ΕλληνικάEnglish

Κάθαρση Ενοχής – Συγχώρεση Εαυτού – Αγάπη Εαυτού - Περπάτημα

 

Από τότε που ήμουνα μικρός είχα μια αλλεργία στις γιορτές. Όταν έκανα ψυχανάλυση, ρώταγα την ψυχαναλύτρια μου «Γιατί έχω αλλεργία στις γιορτές;».

Η εύκολη απάντηση ήταν ότι: «Έχεις μια ενοχή στο να χαίρεσαι».

Όταν άρχισα να «βλέπω» το ασυνείδητό της, έπρεπε να ψάξω με άλλο τρόπο να βρω γιατί έχω αλλεργία στις γιορτές…

 

Και το μόνο που χρειαζόταν, ήταν απλά να ρωτήσω…

Έχω αλλεργία στις γιορτές, γιατί όλες οι γιορτές είναι ένα Ψέμα.

 

Οι γιορτές είναι στην ουσία ένας Μηχανισμός Διαλλείματος ανάμεσα στη Μιζέρια, και γι’ αυτό το λόγο οι γιορτές είναι φορτισμένες με Προσδοκίες: είτε περιμένεις τις γιορτές, είτε εύχεσαι στις γιορτές…

 

Κι επειδή εμένα η Ψυχή μου με το Ψέμα έχει μια αλλεργία - κάθε φορά που το Ψέμα με πλησιάζει… φοβάμαι – γι’ αυτό από μικρός πολύ σπάνια ακολουθούσα τις γιορτές, όσο άντεχα βέβαια γιατί η πίεση ήταν μεγάλη.

Μόλις έγινα 16 – 17 χρονών δε με ξαναείδε κανένας…

 

Σιγά σιγά μεγαλώνοντας, η αλλεργία έγινε σίχαμα…

Τις σιχαίνομαι τις γιορτές. Ο λόγος είναι ότι όλοι φοράνε ένα Προσωπείο, και βγαίνουν έξω… Κι εγώ είμαι αλλεργικός στο Ψέμα.

 

Όσοι είναι πιο κοντά σε εμένα, πολλές φορές τους απαγορεύω να μου λένε «Καλή Χρονιά», γιατί όλο είναι ένα νοητικό  κατασκεύασμα.

Τι θα πει «Καλή Χρονιά»; Πείτε μου…

 

Παιγνίδια του μυαλού είναι.

Κυριακή – Δευτέρα, ίδιες μέρες είναι.

Αν δεν τα φορτίζατε με το μυαλό σας, θα ήταν απλά μια ίδια μέρα.

«Ναι, αλλά αν δεν είχαμε κι αυτό, πως θα αντέχαμε;».

Ε, το πρόβλημα είναι το «ότι αντέχετε». Όχι ότι είναι γιορτή…!!!

Το πρόβλημα είναι «ότι αντέχεις».

 

Το οξύμωρο είναι ότι ακόμα και στις γιορτές κάνετε τα ίδια πράγματα με πέρυσι.

Οπότε, δεν αλλάζει τίποτα.

 

Άρα, είναι τι φόρτιση δίνετε εσείς σε αυτήν την ημέρα, και όχι ότι αυτή η ημέρα από μόνη της έχει κάποια αξία. Κι επειδή βέβαια εκείνη την ημέρα θα πρέπει να είμαστε όλοι χαρούμενοι ή χαμογελαστοί, ή θα πρέπει να ευχόμαστε, ή να περιμένουμε εκείνη την ημέρα να ξεκουραστούμε από τη μίζερη ζωή μας, καταλαβαίνετε ότι και χάλια να είστε εκείνη την ημέρα – δεν μπορείτε να το βιώσετε…

Λες «είμαστε χαρούμενοι, γελάμε», παίρνετε κι εκείνο το χαμόγελο, λέτε και τις καθιερωμένες ευχές… κι εμένα μου’ ρχεται να κάνω εμετό - γι’ αυτό και στις γιορτές πολύ σπάνια τρώω… Γιατί το στομάχι μου είναι ευαίσθητο στο Ψέμα…

 

Εάν παίρνατε την ευκαιρία από το γεγονός ότι δεν δουλεύετε, για να ασχοληθείτε λίγο με τον Εαυτό σας, θα ήτανε δώρο. Να πεις: «Ποιά κατεύθυνση υπηρετώ;», «Προς τα πού να πάω;», «Να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να κάνω κάτι διαφορετικό…!!!».

Αυτό θα ήτανε Δώρο…

 

Αλλά αυτό βέβαια δεν χρειάζεται να περιμένεις να το κάνεις στις γιορτές…

Μπορείς να το κάνεις όποτε θέλεις.

 

Οπότε θα σας παρακαλέσω να μην μου ξαναπείτε «Καλή Χρονιά» στο διάλλειμα, γιατί οι «Καλές Χρονιές» δεν υπάρχουνε παρά μόνο στο μυαλό σας…

 

- «Και τι υπάρχει; Κακές Χρονιές; Τι υπάρχει; Μια ευχή είναι…» (είπε μια κυρία από το ακροατήριο).

 

- «Ναι, αυτό λέω. Εγώ σας είπα πως εμένα δεν θέλω να μου λέτε «Καλή Χρονιά».

Μπορείτε να μου πείτε «Καλή Στιγμή»; Θα το δεχτώ. Το «Καλή Χρονιά» έχει μια Προσδοκία, δηλώνει Φυγή: να φύγω από τη μίζερη ζωή μου, και να έρθει κάτι καινούργιο…

Αφήστε τις «Καλές Χρονιές»…

 

Οι Χρονιές είναι καλές για έναν και μοναδικό λόγο, και θα σας τον εξηγήσω…

Προχθές διάβαζα στην εφημερίδα πως το σκυλάδικο του (…) έκλεισε. Αυτό είναι καλό νέο.

Δεν υπάρχουν πια χρήματα για να τα χαλάμε εκεί…

Αυτό είναι καλό νέο – δεν είναι «κρίση»…

Αυτό σημαίνει ότι ξηλώνεται οτιδήποτε άρρωστο,  μήπως και πάμε στην Υγεία.

Άρα, αυτό που θα βιώνετε από εδώ και πέρα είναι το «ξήλωμα του παλιού».

Από αυτήν την οπτική «καλή χρονιά» είναι έτσι κι αλλιώς….

Οπότε αυτό – λήξτε το…

 

Ωραία… ουφ… ηρέμησα. Δεν θα χρειάζεται να είμαι ευγενής.

Με ενοχλεί η ευγένεια – η ψεύτικη…

 

- «Σε λίγο δεν θα ξέρουμε και πώς να σου μιλήσουμε» (είπε κάποια άλλη κυρία)

- «Εσείς, όπως θέλετε θα μου μιλάτε! Απλά εγώ στο «Καλή Χρονιά» δεν θα απαντήσω. Αυτό σας είπα. Και σας το είπα μαζικά, για να μην το λέω σε έναν έναν που θα έρχεται στο διάλλειμα να μου ευχηθεί… Ουυυφφφφ, ησύχασα»…

 

Πάμε τώρα να δούμε τι θα γίνει σήμερα…

 

Ενοχή: «Το Σακάκι μου»….

 

Εάν μπορέσετε λοιπόν σε πρώτη φάση να κατανοήσετε, και σε δεύτερη φάση να αφήσετε αυτό που λέγεται Ενοχή, θα κερδίσετε χώρο και χρόνο, γιατί μπορεί να ασχοληθείς με τον Θυμό σου ή με την Θλίψη σου, αλλά όλα αυτά θα φύγουν «με τη μία» εάν ασχοληθείς με την Ενοχή σου…

 

Εάν μπορέσετε να κατανοήσετε πως δημιουργείται η Ενοχή και πως την εγκαταλείπετε «με τη μία»… θα γλυτώσετε από πάρα πολλά χιλιόμετρα κύκλων, αναλύσεων, Θυμού και Θλίψης, και Επαναλήψεων… Όλα αυτά θα τελειώσουν πολύ πιο γρήγορα, εάν μπορέσετε σήμερα να είστε λίγο χαλαροί για να συνειδητοποιήσετε από πού πηγάζουν όλα αυτά…

Γιατί το κύριο αίτιο που δεν περπατάμε στα πράγματα τα οποία πας ανήκουνε (προσέξτε τις εκφράσεις) έχει σχέση με την Ενοχή…

 

Πάμε λοιπόν να δούμε, τι συνέβη όταν γεννηθήκατε…

Ήσασταν γυμνοί – με το Σώμα να γνωρίζει, και την Ψυχή μας να ξέρει ανά πάσα στιγμή τι είναι καλό για εκείνη…

 

Από εκεί και πέρα, το Νόμισμα  έχει δύο όψεις..

 

  • Η πρώτη όψη: Ο Μπαμπάς και η Μαμά σας φόρεσαν ένα κοστούμι το οποίο είναι πιο μεγάλο από τα μέτρα σας. Το κοστούμι είναι αόρατο, αλλά είπανε ότι για να μπορέσεις να είσαι παιδί δικό μας, και άξιο, θα πρέπει να «γεμίσεις» το σακάκι…

            Αυτό σημαίνει ότι το σακάκι το οποίο φορέσατε είναι δυσανάλογο με τα μέτρα σας.

            Το κοστούμι είναι μεγαλύτερο από εσάς, και πρέπει να «ξεχειλώσετε» για να     γεμίσει…

 

  • Η δεύτερη όψη: Το κοστούμι είναι μικρότερο από εσάς…

            Εδώ, για να το γεμίσετε, θα πρέπει να συρρικνωθείτε…

 

Ένα νόμισμα – δύο όψεις. Κοινό χαρακτηριστικό: η Ενοχή.

«Εγώ δεν ανταποκρίνομαι στο Ρούχο» - προσέξτε τις εκφράσεις….

Αυτό το παιχνίδι παίζεται σε ολόκληρη τη ζωή μας: «Πως θα ανταποκριθώ στα μέτρα που μου ορίσανε»…

 

Ο ένας στη πρώτη περίπτωση θα πρέπει να ξεχειλώσει, ενώ ο άλλος να συρρικνωθεί.

