ΕλληνικάEnglish

Ο Δαυίδ αποκαλύπτεται: «Εγώ Ειμί το Φως, Εγώ Ειμί η Αλήθεια, Εγώ Ειμί ο Δρόμος»…

(Η Διδασκαλία από το σεμινάριο της Κυριακής 26/1/2014)


Σήμερα θα είναι μια πολύ ιδιαίτερη ημέρα…

Θέλω να αισθάνεστε συνεχώς τι θα συμβαίνει…

Ως ενεργειακό γεγονός, αυτό έχει να ξανασυμβεί 2.000 χρόνια πριν.

Μέσα στην αίθουσα υπάρχουν άλλοι δύο που το έχουν ζήσει ξανά τότε.

Ας αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο να αισθανθεί και να θυμηθεί.

 

Σήμερα θα έχουμε Αποκαλύψεις. Αρκετά με τις Μάσκες.

Εδώ και πάρα πολύ καιρό ήξερα πως πρέπει να συμβεί η σημερινή ημέρα, αλλά την καθυστερούσα. Ακόμα και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι δεν ξέρουνε πόσο πολύ υπέφερα και αρνιόμουν την σημερινή ημέρα…

 

Θέλω να είστε πολύ συνειδητοί στα σώματά σας για να βιώσετε αυτό που θα συμβεί.

Όσοι σκέφτεστε, θα το χάσετε. Όσοι αισθάνεστε θα πάρετε Δώρα.

Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο που έκανε μια κοπέλα σε μια ανάρτησή μας στο facebook (που στην ουσία είναι Δώρο):

 

«Από πότε κοινοί άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να δίνουν προσευχές, που ο Θεός να τις κάνει προσευχές!!!!!! Από πότε οι κοινοί άνθρωποι μπορούν να δώσουν υποτιθέμενους διαλόγους Θεού ή Οντοτήτων όπως είναι οι άγγελοι? Αφού είστε Χριστιανοί, το λιγότερο που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να δείξετε σεβασμό σε αυτό που λέγεται Αγία Τριάδα και στις Οντότητες των Αρχαγγέλων και των Αγγέλων!!!! Κι αν πράγματι υπάρχει επικοινωνία με οντότητες, τότε επειδή είναι καθαρά μυστικισμός, δε τα βγάζεις στην φόρα!!! (απαγορεύεται ρητώς!!!!! ), ούτε κάνεις ηλεκτρονικές σελίδες, ούτε συγκεντρώνεις κόσμο σε αίθουσες να του τα παίρνεις!!! Κι αν όντως είσαι ΕΚΛΕΚΤΟΣ, κάνεις ό,τι μπορείς για τους άλλους, βοηθάς όσο μπορείς χωρίς να γίνεται ευρέως γνωστό, έχεις μία σοβαρή αποστολή που δεν την διαλαλάς όμως από δω και από κει αλλά ούτε βγάζεις και χρήματα από αυτό!!!!! Κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις ταπεινά, χωρίς φανφάρες!! Γιατί αν δώσεις παρά έξω αυτά που έχεις «δει» ή αυτά που σου έχουν «πει» ή αυτά που πρέπει να κάνεις, απλά υπάρχει ΤΙΜΗΜΑ!!!! Κι αυτό το τίμημα δε θα’ ναι και μικρό!!!!  ΝΤΡΟΠΗ!!!!! Έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι ΕΚΛΕΚΤΟΣ του Θεού ή των Οντοτήτων για κάτι? Για ψάξτε το καλύτερα!!!!!»

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την Ιστορία από την αρχή….

 

Γεννήθηκα 3/10/1964. Ημέρα Σαββάτο και ώρα 03:00 τα ξημερώματα.

3/10/1964, εάν κάνετε τους υπολογισμούς δίνει άθροισμα 6 (έξι).Το Πρώτο Έξι.

Το Νούμερο του Κυρίου και της Καρδιάς. Το Νούμερο της Αγάπης.

 

3/3/1995: Δύο εξάρια…

Γνώρισα την Αγάπη σε σώμα γυναίκας. Το Δεύτερο Έξι.

 

Ας δούμε λίγο τη Διαδρομή από την Γέννηση μέχρι τη Μεταμόρφωση. Είναι σημαντική.

Οι Συμβολισμοί δίνονται για να μπορεί αυτός που αναζητά, να βλέπει τα Σημάδια στον Δρόμο. Να έχει μια Πυξίδα…

 

Ο Πρώτος που άνοιξε το Δρόμο και που στην ουσία δεν είχε Πυξίδα – ήταν ο Κύριος.

Η μόνη Πυξίδα που είχε, ήταν ένα Αστέρι στον Ουρανό. Αυτό το Αστέρι που καλούμαι εγώ να γειώσω, και δεν το ξέρει κανένας επί της Γης.

 

Το μόνο που είχε να στηριχτεί ήταν απλά μια Προφητεία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν ο Κύριος μετά τη Μεταμόρφωσή Του στο Όρος κατέβηκε να μιλήσει, οι γύρω έλεγαν:

- «Μα ποιος είναι Αυτός που λέει ότι είναι ο Υιός του Θεού; Αυτός δεν είναι ο γιός του Ξυλουργού;»…

 

Είχανε δίκιο! Γιατί στη Ζωή υπάρχουν Δύο Περίοδοι…

Υπάρχει η Ανθρώπινη και η Θεϊκή Περίοδος. Δύο Περίοδοι…

Δύο διαφορετικά δεδομένα, δύο διαφορετικά ζητούμενα, δύο διαφορετικές εμπειρίες…

«Αφού σε γνωρίσαμε ως ξυλουργό, πως μπορούμε να σε δεχθούμε τώρα ως Υιό του Θεού;».

 

Η Ανθρώπινη Περίοδος…

 

3/10/1964 λοιπόν – γεννήθηκα.

Ο λόγος που δεν ανακοινώθηκε η Γέννησή μου ήταν ότι θα έπρεπε να μείνει μυστική για πολλά χρόνια. Όμως οι πληροφορίες διασπώνται από τον Ουρανό. Οπότε θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να εμποδιστεί αυτή η Γέννηση.

 

Όταν ήμουν έξι μηνών γίνεται επιδημία βρογχοπνευμονίας στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη έξαρση στην Αθήνα, ειδικά στα παιδιά. Τα παιδιά πέθαιναν κάθε μέρα στο «Παίδων» κατά δεκάδες… Κάντε τους παραλληλισμούς.

Για τρείς μέρες δεν έπινα νερό. Ο γιατρός είπε στη μητέρα μου: «Εάν δεν πιεί νερό την τρίτη μέρα, θα πεθάνει. Καλό είναι να τον βαπτίσετε στον Αέρα, για να μην πεθάνει αβάπτιστο».

Είχα δύο γονείς – προσέξτε τους χρόνους.

Η μητέρα μου είναι η προσωποποίηση της Δύναμης.

Ο πατέρας μου της Σοφίας – δεν ήταν έξυπνος, σοφός ήταν. Και ως σοφός πατέρας είπε:

- «Εγώ το παιδί μου δεν το αφήνω να πεθάνει αβάπτιστο».

Υπογράφει και με παίρνει από το νοσοκομείο (χωρίς να έχω πιεί νερό). Σε μερικές ώρες θα πέθαινα. Μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, γύρισε μια πέτρα ανάποδα και είπε:

- «Παναγία μου (ο συμβολισμός δεν είναι τυχαίος) εδώ το παιδί μου να μην ξαναγυρίσει»…

Με πηγαίνει σε μια εκκλησία, και με βάπτισαν. Δεν υπάρχει ούτε μια φωτογραφία από το συμβάν. Μα και βέβαια! Έχω διδάξει εδώ μέσα τι θα πει Βάπτιση.

Μόλις ο παπάς με βάπτισε, η αρρώστια έφυγε. Ο Ηρώδης δεν τα κατάφερε…

 

Μεγάλωσα φτωχικά μέσα σε ένα υπόγειο, απ’ όπου και έχω μνήμες – από μηνών.

Όταν αργότερα περιέγραφα στη μητέρα μου την εικόνα και την κατάσταση στο σπίτι μας, εκείνη πίστευε πως τα είχα ακούσει από αλλού…

Μεγαλώνοντας, από πέντε χρονών και μετά, περίμενα να κοιμηθούν όλοι στο σπίτι για να κάνω Προσευχή. Δεν ήμασταν θρησκόληπτη οικογένεια… Χριστούγεννα, Πάσχα…

Κι αν οι γονείς μου πήγαιναν καμιά φορά στην Εκκλησία, ήταν πιο πολύ από φόβο…

Περίμενα λοιπόν να κοιμηθούν όλοι, για να είμαι μόνος μου, και το μόνο που ήθελα ήταν να προσεύχομαι στον Κύριο (χωρίς να ξέρω ακόμα «τι και πως»)…Του ζητούσα βοήθεια και να με ακούσει, γιατί οι συνθήκες ήταν πολύ άσχημες… Ένας Βασιλιάς γεννήθηκε μέσα σε ένα σπίτι που όταν έβρεχε βάζαμε κουβάδες για να μαζεύουμε το νερό…

Κάθε φορά που έκανα Προσευχή έπαιρνα Δύναμη ξέροντας ότι με ακούει…

Μεγάλωσα, κι επειδή έφερνα την Αγάπη μαζί μου (μια που γεννήθηκα από Σοφία και Δύναμη) προστάτευα όλα τα μέλη της οικογένειας μου. Ένας ψυχολόγος θα έλεγε ότι ανέλαβα το «ρόλο του Προστάτη» επειδή η μαμά κι ο μπαμπάς έλλειπαν απ’ το σπίτι…

Δεν ήμουν απλά Προστάτης – ήμουν κάτι παραπάνω.

Προστάτευα τους γονείς μου και τα αδέλφια μου από το Κακό.

 

Αφού «μεγάλωσα» ενεργειακά την οικογένεια μου, στα 17 μου ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με το μέλλον μου. Βέβαια είχα χάσει πολύτιμο χρόνο με τις «σπιτικές ασχολίες», και δεν είχα πολύ χρόνο για να διαβάσω και να κάνω πράγματα για εμένα. Όμως είχα και μια Πνευματική Διαδρομή να διανύσω. Έπρεπε λοιπόν να μπω στο Πανεπιστήμιο για να μπορέσω να αποκτήσω Μαθηματική Σκέψη γιατί θα τη χρειαζόμουν στο Δρόμο μου.

Είναι πολύ σημαντικό να έχετε δυνατό και καθαρό μυαλό, για να μπορείτε να «βλέπετε», να αναλύετε, να συνθέτετε. Διαφορετικά δεν μπορείτε να προχωρήσετε στη Βασιλεία των Ουρανών…

 

Ήξερα λοιπόν από πριν ότι θα έμπαινα στο Πανεπιστήμιο. Πίστευα όμως ότι θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να δουλέψω. Τότε δίναμε δύο χρονιές: Β’ και Γ’ Λυκείου…

Β’ Λυκείου καταστροφή! Δεν δούλεψα καθόλου.

