποκαλούμε συνειδητότητα.

 

Ζητάμε από τη Θεϊκή Ενέργεια να θρέψει την ψυχή μας με συνειδητότητα «σήμερα …»! Και γιατί όχι «πάντοτε»; Γιατί όχι «συνεχώς»; Γιατί «σήμερα»; Σίγουρα η λέξη αυτή κρύβει ένα βαθύτερο νόημα.. ίσως και δύο ή τρία…!!!

 

Σε μια «πρώτη ανάγνωση» της φράσης αυτής, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε μια προτροπή να εστιαστούμε στο παρόν: στο «Εδώ και Τώρα».  Σε ένα ενεργό παρόν όπου ζώντας ολοκληρωτικά (με συνειδητότητα) μέσα από οτιδήποτε κάνουμε, επιτρέπουμε στο Πνεύμα να συνυφαίνει μαζί μας μια πραγματικότητα όπου όλα τα ενδεχόμενα είναι διαθέσιμα και ενεργά! Οι άπειρες δυνατότητες του Πνεύματος στην διάθεσή μας… χωρίς καμία πρόβλεψη, στόχο ή προσδοκία – απλά με τη βεβαιότητα ότι αυτό που συμβαίνει είναι το καλύτερο για εμάς τη δεδομένη στιγμή…

 

Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε ολοκληρωτικά Παρόντες, όταν είμαστε διασπασμένοι σε δυο, τρεις, εκατό, χιλιάδες σκέψεις ή πράξεις ταυτόχρονα… Η Υψηλή Παρουσία χρειάζεται καθολοκληρία για να εκδηλωθεί… χρειάζεται Υψηλή Συνειδητότητα!!!! Και για να  μεγαλώσει η Ουσία μας και η συνειδητότητά μας, χρειάζεται καθημερινή τροφή για να δυναμώσει σιγά σιγά…!!!

 

Έτσι,  μπαίνουμε στην υποψία μιας… «δεύτερης ανάγνωσης» του «σήμερον» κι αν παρατηρήσουμε λίγο προσεκτικά θα μπορούσαμε ίσως να διακρίνουμε έναν δρόμο, μια μέθοδο, έναν τρόπο…

 

 Όπως ένα βρέφος χρειάζεται κάθε μέρα τροφή για να μεγαλώσει – έτσι και η Ψυχή χρειάζεται κάθε μέρα τη δική της τροφή… Αν σε ένα μωρό δώσεις σε μια μέρα το φαγητό ενός ολόκληρου μήνα δε θα αντέξει… Αν το πιέσεις να περπατήσει ενώ ακόμα μπουσουλάει … θα απογοητευτεί…

 

Το «σήμερον» δίνει το στίγμα της διαδικασίας μιας ολόκληρης Διδασκαλίας – μιας διαδικασίας που ορίζει πως ο δρόμος προς την Ολοκλήρωση - της γείωσης του «Ουρανού επί της Γης» - έχει βήματα, έχει στάδια … και δεν έχει τέλος!! Αυτή η επίγνωση αφενός μας ανακουφίζει γιατί μας δίνει όλο το χρόνο που χρειαζόμαστε είτε για προετοιμασία είτε για ξεκούραση, αφ’ ετέρου μας σπάει κάθε εγωική ασυνείδητη προσδοκία για την επίτευξη ενός «στόχου», τον ανταγωνισμό ή την αίσθηση της έπαρσης ότι κάπου φτάσαμε, και μας απομακρύνει με αυτόν τον τρόπο από όλα αυτά τα νοητικά εμπόδια που απλά επεμβαίνουν στην πορεία του αληθινού μας δρόμου…

 

Τέλος, αξιοποιώντας στο παρόν τη συνειδητότητα που λαμβάνουμε καθημερινά, εκπαιδευόμαστε στην Ολοκλήρωση, καθώς μαθαίνουμε να ζητάμε και  να λαμβάνουμε αυτό που χρειαζόμαστε από τον Ουρανό και να το χρησιμοποιούμε για κλείνουμε τις υποθέσεις μας - τους κύκλους μας - χωρίς να αφήνουμε εκκρεμότητες, δηλαδή ελλιπή κι ανολοκλήρωτα θέματα.  