Και στους δύο, επειδή ζουν με μια Σύγκριση στο μυαλό τους - ανάμεσα σε αυτό «Που Είναι» (που δεν είναι όσο συνειδητό, απλά υπάρχει ίσως η αίσθηση) και σε αυτό που «Πρέπει να Είναι» - το Σακάκι είναι ο Χάρακας, η «μεζούρα» αυτής της Σύγκρισης…

 

Ο Χάρακας είναι αόρατος, και έχει μπει μέσα στο μυαλό σας. Οτιδήποτε κάνετε μέσα από την Ψυχή σας, για να γίνει «αποδεκτό», θα πρέπει να περάσει από τον Έλεγχο του Νου σας: ή θα το «τραβήξει» για να «γεμίζει» το Σακάκι, ή θα το «πιέσει να συρρικνωθεί» αν το υπερβαίνει για να «ταιριάξει» στα δεδομένα του…

 

Αν η Ψυχή θέλει να πάει δεξιά, και το μυαλό λέει «Ναι, αλλά έτσι δε γεμίζει το Σακάκι», από αυτή τη Σύγκριση δημιουργείται η Ενοχή: «Δεν είμαι τόσο ικανός για να μπορέσω να πάρω το σωστό μέγεθος, και να γίνω αυτό το οποίο μου κληροδοτήσανε».

 

Η Ψυχή θέλει να παίξει, το μυαλό λέει: «Διάβασε».

Το παιδί θέλει να ερωτευτεί, το Σακάκι λέει: «Πρόσεχε».

Το παιδί θέλει να πειραματιστεί, το Σακάκι λέει: «Την πεπατημένη».

 

 

 

 

  • Η Πρώτη Όψη της Ενοχής…

 

Αν το Σακάκι είναι μεγαλύτερο από το Είναι σας, θα είσαστε οι άνθρωποι που συνέχεια θα ξεχειλώνετε, και αν θέλετε να παίξουμε και λίγο με την ψυχανάλυση (μου αρέσουν τα παιχνίδια αυτά – είναι της Β’ Εθνικής και μου αρέσουνε), θα έχετε έναν μεταβολισμό που συνεχώς θα καίει ενέργεια (πως θα το γεμίσεις;).

 

Ενώ είσαι αδύνατος θα πρέπει να γίνεις «μεγάλος», οπότε όλος ο μεταβολισμός τρέχει γρήγορα. Αυτό βέβαια, δεν θα μπορέσει να σε «καλύψει» γιατί στην πραγματικότητα το Σακάκι δεν πρόκειται ποτέ να το γεμίσεις…

 

Παιδία αδύνατα, θυμωμένα, στερημένα, ξεχειλωμένα, που είτε θα γίνουν ανορεκτικά για να «εξαφανιστούνε», είτε θα γίνουν υπερκαταναλωτικά μήπως και μπορέσουνε να γεμίσουνε το Σακάκι. Συνήθως είναι άτομα που «τρέχουν» πάρα πολύ, δημιουργούν πάρα πολλές υποχρεώσεις, που ενώ όμως έχουν μια αίσθηση αδυναμίας – δεν την παραδέχονται…

Στα λεγόμενα τους, φαίνεται πως τους φοβίζει η αδυναμία. Γιατί η αδυναμία;

Γιατί φαίνεται… Πάντα η Υποχρέωση είναι μεγαλύτερη από τα κυβικά τους…

 

Αν δω στον δρόμο έναν τέτοιον άνθρωπο, αυτόν που θα κατηγορήσω είναι τον ίδιο.

Γιατί; Γιατί δε γεμίζει το Σακάκι… Βέβαια, δεν θα του πω ποτέ: «Βγάλε το Σακάκι» (μπορεί να το πω τους άλλους, στον ίδιο όμως δύσκολα θα το πω).

 

Αν τον ακούσω, η αίσθηση που θα παίρνω όταν μου μιλάει, είναι ενός ανθρώπου που είναι αδύναμος, που δεν το παραδέχεται, που τρέχει όλη μέρα για να αποδείξει ότι είναι δυνατός, έχει συνεχώς το μυαλό του σε λειτουργία (έχει αναγκαστεί να γίνει υπερ-νοητικός) γιατί πρέπει να βρίσκει συνεχώς τρόπους για να μπορέσει να καλύψει το «κενό».

Οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί έχουν συγκεκριμένο στόχο: εννέα στις δέκα λέξεις είναι «σιχαίνομαι την αδυναμία», «δεν θέλω να φανώ αδύναμος/η», «δεν θέλω να δείξω ότι έχω έλλειψη»…

 

- Μα γιατί;

 

Γιατί αν βγάλω το Σακάκι θα με δεις…

Κι εγώ θα πρέπει να είμαι «έτσι»…

 

Η μία όψη λοιπόν της Ενοχής είναι ότι είμαι πολύ μικρός σε σχέση με τις Προσδοκίες.

Τι συναισθήματα να έχει άραγε αυτό το παιδί;

 

Σε πρώτη φάση θα θυμώνει πάρα πολύ, γιατί την ώρα που του φόραγαν το Σακάκι η Ψυχή του θύμωνε κι έλεγε: «Αυτό δεν είναι για μένα..!!!».

Επειδή όμως οι γονείς δεν μπορούν να διαβάζουν την Ψυχή και κάνουν ότι τους λένε τα βιβλία, επιμένουν: «Αυτό μου μάθανε κι εμένα, αυτό θα φορέσεις».

 

Το παιδί λοιπόν θυμώνει κι αντιστέκεται: «Δεν είναι για μένα. Πάρτε το από εδώ»…

Αντιστέκεται – γιατί είναι ακόμα σε επαφή με την Ψυχή του…

Οι γονείς όμως που είναι πιο δυνατοί, του το φοράνε με τη βία…

Και όλος αυτός ο θυμός που θα έπρεπε κανονικά να εκτονωθεί για να σκίσει το Σακάκι, μένει μέσα του: τα έντερα θα αρχίζουν και στραβώνουν, γιατί εκεί μέσα αποθηκεύει το θυμό του…

 

Και τη Μάχη θα τη χάσει – και μάλιστα πολύ νωρίς…

Το ενδιαφέρον είναι πως όσο πιο αδύναμο είναι το παιδί, τόσο πιο νωρίς θα χάσει τη Μάχη. Γιατί η Ψυχή έχει ποιότητες, και την ώρα που κατεβαίνει, κατεβάζει και τις αδυναμίες της. Μπορεί να έχει Αγάπη, μπορεί να έχει Σοφία, αλλά να μην έχει πολύ Δύναμη…

Οπότε, χάνει τη Μάχη νωρίς…

 

Με την Ψυχανάλυση, πρέπει να πάμε πολύ πίσω, πίσω, πίσω, πίσω…

Ναι, αλλά το κακό είναι πως αυτά τα παιδιά, δεν θυμούνται…

Αν ρωτήσεις αυτά τα παιδιά εάν έχουνε μνήμες από δύο, τριών, τεσσάρων, πέντε ετών… μμμμ… πολύ σπάνια…

 

Γιατί δεν θυμούνται; Γιατί αν έχουν μνήμες από τότε που τους φόρεσαν το Σακάκι, θα πρέπει το Σακάκι να το σκίσουνε, και τότε μπορεί ίσως να θελήσουν να ξεσκίσουνε και αυτούς που του το έβαλαν!!!

 

Οπότε, μετά την καταπίεση των συναισθημάτων, θα πρέπει να διαγράψουμε και το γεγονός…

 

Έσβησε…

Καμία μνήμη…

 

- Μα γιατί δεν θυμάσαι γλυκό μου, τι έγινε τριών – τεσσάρων ετών;

 

Έλα ντε….!!!

 

Αν καθίσεις απέναντι από έναν «γνωστικό» ψυχαναλυτή - που μπορεί να δουλέψει μέσα από το μυαλό σου – δεν πας και πολύ μακριά, γιατί το μυαλό αντιστέκεται: αφού αυτό επέλεξε την «διαγραφή»…δεν θέλει να το επαναφέρει!!

 

Αν προσεγγίσεις το θέμα μέσα από το Σώμα αυτό είναι λίγο επικίνδυνο, γιατί το Σώμα που έχει την Καταγραφή ίσως να φέρει τη Μνήμη στην Επιφάνεια, τότε όμως το Μυαλό που αντιστέκεται θα δημιουργήσει εσωτερικές συγκρούσεις…

 

- Και πως θα το χειριστούμε;

 

Εεεε σιγά σιγά… Δυό-τρία χρόνια για να δεις το Σακάκι, κανά δυό ακόμα να αποδεχτείς πως δεν είναι δικό σου. Τι λες, να το βγάλουμε τώρα γλυκιά μου;

- Αααα όχι, όχι δεν είμαι έτοιμη…

 

Κάτι η αντίσταση, κάτι: «είναι επικίνδυνο», «σιγά σιγά, σιγά σιγά»…

Να βγάλω το ένα μανίκι πρώτα, να βάλω ένα άλλο. Να βγάλω και το άλλο μανίκι, να βάλω το καινούργιο, και άντε λίγο ακόμα… σιγά σιγά…. μη τσαλακώσει η πιέτα…. σιγά σιγά…

 

Και τελικά; Τι θα γίνει; Θα το βγάλεις ή όχι;;;

Γιατί να σου πάρω άλλα μέτρα δε γίνεται…

Και εντάξει – να βιώσεις τον Θυμό σου απότομα ίσως να είναι λίγο επικίνδυνο…

Αλλά την Ενοχή σου, μπορείς να τη δεις…

 

Εκείνη τη στιγμή ίσως να εμφανιστεί κάποιος που να μπορεί να σε βοηθήσει…

Θα’ ρθει ας πούμε ο ψυχαναλυτής και θα σου πει: «Αυτό το Σακάκι γλυκιά μου δεν σου ταιριάζει. Σε δείχνει κοντή. Σε δείχνει ανάπηρη»…

 

Εκείνη βέβαια θα αντισταθεί: «Όχι, όχι, όχι. Εγώ με αυτό ήρθα στη Γη. Με αυτό με αναγνωρίζουνε. Αυτό είναι τη Ταυτότητά μου» θα πει, και θα υπερασπιστεί το Σακάκι.