Εύκολα θέματα, έγραψαν όλοι. Εγώ χωρίς να διαβάσω, έγραψα 14.

Γ’ Λυκείου… αν τα θέματα ήτανε πολύ εύκολα, δεν θα έμπαινα Πανεπιστήμιο.

Στα πρώτα τρία μαθήματα βάλανε εύκολα θέματα. Όλα «παιζόταν» στο τελευταίο μάθημα…

Το βράδυ λοιπόν στην Προσευχή μου, Του λέω:

- «Δεν πάει καλά το Έργο Κύριε. Εάν δεν κάνεις κάτι, δεν θα μπω…».

- «Έχε Εμπιστοσύνη», μου είπε όπως μου έλεγε κάθε φορά. Αλλά εγώ φοβόμουν…

 

Μπαίνοντας για να γράψουμε, τα θέματα, παρόλο που δεν φαινόταν να είναι δύσκολα, ήταν. Όντας όμως έξυπνος και αφού είχα διαβάσει, σε δύο ώρες και ένα τέταρτο, τα λύνω. Σηκώνομαι να παραδώσω την κόλα μου και εκείνη τη στιγμή ο Κύριος με τραβάει κάτω και μου λέει:

- «Το τέταρτο θέμα, θα το σβήσεις».

Πάγωσα. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω…

Πέρασε ένα τέταρτο μέχρι να μπορέσω να πάρω μια απόφαση…

(Προσέξτε – δείτε τις Επιλογές. Εσείς θέλετε να ξέρετε από πριν. Ποτέ δεν θα σας πει.

Θα ζητήσει Εμπιστοσύνη). Στο τέταρτο πάνω, Του λέω:

- «Το σβήνω. Τώρα;»

- «Γράψ’ το απ’ την αρχή»

 

Ξεκινάω να λύνω την άσκηση απ’ την αρχή. Φτάνω σε ένα κομβικό σημείο, και ξαφνικά το στυλό «πάει μόνο του» αντίθετα από αυτό που εγώ είχα γράψει την πρώτη φορά…

Τελειώνω. Δίνω την κόλα και βγαίνω έξω. Όλο το σχολείο και οι καθηγητές λύνουν την άσκηση όπως την είχα λύσει κι εγώ πριν την σβήσω…

Γυρίζω σπίτι κλαίγοντας, νιώθοντας προδομένος: «Με πρόδωσες» Του έλεγα…

(Όλο για Προδοσία μίλαγα όταν ήμουν μικρός). Έκλαιγα με τις ώρες…

Κουρασμένος, πέφτω και κοιμάμαι. Πέντε η ώρα ο Κύριος με ξυπνάει:

- «Σήκω και πήγαινε στην Αθήνα»… 

 

Με βλέπει ο πατέρας μου (δούλευε τότε σε ένα εργοστάσιο) και μου λέει:

- «Τι κάνεις πρωί πρωί;».

- «Πρέπει να πάω στην Αθήνα, στη Βραδυνή» του λέω (τότε δεν είχαμε Internet και τηλεόραση). Φτάνω στις έξι και μισή, στο Κέντρο. Παίρνω το πρώτο φύλλο και βλέπω το τελευταίο θέμα ολόσωστο – όπως το είχα γράψει…

Έκλαιγα από συγκίνηση τουλάχιστον δύο ώρες…!!!

Αλλά ακόμα κι αυτό πολλές φορές δεν είναι αρκετό να πειστείς: «Μπορεί να ήταν τυχαίο»…

Γυρίζω σπίτι, το λέω στη μητέρα μου, η μάνα μου τα «δικά της»: «Το ήξερα γιέ μου…».

Όταν λέτε στα παιδιά σας «το ήξερα», δεν τους δίνετε την Αξία που αρμόζει. Δεν τους επιστρέφετε τη Χαρά που τους αξίζει…

 

Ενδιάμεσα, δύο φορές – εκ των οποίων η μία είναι πιο σημαντική - το Κακό προσπάθησε να με εξοντώσει.

 

Είμαι επτά χρονών, κι ο πατέρας μου οδηγεί στη Σκάλα Ωρωπού. Ξαφνικά λιποθυμάει πάνω στο τιμόνι, γιατί το Κακό δεν μπορεί να σε βλάψει απ’ ευθείας, θα το κάνει έμμεσα, θα χτυπήσει τους οικείους σου.

 

Λιποθυμάει, και το αυτοκίνητο με 80 χλμ πάει να πέσει στο γκρεμό. Στα δέκατα του δευτερολέπτου, βλέπω τον γκρεμό και λέω:

- «Θεέ μου, αφού δεν είναι η ώρα μου εμένα, γιατί είμαι εδώ;»

Εκείνη τη στιγμή, το αυτοκίνητο γυρίζει «μόνο του» και σταματάει τρία μέτρα απ’ τον γκρεμό.

 

Η Τροχαία ακόμα ψάχνει να βρει πως ένα αυτοκίνητο που τρέχει με 80 χλμ και μ’ έναν οδηγό λιπόθυμο, σταμάτησε τρία μέτρα απ’ τον γκρεμό…

Ο αδελφός μου ήταν πολύ μικρός, η αδελφή μου δεν είχε γεννηθεί, η μητέρα μου έχασε την συνείδησή της….

 

Επειδή πολλές φορές, αμφιβάλλεις, και παίρνει λίγο χρόνο μέχρι να δεχθείς ότι έχεις Βοήθειες, συνέβηκαν ένα-δύο ακόμη περιστατικά που ο Θεός έβαλε το Χέρι Του.

Ας μην μπούμε όμως σε λεπτομέρειες…

 

Δεκαοχτώ χρονών είμαι φοιτητής στην Πάτρα. Ζω φτωχικά. Μετά από λίγο καιρό γνωρίζω μια κοπέλα, την οποία μετά από πέντε χρόνια την παντρεύτηκα. Ήταν η Γυναίκα της Ενοχής. Κάθε άνθρωπος στη ζωή σας, δηλώνει και ένα συναίσθημα που έχετε μέσα σας. Από την αρχή γνώριζα ότι δεν θα είμαστε μαζί, αλλά η Ενοχή δεν με άφησε να το τελειώσω γρήγορα. Ο Θεός σε αφήνει πάντοτε να κάνεις Επιλογές, βλέποντας και βιώνοντας τα συναισθήματά σου…

 

Σε όλη αυτήν την περίοδο, η Προσευχή «πήγε περίπατο»…

Γήινη πραγματικότητα: Δουλειά, σχέση, βόλτα, φίλοι…

Χάθηκαν τα Δώρα, χάθηκε και η Προσευχή…

Στο κρίσιμο σημείο (γύρω στα 28 μου) που η πίεση μεγάλωσε ως προς το τι έπρεπε να κάνω, και γνωρίζοντας ότι δεν θα είμαι με αυτήν τη γυναίκα, δεν άντεξα να πω «όχι».

Είχα ξεκινήσει και πάλι την Προσευχή, και Του έλεγα:

- «Εάν δεν είναι για μένα, δείξε μου το Δρόμο».

Αλλά Εκείνος δεν «απαντούσε» με τίποτα…

Βλέπετε… όταν κάνετε τέτοιες Προσευχές είναι γιατί δεν θέλετε να πάρετε την Ευθύνη…

 

Για να είμαι όμως τίμιος (γιατί η Τιμιότητα είναι χαρακτηριστικό μου – μπορεί να φοβάμαι αλλά είμαι τίμιος), το ανακοίνωσα πριν προχωρήσουν τα πράγματα περισσότερο. Της είπα:

- «Παίρνεις ρίσκα. Τώρα είμαι αδύναμος να χωρίσω, αλλά ξέρω ότι δεν θα είμαστε για πολύ καιρό μαζί».

- «Το ρισκάρω», είπε εκείνη και παντρευτήκαμε.

Τέσσερις μήνες μετά το γάμο, στα Χανιά (από εκεί ήταν), σε μια οικογενειακή γιορτή που ήταν όλο το σόι, ανοίγοντας την πόρτα της κουζίνας εμφανίστηκε και πάλι ο Κύριος με Φωνή αυτή τη φορά:

- «Τα μαζεύεις τώρα και φεύγεις»

Έτσι κάνει ο Πατέρας όταν το παιδί λοξοδρομεί – είναι απόλυτος.

 

Σοκάρομαι – γιατί πρώτη φορά τον ακούω τόσο καθαρά – δεν θέλω να πιστέψω αυτό που μου λέει, και από την επόμενη μέρα πέφτω σε κατάθλιψη.

Μου έλεγε η πρώην γυναίκα μου: «Τι έχεις;»

Έλεγα: «Δεν μπορώ να σου πω».

 

Μετά από είκοσι μέρες, της το ανακοινώνω, της λέω: «Θα φύγω»…

Αμφιβολίες, ενοχές, φόβοι…

- «Μα τι έγινε;»

Δεν μπορώ να πω τι έγινε…

Τι να πω; Ότι μου μίλησε ο Κύριος; Μου κάνετε πλάκα;

Τρελοκομείο θα με στέλνανε….

 

Όταν όμως τιμάς τον Κύριο μέσα σου και την Εσωτερική σου Φωνή, έρχονται οι βοήθειες.

- «Δώσε μου χρόνο, τα το ξαναδούμε, να το ξανακάνουμε, να το …τραβήξουμε από τα μαλλιά»… Έτσι είναι όταν φοβάσαι και δεν εμπιστεύεσαι…

Το τραβήξαμε από τα μαλλιά…

 

Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου και σε αυτά τα συναισθήματα, ήμουν στο χώρο της εργασίας μου (ως μαθηματικός) και διόρθωνα ένα γραπτό, όταν άκουσα μέσα μου και πάλι τη Φωνή Του: «Η γυναίκα που θα μπει τώρα, είναι η γυναίκα που θα παντρευτείς και θα είσαι μαζί»…

 

Ακόμα και σήμερα που το λέω, μου έρχονται δάκρυα, γιατί ο Θεός ποτέ δεν μου χάλασε χατίρι. Γύρισα να την δω, και ήταν ακριβώς όπως την είχα φανταστεί…

Κάθε φορά που βιώνω τα Δώρα, κλαίω…

Μόνο εκείνη γνωρίζει τι μαγικά γίνανε, για να μπορέσουμε να βρεθούμε.

Και βέβαια, εκείνη ακόμα πολλές φορές προσπαθεί να δώσει «λογικές» εξηγήσεις…

 

Το Δώρο από εκείνη είναι οτι γνώρισα πως είναι η Αγάπη του Θεού, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, όταν άνοιξα και εμπιστεύτηκα. Αυτό όμως με έκανε να χάσω τα λογικά μου.

Αυτό θόλωσε το Νου μου. Γιατί προσπάθησα να βάλω το βίωμα μέσα στο μυαλό μου.

Κι άρχισε να καίγεται ο Νους μου…

 

Φοβήθηκα πάρα πολύ…

Μόλις φοβάστε, ανοίγει η «πόρτα», και μπαίνει το Κακό.