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Με τη φράση «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον»

ο Ιησούς καλεί τη Θεϊκή Ενέργεια «να θρέψει και να ενδυναμώσει την Ψυχή μας με συνειδητότητα ώστε δράττοντας τις άπειρες δυνατότητες που παρέχει η Παρουσία του Πνεύματός μας να μπορούμε να προσανατολίζουμε την Ύπαρξή μας στο δρόμο της Ολοκλήρωσης»

 

Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·

 

Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν…

 

            … «Συγχώρησε μας αυτά που οφείλουμε»……σε ποιον;

Η οφειλή, το χρέος προς κάποιον άλλον απλά καθρεπτίζει την οφειλή, το χρέος που έχουμε προς τον Εαυτό… Το καθρέπτισμα - δηλαδή να βιώνουμε μέσω των άλλων ανθρώπων ή συνθηκών αυτό που δεν μπορούμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε άμεσα για εμάς - είναι μια συμπαντική μέθοδος για να εστιάσουμε  και «για να δούμε» αυτό που χρειάζεται να ολοκληρωθεί μέσα μας… Αν μέχρι χθές λοιπόν, η πνευματική μου τυφλότητα δεν με άφηνε να δω την Αλήθεια μου, «σήμερα» που προσεύχομαι και έχω την επίγνωση μέσα μου («τον επιούσιον άρτο»), μπορώ να αναγνωρίζω και να κατανοώ τα λάθη και τις ατέλειες μου, και σου ζητώ να συγχωρεθώ γι’ αυτά.

 

            Η συγχώρεση, συχνά συγχέεται με κάτι που μπορούμε «να δώσουμε» σε κάποιον άλλον ή σε εμάς, ως ένδειξη μεγαλοψυχίας μέσα από μια ακαθόριστη παρόρμηση γλυκερής και αόριστης αγάπης…

 

Όμως στην πραγματικότητα, Συν-χωρώ σημαίνει: κάνω χώρο σε μένα…   

    

Η συγχώρεση είναι το αποτέλεσμα μιας πολύ συγκεκριμένης και πολύ προσωπικής διαδικασίας… Δεν είναι κάτι που μπορούμε να δώσουμε ή να λάβουμε. Είναι κάτι που προκύπτει, κάθε φορά που συνειδητά αναγνωρίζουμε τις Μάσκες, τα Ψεύδη και τις Ελλείψεις της Προσωπικότητας μας και συνειδητά διευρύνουμε την επίγνωση μας κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μπορούν να επιστρέψουν, να διαλυθούν και να συν-χωρέσουν στην αρχική τους Πηγή: στη Θεϊκή Ενέργεια του Πνεύματος μας.

Είναι μια αφαιρετική διαδικασία κάθαρσης…

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Όταν ο Ιησούς ζητά «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν…» καλεί τη Θεϊκή Ενέργεια που ρέει εντός μας να διευρυνθεί και να δονηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να συν-χωρεθούν και να μετουσιωθούν όλα τα συναισθηματικά, νοητικά ή ψυχικά εμπόδια που μας κατακερματίζουν και έχουν περιέλθει στην επίγνωσή μας.