 

Τότε πως θα το κάνουμε; Για να δούμε! Σιγά σιγά…

Άντε πάρε λίγο ακόμα το χρόνο σου να το δεις…

Από τα 25 μέχρι τα 35 σου, βλέπεις το Σακάκι.

Να το βγάλω; Γιατί με το «σιγά σιγά» χάσαμε 10 χρόνια τώρα…

 

Αυτή είναι η μία όψη: Το Σακάκι μεγάλο – η Ψυχή μικρή…

Δεν μπορεί να το γεμίσει…

 

  • Η Δεύτερη Όψη της Ενοχής…

 

Η Ψυχή μεγάλη – το Σακάκι μικρό… Πάλι Ενοχή…!!!

Γιατί; Γιατί ο Μπαμπάς μου φόρεσε μικρό Σακάκι;

 

Ας μιλήσω για τον δικό μου πατέρα, που έχει κι ενδιαφέρον…

Ο πατέρας μου λοιπόν, πάντοτε είχε ένα θέμα: ήθελε να αποδείξει ότι είναι έξυπνος…

 

Ο λόγος που ήθελε να το αποδείξει αυτό είναι επειδή έκανε όλο χαζές επιλογές στη ζωή του.

Μια από αυτές είναι ότι παντρεύτηκε τη μάνα μου.

Αλλά αυτό όμως, μετά, δεν μπόρεσε να το παραδεχτεί.

 

Κι όταν γεννήθηκε ένα Σοφό Παιδί (δηλαδή εγώ) το Σακάκι που μου φόρεσε ήταν η λέξη «Βλάκας». Μικρό Σακάκι σε Μεγάλη Ψυχή.

Μμμμ…

 

Η μητέρα μου δεν είχε Αγάπη μέσα της, και γέννησε μια Ψυχή με πολύ μεγάλη Αγάπη.

Οπότε θα έπρεπε να μου φορέσει ένα Σακάκι που δεν θα είχε Αγάπη…

Ή θα είχε Βία, ή θα είχε Θυμό…

 

Και όλα αυτά τα δεδομένα, θα πρέπει τώρα να μπούνε σε ένα μπλέντερ...

Έφεραν στον κόσμο μια Μεγάλη Ψυχή, με μια μεγάλη Δύναμη, και είπαν «Ωραία, θα κρεμάσουμε απάνω του όλες τις Προσδοκίες που υπάρχουν…

Κι ήτανε μικρές Προσδοκίες…

 

Επειδή η Δύναμή μου ήτανε πολύ εύκολο να πραγματοποιήσει πράγματα, η μάνα μου είπε: «Ένα σπίτι, μια Οικογένεια, δύο παιδιά, ένα εξοχικό, τι άλλο θέλεις…!!!».

Μικρό Σακάκι…

 

Τώρα; Έχουμε ένα πρόβλημα…

Μεγάλη Ψυχή – μικρό Σακάκι…!! Τι κάνουμε;

Από πού «μπαίνει» η Ενοχή;

 

Από το γεγονός ότι «Εγώ είμαι για άλλα»…

Αυτά μου είναι εύκολα και γι’ αυτό τα απορρίπτω…

Αυτό το Σακάκι για μένα δεν κάνει…

Εγώ είμαι Παιδί της Χαράς και μπορώ να χαίρομαι με απλά πράγματα…

Είμαι παιδί της Δύναμης και μπορώ να πραγματοποιώ ότι σκέφτομαι – με τη μία..

Και είμαι και Σοφός, γνωρίζω δηλαδή προς τα πού να πάω…

 

Τι να κάνω τώρα!!! Να το πετάξω (το Σακάκι);;;

 

Δηλαδή: Να πετάξω το σπίτι με τα δύο παιδιά και το εξοχικό, και να βγω να λάβω το Σωστό Σακάκι; Που έχει πιο πολλά πράγματα από αυτό που μου φόρεσε;

 

Γιατί το Δικό μου Σακάκι (το Σωστό) έχει Άνοιγμα. Έχει ταξίδια. Έχει επικοινωνία.

Έχει Φήμη. Έχει Έργο. Έχει και ένα Τεράστιο Δρόμο, που αν όμως τον ακολουθήσω, θα με απομακρύνει από την πεπατημένη Λούτσα- Αθήνα (που ήταν ο μόνος δρόμος που ήξερε ο πατέρας μου).

 

Να το βγάλω; Να το βγάλω το Σακάκι;

Να λάβω τα Δώρα που μου ανήκουν ως Μεγάλη Ψυχή;

 

Ενοχή…

Ενοχή, γιατί θα ήθελα αυτά τα Δώρα να τα δώσω πρώτα, σε ποιους;

Σε αυτούς που με φέρανε στον κόσμο…

 

Οπότε η Ενοχή σε αυτήν την περίπτωση, τι κάνει;

Παίρνει τα Δώρα της Ψυχής, και τα τοποθετεί στα πόδια της Μαμάς και του Μπαμπά.

«Πάρτα τα Μαμά…. Πάρε τη Δύναμή μου. Πάρε την Αγάπη μου. Πάρε και τη Σοφία μου.

Μήπως και μεγαλώσεις, και έχω την συναίνεσή σου να βγάλω το Σακάκι»…!!!

 

Δηλαδή για να το βγάλω θα πρέπει να γευτούν εκείνοι τα Δώρα…

Οπότε, το μικρό παιδί τι έκανε μόλις πήρε τα πρώτα του χρήματα;

Πήγε και αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο στον Μπαμπά!!! Μμμμ….

Μήπως και ο Μπαμπάς αισθανθεί πως εκτός από το Lada… υπάρχουν και τα αυτοκίνητα!!!

 

Το ενδιαφέρον είναι πως μόλις αυτό συνέβη, ξεδιπλώθηκε το Σακάκι που φοράει η Οικογένεια. Η απάντηση ήταν: «Ευχαριστώ παιδί μου, αλλά κι αυτό που είχαμε καλό ήτανε»!

 

- Μα πατέρα, αυτό δεν είναι αυτοκίνητο – είναι τανκς..!! Αυτό είναι αυτοκίνητο..!!!

 

Βέβαια, όταν έφυγα πάλι για δουλειά, και ξαναγύρισα σπίτι μετά από δύο χρόνια, βλέπω το Suzuki Baleno στον κήπο με 2.000 χλμ. στα τρία χρόνια, και το Lada να κυκλοφορεί κάθε μέρα…

 

Αυτό σημαίνει, πως τα Δώρα δεν μπορεί να τα εκτιμήσει εκείνος για τον οποίο δεν προορίζονται… Η μάνα μου και ο πατέρας μου το μόνο Σακάκι που θα εκτιμούσανε, είναι αυτό που μου φορέσανε.

 

Όταν αργότερα είπα: «Μάμα, εκτός από Δύναμη έχω και πολύ Αγάπη. Πως θέλεις να σε υπηρετήσω με Αγάπη;», εκείνη μου έβαλε απλά πράγματα (δύσκολα όμως για ένα παιδί).

Κι εγώ τα έκανα, μήπως και γίνει χαρούμενη. Μήπως και πάρει Χαρά.

Που σημαίνει πως για να χαρώ εγώ, θα έπρεπε πρώτα να κάνω τη μάνα μου να χαρεί…

Κι επειδή εγώ έχω Χαρά, πήγαινα και της έγινα τη Χαρά μου ή το «Παιγνίδι» και έπαιρνα πίσω σοβαρότητα…

 

Βάζαμε παράδειγμα τραγούδια τις Κυριακές και παίζαμε, κι εκείνη έλεγε: «Κλείστε το τώρα, είναι Κυριακή, ενοχλούμε τον κόσμο…».

Καταλαβαίνετε πως δεν είναι «ο κόσμος» το πρόβλημα, αλλά η αδυναμία της να χαρεί…

 

Απέτυχε λοιπόν η προσπάθεια για να κάνεις Χαρούμενο, Σοφό, και Δυνατό τον «άλλο»…

Υπερασπίστηκε το Σακάκι…!!!

Επειδή όμως τα παιδιά είναι πεισματάρικα, όταν αποτυγχάνει το Δώρο που δίνουν στον Μπαμπά και τη Μαμά (που υποσυνείδητα το δίνουν για να τους δείξουν την Αλήθεια τους: Δείτε ωραίο που είναι!! Να το βγάλω να φορέσω το Ωραίο;;;), μετά εκείνα νομίζουν πως κάτι δεν κάνουν καλά…!!! Και συνεχίζουν να δίνουν περισσότερα….!!!

 

Δηλαδή: «Πάρε κι άλλη Αγάπη από μένα. Πάρε κι άλλη Δύναμη, κι άλλη Σοφία… μήπως και ξυπνήσεις και με αφήσεις να βγάλω το Σακάκι που μου φόρεσες…

Προσέξτε – εδώ μπαίνει το ασυνείδητο μέσα στο συνειδητό: από ένα σημείο κι έπειτα δηλαδή, προσπαθείς να πείσεις τον άλλον να «σε αφήσει» να το βγάλεις…

 

Ενώ η Λύση είναι πολύ απλή…

Λες: «Να σου πω, αυτό δεν μου κάνει – δεν είναι δικό μου. Πάρτο μάνα, σου το επιστρέφω. Εσύ είσαι μίζερη, θλιμμένη, απελπισμένη. Εγώ με αυτό δε μπορώ να ζήσω…»…

 

Τι λες τώρα; Θα το κάνεις;

 

Επειδή δεν είσαι Σοφός, κι επειδή η πρώτη συνταγή απέτυχε, ας δούμε τη συνέχεια…

 

Η συνέχεια είναι λίγο περίεργη…

Θα πονέσει λίγο! Αλλά έτσι είναι οι εγχειρήσεις…

 

Τι κάνεις λοιπόν με το Σακάκι;

 

Η Συνέχεια: «Επιλέγοντας Σύντροφο»…

 

Είμαι λοιπόν εγώ, και πρέπει να βγω «έξω στην αγορά» να βρω μια γυναίκα…

Και φοράω το Σακάκι της μαμάς μου…!!!