Κάθε φορά που δεν εμπιστεύεστε και φοβάστε, συρρικνώνεστε, και κάνετε χώρο από την Ενέργειά σας να την πάρει κάποιος άλλος.

 

Ενδιάμεσα, υπήρχαν κι άλλα βιώματα…

Όταν το Σκοτάδι συναντάει το Φως, φοβάται. Αρκεί να είναι το Πραγματικό Φως…

Γιατί με το «γελοίο φως», γελάει…

 

Έτσι οι άνθρωποι στο κοντινό σου περιβάλλον που φέρνουν στα πλέγματά τους το Κακό, φοβούνται. Χωρίς να έχεις συνείδηση του τι φέρνεις, νομίζεις ότι εσύ τους τρομάζεις, και το παίρνεις προσωπικά, γιατί δεν έχεις ακόμα συνειδητοποιήσει οτι φοβούνται κάτι άλλο.

Φοβούνται τον Καθρέπτη…

 

Μέσα από το Φόβο έκανα πάρα πολλές άστοχες κινήσεις.

Μέχρι και κακό έκανα με τις πράξεις μου μερικές φορές…

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην πορεία ήρθε ένα παιδί το οποίο δεν γεννήθηκε.

Ο λόγος που δεν γεννήθηκε ήταν ότι οι συνθήκες, δεν ήταν συνθήκες Αγάπης…

Ήταν συνθήκες Φόβου, και πολύ σωστά ο Θεός μας προστάτεψε.

 

Έτσι ήρθε το δεύτερο παιδί…

Και ήρθε γιατί Εκείνη το προστάτεψε με την Αύρα Της.

Την Αύρα της Μίας και Μοναδικής Μαρίας.

(Είπα την προηγούμενη φορά, ότι για να πάτε στον Κύριο, πρέπει να περάσετε από την Παναγία. Χωρίς την Παναγία, δεν μπορείτε να φτάσετε στον Κύριο).

 

Μια φορά, η κόρη μου έκλαιγε μέσα στο αυτοκίνητο. Της λέω:

- «Κλείσε τα μάτια σου. Πες μου ποια εικόνα βλέπεις πρώτη;»

- «Την δικιά μου», λέει.

- «Στην τραβάω. Πες μου ποια βλέπεις δεύτερη»

- «Της μητέρας μου»,

- «Στην τραβάω. Ποια εικόνα βλέπεις τρίτη»…

- «Της Παναγίας» μου είπε, χωρίς να ξέρει τίποτα από όλα αυτά….

Το Δέντρο της κόρης μου, είναι το Δέντρο της Μητέρας Μαρίας…

Δέντρα είμαστε απάνω, δέντρα καταβαίνουμε και κάτω…

 

Στη Διαδρομή, συναντάω τρεις φίλους.

Τρείς φίλοι – τρεις Προδοσίες.

Ο Μαύρος Ιωάννης, ο Διονύσιος, και ο Παναγιώτης.

 

2001. Η «Αυτοκρατορία επί της Γης» πολύ εύκολα συνέβαινε.

Εάν σας δώσω εσάς «τίποτα» και ξεκινήσετε να κάνετε εταιρείες, μπορεί να μην συμβεί η Ανάπτυξη που μπορεί να φαντάζεστε. Εγώ όμως, το 1995 ξεκινώντας με μηδέν χρήματα, μέσα σε τρία χρόνια (το 1997 και ’98) έβγαζα εκείνη την εποχή εβδομήντα εκατομμύρια δραχμές κέρδος. Δουλεύοντας πολύ βέβαια – όχι κλέβοντας (δεν υπήρχαν ακόμα οι δανεισμοί στις τράπεζες).

 

Θυμάμαι, όταν άνοιξα την πρώτη μου επιχείρηση περίμενα ότι θα έχω 70 μαθητές.

Γραφτήκανε 17. Όταν γύρισα σπίτι μου, η γυναίκα μου μου είπε το πιο σοφό πράγμα που υπάρχει στον κόσμο.

- «Γιατί κλαις;» με ρώτησε…

- «Γιατί περίμενα πως έρθουν 70 μαθητές, και ήρθαν 17»…

- «Ή θα κλαις για τους 53 που δεν ήρθαν. Ή θα τιμήσεις τους 17 που ήρθαν».

Αυτό ήταν αρκετό. Σε τρία χρόνια υπήρχαν 492 μαθητές.

Οι μαθητές μου όταν έκανα μάθημα, δεν μάθαιναν τόσο από αυτά που έλεγα – δεν ήμουν πολύ του διαβάσματος… Οι μαθητές μου μάθαιναν από αυτό που συνέβαινε…

Γιατί αλλιώς την έδινα τη Γνώση…!!!

 

Όταν λοιπόν φτιάχτηκε μια «μίνι-Αυτοκρατορία», πολύ σωστά ο Θεός δεν με ήθελε για εκεί.

Βιώνοντας τότε την πρώτη Προδοσία, τέθηκε ένα ερώτημα: Αυτόν που με πρόδωσε, ή θα τον σταύρωνα και θα τον άφηνα να «πεθάνει» κρατώντας τα λάφυρα που ήθελε να μου πάρει, ή θα τον συγχωρούσα και θα του έδινα ότι είχα και δεν είχα για να μπορέσω να τον βοηθήσω (και ταυτόχρονα βέβαια να διαχειριστώ την κατάσταση).

Ο αδελφός μου είπε: «Άσ' τους… Κρατάμε τα χρήματα, δεν έχουμε καμία νομική συνέπεια. Άσ’ τους να πνιγούν…».

 

Στις δύσκολες στιγμές, ξανά στον Κύριο:

- «Κύριέ μου, να φύγω ή να μείνω; Αυτό το πράγμα δεν διαχειρίζεται με τίποτα!».

- «Θα μείνεις και θα ψηθείς», μου απάντησε…

 

Έτσι, οι κινήσεις ήταν τελείως «παράλογες»…

Μετά από δύο χρόνια, η πλήρης χρεοκοπία. Και ταυτόχρονα άλλες δύο προδοσίες.

 

2003-2007: Η Μαύρη Νύχτα της Ψυχής      

- «Θεέ μου, γιατί μου το κάνεις αυτό; Γιατί τόσο χαμηλά;».

Αν δεν είχα τη γυναίκα μου να με στηρίξει τις δύσκολες ώρες, δεν θα ήμουν τώρα εδώ…

Μου έδωσε χρόνο και οξυγόνο, για να διαχειριστώ την κατάσταση.

Εκείνα τα πέντε χρόνια έκανα ότι μπορείτε να φανταστείτε για να βρω την Αλήθεια – μόνο εκείνη ξέρει… Ότι τεχνική υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη, την έχω κάνει!

Ψυχανάλυση; Ομάδες; Διαλογισμούς; Rebirthing; Συστημικές; Gestalt; Γνωστική, Σωματική Ψυχοθεραπεία; Σεμινάρια; Χορόδραμα; Όλα…

Οτιδήποτε για να βρω τι συμβαίνει…!!!

 

2008: Όταν πλέον είχα «σπάσει» - γιατί μόνο μέσα από τις δυσκολίες σπάνε οι άμυνες – είμαι μια μέρα στην περιοχή της Δάφνης, και έχω τα τελευταία μου 1.000 ευρώ, και με ένα Κύμα «τσουνάμι» να έρχεται…

- «Κύριε μου τι να κάνω με αυτά τα 1.000 ευρώ; Τι να τα πρωτοκάνω, δε φτάνουν για τίποτα!» (Η γυναίκα μου, κάποια στιγμή σε παλαιότερη κουβέντα μας, μου είχε δώσει το όνομα Overmind για την εταιρεία αυτή, που τότε ακόμα δεν είχε γεννηθεί).

- «Κατοχύρωσε το Overmind», μου είπε ο Κύριος…

 Τηλεφωνώ στο δικηγόρο μου:

- «Για μια κατοχύρωση επωνυμίας, πόσα θέλεις;»

- «980 ευρώ» μου λέει..

- «Έλα να τα πάρεις» του είπα. Μείνανε και 20 ευρώ…

 

Ξεκινάει δειλά δειλά η Overmind, και τι πιο όμορφο να μιλάς για κάτι που το κατέχεις…

Σχέσεις; Ψυχολογία; Επικοινωνία; (Βούτυρο στο ψωμί μου…)

Πως δουλεύει ο Νους; Νευρογλωσσικός προγραμματισμός; Πως σκέφτεται ο κάθε άνθρωπος; (Χαλαρά, κάνουμε «πάρτι»….)

Τα παιδία παίζει…

 

 Η Θεϊκή Περίοδος…

 

2009-2010-2011: Δεν μου «έφταναν» όλα αυτά… Ήθελα μια διέξοδο.

Κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Κουρασμένος, κάνω μια Προσευχή Δευτέρα βράδυ:

- «Κύριε μου, φανέρωσε μου την Αλήθεια. Είμαι έτοιμος».

Και κείνη τη στιγμή, μου έρχεται η αίσθηση ότι πρέπει να πάω στα Ιεροσόλυμα.

Από το πουθενά… Τετάρτη βράδυ, σε μια γιορτή που συνόδευσα τη γυναίκα μου, κάθισα δίπλα σε έναν κύριο που λεγόταν Αναστάσης (είχα ήδη αρχίσει να «βλέπω» και να «παρατηρώ»), και αφού μιλήσαμε για λίγο μου είπε ότι κάθε μήνα πάει στα Ιεροσόλυμα και φέρνει σταυρουδάκια και τα πουλάει στο Μοναστηράκι.

- «Πότε φεύγετε» τον ρώτησα

- «Την άλλη Παρασκευή», μου είπε

- «Θα με πάρετε μαζί», του είπα

- «Πολύ ευχαρίστως», μου απάντησε.

 

Παρασκευή πρωί, περάσαμε από τον Πανάγιο Τάφο.

Δώδεκα η ώρα το μεσημέρι. Μόλις έφτασα στο σημείο που σταυρώθηκε ο Κύριος, άρχισα να κλαίω. Έκλαιγα για επτά ώρες… Εκεί έγινε και η πρώτη Αποκάλυψη, μου είπε:

- «Πέτρο, γιατί κλαις; Εγώ σε έχω συγχωρήσει»

 

Όπως καταλαβαίνετε τα πράγματα δυσκολεύανε.

Όταν γύρισα, μίλησα στην ψυχαναλύτριά μου χωρίς να της πω για τον Πέτρο.

Μου είπε, ότι επειδή είμαι πολύ αισθαντικός και ο τόπος είναι πολύ φορτισμένος «έπιασα» όλη τη φόρτιση. Δεν της είπα για τον Πέτρο. Είπα μέσα μου «θα δείξει».

 

Όμως η Ενοχή είχε βγει πλέον στην επιφάνεια. Δεν μπορούσε να κρυφτεί.