…ὡς και ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·

 

«Ως»…όπως κι εμείς συγχωρούμε αυτούς που μας οφείλουν… Με το δεύτερο αυτό μέρος της φράσης και το «ως» σαν συνδετικό ανάμεσα τους , επισημαίνεται μια σχέση και τίθεται ένας όρος…

 

Μια σχέση μονής συνεπαγωγής, που δηλώνει ότι αφού συν-χωρέσουμε τον Εαυτό μας – αφού δηλαδή κάνουμε χώρο για το Πνεύμα μας και αποκαταστήσουμε την ακεραιότητά μας – τότε μπορούμε να εστιάσουμε στις αιχμές που προκύπτουν στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Έχοντας πλέον ένα υψηλότερο επίπεδο θεώρησης μπορούμε να επισημάνουμε και να αφαιρέσουμε αυτά που μας διαχωρίζουν από τους άλλους δίνοντας επιπλέον χώρο στη συνειδητότητά μας. Και πάλι όμως – το θέμα είναι προσωπικό και δεν έχει να κάνει με θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, έχει να κάνει περισσότερο με συνειδητά ή ασυνείδητα θέματα…

 

Αν για παράδειγμα είμαι ερωτευμένος (θετικό συναίσθημα) αλλά όλη μου η συναισθηματική βάση εξαρτάται από τη συμπεριφορά του άλλου (ασυνείδητη εξάρτηση) τότε δεν αντιλαμβάνομαι καν ότι τίθεται θέμα συγχώρεσης. Αν όμως, διερευνώντας τα προσωπικά μου θέματα, αντιληφθώ την εξάρτηση και θελήσω να αποδεσμευτώ από αυτήν, καθώς την απελευθερώνω από εμένα, την απελευθερώνω κι απ’ τον άλλο. Σαν αποτέλεσμα, όταν απομακρυνθεί το εμπόδιο (εξάρτηση) από τη σχέση, αρχικά δημιουργείται «κενός χώρος» για το Πνεύμα ενώ παράλληλα διαπιστώνουμε αν η σχέση μπορεί να στηριχτεί σε άλλες πιο υγιείς βάσεις.  Ίσως η σχέση να μην αντέξει, όμως η συγχώρεση έχει τελεστεί…

 

Το αν συγχωρώ ή συγχωρούμε δεν συνδέεται απαραίτητα με την Αποδοχή του Άλλου. Μπορώ να συγχωρήσω κάποιον (να αφαιρέσω από τη συνειδητότητά μου την αιχμή που με απομακρύνει από το Πνεύμα μου) χωρίς να τον αποδέχομαι… χωρίς να χρειάζεται να ζω μαζί του … ή να δουλεύω μαζί του … ή να του μιλάω…

 

            Το «ως» σαν σύνδεσμος ανάμεσα στις δύο φράσεις - που η πρώτη δηλώνει τη συγχώρεση στον Εαυτό και η δεύτερη προς του άλλους - σε μια τολμηρή μετάφραση θα μπορούσε ενδεχομένως να λειτουργεί σαν προϋπόθεση για τη ρήξη οποιουδήποτε καρμικού, συναισθηματικού, νοητικού ή ψυχικού δεσμού μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους ή ομάδες.

 

Όσο για την Αγάπη, όπως και η Συγχώρεση δεν είναι κάτι που μπορούμε να δώσουμε ή να πάρουμε… Είναι κάτι που μπορούμε να μοιραστούμε με τους άλλους ανθρώπους εφ’ όσον επιτρέψουμε στην ποιότητα αυτή (Αγάπη) να πλημμυρίσει τον Εαυτό μας… Για να δώσω κάτι (χαρά, τρυφερότητα, φροντίδα), πρέπει να το έχω – και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να με πλημμυρίζει… Τότε δεν το χρειάζομαι … τότε είναι σωστό να το μοιραστώ γιατί δεν είναι μέσα από την ανάγκη αλλά μέσα από την αφθονία… Συγχωρώντας (κάνοντας δηλαδή χώρο για τον Εαυτό μου) το Πνεύμα (αγάπη, χαρά, δημιουργικότητα) με πλημμυρίζει και μέσα από αυτήν την αφθονία  μπορώ να συγχωρήσω και άλλους…

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Όταν ο Ιησούς δηλώνει «ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν …» μας παροτρύνει «μέσα από τη αφθονία του Πνεύματος να λύσουμε κάθε καρμικό, συναισθηματικό, νοητικό ή άλλο δεσμό μας συνδέει με τον εξωτερικό κόσμο απελευθερώνοντας τα εμπόδια στην επίγνωση του Πνεύματος μας».

Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

           

Στη φύση υπάρχουν δύο τρόποι για να πάρει κάποιος τα μαθήματα που χρειάζεται για την εξέλιξή του: η Σοφία και ο Πόνος. Με τη συγκεκριμένη φράση ο Ιησούς κάνει μια επιλογή: «Θέλω να περπατήσω το δρόμο μου με Σοφία – όχι με Πόνο» και ζητά από τη Θεϊκή Ενέργεια όταν ο «πειρασμός» εμφανίζεται να είναι η Σοφία που θα οδηγεί τα βήματά μας και όχι η «πονηριά».

 

Ο «πειρασμός» παρουσιάζεται μπροστά μας συνήθως σαν κάτι που έχουμε ανάγκη, σαν κάτι που επιθυμούμε πολύ ή που χρειαζόμαστε και κάποιος άλλος υποθετικά μπορεί να μας δώσει (π.χ.: ασφάλεια, αγάπη, δύναμη).  Είναι δηλαδή μια προβολή μιας εσωτερικής μας ανάγκης σε κάποιο άλλο πρόσωπο, εργασία ή συνθήκη.

 

Λέγοντας «πειρασμός» ο Ιησούς αναφέρεται σε όλα εκείνα που μπορούν να θολώσουν την επίγνωσή μας, να επηρεάσουν τις αποφάσεις μας και να καθοδηγήσουν τα βήματά μας σε σκιώδη παράδρομους με οδυνηρά συνήθως αποτελέσματα. Στο τέλος θα μάθουμε πως αυτός ΔΕΝ ήταν ο δικός μας δρόμος. Θα πάρουμε μεν το μάθημα που χρειαζόμαστε αλλά… με το δύσκολο τρόπο.

 

Αν για παράδειγμα το μάθημα που χρειάζομαι για να προχωρήσω το μονοπάτι μου είναι να μάθω να δίνω ασφάλεια στον Εαυτό μου, μια «πονηρή σκέψη» θα ήταν να επιδιώξω να σχετιστώ με έναν πλούσιο άνδρα ή γυναίκα, να κάνω μια εργασία που δεν με εκφράζει αλλά μου παρέχει χρήματα ή δύναμη, και να εμπλέξω τον Εαυτό μου σε έναν κύκλο φθοράς αφού αυτό που ζητώ δεν το αντλώ από μέσα μου. Μένω εξαρτημένος από τον Άλλο που θεωρώ πως μου δίνει ασφάλεια ενώ στην πραγματικότητα βιώνω ακριβώς το αντίθετο – αν φύγει θα πάρει μαζί του και αυτό που μου δίνει.

Ο «πειρασμός» λοιπόν, είναι μια προβολή που αποκτά την δυνατότητα να μας επηρεάζει γιατί του δίνουμε τη δική μας δύναμη – αυτή που αν χρησιμοποιήσουμε με Σοφία αποφεύγουμε ψυχοφθόρες και συχνά συντριπτικές επαναλήψεις που όχι μόνο μας εθίζουν στο πόνο αλλά παράλληλα μας εκπαιδεύουν να συμβιβαζόμαστε σε υποδεέστερες καταστάσεις συγχέοντας την ανακούφιση με τη χαρά και την ανταλλαγή με την αγάπη…

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Όταν ο Ιησούς λέει «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» επιλέγει το δρόμο της Σοφίας και ζητά από τη Θεική Ενέργεια τη διαύγεια και την καθοδήγηση που χρειάζεται γι’ αυτό.

                                                                      

 

Αριστείδης Μπαντέλης

      Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

 

                               

Μοιραστείτε το