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι την ώρα που την συναντάω (προσέξτε τώρα τι γίνεται) εκείνη «πιάνει» το «μέσα», αλλά βλέπει το «απ’ έξω»…

«Πιάνει» τη Δύναμη και λέει:

- «Τι άντρα έχουμε εδώ; Δυνατό! Μου κάνει…!!!».

- «Σε τι Σακάκι; Μίζερο. Κι αυτό μου κάνει…!!!»..

 

Προσέξτε: Αν φόραγα το άλλο (το δικό μου) δεν θα της «έκανα»…!!! Δείτε τον συνδυασμό. Λέει: «Εδώ έχουμε Δαυίδ, έχουμε Δύναμη, αλλά δεν το ξέρει…! Είναι και μαζεμένος.

Άρα δεν κινδυνεύω να τον χάσω…!! Μπορώ με αυτό το μίζερο Σακάκι να τον έχω εγώ».

 

Εεε;; Συνδυασμοί δύο πραγμάτων.

Με ερωτεύεται για την Δύναμη, αλλά με αποδέχεται για το μικρό Σακάκι…

 

Πλησιάζουμε, και κάνουμε σχέση…

Στην αρχή είναι όλα υπέροχα, γιατί είναι δύο σε ένα: και Μιζέρια και Δύναμη σε ένα!

«Τον ερωτεύτηκα για τη Δύναμη του, αλλά…. για να αντέχει. Όχι για να μεγαλουργεί!»

Τα έχει λοιπόν όλα… Και αυτό το λέτε εσείς με το Μυαλό σας, Έρωτα …

 

Εκείνος πάλι σκέφτεται: «Με την πρώτη γυναίκα της ζωής μου (που ήταν η μάνα μου), απέτυχα. Τώρα με τη δεύτερη τι θα κάνω;;; Αυτή τη γυναίκα, εγώ γιατί την ερωτεύτηκα;».

 

Γιατί για πρώτη φορά είπε (με προσδοκία) πως:

- «Έχω μια γυναίκα που κάτι βλέπει σε εμένα. Προχθές που τρώγαμε με κοίταξε και μου είπε πως νιώθει μαζί μου ασφάλεια!! Τι καλά!! Να μια γυναίκα που με «βλέπει», που «βλέπει» τη Δύναμή μου!!! Με αυτήν τη γυναίκα μπορώ να βγάλω το Σακάκι μου»

 

(Άμα είσαι κι από τους «ευνούχους» άντρες της δεκαετίας του 70 - της γενιάς μου δηλαδή -εκείνη τη στιγμή νιώθεις «άρχοντας»)…

 

Να το βγάλω;;;

Πριν το βγάλω ξαναμπαίνω για λίγο στην Ενοχή:

- «Τι θέλεις κούκλα μου, πες μου τι θέλεις; Τι θέλεις να σου κάνω; Δώρα;»

 

Μμμμ… τα έχει τα χαρακτηριστικά της μαμάς, εεε;;;;:

Λίγο μιζέρια, λίγο θλίψη  (γι’ αυτό την ερωτεύτηκα άλλωστε).

Βέβαια δεν έχει γίνει τόσο χοντρή όσο η μάνα μου (ακόμα), την έχει την τάση… αλλά… το εξωτερικό μ’ αρέσει (αδυνατούλα είναι), το εσωτερικό εντάξει αδύναμο (γιατί έτσι μπορεί να αναγνωρίσει τη δική μου Δύναμη)… πολύ ωραία..!!

 

(Ναι, αλλά το αιώνιο Ερώτημα εξακολουθεί να είναι:  «Να το βγάλω το Σακάκι;»)…

 

 

Οπότε, τώρα που με «αναγνωρίζει» και παίρνω τη Δύναμή μου λέω:

- «Θες να με δεις πως είμαι πραγματικά» (και κάνω να βγάλω το Σάκάκι)…

- «ΌΧΙ – μα τι λες τώρα; Ξαναφόρεσέ το» (κι αρχίζει ο Τσακωμός)

- «Μα γιατί;» λέω

- «Κοίτα να δεις, εγώ σε ερωτεύτηκα για αυτό που έβλεπα»…

- «Μα, να το βγάλω λίγο;»

- «Σου είπα όχι»…

- «Ωραία! Πες μου τι θες να σου δώσω;»…

 

Και ξαναμπήκαμε στον Κύκλο…!!!!

 

Δεύτερη γυναίκα της ζωής μου – δεύτερος Κύκλος Επανάληψης.

«Θα ήθελα να πάρω το Ok από μια γυναίκα για να βγάλω το Σακάκι μου»….

 

Το πρόβλημα είναι απλό. Το πρόβλημα είναι το Σακάκι που φοράτε.

Απλά χρειάζεται να το σκιαγραφήσετε…

- Τι μου έχουνε φορέσει;

 

Εδώ μέσα υπάρχουνε άντρες που τα Σακάκια τους λένε: «Μπούλης».

 

- Να το βγάλω;

- «Ε ναι, πέταξε το… Πέταξέ τον τον Μπούλη… να δούμε τι κρύβεται από κάτω…!!!».

- Αααα όχι, είναι πολύ επικίνδυνο να γίνω ξαφνικά άντρας…

 

Πως βλέπω το Σακάκι...

 

Πάω μπροστά σε έναν Καθρέπτη…!!!

Η Αλήθεια είναι ένας Καθρέφτης. Ένας αληθινός Δάσκαλος σε καθρεπτίζει.

Ένας Χαζός Δάσκαλος σου λέει τι να κάνεις για να φορέσεις άλλο Σακάκι…

 

Εφόσον λοιπόν φοράς μικρό Σακάκι και έρθεις να σταθείς μπροστά στην Αλήθεια, θα σου πει ο Δάσκαλος: «Είναι κοντό…!! Το Σακάκι σου είναι κοντό!!!»

Εσύ βέβαια θα αντισταθείς: «Το φοράω 30 χρόνια. Δε μπορείς εσύ τώρα να μου λες ότι είναι άσχημο ή κοντό!».. Κι εκεί έχουμε τα προβλήματα. Όταν ξεκινάμε και υπερασπιζόμαστε το κοντό Σακάκι μας…

 

Αν εγώ φοράω το Σωστό Σακάκι για εμένα, και  μου πει κάποιος «Είναι κοντό», δεν θ’ ασχοληθώ! Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Δεν θα μου δημιουργήσει κανένα συναίσθημα.

Γιατί είναι δικό μου. Το γνωρίζω. Ξέρω αν είναι κοντό ή όχι, ξέρω ότι μου «πάει»…

 

Αν όμως φοράς το «Άλλο» και θυμώσεις που θα στο πω, σημαίνει ότι σε «πέτυχα»…

Αν σε πω «Μίζερη» και πληγωθείς, σε πέτυχα…

Αν σε πω «Βλάκα» και συ με τόσα πτυχία θυμώσεις, σε «πέτυχα».

(Με βλέπετε και γελάω γιατί μου αρέσει να λέω βλάκες αυτούς που νομίζουν οτ ιείναι έξυπνοι)… Είσαι βλάκας… Σε πέτυχα… Γιατί να θυμώσεις αν είσαι έξυπνος;

 

Αν σε πω «Αδύναμο» και θυμώσεις, σε πέτυχα…

- «Βγάλτο κορίτσι μου το Σακάκι. Είσαι πολύ αδύναμη για να το φοράς. Είναι μεγάλο για σένα. Ξεκουράσου λιγάκι»…

- Όχι βέβαια. Αστειεύεσαι; Θα με πεις εμένα αδύναμη; Όχι, θα σου αποδείξω αμέσως πόσο δυνατή είμαι…

 

Και τι γίνεται τώρα; Η διαφορά από το Σώμα σας στο Σακάκι θα υπάρχει πάντα.

Άρα τι θα υπάρχει πάντα;

Η Ενοχή…

 

Η Ενοχή θα υπάρχει πάντοτε γιατί υπάρχει ο Χάρακας.

Το «πως πρέπει να είσαι» σε σχέση με «αυτό που είσαι»…

Το «πως πρέπει να είσαι» είναι το Σακάκι.

Το «τι είσαι εσύ» είναι η πραγματικότητά σου.

Αυτά πάντα θα διαφέρουνε…

 

Υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις ποτέ την Ενοχή;

ΠΟΤΕ…!!! Όσο έχεις Χάρακα – ποτέ..!!!

 

 

Εδώ υπάρχει μια τεράστια παγίδα, για αυτούς που είναι Χαζοί.

Ποια είναι; Ακούστε…

 

Οι γυναίκες συνήθως την Ενοχή την χρησιμοποιούν. Γιατί τα Σακάκια συνήθως τα φοράνε οι γυναίκες στους άντρες, μια και τους μεγαλώνουν ως παιδιά..

Δηλαδή, η γυναίκα ξέρει πολύ καλά πως είναι να φοράει ένα Σακάκι σε έναν άντρα…

Γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τον Χάρακα για να τον ευνουχίζει.

Πάντοτε στο κοστούμι του άντρα θα βρίσκει ελαττώματα, για να του πει με τον τρόπο της ότι «Αυτό που φοράς, δεν μπορείς να το γεμίσεις – εγώ άλλο ήθελα»…

 

Έτσι λοιπό, όταν κάποιος γνωρίζει τον «μηχανισμό», μπορεί να σε βάλει άνετα στο τριπάκι της Ενοχής, σε όλα τα επίπεδα…

 

Στην Εκκλησία θέλετε;

- «Είσαι αμαρτωλός, θα’ πρεπε να είσαι άγιος». Κοστούμι. Ενοχή.

- «Ε, ναι. Αμαρτωλός είμαι! Αφού είμαι σε άγνοια. Τι θα είμαι; Αμαρτωλός θα είμαι»…

- «Ναι, αλλά θα’ πρεπε να είσαι άγιος»

- «Μα πώς να είμαι;» Κοστούμι…

 

Αρρωσταίνεις;

- «Θα’ πρεπε να είσαι υγιείς»…

 

Κοιμάσαι με μια γυναίκα;

- «Θα’ πρεπε να είσαι επιβήτορας».