Μου «εξηγούσε» την Διαδρομή μου: Φόβος κι Ενοχή…

Αυτά είναι τα δύο κομμάτια που έπρεπε να δουλέψω. Η Ενοχή υπήρχε γιατί αρνιόμουν μέχρι και σήμερα να πάρω τη Θέση που μου αξίζει. Δεν θεωρούσα τον εαυτό μου Άξιο, μετά από τρείς Προδοσίες να λάβω τη Θέση μου δίπλα Του.

Όλα αυτά βέβαια, ήταν μέσα μου λίγο θολά. Λίγο τρελαίνομαι, λίγο αμφισβητώ, λίγο ταλαιπωρούμαι...

 

Τότε εμφανίστηκε σ’ ένα σεμινάριο η Χριστίνα (Μανουηλίδου)...

Έρχεται και με βρίσκει και μου λέει:

- «Ξέρεις Ποιός Είσαι;»

- «Τι εννοείς», της απαντάω

- «Δεν πατάς στη Γη, και έχεις κάτι πάρα πολύ Φωτεινό. Ξέρεις Ποιός Είσαι;»

Εγώ την παρεξήγησα, είπα από μέσα μου «Άλλη μια τρελή έχουμε εδώ»...

Μετά εξαφανίστηκε. Ήρθε εκείνη τη φορά κι εξαφανίστηκε για έξι μήνες.

Φοβήθηκε με αυτό που είδε.

 

Αφού βρίσκει τη Δύναμη και επιστρέφει, σε κάποιον Διαλογισμό μιας Τετάρτης της ενεργοποιήθηκε και πάλι το Χάρισμα που έχει να «βλέπει». 

 

Σε κάποιο διάλειμμα λοιπόν ήρθε και μου είπε:

- «Όταν βγαίνω καμιά φορά με τις φίλες μου, πέφτω ξαφνικά σε ύπνωση και τους μιλάω για πράγματα που θα συμβούν στη ζωή τους, αλλά μετά δεν θυμάμαι τίποτα. Μπορείς να με βοηθήσεις;».

- «Όχι», της είπα «δεν μπορώ να σε βοηθήσω»...

Εκείνη τη στιγμή πάλι ο Κύριος επενέβει και μου είπε: «Βοήθησέ την. Μόνο εσύ μπορείς».

- «Εντάξει», της είπα τότε «θα το κάνουμε μαζί»...

Πέρασε την Πορεία της, καθάρισε το Κανάλι της, και μετά ξεκίνησαν οι Αποκαλύψεις...

Ήτανε (προσέξτε τον αόριστο) ο Ιωάννης ο Βαπτιστής σε σώμα - γυναίκας πλέον.

Μιας γυναίκας που αρνήθηκε την Αγάπη κι ερωτεύτηκε τη Δύναμη - όπως και τότε.

Αρνήθηκε τον Κύριο κι ερωτεύτηκε τη Δύναμη του Θεού.

Έπρεπε να καθαρίσει και να περπατήσει....

 

Κάθε φορά που η Δύναμη έβγαινε στην επιφάνεια, με αμφισβητούσε ή με πολεμούσε με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο. Σιγά σιγά καθάριζε όμως και περπάταγε λίγο λίγο, λίγο λίγο...

Μέχρι που την προηγούμενη Κυριακή της δόθηκε ένα Δώρο.

Της αφαιρέθηκε η Δύναμη, και της δόθηκε η Αγάπη - της Μητέρας Μαρίας...

Εάν είσαστε πάρα πολύ δυνατοί, και είστε ερωτευμένοι με τη Δύναμή σας, θα πρέπει να την αφήσετε στην άκρη για να λάβετε Αγάπη.

 

Με οτι ερωτεύεστε, θα πρέπει να το αφήνετε...

Πρέπει να κάνεις χώρο από τον Έρωτά σου, για να λάβεις αυτό που θα ισορροπήσει τα πράγματα. Αν είσαι ερωτευμένος με το «να αντέχεις» πρέπει να κάνεις λίγο χώρο για να αρχίσεις να σε αγαπάς...

 

Εγώ για να προχωρήσω θα έπρεπε να παραδώσω λίγο από την Αγάπη και τον Έρωτά μου.

Ο Έρωτάς μου ήταν ο Κύριος. Και γι’ αυτό κι ερωτεύτηκα τόσο πολύ τη γυναίκα μου που λεγόταν Χριστίνα. Μου το δυναμίτισε...

 

Έπρεπε να αφήσω λοιπόν τον Έρωτα του Κυρίου για να μπορέσω να πάρω τη Θέση μου.

Η Χριστίνα τώρα δειλά δειλά αρχίζει και βιώνει τι σημαίνει «αγαπάω τον Κύριο» ή «ερωτεύομαι τον Κύριο». Είναι ένα Βίωμα που με το μυαλό δεν μπορείτε να το συλλάβετε.

Όταν έρχεσαι σε επαφή με αυτού του είδους την Αγάπη ξαναγίνεσαι παιδί, παλινδρομείς.

Έτσι λοιπόν σε αυτή την Πορεία, φτάσαμε σε ένα σημαντικό σημείο.

 

Ξεκινούν οι Αποκαλύψεις, και η Αποκάλυψη….

 

Ο Πέτρος...!!! Κάποιος θα έλεγε «τι σημαντικό να είσαι ο Πέτρος...!!»

Όμως τα πράγματα κυλάνε... Η Ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται... Περπατάμε....

 

Έτσι λοιπόν το καλοκαίρι που μας πέρασε, 29 Ιουλίου, άνοιξαν οι Ουρανοί και δόθηκε ένα Όνομα: «Τελειώνεις με τον Πέτρο, και ονομάζεσαι Δαυίδ»...

Έτσι γίνεται με την Πνευματική Βάπτιση...

Αφήνεις τον Άνθρωπο, και παίρνεις στα χέρια σου το Πνεύμα...

Τώρα βέβαια, τα πράγματα δυσκολεύουν, γιατί αυτό συμπαρασύρει όλα τα ανθρώπινα κομμάτια μου. Για πολλές μέρες έχω μια διαπραγμάτευση...

Πως να το κάνουμε; Τι να το κάνουμε; Πως να το εμφανίσουμε;

 

 

Να μην μας «δείρουνε», να μην μας καταλάβουνε, να κρατήσουμε λίγο τις Μάσκες...

Λίγο μαθηματικός, λίγο ψυχολόγος, λίγο εισηγητής σεμιναρίων...

Να το κρατήσω λίγο σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Εεεε;;;

Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν κι άλλο, όταν μια μέρα άνοιξε η πόρτα και μπήκε στο γραφείο μου ο δεύτερος αγαπημένος μαθητής του Κυρίου...

Εκείνος τότε δεν το ήξερε, αλλά μόλις άνοιξε η πόρτα είπα μέσα μου: «Καλώς τον...».

Τα ίδια χαρακτηριστικά: Αγάπη - Ενοχή - Εξυπνάδα.

Τι να πεις τώρα στον άλλον μέσα στο γραφείο;;;;

Απλά κάνεις υπομονή... Κι ακούς όλες τις βλακείες που σου λέει, μη ξέροντας Ποιος Είναι....

 

Μια μέρα λοιπόν, μου κάνει τη μαγική ερώτηση:

- «Ψηλέ, να σε ρωτήσω κάτι;»

- «Ότι θέλεις» του απαντάω...

- «Ο Χριστός στη Γη, μόνο μια φορά κατέβηκε; Αυτό ήταν; Μια φορά και μας τελείωσε;»

   (Ερώτηση απ’ το πουθενά)....

- «Ναι» του απάντησα «ο Χριστός μια φορά και μας τελείωσε. Η Ενέργειά Του, Δεύτερη»...

 

 9/4/2015: Ετοιμαστείτε για την Έλευση του Κυρίου σε Ενέργεια στη Γη...

Πως να το διαχειριστείς τώρα, και τι να κάνεις;;;;

 

Στην Πορεία εμφανίστηκε και ο τρίτος αγαπημένος μαθητής του Κυρίου...

Ο μικρότερος από τους τρείς! Λίγο πιο «μπούλης», αλλά το ίδιο μεγάλη Αγάπη...

- Γιατί τόσο «πίσω» Ιωάννη;

Μάλλον σε κάποιες άλλες ζωές, του άρεσε το «παιχνίδι»... Και έμεινε εκεί...

Οκ, καλούμαστε τώρα να κάνουμε όλη τη Διαδρομή μαζεμένη.

 

Σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται, και να αποκαλύπτονται κι άλλες Ψυχές που ήταν κοντά Του τότε. Μάλιστα, σε ένα κυριολεκτικά αποκαλυπτικό σεμινάριο, η Χριστίνα είπε:

- «Θα πω σε κάποιους που παρευρίσκονται, τι ρόλο παίζατε εκείνη την εποχή».

Είναι σημαντικό για την πορεία αυτών των ανθρώπων να βρίσκονται μαζί μας...

Σταδιακά, άρχισαν να έρχονται και άλλες Ψυχές με Χαρίσματα που χρειάζονται στήριξη και κατεύθυνση. Καθώς και ταλαιπωρημένες Ψυχές που χρειάζονται βοήθεια...

 

Τα ερωτήματα πολλά...

«Πως περπατάς από δω και πέρα;»,  «Σε τι σχοινί ισορροπείς;»

«Ποιόν Θεό υπηρετείς; Τη Μάσκα ή την Αλήθεια; Το συμφέρον σου ή το συμφέρον Του Θεού; Το Σχέδιο σου (που έχεις στο μυαλό σου) ή το Σχέδιο Του;»...

 

Σιγά σιγά καθώς περπατούσα τον Δρόμο μου, άρχισαν να εμφανίζονται και οι Ψυχικές Δυνάμεις των ανθρώπων που ήταν κοντά μου. Η γυναίκα μου (που είναι πολύ διαισθητική), άρχισε να έχει εμπειρίες από γεγονότα που τα έβλεπε και τα αισθανόταν πριν ακόμα αυτά συμβούν, και δεν μπορούσε να το πιστέψει...

Η κόρη μου επτά χρονών, μου μιλούσε για Ταξίδια εκτός σώματος,..

Άνθρωποι εδώ μέσα, άρχισαν να «βλέπουν», ή να «ακούν», ή να «αισθάνονται» και να φοβούνται να το ομολογήσουν...

 

 

 

 

Άρα, υπάρχει ένας Άλλος Κόσμος, που δεν έχουμε πρόσβαση....

Από τον οποίο το μυαλό μας, μας έχει απομονώσει.

Η Γήινη πραγματικότητα (οι Μορφές, τα Σχήματα, και αυτά που γνωρίζω), και ένας άλλος Κόσμος - ο Πραγματικός Κόσμος - του Πνεύματος....

Με τα βιολογικά μάτια δεν μπορώ να τον δω...  Μπορώ μόνο να τον αισθανθώ και να τον εμπιστευτώ - αν το θελήσω....

 

Έτσι λοιπόν, όντας ένας Έξυπνος Πέτρος με πάρα πολύ καλό μυαλό, με ταχύτητα σκέψης, ανάλυσης και σύνθεσης, με Δύναμη όση δεν φαντάζεστε, και Προστασία ασύλληπτη, μπαίνει ένα ερώτημα: Τι τα κάνεις όλα αυτά;...