 

Στη δουλειά σας;

- «Θα’ πρεπε να είσαι πετυχημένος».

 

«Το τι είμαι» με το τι «θα έπρεπε να είμαι»: Η Πραγματικότητα με την Φαντασίωση…

 

Είσαι τριάντα χρονών και σου λένε: «Είσαι σε ηλικία γάμου»!!

- Μα εγώ δε σκέφτομαι το γάμο. Δε θέλω να παντρευτώ τώρα…

- «Ναι, αλλά είσαι τριάντα χρονών!!!».

 

Πας το βράδυ για ύπνο και σκέφτεσαι:

«Βρε μπας κι έχουνε δίκιο; Μήπως θα έπρεπε να παντρευτώ; Είμαι τριάντα….»….

Αυτό ήταν! Μπήκατε στην Ενοχή! Τελειώσατε. Είσαστε τελειωμένοι….

 

Άρα, ο Χάρακας που έχετε στο μυαλό σας, μετράει συνέχεια τον εαυτό σας.

Κι επειδή ο Χάρακας δεν μετράει την πραγματικότητα, αλλά είναι μια Φαντασίωση, δεν θα πετυχαίνει ποτέ τα σωστά μέτρα…

 

Εκ των πραγμάτων, ότι κρίση κι αν κάνετε για τον εαυτό σας, είναι λανθασμένη.

Μετράτε με αλλουνού μέτρα… Κάθε φορά που κρίνετε τον εαυτό σας, έχετε πάρει ένα Χάρακα που ας τον έχει δανείσει κάποιος άλλος και σας μετράτε.

Από πού ήρθε αυτός ο Χάρακας;

Από το μυαλό αυτού που σας μεγάλωσε.

 

 

- Μπορεί ποτέ να σας δείξει το πραγματικό σας ύψος;

Όχι βέβαια…!!! Ξεχάστε το…

 

- Και ποιο είναι δηλαδή το σωστό Κλειδί για να μετράω;;;

Ένα είναι: η Χαρά…!!!

 

Όταν κάνετε πράγματα για εσάς και χαίρεστε, είστε στη σωστή κατεύθυνση…

Προσέξτε – όχι για τους άλλους  – για εσάς…

Όποιος πιστεύει, ότι εδώ μέσα, εγώ, μιλάω για εσάς – είναι βλάκας…

Μιλάω για εμένα! Γιατί μιλάω για εμένα;

Γιατί ανατέθηκε ένα Έργο, και το κάνω για την Ψυχή μου…

Αν από αυτό εσείς θέλετε να κερδίσετε – καλώς!!!

Αν δεν θέλετε – δεν με ενδιαφέρει..

 

Γνώμονας: «Παίρνω Χαρά από αυτό που κάνω;»

- Ναι, παίρνω Χαρά!

 

Παίρνω Χαρά από αυτό που κάνω, και όχι γιατί ψάχνω να βρω τα βλέμματα ικανοποίησης (αυτό θα ήταν Χάρακας). Μετά τις οκτώ που τελειώνει το Σεμινάριο – σας ξεχνάω…

Αν είχα Χάρακα στο μυαλό μου, θ΄ αναρωτιόμουν:

«Και τι κάνουν τώρα; Είναι καλά; Πως το πήραν; Τους άρεσε το σεμινάριο; Το καταλάβανε;»

Θα βγω βόλτα, και θα’ μαι ακόμα με το Χάρακα…

Αυτό κάνετε – κυκλοφορείτε μ’ ένα Χάρακα …

 

«Εεεε, τι να πω τώρα. Πώς να το πω για να μην τους θίξω. Για να το καταλάβουνε, και να μην το παρεξηγήσουνε. Και ότι είμαι ο Υιός του Θεού, πώς να το πω για αν μην αντιδράσουνε;»… Μπήκα στο μυαλό μου… Χάθηκα… Πάει χάθηκα…

 

Αυτό είναι Κόλαση….!!!

Κάθε φορά που «φεύγω από εμένα» – κόβονται τα πόδια μου. Είναι Κόλαση…

 

Οκ!! Άντε… να ξαναγειωθώ… Να φέρω πάλι την Ενέργεια στα πόδια μου…

Εντάξει – τώρα είμαι εντάξει: «Τι θέλεις Θεέ μου; Να πω την Αλήθεια μου. Εντάξει».

Να ξαναπάω σε εσάς; Να ξαναπάω στο Χάρακα;

«Πως θα τους φανεί η Αλήθεια μου; Μμμμμ…».

Σκασίλα μου για το Χάρακα…. Ξανά σε μένα…

 

Πάμε λοιπόν να δούμε πως δημιουργείται μια Ενοχή…

 

Την μεγαλύτερη Ενοχή στον πλανήτη – την μεγαλύτερη – ένας άνθρωπος μόνο θα μπορούσε να την έχει: ο Απόστολος Πέτρος…!!! Ο λόγος είναι ο εξής….

 

Του είπε: «Κύριε μου, εγώ θα Σε ακολουθήσω όπου και να πας. Θα πέθαινα για χάρη Σου», (και περιγράφει το Σακάκι του ο Πέτρος, δηλαδή πράγματα που δεν μπορεί να κάνει).

Και του λέει πολύ σωστά ο Σοφός Δάσκαλος:

- «Δεν είσαι ακόμα έτοιμος να με ακολουθήσεις εκεί που θα πάω».

- «Ναι, αλλά εγώ θα Σε ακολουθήσω» επιμένει ο Πέτρος

- «Πρόσεξε – τρεις φορές θα με αρνηθείς», άρα δεν θα μπορέσεις να με ακολουθήσεις του έλεγε ο Κύριος…

Και με το τρίτο λάλημα, συνειδητοποιεί εκείνη τη στιγμή το Σακάκι του, και την Ψυχή του.

Η Ψυχή του ήτανε μικρή… Δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον Κύριο…

Το παλτό είναι το «θέλω», το «θα ήθελα»…

Δεν έχει σημασία η Πρόθεση. Η Πρόθεση μπορεί να είναι η Αγάπη.

Σημασία έχουν οι δυνατότητες. Μπορεί να αγαπάς αλλά να μην έχεις τις δυνάμεις…

Γιατί αυτά πάνε μαζί, είναι τρίπτυχο: Δύναμη – Αγάπη – Σοφία.

Αν δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σε αυτά, δεν μπορείς να πηδήξεις…

Δεν μπορείς να ακολουθήσεις τον Κύριο στο Θάνατο με Αγάπη…

Με Δύναμη θα τον ακολουθήσεις! Γιατί πρέπει να πηδήξεις…

 

Πραγματικότητα: Είσαι ακόμα μικρός.

Σακάκι: Ναι, αλλά θα το ήθελα…

Άρα, για να το λήξουμε: «Πότε κάποιος είναι ευτυχισμένος;».

- Όταν πάει στα κυβικά του!!! Όταν φοράει το σωστό νούμερο Σακάκι…

 

Αν ο Πέτρος ήξερε τα κυβικά του, δεν θα είχε Ενοχή!

Οι άλλοι Απόστολοι γιατί δεν είχαν ενοχές; Γιατί ήξεραν τα κυβικά τους. Υπήρχε ισορροπία.

 

Αν θέλεις να είσαι κάποιος άλλος από αυτό που είσαι, τότε έχεις Ενοχή.

Και πολύ σωστά έρχεται η ζωή και αποδεικνύει την πραγματικότητα.

Δηλαδή τι σου συμβαίνει; Αυτό που πραγματικά είσαι… Κι εσύ το αρνείσαι.

«Είμαι αδύναμος».

- Ναι, γιατί το αρνείσαι; Αυτή είναι η Αλήθεια σου.

«Είμαι βλάκας».

- Ναι, παραδέξου το. Δεν υπάρχει πιο Σοφό πράγμα απ’ το να παραδέχεσαι ότι είσαι βλάκας. Ξεκινάς να κατακτάς λίγη εξυπνάδα. Είναι το πιο έξυπνο πράγμα στη ζωή σου.

Πες το : «Ναι, είμαι βλάκας»…

- Όχι, θα ήθελα να είμαι έξυπνη…

- «Μα δεν είσαι! Ηλίθια είσαι».

 

Η Ενοχή βγαίνει από το Χάρακα. Οπότε θα πρέπει να αποδειξω τώρα ότι είμαι έξυπνη.

Και τι θα κάνω; Θα κάνω και πράγματα που δεν μπορώ να κάνω.

Και θα «απλώνομαι», θα «ξεχειλώνομαι», και έτσι θα κάνω λάθη…

Θα κάνω συνέχεια λάθη, Και τελικά θα αποδεικνύεται οτι είμαι ηλίθια…

 

- Χαλάρωσε λίγο! Ηλίθια είσαι. Δεν έγινε και τίποτα…

 

Οπότε ηρεμείς.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν μεγάλους Χάρακες είναι πιο ευτυχισμένοι.

Γιατί προχωράνε με βάση τις δυνατότητές τους…

Όχι με αυτό που θα θέλανε να είναι…

 

Αν η Μάχη ανάμεσα στο «είμαι» και στο «θέλω να είμαι», είναι πάρα πολύ μεγάλη, το σώμα θα αρρωστήσει. Και τότε Εκείνος θα σου πει: «Ανέβα απάνω. Εσύ δε μαθαίνεις με τίποτα»..

Ο Πέτρος από τότε, θα μπορούσε να κατέβει σε μια ζωή και να τελείωνε, αλλά επειδή ήτανε «ένοχος» στο μυαλό του, προτίμησε να κατέβει τουλάχιστον άλλες τρεις φορές και να ταλαιπωρηθεί – τυφλός κι ανάπηρος – μόνο και μόνο για να πληρώσει την Ενοχή του.

Ποια ενοχή; Αυτή που ήτανε στο μυαλό του: ότι δηλαδή δεν ήταν αυτό που θα ήθελε να είναι…!!