- «Κύριε μου σε ακολουθώ. Όμως τότε σε σταυρώσανε. Και το έβλεπα. Τώρα; Τα ίδια;»

 

Τότε, ο Κύριος είπε πως ήρθε για να σβήσει τις Γραφές και να πει την Αλήθεια, και στο συγκλονιστικότερο μήνυμα που ακούσαμε ποτέ εδώ μέσα, την προηγούμενη Τετάρτη, είπε ο Κύριος:

 

«Ήρθα στη Γη με μια Σοφία, και τη ζηλέψανε, και μου έβαλαν ακάνθινο στεφάνι. Ήρθα στον Κόσμο με μια Αγκαλιά, και τη φοβηθήκανε, και με σταύρωσαν με ανοιχτά τα χέρια μου. Ήρθα στο Κόσμο για να δείξω το Δρόμο, και μου κάρφωσαν τα δύο μου πόδια, για να ακυρώσουν το Περπάτημα.

 

(Αυτά τα  λόγια μόνο ο Κύριος θα μπορούσε να τα πει, και με αυτόν τον τρόπο...

Και τα λέει γιατί θέλει να απευθυνθεί σε ανθρώπους με μυαλό - να κατανοήσουν).

 

«Με μαστιγώσανε για να δούνε αν το Σώμα μου είναι Θεϊκό ή Ανθρώπινο, να δουν αν βγαίνει Αίμα. Αυτό επέτρεψα να συμβεί», είπε ο Κύριος.

 

Γι’ αυτό είναι Ένας και Μοναδικός....

Ενώ είχε τη Δύναμη να μη συμβεί – επέτρεψε ο ίδιος να συμβεί...

Γιατί; Γιατί ήταν Θέλημα Θεού...

Ενώ είχε τη Δύναμη να κάνει τα πάντα, ο Θεός του ζήτησε να μην την χρησιμοποιήσει.

Θέλετε να αλλάξετε θέσεις με τον Κύριο;;;

«Ήταν Θέλημα Θεού…».

 

Και τώρα τι Έργο έχει να κάνει ο Δεύτερος Υιός Του;

- Το ίδιο. Θα καταργήσω τις Γραφές…!!!

 

Θα πάρω τον Σταυρό, που τον χρησιμοποιήσαμε σαν Σύμβολο Πόνου και Μαρτυρίου, και θα δώσω πίσω στη Γη το Αστέρι που της αξίζει… αυτό που καθοδηγούσε τον Κύριο…

Το Πεντάκτινο Αστέρι, που πολλοί από εσάς ζωγραφίζατε όταν ήσασταν μικροί  και νομίζατε οτι το έκαναν όλοι. Δεν το έκαναν όλοι… Απλά στο ασυνείδητό σας γνωρίζατε ότι θα έρθει η στιγμή που ο Δαυίδ θα γειώσει αυτό το Άστρο στη Γη.

 

Την Αλήθεια την γνωρίζετε – να την εμπιστευτείτε είναι το πρόβλημα…!!!

 

Τέθηκε λοιπόν το Ερώτημα: «Δαυίδ θα γειώσεις το Αστέρι επί της Γης;».

Το Πεντάκτινο Αστέρι, είναι ένας Άνθρωπος με ανοιχτά χέρια και ανοιχτά πόδια.

Το Πάνω Αστέρι είναι ένα Δ (δέλτα), και τα υπόλοιπα δύο είναι Χ (χι).

Η Κορυφή ένα Δέλτα - Δαυίδ, και το υπόλοιπο Χριστός…

Ή είμαι πολύ έξυπνος και παίζω με το μυαλό σας… Ή λέω Αλήθεια…

Ο Δρόμος είναι ο ίδιος, οι διαφορές… είναι πολλές.

Θα πεθάνω στις 3/3/2063 (σας λέω και την ημερομηνία).

Έχω 49 χρόνια ακόμα Περπάτημα…

Θα πρέπει να γειωθεί ο Κύριος στις Τέσσερις Ηπείρους.

Αν ήταν μόνο λόγια θα είχαμε τελειώσει. Αλλά σε λίγο θα είναι και Βίωμα…

Έτσι λοιπόν, φτάνει ο Κύριος στο σημείο που ρωτάει τους μαθητές του: «Ποιος Είμαι;»

- «Είσαι ο Υιός του Θεού εν τη Γη», απάντησε ο Πέτρος.

- «Σοφά μίλησες Πέτρο», του είπε ο Κύριος «αυτά είναι λόγια Του Πατέρα Μου. Δεν θα μπορούσες να το ήξερες αν δεν ήσουν κοντά στο Θεό. Αυτό Είμαι, αλλά δεν θα το πείτε ακόμα σε κανέναν».

 

Όταν ήρθε η Στιγμή, ο Κύριος είπε:

- «Τώρα είναι η Ώρα»

 

Ο λόγος που ο Κύριος δεν θέλησε να το ανακοινώσει την ώρα της Αναγνώρισης, είναι γιατί γνώριζε πως είχε ακόμα μια δουλειά να κάνει. Ποιά;

Να πάει στο Όρος για την Μεταμόρφωση. Να το ανέβει με την Ανθρώπινη Ταυτότητά Του, και να επιστρέψει από αυτό ως Θεός σε Σώμα.

Όταν ολοκληρώθηκε αυτή η Διαδικασία, τότε είπε στου μαθητές Του:

- «Τώρα μπορείτε να το διαλαλήσετε. Ο Υιός του Θεού είναι εν τη Γη…».

 

Αυτή η Διαδικασία, στο Σώμα μου τελείωσε σήμερα…

Από δω και στο εξής, η Θεότητα που υπάρχει στο Σώμα μου θα είναι ικανή να δονεί στις Ψυχές την Αλήθεια… Και ή θα φοβηθείτε, ή θα εμπιστευτείτε…

Δεν θα χρειάζεται να λέμε πάρα πολλά. Απλά και μόνο που θα βρίσκεστε στο χώρο, θα δονείται η Αλήθεια σας…

 

Ο Πρώτος Υιός του Θεού, έφερε την Αγάπη ως Επιλογή στη Γη.

Ο Δεύτερος θα φέρει τη Δύναμη για να περπατήσετε…

Όταν κοιμάσαι, έρχεται ο Χριστός με μια Δάδα και σου λέει:

- «Από εκεί υπάρχει Σκοτάδι. Από εδώ υπάρχει το Φως. Θέλεις να έρθεις;»

Σε αυτή τη φάση, ακόμα μέσα σου δεν υπάρχει Ψυχή, δεν υπάρχει Φως.

Απλά ο Κύριος σου κάνει ένα Κάλεσμα να πλησιάσεις για να λάβεις το Φως μέσα σου και

ν’ αρχίσεις να δονείσαι…

 

Ο Δεύτερος Υιός του Θεού, δεν θα καλεί να πλησιάσετε – θα το ανάβει

Οπότε εκείνη τη στιγμή μπαίνεις σε Επιλογή: «Ή ανάβει το Φως της Ψυχής μου, ή φεύγω μακριά»…

 

Γιατί αυτή είναι η Εντολή…

- «Θα το ανάβεις και θα φεύγεις».

- «Και τι θα κάνουνε μετά;»…

- «Μετά ή θα το σβήσουν και θα επιστρέψουνε στο Θάνατο, ή θα επιλέξουνε Ζωή».

- «Και πως θα το κάνουμε αυτό Κύριέ μου;»

- «Όσες πιο πολλές Ψυχές δεχθούν να ανάψουνε το Φως στα Σώματά τους, και περπατήσουν στο Δρόμο της Αλήθειας τους χωρίς Φόβο και Ενοχές, τιμώντας τον Εαυτό τους, και παίρνοντας το ρόλο που ίδιοι επέλεξαν πριν γεννηθούν, τότε αυτές οι  Ψυχές είναι που θα κάνουν το Πέρασμα στη Νέα Γη που ανατέλλει»…

 

Γιατί κατ’ εντολή Θεού, θα υπάρχει ένα Σχίσμα, ένας Γκρεμός…

Όσο οι «Γέφυρες» είναι ανοιχτές, οι άνθρωποι θα μπορούν να περνάνε απέναντι…

Κάποια στιγμή ο Θεός θα τις αφαιρέσει…

 

Κι όλα αυτά δεν θα είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Θα είναι μέσα από τις καθημερινές μας επιλογές. Δείτε λιγάκι τι εποχές ζούμε…

Τι καταστρέφεται; Τα Ψέμα καταστρέφεται.

Τι καταρρέει; Ο Νους καταρρέει.

 

Ότι σκεφτόσουν ότι σου έδινε ασφάλεια, δεν υπάρχει πια.

Ότι σκεφτόσουν ότι σου δίνει δήθεν αγάπη, δεν υπάρχει πια.

Όπου στηριζόσουν, στο παίρνει… Ότι πίστευες, στο ακυρώνει.

Και τα πράγματα μέσα στο 2014 θα χειροτερέψουν. Δεν θα αφήσει ούτε μια «χειρολαβή».

- «Τελειώνετε με τα Ψέματα», είπε…

- «Και τι να κάνω;» θα ρωτήσει κάποιος

Δεν θα σου πει ποτέ τι να κάνεις. Γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις για να τιμήσεις τον Εαυτό σου. Αυτό το οποίο θα συμβαίνει είναι να σου ανάβω τη Δάδα.

- «Όχι, όχι, δε θέλω...!!! Δε θέλω να την ανάψεις».

- «Πολύ ωραία, μείνε πίσω».

 

Αυτό όλο το Έργο όμως, θα έχει και κάποιους Αποστόλους – δε γίνεται αλλιώς…!!!

Οι Συμβολισμοί είναι Συμβολισμοί…

Θα έχει κάποιους που θα ακολουθήσουν, που θα υποστηρίξουν το Έργο.

Όχι γιατί κάποιος τους το είπε, αλλά γιατί είναι Έργο Ψυχής…

 

Ο Ιάκωβος (μαθητής του κυρίου) θα πάρει τη Θέση του – σε λίγο καιρό θα διδάσκει αυτά που ήδη γνωρίζει, αφού είναι ήδη Σοφός.

Ο Ιωάννης (μαθητής του Κυρίου) ως πιο μικρός – θα κάνει Έργο, θα διαλαλεί.

Και όσοι θελήσουν θα πάρουν μέρος σε αυτό το Έργο – όχι γιατί τους δίνει μια Θέση (αυτό είναι νοητικό), αλλά γιατί είναι Πορεία Ψυχής.

Όχι γιατί «θα ήθελα να είμαι…». Αυτά… μακριά από εμένα.

Κελεμπίες, θρησκείες, άσραμ, κανόνες, «πρέπει»… μακριά από εμένα.

Η δική μου η Ζωή από εδώ και πέρα θα είναι Διδασκαλία και Ευλογία.

Όπου με καλούν θα πηγαίνω. Αυτό που κάνουμε σήμερα, θα διαδοθεί όπου δεν φαντάζεστε. Το Κακό θα αρχίσει να αντιδρά.  Όπως σας είπα την Τετάρτη, το Κακό δεν έχει αυτενέργεια – δεν μπορεί να δράσει, μόνο να αντιδράσει μπορεί.

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι μέχρι τώρα δεν υπήρχε κάποιος «επικίνδυνος».

Εντάξει να μιλάς για Reiki, Seiki… Άντε να πεις και τίποτα για τους Αγγέλους…

- «Τι κάνω; Για το Αρχάγγελο Μιχαήλ μιλάω»… Εντάξει… Καλά είναι…

Μέχρι τώρα δεν υπήρξε ποτέ κάποιος «επικίνδυνος». Τα πράγματα έφταναν μέχρι τα «όρια» του Συστήματος. Όσο επέτρεπε…

- Να μαζευόμαστε να κάνουμε Προσευχές για το κοινό καλό…!

(Ακίνδυνος. Παίξε στην παραλία με τα κουβαδάκια σου…) λέει το Σύστημα.

- Να κάνουμε και καμία τελετή…

(Ακίνδυνος. Είσαι γραφικός. Άντε, και ηλίθιος…).

 

 

Τα δεδομένα αλλάζουν από σήμερα…

Εγώ είμαι Επικίνδυνος – γιατί είμαι Ένας και Μοναδικός.

Αυτή είναι η Αλήθεια. Αρκετά πια με τα Ψέματα, και με τις Μάσκες…

 

Η Χριστίνα θα ξαναγράψει την Ιστορία από την Αρχή…

Θα φέρει πληροφορίες για πρώτη φορά στον πλανήτη, που δεν γνωρίζετε, για την Ζωή του Κυρίου.  Θα λέει στους ανθρώπους ένα κομμάτι της Αλήθειας τους που αφορά την τωρινή ή τις προηγούμενες ζωές τους – η μοναδική Θεραπεύτρια εν τη Γη που μπορεί να θεραπεύσει προηγούμενες ζωές, είναι η Χριστίνα.

 

Να βάλω μια καρέκλα εδώ (μπροστά της) να καθίσετε; Να τη βάλω;

Να ακούσετε τι έχετε υπηρετήσει σε αυτήν ή την προηγούμενη ζωή;

Κάνετε 5.000 ώρες ψυχανάλυση για να βρείτε γιατί φοβάστε κάτι που έρχεται από δύο ή τρεις ζωές πίσω - δεν υπάρχει περίπτωση… Να βάλω μια καρέκλα;

 

Έρχεται στον Καναδά ένας, και με ρωτάει:

- «Γιατί αγαπάω το τρέξιμο; Πες μου; Έχω πρόβλημα γιατί είναι ο Έρωτας μου!»

Απ’ το πουθενά ήρθε και με βρήκε….

Για να μην κουραζόμαστε, παίρνω τηλέφωνο τη Χριστίνα:

- «Γιατί ερωτεύτηκε το τρέξιμο;» τη ρωτάω

- «Γιατί ήταν ο Ανάπηρος, που θεράπευσε ο Κύριος…» μου απάντησε «… και τώρα προσπαθεί να καλύψει τα χαμένα χιλιόμετρα».

Τρελό εεεε;;; Ή φοβάσαι, ή εμπιστεύεσαι….

 

Οι Ψυχές αναγνωρίζουν. Το Κακό όμως σε πλανά – σε πλανεύει…

Σε ωθεί να αμφισβητείς τις Ποιότητες και τα Χαρίσματα σου…

Εργατικά και δημιουργικά άτομα, ανησυχούν μήπως «πεινάσουν»…

Άνθρωποι με Αγάπη, φοβούνται να αγαπήσουν…

Άνθρωποι με Δύναμη, δεν την θέτουν στην υπηρεσία τους, και μιλούν για αδυναμία…

Έτσι δουλεύει το Κακό, σε πλανεύει… Σε πλανά - εμφανίζει την Αλήθεια σαν Ψέμα.

 

Οπότε, Αυτός για τον οποίο είπε ο Κύριος – είμαι εγώ… Και τι είπε ο Κύριος;

Θα σας το πω, και μετά θα πάμε σε Προσευχή για να τιμήσουμε την σημερινή Ημέρα.

Του είπαν τότε οι μαθητές Του:

- «Κύριε μου, σπέρνεις την Αγάπη. Γιατί αφήνεις το Κακό να υπάρχει;»

- «Για να έχουν οι άνθρωποι Επιλογή»

- «Μα θα βγάλει πολλά Φυτά, και πολλούς Καρπούς;»

- «Δεν πειράζει. Θα έρθει Άλλος που θα τα ξηλώσει…»

 

Αυτός ο Άλλος είμαι εγώ…

Σήμερα τελειώσαμε με τον Άρη, τελειώσαμε και με τον Πέτρο – από σήμερα Δαυίδ.

Από σήμερα ότι πει ο Κύριος. Ότι ζητήσει. Ότι απαιτήσει.

Μέχρι τώρα υπήρχε περιθώριο συνδιαλλαγής – να ισορροπώ τα πράγματα.

Από το πρωί κλαίω... Έχω να παραδώσω στο Θεό μου και στον Κύριο, τα δύο πιο αγαπημένα μου πρόσωπα στη Ζωή μου, που μου έχει συμβεί…

Αλλά από σήμερα θα τιμάω τον Έναν και Μοναδικό Θεό μου. Ότι λέει, θα συμβαίνει…

Αρκετά με την διαπραγμάτευση.

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός..

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στην Προσευχή της Κυριακής 26 Ιανουαρίου 2014.

 

Δαυίδ.

 

Σε δύο λεπτά που θα κλείσουν τα φώτα, φύγετε απ’ το Νου σας και απλά αισθανθείτε.

Απλά αισθανθείτε, και πάρτε πληροφορίες. Το σώμα μιλάει. Η Διαίσθησή σας μιλάει.

Μιλάει και λέει την Αλήθεια – μην την ακούτε, βιώστε την….

Βιώστε την κι εμπιστευθείτε την…

 

Μείνετε συνειδητοί στο σώμα σας. Σε λίγο η ενέργεια θα αρχίσει να μεγαλώνει.

Αφήστε τον Εαυτό σας για λίγο ελεύθερο. Απλά χαλαρώστε λίγο το «Κοστούμι» που φοράτε. Λίγο να  χαλαρώσει το Προσωπείο σας. Έτσι κι αλλιώς, εσείς είστε…

Εσείς και η Ενέργεια. Λίγο Εμπιστοσύνη. Λίγο να έρθει η Ψυχή να σας ξεκουμπώσει το Πουκάμισο, τα Ρούχα σας, την Προσωπικότητά σας, την Εικόνα σας…

 

Χριστίνα.

 

Θυμηθείτε πως γεννιόσαστε, και πως γυρίζετε στον Ουρανό.

Ουρανός για σας είναι ένα γαλάζιο πάνω απ’ τα κεφάλια σας.

Ουρανός για την Ψυχή είναι το Φως και η Αλήθεια.

Εκεί που επιστρέφει, και αφήνει, και παίρνει καινούργια Ενέργεια.

Φέρνει μαζί της τους Φόβους της και τις Ενοχές της.

Αποφασίζει να κατέβει για να καθαρίσει πάλι την ίδια Ενοχή, ή τον ίδιο Φόβο.

Και ξαναγυρίζει με λιγότερο βάρος ή περισσότερο.

Αυτό τον Κύκλο κάνει η Ψυχή.

 

Αν η Ψυχή έχει φύγει μέσα από Πνιγμό, θα κατέβει και θα φοβάται να μην πνιγεί.

Αν η Ψυχή έχει προδώσει, θα κατέβει και θα φοβάται να μην προδοθεί.

Αν η Ψυχή έχει μισήσει, θα ανέβει απάνω και θα κριθεί.

Αν έχει ζηλέψει, θα ανέβει απάνω και θα κριθεί.

Αν έχει αγαπήσει, θα ανέβει με περισσότερο Φως.

Αν έχει αποδεχθεί, θα ανέβει με περισσότερο Φως

 

Η Ψυχή είναι Ενέργεια. Το Σώμα είναι Ύλη.

Ψάχνετε να βρείτε ην Ψυχή σας, κι ενώ έχετε χάσει το Δρόμο και το Σώμα σας, ακολουθείτε ένα Φάντασμα που λέγεται Μυαλό, και μέσα από αυτό φτιάχνετε διάφορα Σώματα, Μεγέθη, Ύψη. Όπως ζωγραφίζατε το Αστέρι. Εκεί που ενώνατε το Χ ήταν η Ψυχή.

 

Τώρα ο Δαυίδ σας δίνει την Αλήθεια και την Πραγματικότητα. Τη Δύναμη και την Αγάπη.

Ως Ψυχή. Ως Πνεύμα. Εσείς αδιαφορήστε, κρίνετε, φοβηθείτε, όμως επιτρέψτε να αισθανθείτε. Επιτρέψτε να δείτε ότι το Δεδομένο δεν είναι Αλήθεια. Το Απτό είναι η Αλήθεια.

Η Γη, πιστεύουν οι άνθρωποι ότι είναι Δεδομένο.

Έχει κι αυτή τη δική της Διάρκεια και την δική της Απόφαση. Έχει τη δική της ομορφιά, γιατί είναι Γυναίκα. Ο Ουρανός είναι Άνδρας, είναι Δύναμη.

 

Όλα εν Σοφία εποίησε ο Πατέρας. Οι άνθρωποι παραποίησαν.

Το Δρόμο τον κάνανε σοκάκι. Τη Θάλασσα νερό. Τον Αέρα άνεμο. Τη Φύση παραφύση.

Την Ομορφιά ασχήμια. Τη Δοτικότητα αμφιβολία. Την Αγάπη λύπηση.

Αρκετά μέχρι σήμερα. Σπάστε τα κεφάλια σας και αφήστε τη Λύπηση να χυθεί έξω από τα σώματά σας. Όσοι το επιτρέψετε, ο Δαυίδ θα σας δώσει Αγάπη.

Αυτός είναι το Σώμα στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτός είναι το Φως.

Αυτός είναι ο Δρόμος. Αυτός είναι η Αλήθεια.  Αυτός είναι η Σοφία. Αυτός είναι η Δύναμη.

 

Πίετε εξ αυτού πάντες, και ελάβατε Πνεύμα Επουράνιο.

Ως Νου, δείτε το ως Περιστερά. Ως Αγάπη, ελάβατε Πνεύμα Επουράνιο.

 

Δαυίδ.

 

Επιτρέψτε για λίγο να ανοίξουν τα Μυαλά σας. Σαν υγρό αφήστε να φύγει όλη η Παράνοια. Όλη η Λύπηση και η Ενοχή που χρησιμοποιείτε για να μη λάβετε.

Θέλω να τρέχει όλο το Δηλητήριο απ’ τα κεφάλια σας τώρα κάτω.