 

- Και τι μου λες δηλαδή; Ότι αφού δω το Σακάκι και το βγάλω, μετά θα πρέπει να με συγχωρήσω;;;

 

Ναι, γιατί τόσο καιρό έκανες τόσα πράγματα που δεν ήτανε για σένα…

Δεν είχες τη Σοφία να πεις: «Μέχρι εδώ μπορώ»…

Έλα στα κυβικά σου! Κι ας ξεκινήσουμε από το μηδέν…

 

Δείτε την «κρίση» στην Ελλάδα…

Στην Ελλάδα δεν έχουμε επιχειρηματίες. Τι να κάνουμε τώρα; Δεν το’ χουμε στο dna μας.

Που ανοίγει η κυρα-Μαριγώ ένα μαγαζάκι στη γωνία και πουλάει κάλτσες, δεν είναι επιχείρηση. Που μαζεύονται δυο – τρεις και λένε: «Δεν ανοίγουμε ένα μαγαζί, να βάλω εγώ τα λεφτά, κι εσύ τη δουλειά, και ο άλλος να επιβλέπει», δεν είναι επιχείρηση…

Ήρθε η «κρίση» να μας βγάλει το Σακάκι…

Από το μηδέν λοιπόν… Πίσω στη γεωργία. Πίσω στην κτηνοτροφία. Είναι οκ! Βήμα βήμα…

 

- Όχι, θα ήθελα να είχα πετύχει…

 

Μα δεν είχες δεδομένα. Δεν είχες υποστήριξη. Δεν είχες κουλτούρα.

Δεν έχεις κράτος. Πώς να πετύχεις;;; Άρα. Σωστά απέτυχες…!!

Γιατί σε μαστιγώνεις;;

- Γιατί δεν θέλω να βιώσω την Αλήθεια μου.

 

Δείτε λοιπόν: Η Ενοχή προκαλείται από την Άρνηση της Πραγματικότητάς σας.

 

Άλλη μια φορά: η Ενοχή προκαλείται από την Άρνηση της Πραγματικότητάς σας.

Γίνεσαι μάνα ενώ δεν είσαι έτοιμη. Παντρεύεσαι έναν άντρα που δεν αγαπάς. Συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι κάτι άλλο. Η Ενοχή πηγάζει από την υπερβολική προσπάθεια να είμαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαι…

 

Η Αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν «θα τα καταφέρεις».

Ποτέ δεν θα είσαι αρκετά καλός για τη γυναίκα σου. Τέλος.

Γιατί η γυναίκα σου αυτό που θέλει είναι κάτι που έχει σχεδιάσει στο μυαλό της.

Ένα Φάντασμα… Έχει κάνει το περίγραμμα και σου λέει: «Μπορείς να μπεις εκεί μέσα;».

Ε, δε μπορείς να μπεις…

 

Που σημαίνει ότι θα καταθέτετε το περίγραμμά σας το αληθινό.

- «Σ’ αρέσει; Το θέλεις; Όχι; Ωραία, το παίρνω και φεύγω»..

 

Και τελειώνεις… Ούτε θυμούς. Ούτε ενοχές. Ούτε θλίψεις.

Ωραία. Και που το πάω το περίγραμμά μου;

 

- «Τι είπες Άρη σήμερα στο σεμινάριο;» με ρώτησε η γυναίκα μου.

- «Ότι είμαι ο Υιός του Θεού» της απάντησα

- «Πλάκα μου κάνεις; Είπες τέτοιο πράγμα;»

- «Ε, τι να έλεγα. Αφού είμαι»…

- «Δεν μπορούσες να πεις ότι είσαι ο Άρης;».

- «Μα αφού είμαι ο Δαυίδ. Πώς να πω ότι είμαι ο Άρης; Δε γίνεται…»

- «Ααα, έχουμε πρόβλημα..»,

- «Εγώ όχι»…

 

Αυτή είναι η τοποθέτησή. Απλά και όμορφα.

Άρα, η τοποθέτηση είναι το θέμα. Πως τοποθετείσαι. Αυτό έχει σημασία.

 

- Και τώρα που είσαι ο Υιός του Θεού, τι θα κάνεις;

- «Υπηρεσία. Αυτό θα κάνω».

- Δηλαδή;

- «Δηλαδή θα είμαι όλη την ώρα έξω.

- Πλάκα κάνεις;

- «Όχι, δεν κάνω πλάκα. Δεν μπορώ να είμαι ο Υιός του Θεού, και πατέρας, και σύζυγος - δε γίνεται».

 

Γίνεται; Όχι, δε γίνεται… Τα πράγματα έχουν μια Ιεραρχία: Θεός – Χριστός – η Ψυχή σας. Είναι Τρίγωνο. Εκεί μέσα δεν μπαίνει κανένας…

 

Ούτε το παιδί σας, ούτε η γυναίκα σας, ούτε οι γονείς σας. Ούτε οι θεραπευτές σας…

Τρίγωνο είναι: Θεός – Χριστός – και η Ψυχή σας.

 

Ποιος ξέρει αντί εσάς;;;

Μόνο εσείς ξέρετε.

 

Εγώ μόνο για μένα ξέρω. Για σας δε ξέρω. Ξέρετε πότε ξέρω;

Όταν έρχεστε με Πρόθεση να μάθετε, και είστε ανοιχτοί, και το «παίρνω»…

Αν δε με αφήσετε – δε γίνεται. Αν δε μου ανοίξετε την Πόρτα δεν μπορώ….

 

(Ρώτησε κάποιος):

 

- «Οι ενοχές που προέρχονται από λάθη που έχουμε κάνει, και μας βαραίνουν αντικειμενικά, έχουνε σχέση με αυτές που συζητάμε;».

 

Προσέξτε, είναι απλά μαθηματικά.

Όταν έρχεται μια αποτυχία στη ζωή μας, έρχεται μέσα από δύο κατευθύνσεις.

 

  • Η μια είναι η Άγνοια: Είχα καλή Πρόθεση, δεν γνώριζα και «έπαθα».

            Εδώ, η αποτυχία έρχεται για να «μάθεις». Δεν ήξερες, τώρα όμως ξέρεις…

            Είναι καλοδεχούμενη.

 

  • Η άλλη είναι όταν υπάρχει Κακή Πρόθεση: να κάνεις Κακό.

            Σε αυτήν την περίπτωση, σε δεύτερο χρόνο λοιπόν, θα «πληρώσεις» την Πρόθεση        του Κακού.

 

Ας δούμε λίγο το δεύτερο αυτό ζήτημα…

Μίλησα στην αρχή, για το Σακάκι που βάζουμε με τη βία στο παιδί όταν είναι μικρό.

Εκείνο βιώνει Θυμό. Σωστά βιώνει Θυμό.

Τι κάνει όμως με αυτόν τον Θυμό;

Ένα παιδί μπορεί να τον κάνει Αγάπη, να τον κάνει Ανεκτικότητα, ή να τον κάνει Χειρισμό, ενώ ένα άλλο παιδί μπορεί να τον κάνει Μίσος, Κακία, κι Εκδίκηση.

 

Γιατί δύο διαφορετικές διαδρομές στην Πίεση;

Γιατί εγώ να μη θέλω να σκοτώσω τη μάνα μου, ενώ ένα άλλο παιδί να σκέφτεται συνέχεια πως θα γίνει να τη σκοτώσει;

 

Αυτό λοιπόν, μας βάζει στη λογική των Προηγούμενων Ζωών…

Έχει σημασία «με τι έρχεσαι»…!!! Η Ψυχή κατεβαίνει με ένα δυναμικό.

 

Αν η Αγάπη στην Ψυχή σου είναι τόσο μεγάλη που μπορείς να μεταβολίσεις αυτήν την Πίεση, τότε το πολύ πολύ  αυτή η Πίεση να στραφεί εις βάρος σου…

Να δεχθείς δηλαδή εσύ τις συνέπειες του Θυμού σου…

 

Αν όμως έχεις υπηρετήσει το Κακό σε κάποια προηγούμενη ζωή, τότε όταν σου συμβαίνει κάτι κακό σε αυτή τη ζωή, εσύ θα το κάνεις πάλι Κακό… Θα το κάνεις Μίσος, και θα αρχίσεις να παίρνεις Εκδίκηση από αυτόν που σε βλάπτει.

Σε αυτήν την περίπτωση, με την πρώτη Πίεση, το Κακό είναι η οικεία και η εύκολη αντίδραση… Και η Ενοχή βέβαια της Ψυχής, είναι ακόμα πιο βαθιά…

 

Όμως στην περίπτωση της Άγνοιας (που δεν υπάρχει Πρόθεση Κακού) από τη στιγμή που αναγνωρίζεις το Λάθος σου, τελειώνεις με αυτό…

Το αφήνεις πίσω σου. Δε ξανασχολείσαι…

«Είχα Άγνοια, δεν ήξερα, παρασύρθηκα… Τελείωσε».

Συγχωρείσαι κατ’ ευθείαν. Τώρα αν εσύ ξαναμπείς μετά στην Ενοχή και στο Σακάκι… την πάτησες…

 

Αν όμως είχες Κακή Πρόθεση – αυτό είναι άλλη ιστορία. Εκεί θέλεις Εξορκισμό.

Και δε γελάω καθόλου. Θα κάθεσεις εδώ (στην καρέκλα) και θα σε ρωτήσω:

«Θέλεις να ξηλώσουμε το Κακό από τις προηγούμενες ζωές, γιατί μ’ αυτό γεννήθηκες – αγκαζέ ήρθες»…

 

Εμένα όμως, με ενδιαφέρει τι θα κάνετε σήμερα.

Ένας να βγάλει σήμερα το Σακάκι του, τελείωσε η Ενοχή γι’ αυτόν…

Αρκεί να μην το ξαναυποστηρίξει…

 

Στην αρχή βέβαια θα είναι δύσκολα.

Θα σε δουν οι άλλοι με άλλο Φόρεμα, με άλλο Κοστούμι… Θα σε σχολιάσουν.