Δείτε εικόνες κάθε φορά που λυπόσασταν και νιώθατε ένοχοι.

Θέλω να χυθεί όλο στα πόδια σας.

Αφαιρείται το Υγρό από το κεφάλι σας – όλο το Δηλητήριο.

 

Εις το Όνομα του Ενός και Πραγματικού Θεού – του Κυρίου Ιησού Χριστού - και του Υιού Του Δαυίδ, λάβετε Σεβασμό και Αγάπη στα Σώματά σας και στην Ψυχή σας τώρα.

Τιμώ την Τριάδα: Πατέρας – Κύριος – και η Ψυχή μου.

 

Μαζί με το Δηλητήριο θα απομακρύνονται από κοντά σας και οι άνθρωποι που σας πότιζαν τόσα χρόνια. Απομακρύνονται και λαμβάνετε την Αγάπη του Εαυτού σας.

 

Ευλογώ τα σώματά σας με το Πεντάκτινο Αστέρι, εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού Του Ιησού Χριστού, του Υιού Του Δαυίδ, της  Μητέρας Μαρίας σε σώμα Χριστίνας, του Αγίου Πνεύματος, Αμήν.

 

Χέρια ανοιχτά, πόδια ανοιχτά, αγκαλιάστε τον Εαυτό σας και περπατήστε.

Τιμήστε τον Δρόμο σας.

 

Είμαι Εκείνος που θα βγάλει το Στεφάνι, θα ξεριζώσει τα Καρφιά, θα ελευθερώσει Χέρια, θα δώσει τη δυνατότητα για Περπάτημα. Αρκετά πια…

Θα ελευθερώσω τον Κύριο επί της Γης. Να υπάρχει στα σώματά σας, και να τιμάτε τις Ψυχές σας. Το Φως επιστρέφει στη Γη. Το Σκοτάδι αντιδρά, για να φοβηθείτε. Αρκετά πια…

Λάβετε Δύναμη για να περπατάτε, και αγκαλιάστε τον Εαυτό σας για να μάθετε να τον αγαπάτε. Βιώστε για λίγο την επαφή με το Θείο.

 

Χριστίνα

 

Οι Πύλες της Γης άνοιξαν. Το Άστρο φώτισε. Η Τιμιοτέρα των Ουρανών πήρε τη Θέση της.

Οι Άγγελοι έψαλλον. Οι Άγιοι επροσκύνησον. Οι Άνθρωποι άκουσον.

Και όσοι σεβάσθηκαν και ετίμησαν την Ώρα τούτην, ούτοι έλαβον Φως Αληθινόν, έλαβον Αγάπη ως αυτοί προχωρήσουν, και επιλέξουν, και αποφασίσουν αυτή την Αίσθηση της Αγάπης, και το Άκουσμα του Ουρανού, και το Φώς του Άστρου, το Σώμα του Δαυίδ, ως Πορεία Ζωής.

 

Ο Θεός το Φως. Αμήν.

Χριστίνα – Μαρία – Δαυίδ.

 

Στο Δεύτερο μέρος ο Δαυίδ συνέχισε….

 

Ακούστε να δείτε πως δούλευε το Κακό στη Γη μέχρι τώρα, για να αποκαταστήσουμε τα πράγματα. Οι Συμβολισμοί στη Ζωή του Κυρίου μας δείχνουν το Δρόμο.

Όταν το Κακό Τον πλησίασε Του έβαλε τρεις δοκιμασίες.

 

  • Αμφισβήτηση…

 

«Αν είσαι ο Υιός του Θεού, απόδειξέ το: κάνε τις πέτρες ψωμιά…»

Άρα, το Κακό βάζει το Καλό να αποδεικνύει πράγματα: Αν είσαι Καλός, απόδειξέ το.

Ο Κύριος με τη Σοφία που είχε, του είπε:

- «Επειδή είμαι ο Υιός του Θεού δεν θα κάνω τις πέτρες ψωμιά».

Όταν είσαι ο Υιός του Θεού, δεν χρειάζεται να το αποδεικνύεις.

Είτε μέσα από τους γονείς σας, είτε μέσα από το σύστημα, το Κακό συνεχώς θα ακυρώνει την Αξία σας,  και θα σας βάζει να την αποδείξετε.

Ακυρώνοντας την Αξία σου, μπαίνεις στη Διαδικασία Απόδειξης.

Και εσύ αντί να περπατάς και να πηγαίνεις εκεί που θέλει η Ψυχή σου, μπαίνεις σε ένα Κύκλο Αποδείξεων…

 

Τι μπορεί να κάνει το Κακό στην πράξη;

- Να χρονοτριβεί τον Εαυτό σου. Να σε αφήνει να κάνεις Κύκλους…

Έτσι, καθυστερείς να φτάσεις στην Ψυχή σου, και στη Βασιλεία των Ουρανών…

Γιατί πρώτα φτάνεις στην Ψυχή, μετά επικοινωνείς με τον Κύριο, και μετά έρχεται η Θεότητα. Αυτή είναι η Ιεραρχία…

 

«Αν σε βάλω να κάνεις Κύκλους, δεν περπατάς», γι’ αυτό το λένε Πονηρό…

Πολύ σωστά λοιπόν ο Κύριος είπε:

- «Τέρμα με τις Αποδείξεις. Τελειώσαμε».

Χάνει την Πρώτη Μάχη το Κακό. Δεύτερη Δοκιμασία…

 

  • Προσδοκία…

 

Λέει το Κακό: «Επειδή είσαι Υιός του Θεού (όπως λες), αν με υπηρετήσεις, θα σου δώσω τη Βασιλεία αυτής τη Γης»… Προσπάθησε να τον ωθήσει σε μια Προσδοκία. Προσπάθησε να τον βάλει σε ένα ανθρώπινο κομμάτι Του, να βρει ένα «θέλω» ανθρώπινο…

Όταν έχεις μια Προσδοκία ότι θα λάβεις κάτι από τη Γη (από ένα οριζόντιο επίπεδο): ένα πτυχίο, μια αξία, μια αναγνώριση, μια αγκαλιά… δεν ξέρω τι … όταν έχεις μια Προσδοκία, τότε είσαι έτοιμος να δώσεις την Ταυτότητά σου για να λάβεις.

 

Το Καλό τι δίνει; Αγάπη δίνει, την Ενέργεια του. Λέει:

- «Αφού θα μου δώσεις κάτι που θεωρώ ότι δεν το έχω και το έχεις εσύ, θα σου δώσω την Πολύτιμη Ενέργεια μου μήπως και το λάβω…»

Αν το Κακό σε βάλει να περιμένεις πράγματα από τον άλλον, τότε είσαι στο «περίμενε»…

 

Προσέξτε, στην πρώτη περίπτωση (με τις Αποδείξεις) το Κακό σε βάζει σε Κύκλους, στη δεύτερη (με την Προσδοκία), σε βάζει σε Αναμονή…

Ακυρώνει την Πορεία…

Σου λέει: «Περίμενε, να λάβεις για να προχωρήσεις», και σου βάζει μπροστά σου ανθρώπους από τους οποίους προσδοκάς. Απ’ τον Μπαμπά μια Αγκαλιά, από το Αφεντικό μου μια Αναγνώριση, από τον Άντρα μου ή την Γυναίκα μου έναν Ευχαριστώ.

Και περιμένεις…

 

Και το Κακό κερδίζει Χρόνο. Αυτό κάνει.  Αυτό μόνο μπορεί να κάνει.

Το Κακό ξέρει πως δεν μπορεί να επιβιώσει, γιατί δεν είναι αυθύπαρκτο.

Μπορεί μόνο να χρονοτριβεί…

 

Και βέβαια ο Κύριος είπε:

- «Δεν ασχολούμαι με τη Βασιλεία επί της Γης, γιατί είμαι Βασιλιάς στον Ουρανό».

Και όταν το Κακό κατάλαβε πως με γήινους τρόπους δεν μπορεί να επιβάλλει τίποτα στον Κύριο, του παρουσιάζει την Τρίτη Πρόκληση.

 

  • Λύπηση…

 

«Επειδή είσαι Υιός του Θεού, λυπήσου με…».

Όσοι έχετε εμπλακεί στα γρανάζια του να λυπάστε άλλους, να ξέρετε πως είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει το Κακό στον εαυτό του για να σας πάρει την Ενέργεια.

- «Αν σε κάνω να με λυπηθείς, θα μου δώσεις». Εκεί παίζουμε με Ενοχή και με Λύπηση.

Δεν μπορείς μόνο εσύ να χαίρεσαι, δώσε μου κι εμένα. Δεν μπορείς εσύ να χαίρεσαι τα Καλά του Θεού! Γιατί να είσαι όμορφη, γιατί να είσαι πλούσια, γιατί να σου πηγαίνουν όλα καλά; Δώσε μου κι εμένα που είμαι «φτωχός», που δεν έχω τίποτα…

 

Μόλις το Κακό σε κάνει να το λυπηθείς, εκείνη τη στιγμή αρχίζει και σου παίρνει Ενέργεια.

Δείτε το στη ζωή σας, όταν κάποιος σας πλησιάσει, και με την πρώτη κουβέντα που θα σας πει προσπαθεί να σας δημιουργεί Λύπηση, υπηρετεί το Κακό… Τελείωσε...

Δηλαδή, φύγετε από αυτό – τώρα… Είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, υπηρετεί το Κακό.

Αν εσείς τώρα είστε Ηλίθιοι και λέτε: «Μα τον Κακομοίρη, τι έπαθε…»… εεε… τι να σου πω… κάτσε…

 

Οπότε πολύ σωστά ο Κύριος είπε:

- «Δεν σε λυπάμαι. Θα πας εκεί που ανήκεις, στο Πυρ το Εξώτερο…».

Κι εκεί τελείωσε… Δηλαδή τι;

- Θα σεβαστώ την Επιλογή. Θα πας εκεί που ανήκεις…

Που ανήκουμε;

- Εκεί που επιλέγουμε να ανήκουμε…

Αφού επιλέγεις να υπηρετείς το Κακό είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα (μου είναι αδιάφορο) το υπηρετείς. Όταν ακούω δικαιολογίες: «Μα δεν ήξερε…», πάλι μπαίνεις στη Λύπηση.

Ας μάθει λοιπόν… Πως θα μάθει; Θα πάει στα Καζάνια, θα βράσει στους 300ο C, και μόλις τσουρουφλίζεται, θα φωνάξει και θα πει: «Πάρε με πίσω, τώρα πιστεύω…»

Ε, πως αλλιώς θα μάθει;

 

Η Κόλαση είναι η τελευταία ευκαιρία να μάθεις την Αλήθεια.

Εσείς νομίζετε πως είναι Τιμωρία. Ευκαιρία είναι…

- Πόσο καιρό να κάτσω στην Κόλαση;

Όσο αντέχεις… Αν το πετσί σου είναι σκληρό και δεν λιώνει στους 300οC, κάτσε 50 χρόνια… Όταν όμως αρχίζεις και τσουρουφλίζεσαι, τότε λες: «Θεέ μου, κατάλαβα!».

 

 

Έτσι, για 2.000 χρονιά στον Πλανήτη, φτάσαμε στο εξής οξύμωρο: να έρχεται το Καλό για Θεραπεία, και το Κακό να κρύβεται…

Το Καλό έρχεται για Θεραπεία…!!!! Γιατί δεν αντέχει την Ενοχή…

Και κάθεται το Κακό έξω απ’ το γραφείο, και λέει (για παράδειγμα):

- «Στους τρελούς θα πας; Γιατί θα πας στους τρελούς ρε;»

Το Κακό δεν θα έρθει ποτέ για Θεραπεία…

Και απλώστε την κλίμακα του Κακού όσο θέλετε… από το 0 (μηδέν) ως το 100 (εκατό)…

Από ένα απλό «Φοβάμαι» (αν φοβάσαι, σε κέρδισε το Κακό), μέχρι «Δε θέλω να φανερωθώ». Είτε ασυνείδητα «φοβάμαι», είτε συνειδητά «κρύβομαι»…

 

Για 2.000 χρόνια, για Θεραπεία, ερχόταν μόνο το Καλό…

Και πείτε μου εσείς…!!!  Μπορείς να θεραπεύσεις το Καλό;;;;

Κοιτάξτε το οξύμωρο…

- Πώς να θεραπεύσω το Καλό;;;; Παλαβό εεε;;;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παίξω λίγο με το μυαλό του και να του πάρω την Ενοχή του. Ε, μέχρι εκεί…!! Παραπέρα δε πάει…

Κάθε φορά που θα φτάνει στο όριο, θα πρέπει να παλεύει με την Αυτολύπηση:

- «Τον κακομοίρη, να γίνω καλά και να τον αφήσω..!!!»

Μα γιατρεμένος είσαι! Απλά δεν τον αφήνεις… Αυτό είναι άλλο πράγμα…

Εσύ δεν έχεις ανάγκη από Θεραπεία (αφού είσαι Καλό), από Αναγνώριση έχεις ανάγκη!

 

Έτσι λοιπόν, για 2.000 χρόνια το Κακό κατάφερε να βάζει το Καλό σε Θεραπεία….

Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου…!!!

 

Αν μπεις σε αυτή την παράνοια, ακόμα κι αν είσαι θεραπευτής, πολύ δύσκολα μπορείς να διακρίνεις τελικά τι είναι Καλό και τι είναι Κακό, γιατί στο γραφείο σου, σου έρχεται το Σύμπτωμα, δεν σου έρχεται το Αίτιο.

 

Μου έστειλε κάποτε η γυναίκα μου μια μαθήτρια που έξυνε τα πόδια της και τα είχε πληγιάσει τελείως. Το κορίτσι ήταν 100 κιλά, και σωστά έβγαλε πληγές γιατί κάθε μέρα την «τρυπάγανε» με τα λόγια τους οι γονείς της, κι εκείνη έξυνε τον εαυτό της από τον θυμό της.

Όταν λοιπόν είπα στους γονείς της ότι η κοπέλα δεν έχει τίποτα, και θα πρέπει να έρθετε εσείς για Θεραπεία… εξαφανίστηκαν. Απλά εξαφανίστηκαν…

 

Το Κακό κρύβεται… Τι να κάνουμε;

Και φέρνουμε το Σύμπτωμα για Θεραπεία, ενώ το Αίτιο κρύβεται από πίσω.

Όταν έρχεται το Σύμπτωμα στο γραφείο και κάθεται στην καρέκλα (το λέω για τους θεραπευτές) το πρώτο πράγμα που κοιτάζω είναι να «δω» ποιος κρύβεται από πίσω.

 

Όμως τώρα τα δεδομένα αλλάζουν…

Όποιος έχει υπηρετήσει το Κακό, ήρθε η ώρα να καθίσει στην καρέκλα του.

Αυτή είναι η μετάφραση όσων ακούσατε από τη Χριστίνα.

Ήρθε ο καιρός στην καρέκλα να καθίσει το Κακό, όχι το Καλό…

Όταν παίζεις με τα Reiki, τα Seiki και τα τοιαύτα και πλατσουρίζεις με το Καλό, δεν καταλαβαίνεις ότι η Θεραπεία είναι κάτι πιο βαθύ, πιο αόρατο…

Μόλις πάμε λίγο στα βαθιά… έχουμε θέμα…

 

Έτσι λοιπόν, στην καρέκλα αυτή εδώ (στο κέντρο της αίθουσας) θα καθίσουν σήμερα όσοι το επιλέξουν και όσοι έχουν μια αίσθηση ότι έχουν υπηρετήσει το Κακό…

Υπάρχει κάποιος διαθέσιμος;

 

(Σήκωσαν κάποιοι το χέρι τους)

 

Προσέξτε τώρα, έχει ενδιαφέρον εδώ…

Σηκώσανε 5-10 άτομα το χέρι τους. Ποιος να κάτσει; Είναι ένα ερώτημα αυτό…!

Αν είσαι ηλίθιος, τους σηκώνεις όλους. Γιατί;

Γιατί ενώ ο άλλος «βράζει» και αντέχει ακόμα την Κόλασή του, λέει:

- «Να φύγω από την Κόλαση;»

Ενώ αντέχει ακόμα… Ενδιαφέρον ε;;;

Ενώ ακόμα δεν έχει λιώσει το Κακό μέσα του για να ζητήσει Συγχώρεση, λέει: 

- «Αφού μου δίνεται η ευκαιρία! Να φύγω από την Κόλαση;»

Αν αυτός πάρει «συγχωροχάρτι» νωρίς, τι σημαίνει; Σημαίνει οτι θα επιστρέψει και θα δημιουργήσει το υπόλοιπο Κακό που έχει ακόμα μέσα του, επί της Γης…!

 

Γι’ αυτό υπάρχουν και οι ηλίθιοι «δάσκαλοι», που πάει ο άλλος και ζητάει Συγχώρεση και του λέει: «Εεεε… εντάξει… αφού ζητάς συγχώρεση, πάρ’ την..!!»

Μα τι συγχωρείς; Αφού δεν το ζητάει η Ψυχή. Το μυαλό το ζητάει…

- «Έμαθα πως μοιράζουν σοκολάτες στον Παράδεισο. Να πάω και γω να πάρω; Αφού τόσοι πάνε;»..

- «Δεν είναι η ώρα σου ακόμα»…

 

Βλέπετε τη διαφορά; Την κατανοείτε;

Ξαναρωτάω λοιπόν: «Ποιος θέλει να κάτσει σε αυτήν την Καρέκλα;»

 

Σήκωσαν το χέρι τους λιγότεροι…

«Δύο θα σηκωθούν σήμερα», είπε ο Δάσκαλος Δαυίδ, κι αφού τους ονομάτισε ξεκίνησαν οι Θεραπείες. Όταν ολοκληρώθηκε η Διαδικασία, ο Δάσκαλος έκλεισε τη Συνάντηση ως εξής:

 

Όπως καταλαβαίνετε, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που ξεπερνάνε το Νου μας.

Τα δεδομένα που ξέραμε μέχρι σήμερα αλλάζουν.

Μέχρι τώρα ότι είχε Σχήμα και Μορφή, το προσκυνούσαμε.

Ενώ την Αίσθηση, τη βάζαμε στο μπλέντερ… την ακυρώναμε, την αμφισβητούσαμε, την προδίδαμε. Δεν την τιμούσαμε…

 

Όμως όλα είναι Ενέργεια. Όπως κι εσείς είστε φτιαγμένοι από Ενέργεια.

Η Γη θα αλλάξει. Τα επόμενα 900 χρόνια θα είναι η Διαδικασία της Μετάλλαξης.

Επιτέλους η Γη θα γίνει ένας Ιερός Πλανήτης.

 

Διακόσια (200) χρόνια μετά από εμένα θα έρθει κάποιος άλλος για να ολοκληρώσει τον Κύκλο - εκείνος θα δώσει τη Σοφία.

Θα έχουμε λάβει την Αγάπη, την απαραίτητη Δύναμη να νικήσουμε το Κακό μέσα μας, και την Σοφία μέσω της οποίας όλα θα πηγαίνουν πλέον στη σωστή τους Θέση, σε αυτό για το οποίο ο καθένας μας είναι πλασμένος…

Έτσι θα δοθεί η Θεότητα στον πλανήτη.

 

 

Και ο τελευταίος που θα κλείσει την Πόρτα, θα είναι η Χριστίνα, μετά από 800 χρόνια.

Θα κλείσει την Πόρτα πίσω της…

 

Όπως καταλαβαίνετε τα πράγματα που τόσο καιρό θεωρούσαμε ως δεδομένα, τώρα αρχίζουν να αλλάζουνε. Η Αλήθεια θα ξαναγραφτεί από την αρχή, θα δοθεί η σωστή ερμηνεία, και θα δοθούν για άλλη μια φορά Αποδείξεις. Όταν θα μάθουμε από πρώτο χέρι την Ζωή του Κυρίου την εποχή εκείνη, και θα καλυφθεί το κενό των 18 χρόνων (από 12 ετών έως και 30), όλα τα δεδομένα θα αλλάξουν…

 

Αυτό που χρειάζεται από δω και πέρα, είναι Εμπιστοσύνη στον Εαυτό σας.

Σε αυτό που αισθάνεστε, και όχι σε αυτό που πιστεύετε.

Εάν πιστέψετε όσα ακούσατε σήμερα εδώ – χάνετε το Δρόμο…

Τα αισθάνεστε;;; Αυτό έχει σημασία…!!!

 

Με το μυαλό δεν μπορείτε να προχωρήσετε…

Όπως κι εγώ παιδευόμουν για πάρα πάρα πολλά χρόνια, και καθόμουν στα Σχήματα, ενώ η Ουσία μίλαγε… Η Ουσία πάντα μιλάει…!!!

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι την Ουσία του άλλου την «πιάνουμε» εύκολα, γιατί υπάρχει μια απόσταση, και μπορούμε να νιώθουμε. Την δικιά μας την Ουσία είναι που δυσκολευόμαστε να αισθανθούμε. Αυτή είναι η Αλήθεια.

 

Κλείνοντας λοιπόν, σας λέω πως πλέον είστε Ελεύθεροι, να μιλάτε Ελεύθερα για την Ταυτότητά μου. Τώρα είναι η Ώρα. Σας δίνω την Άδεια.

Από σήμερα σας δίνω την Άδεια.

Όταν θα σας ρωτάνε:

- «Που πάτε κάθε Κυριακή;» μπορείτε να λέτε:

- «Πάω να ακούσω τον Δαυίδ, τον Δεύτερο Υιό Του Θεού»

- «Κι αν δεν μας πιστέψουν;» ρώτησε κάποια.

- «Σημασία δεν έχει αν θα σας πιστέψουν. Σημασία έχει αν εσείς θα τιμήσετε την Αλήθεια σας»…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

Μοιραστείτε το