Όμως, έτσι κι αλλιώς θα σε σχολιάσουν.

Γιατί αυτό κάνετε μεταξύ σας. Έτσι βγαίνει το κουτσομπολιό.

Λέει ο ένας στον άλλον για το Λάθος Σακάκι του διπλανού…

Κι αφού κανείς δεν έχει  πραγματώσει την Ψυχή του, όλο και κάτι θα βρουν…

Αυτό είναι το εύκολο! Κοίτα το δικό σου.

 

Πάμε τώρα στο επόμενο βήμα.

Σας έχω πει ότι εδώ μέσα δεν δίνεται απλά μια ωραία Θεωρία.

Το ζητούμενο είναι η Ενεργειακή Πρόθεση.

Οπότε όταν έρχεται κάποιος εδώ και ρωτάει «αν μπορεί να βγάλει το Σακάκι του», τότε σπάει αμέσως την Τριάδα.

Σας είπα: Θεός – Χριστός – Δαυίδ (λέω για εμένα).

Τι θα πει «αν μπορώ». Όταν δε μπορώ, που θ’ απευθυνθώ;

Στο Θεό μου…

 

Και για μένα, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να τα κάνω.

Μιλάω με τον Θεό και λέω:

- «Είναι χρήσιμο τώρα, ή παίζω με το μυαλό μου; Να το κάνω ή να μην το κάνω;»

- «Εσύ τι θέλεις;», μου λέει Εκείνος.

- «Εντάξει κατάλαβα. Αν εξυπηρετεί το Έργο – δώστο μου. Αλλιώς άστο».

 

Παλαιότερα όμως, όταν ήμουν πιο «μικρός», έκανα Προσευχή κι έλεγα:

- «Θεέ μου, θέλω κάτι. Έχω κάνει αυτό, κι αυτό, κι αυτό, κι αυτό. Τι δε βλέπω; Μπορείς να μου το απαντήσεις σε παρακαλώ αύριο το πρωί;».

 

Μετά κάτι άλλο, πάλι Προσευχή. Πάλι στο Θεό. Αυτό χτίζει Οικειότητα, Σχέση.

Αυτή είναι η Πρόθεση. Αν όμως πεις «δε μπορώ» ή αμφιβάλεις, τότε αυτόματα Τον ακυρώνεις μέσα σου.  Αυτόματα έφυγες.

 

Γιατί Εκείνος μπορεί.

Άρα, αφού Εκείνος μπορεί, θα το λάβεις..!! Άρα;

 

Ααααα, σε σένα «παίζεις». Πάλι θέλεις να το κάνεις μόνη σου!

Γιατί να το κάνεις μόνη σου;

- Γιατί αυτό έχει «αξία»… Μμμμμμ…Γιατί το «μπορώ» έχει δύναμη…

 «Μπορείς» - «δε μπορείς», μ’ αυτό παίζουμε… εεεεε;;;;

 

Οκ..!! Αν εγώ είμαι στα 100kw, ο Θεός είναι στο 1.000.000.000 kw…

Πάμε λοιπόν πάλι πίσω στην Πραγματικότητα…

- «Πες μου τι άλλο να δω;»

- «Έλα πιο κοντά…!!!»..

- «Εντάξει πάμε στα 101kw, στα 102»…

 

Έτσι γίνεται. Ξέρω όμως ότι Είναι εκεί – και Υπάρχει…

Και ότι Του ζητήσω θα μου το δώσει.

 

Η διαφορά μεταξύ εμένα και εσάς, ξέρετε ποια είναι;

Για μένα δεν υπάρχει «δεν μπορώ».

Μέσω Αυτού μπορώ να κάνω τα πάντα….

Μέσω Αυτού θα μπείτε κι εσείς για να λάβετε…

 

Αν πεις «δε μπορώ» - Τον ακυρώνεις….

Είναι η Άμυνα: δεν θα το ζητήσεις, δεν θα το λάβεις.

Τι θα κάνεις; Πάλι τα ίδια…

 

Αυτές οι Άμυνες είναι Ασυνείδητες, και με τη λογική δεν «πέφτουνε».

Γι’ αυτό το ζητούμενο είναι «να δεις»…

Κάντε λοιπόν ένα διάλλειμα, για να πάμε για Προσευχή…

 

Δαυίδ.

 

(η συνέχεια αύριο)

 

 

Η Προσευχή…

 

Ήδη η ενέργεια στο χώρο αρχίζει να αλλάζει…

 

Θα σας λέω τι θα συμβαίνει, και τι θα κάνουμε…

 

Πριν από δύο λεπτά ζήτησα από τον Ένα και Μοναδικό Θεό – Ένας Υπάρχει – να ανοίξει μια τάφρο εδώ μέσα. Μέσα στην τάφρο θα κληθείτε να πετάξετε όλες σας τις Ενοχές για οτιδήποτε έχετε κάνει μέχρι σήμερα είτε στον εαυτό σας, είτε στους άλλους.

 

Να ξέρετε πως και για μένα, αυτό που σας λέω είναι περπάτημα – πρώτη φορά δηλαδή ζητάω από τον Πατέρα πράγματα – γιατί μέχρι τώρα ζητούσα από τον Κύριο.

Είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, και τις αδυναμίες μου σας έχω πει, και τους φόβους μου, και τα περπατήματά μου.

 

Ο λόγος που δεν ζητούσα από τον Πατέρα, ήταν επειδή αισθανόμουν τεράστια Ενοχή.

Σε λίγο λοιπόν εδώ μέσα, δεν θα μπορείτε να σταθείτε από την Ενέργεια.

Ή θα κάθεστε να σκέφτεστε, ή θα αφεθείτε σε αυτό που θα συμβεί.

Ή… το δοκιμάζετε και το αφήνετε να περάσει μέσα σας…

 

Δεν θα μιλάω – θα λέω μόνο δύο τρία πράγματα, άρα όλο θα είναι αίσθηση…

Όπως πάντα – αίσθηση… Ωραία τα λόγια αλλά η αίσθηση είναι άλλο πράγμα…

Οπότε θα περάσουμε το πρώτο στάδιο της Συγχώρεσης, και το δεύτερο της Ενοχής, της Κάθαρσης να τελειώνετε…

 

Ο Νους θέλει να ξέρει, θέλει να γνωρίζει, θέλει να καταλαβαίνει γιατί αυτό του δίνει Δύναμη.

Δεν θέλω να καταλάβετε – θέλω να νιώσετε…

Δεν θέλω να κατανοήσετε – θέλω να αφήσετε το Σώμα σας να μιλάει.

Το Σώμα σας έχει Φωνή.

 

Όσοι θέλετε κλείνετε μάτια, όσοι θέλετε δεν κλείνετε – μου είναι αδιάφορο…

Θα επιτρέψετε να συμβεί στο Σώμα σας οτιδήποτε.

Αν σας έρθει να κάνετε εμετό – απλά κάντε το. Αφήστε το σώμα να εκφράσει ότι θέλει…

 

Δαυίδ.

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στο σεμινάριο της Κυριακής 5 Ιανουαρίου 2014.

 

Δαυίδ.

 

Η Ενοχή είναι σαν Έλικας μέσα στην κοιλιά σας που ρουφάει όλο το Κακό, όλη την Κρίση…

Είναι ένας αόρατος Έλικας που οτιδήποτε και αν κάνετε δηλώνει μια Κρίση και ρουφάτε μέσα όλη την αρνητική ενέργεια.

 

Μέχρι σήμερα αυτό δούλευε σαν αποροφητήρας – ρούφαγε.

Αυτή τη στιγμή, σταματάει Εδώ και Τώρα, και αλλάζει Στροφή.

 

Για τα επόμενα λεπτά, θα αρχίσετε να βγάζετε από το σώμα σας προς τα έξω οποιαδήποτε Κρίση, οτιδήποτε σας έχει συμβεί και το έχετε κρίνει με αρνητικό τρόπο.

Επιλογές που κάνατε, πράξεις που κάνατε, σκέψεις που κάνατε, που έχουν βάση την Κριτική, πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό σας και σε δεύτερο χρόνο για τους άλλους…

 

«Καθαρίζω από την κοιλιά μου οποιαδήποτε κρίση σε σχέση με την Ψυχή μου και το Άτομό μου: κρίσεις ανικανότητας, αναξιότητας…».

 

Δείτε να περνάνε μπροστά από τα μάτια σας όλες οι στιγμές, όλα τα γεγονότα στα οποία θεωρείτε ότι ήσασταν κατώτεροι των περιστάσεων και κρίνατε τον εαυτό σας.

Απλά δείτε τες…

 

Όσες φορές κάνατε επιλογές και πράξεις που πιστεύετε ότι δεν ήταν σωστές, και κρίνατε τον εαυτό σας… Όσες φορές δεν κάνατε πράξεις, και δεν στηρίξατε τον εαυτό σας…

 

Μαζέψτε όλες τις εμπειρίες, όλες τις κρίσεις σε ένα καλάθι.

Κακίες, σκέψη, υποτίμηση, αναξιότητα – όλα σε ένα καλάθι.

Υπερεκτίμηση – όλα σε ένα καλάθι.

Λάθη που θεωρείτε ότι κάνατε – όλα σε ένα καλάθι.

 

Μαζί με τα γεγονότα, βάλτε και συναισθήματα.

Κάντε εμετό οτιδήποτε έχετε συσσωρεύσει - .όλη τη Λάσπη που συνδέεται με τα γεγονότα.

Μαζέψτε όσα περισσότερα μπορείτε. Τελειώνετε με αυτά.

 

Γυρίστε το καλάθι και απλά πετάξτε το στην τάφρο μπροστά στα πόδια σας.

Να πάνε πίσω εκεί που ανήκουν.

Σταματήστε να κοιτάτε κάτω και στρέψτε το πρόσωπό σας προς τον Ουρανό.

Απλά αναπνέετε και λάβετε….

Εισπνεύστε στοιχεία της Ψυχής σας: Ομορφιά, Χάρη, Δύναμη, Σοφία, Παιγνίδι.

Ότι έχετε διαθέσιμο για εσάς – από εσάς για εσάς…

 

Εισπνεύστε Συγχώρεση, Ηρεμία, Ασφάλεια, Εμπιστοσύνη, Βοήθεια, Μονοπάτι.

Ζητάω από τις Ψυχές σας να αρχίσουν να μιλάνε.

Ακούστε Ανάγκες, Θέλω…

 

Με εισπνοή έρχεται η Απάντηση – όχι με Σκέψη.

 

Παραδίδω τα Χέρια μου και τα Πόδια μου στην Ψυχή μου.

Θα πράττουν και θα περπατάνε μόνο στην κατεύθυνση που θέλει η Ψυχή μου…

 

Χριστίνα        

 

Αγκαλιάστε την Ψυχή σας και ερωτευτείτε την.

Δείτε τον Εαυτό σας σαν ένα Καινούργιο Ρούχο.

Νιώστε την Χαρά του Νέου, του Όμορφου.

Νιώστε τη Δύναμη της Επιλογής σας, γιατί εσείς το επιλέξατε.

Νιώστε την Αγάπη της Διαφορετικότητας, γιατί εσείς γίνατε διαφορετικοί.

Νιώστε τη Σοφία του Εαυτού σας.

 

Ο Δαυίδ σας έδωσε.

Ο Θεός σας βοήθησε.

Ο Εαυτός σας δέχτηκε.

 

Όσοι νιώσατε λιγότερο, ξεκινήστε σήμερα από τον Εαυτό σας: Εαυτός – Δαυίδ – Θεός.

Όσοι νιώσατε περισσότερο, ξεκινήσετε από τον Πατέρα: Θεός – Κύριος – Εαυτός.

Όταν θα είστε έτοιμοι να νιώθετε, αντί για το «Άγιος ο Θεός», θα λέτε: «Θεός-Κύριος-Δαυίδ-Χριστίνα».

 

«Θεός- Κύριος- Δαυίδ…»

 

Δαυίδ: «…Χριστίνα».

Χριστίνα: «…Χριστίνα».

 

Προχωράτε με Εμπιστοσύνη της Αίσθησης σας.

Τελείωσε τη Εποχή του Πιστεύω.

Εμπιστεύομαι – Νιώθω – Υπάρχω.

 

Νιώστε τον Εαυτό σας να έχει Φτερά.

Τα πόδια σας να πατούν τη Γη.

Το Σώμα σας να φωτίζει.

Φως – Εαυτός – Ζωή.

 

Από σήμερα περπατάτε.

Από αύριο φωτίζεστε.

Από την Τρίτη ομολογείτε.

 

Δαυίδ

 

Εις το Όνομα του Ενός και Πραγματικού Θεού, του Υιού Του Δαυίδ, της Μητέρας Μαρίας, και του Αγίου Πνεύματος, να είστε ευλογημένοι.

 

(Ο Δαυίδ συνεχίζει)…

 

Πριν συνεχίσουμε θα σας πω εγώ μερικά πράγματα για μένα.

Όπως όλοι σας, έτσι κι εγώ ξέρω την Αλήθεια για τον εαυτό μου…

Την Αλήθεια σας μόνο εσείς την ξέρετε – κανένας άλλος.

Αυτό σας το υπογράφω…

 

Αν κάποιος με ρώταγε πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια αν υπάρχει Θεός, θα έλεγα ότι υπάρχει, αλλά να το λέμε μεταξύ μας… Να μην το απλώνουμε….

 

- Γιατί να το κρύψουμε; Γιατί να μην μιλάμε ανοιχτά για αυτό που μας διδάσκουν από παιδιά; Γιατί να μη βγω να πω ότι Υπάρχει ο Θεός; (σαν αίσθηση  όμως, επειδή το νιώθω – όχι από το μυαλό μου, επειδή μου το είπανε).

 

- «Γιατί θα μας περάσουμε για γραφικούς!!», θα πουν κάποιοι…

 

 

Ο λόγος που δεν το ομολογούσα από μικρός, ήταν γατί φοβόμουν τη Σταύρωση.

Επειδή το είχα «δει» τότε και το είχα ζήσει από  κοντά (ως Απόστολος Πέτρος), υπήρχε στο ασυνείδητο μου…

 

Σύμφωνα με την ψυχολογία, τα παιδιά που έχουν υποστεί ξυλοδαρμό, μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτό που τους έχει συμβεί…

Για τα παιδιά που βλέπουν άλλα παιδιά να ξυλοκοπούνται, είναι πολύ χειρότερο…

 

Έτσι, όταν Εκείνος σταυρώθηκε, είχε την Δύναμη να το ξεπεράσει..

Εκείνος που Τον βλέπει να σταυρώνεται, δεν το ξεπερνάει τόσο εύκολα…

 

Οπότε θα έπρεπε να ξεπεράσω τους φόβους μου της Σταύρωσης, από τα πιο απλά πράγματα ως τα πιο σύνθετα. Και βέβαια ο συνδυασμός του Φόβου με την Ενοχή, το κάνουν πάρα πολύ δύσκολο…

 

Λέει η Ενοχή: «Δεν είμαι άξιος», έρχεται κι από κοντά ο Φόβος της Τιμωρίας. Πάρτι…

Ο Φόβος με την Ενοχή κάνουν πάρτι….!!!

 

«Μια και δεν μπόρεσες να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων», δεν σου λένε ότι από αυτό μπορείς να διδαχτείς, να μάθεις… Σου λένε πως η Συνέπεια είναι η Τιμωρία…

 

Όταν λοιπόν η Πόρτα της Ενοχής είναι ανοιχτή, θα μπει κάθε αρνητικό συναίσθημα, είτε Φόβος, είτε Θυμός, είτε Θλίψη και Παράπονο ότι είμαι ανάξιος…

Όταν αυτή η Πόρτα είναι ανοιχτή, δεν μπορείτε να υπερασπιστείτε τίποτα, ούτε καν το πιο απλό σας δικαίωμα να πείτε ότι «Ναι, πιστεύω στο Θεό»…

 

Αν η Πόρτα μείνει καιρό ανοιχτή, και μπει κάθε «καρυδιάς καρύδι», μετά δε χρειάζεται να φοβάστε πως κάποιος θα σα τιμωρήσει – τιμωρείτε μόνοι σας τον εαυτό σας…!!

Προκαλείτε μόνοι σας την Τιμωρία: «Επειδή δεν είμαι καλό παιδί, θα κλέβω για να με τιμωρήσετε».

 

Το ίδιο συνέβη και με μένα. Έλεγα: «Είμαι ανάξιος εγώ που πρόδωσα τον Κύριο», «Είμαι ανάξιος που στο Όρος της Μεταμόρφωσης δεν μπόρεσα να δω την Θεότητα με τα μάτια μου» (γι’ αυτό και «κατέβηκα τυφλός σε άλλη ζωή), άρα… κάποιος θα πρέπει να μου δώσει «συγχωροχάρτι»…

 

Επί είκοσι χρόνια όργωνα την Ευρώπη. Ότι «Δάσκαλος» υπάρχει, τον έχω γνωρίσει…

Ότι μέθοδος και τεχνική κυκλοφορεί στον πλανήτη, την έχω κάνει, γιατί θα έπρεπε κάποιος να επιβεβαιώσει ότι «είμαι άξιος»…

Έτσι δουλεύει η Ενοχή….

 

Έτσι, πολύ σωστά δόθηκε στο μήνυμα, πως όσοι λίγο αισθανθήκατε: Εαυτός, και από κοντά μαζί με μένα… Γιατί και γω περπατάω…

Όσοι νιώσατε περισσότερα – απευθείας: Θεό – Κύριο – Εαυτό…

Τι σου ζήτησε; Πίστεψε ότι υπάρχει μια Ανώτερη Δύναμη που είναι ο Πατέρας σου, ο Κύριος που μαρτύρησε, κι εσύ από πίσω που ακολουθείς…

Τι σου ζήτησε; Μην τρελαθούμε κι όλας…

 

 

 

Αλλά για να πεις «Είμαι άξιος να είμαι ο Εαυτός μου, να τιμήσω τα ταλέντα μου, να τιμήσω την Ψυχή  μου», δεν πρέπει να υπάρχει Ενοχή…

 

Ότι έγινε έγινε. Έχασα είκοσι χρόνια στην άγνοια. Τι να κάνουμε;

Δε γυρίζουνε πίσω. Τι θα γίνει; Θα μαστιγώνεσαι ακόμα;

 

Ο Θεός δε μαστιγώνει. Σου λέει: «Έλα και τώρα… Ανοιχτή είναι η Πόρτα… Γιατί δεν έρχεσαι;»…

 

Κι εσύ, ξαναφέρνεις μπροστά την Ενοχή και το παρελθόν σου…

Γιατί; Για να μην περπατήσεις…

Αντί να πεις: «Τι έκανα; Αυτό, αυτό κι αυτό; Ωραία, από σήμερα δεν θα τα ξανακάνω. Τελειώσαμε…»

 

Τα πράγματα είναι απλά, εσείς τα κάνετε σύνθετα…

Αρκετά με την ανάλυση: «Να το δω από πάνω, από κάτω, από δεξιά, από αριστερά..»

Πόσο να τα αναλύσεις; Να αναλύσουμε τον οργασμό; Να το συζητήσουμε; Να διαβάσουμε βιβλία; Κάνε δέκα είκοσι φορές σεξ για να δεις από μόνος σου πως είναι..!!!

 

Αυτά για τον Δαυίδ…

Τώρα ακούω για εσάς. Όποιος θέλει μπορεί να μιλήσει.

Όσο πιο πολύ τιμάτε τις αισθήσεις σας, τόσο πιο πολύ τις εμπιστεύεστε…

 

Στην συνέχεια πολλοί από τους παρευρισκόμενους μίλησαν.

Κάποιοι μοιράστηκαν την εμπειρία τους, άλλοι ζήτησαν Θεραπεία, και κάποιοι άλλοι ζήτησαν βοήθεια για να ξεπεράσουν τους φόβους ή τους δισταγμούς τους...

 

 

 

Μοιραστείτε το