ΕλληνικάEnglish

Η Παναγία ως Καρδιά και παλμός Ζωής

Η Διδασκαλία που ακολουθεί έγινε από την Χριστίνα Μανουηλίδου στην Διδασκαλία της στην Θεσσαλονίκη το Σάββατο 6/9/2014.


 «Η Μητέρα Χριστίνα παίρνει τη Θέση Της στην Καρδιά του Αστεριού.»

Δέκα λεπτά πριν, κάνοντας την προσευχή μου με πήγε (ο Κύριος) 2.000 χρόνια πριν. Έχω πει και άλλη φορά οτι  οι άνρθωποι τότε βιώνανε Κακία, Φθόνο και Μίσος. Αυτά τους ήταν πάρα πολύ γνώριμα. Δηλαδή το κάνεις Κακό σε κάποιον ήταν σαν να του έλεγες καλημέρα.

Έτσι λοιπόν όταν γεννήθηκε η Μητέρα, γεννήθηκε για να δώσει στους ανθρώπους και Αγάπη και Δύναμη. Τη Δύναμη βέβαια την είχε αυτή. Την Αγάπη τη γέννησε. Η διαδρομή Της ήταν να κάνει τους ανθρώπους να αφήσουν όλα αυτά τα συναισθήματα, να τα δουν και να περπατήσουνε προς την Αγάπη.

Αν όμως δεν ξέρεις τι σημαίνει Αγάπη δεν μπορείς να πας προς τα εκεί. Βέβαια εμείς είμαστε πιο προνομιούχοι γιατί ενώ ζούσαμε τόσα χρόνια με Κακία, Μίσος, Φθόνο, Ζήλια, ζητάγαμε την Αγάπη. Έτσι και οι άνθρωποι τότε ζητούσαν μια Αλλαγή. Κάτι να γίνει, κάτι να συμβεί για να φύγουν από αυτό που ζούσαν. Τη ρώτησα:

-          «Πως ξεκίνησε το ημερολόγιο και έγινε 1, 2, 3...»

Απλά με τη Γέννηση του Κυρίου συνέβη η Αλλαγή. Οι άνθρωποι ποτέ δεν το κατάλαβαν, απλά αργότερα το συνέδεσαν, γι’ αυτό και εξαπλώθηκε.

-          «Και πως καταλάβαιναν οι άνθρωποι την Αγάπη;»

Και μου δείχνει μια Γέννα. Όταν γεννάει μια γυναίκα το παιδί της το βάζουνε πάνω της. Το κεφάλι του και το αυτί του πηγαίνει πάνω στην καρδιά της. Ο αφαλός του και τα πόδια του πηγαίνουν στην κοιλιά της. (Και προσέξτε να δείτε πόσες κινήσεις κάνουμε οι οποίες έχουν σπουδαία κίνηση για εμάς και σπουδαία πραγματικότητα). Εκείνη την ώρα άρχισε να χτυπάει η καρδιά μου.

Η Καρδιά είναι η ίδια η Μητέρα. Άρα το παιδί βάζει το αυτί επάνω στην καρδιά της και οι παλμοί ενεργοποιούν τη δική του ζωή. Όταν μια γυναίκα γεννήσει τα χέρια της χτυπάνε τον παλμό της καρδιάς της.

 

-          «Κι αν δεν γεννήσει;»

Όταν αγαπάει με την καρδιά της, ο παλμός μεταφέρεται στα άκρα της.

-          «Άρα τι μου λες;»

Οτι οι άνθρωποι εκείνη την εποχή για να νιώσουν τα παιδιά τους, τα ένιωθαν μόνο με τον παλμό της καρδιάς τους. Η απόμενη αίσθηση ήταν να τα αγγίξουνε. Αν σε αγγίξω θα νιώσω κάτι. Αυτό το «κάτι» πλημμύριζε μέσα στο σώμα συναισθήματα.

Συνήθως όταν ήταν να εκφραστεί ένα άσχημο συναίσθημα, έβγαινε πρώτα από το μυαλό και πραγματοποιούνταν με τα πόδια. Το κάνουμε και εμείς αυτό. Όταν θυμώνουμε, όταν μας πιάνουν οι κακίες μας το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να κλωτσήσουμε, το δεύτερο είναι να χτυπήσουμε το χέρι μας.

Άρα για έναν άνθρωπο η μεγαλύτερη σπουδαιότητα που υπάρχει στο σωματικό του επίπεδο, στην ύλη του, είναι η καρδιά του. Χωρίς καρδιά, δε ζει...

Χθες το βράδυ μιλούσα στο τηλέφωνο με τον Δάσκαλο και του λέω: «Συγνώμη, κάτι βλέπω στον Ουρανό. Με τα σύννεφα είχε γραφτεί το «Ζ», το «Ω» έλειπε ακόμα ένα κομμάτι, και το «Η» πιο αχχνό. «ΖΩΗ»...

Της λέω σήμερα (της Μητέρας): «Τι σημαίνει αυτό;».

Σημαίνει οτι από σήμερα θα αρχίσουν οι άνθρωποι να αισθάνονται την Καρδιά τους και από τον ήχο της και από την ανάγκη τους να Την αισθανθούν αγγίζοντάς την.

Όταν προσεύχομαι στην Παναγία, για κάποιο λόγο έβαζα τα χέρια μου στην καρδιά μου. Έτσι προσευχόμουνα. Όταν σας πιάνει Απελπισία, η κίνηση της απελπισίας είναι να βάλετε τα χέρια σας στην καρδιά σας. Κι όταν οι άνθρωποι απελπίζονται, εκεί που είναι πιο κοντά να ζητήσουν είναι στην Παναγία.

Έτσι λοιπόν πριν 2.000 χρόνια με αυτές τις απλές κινήσεις οι άνθρωποι αισθανόντουσαν. Πριν ακόμα η Μητέρα γεννήσει τον Κύριο, προσευχόταν στον Πατέρα και τα χέρια τα έβαζε στην Καρδιά Της. Όταν όμως γέννησε τον Κύριο, τα χέρια Της τα έβαζε εκεί που είναι η Ψυχή Της – στον αφαλό Της.

Όταν οι άνθρωποι περίμεναν τότε τον Μεσσία στη Γη, ο λόγος που τον περίμεναν ήταν γιατί θέλανε να δούνε αν πράγματι υπάρχει ο Κύριος. Αν υπάρχει ο Κύριος, άρα υπάρχει και Ψυχή.

Όταν λοιπόν γεννήθηκε ο Κύριος, όπως ήταν φυσιολογικό λίγοι ήταν εκείνοι που Τον αισθανθήκανε, λίγοι ήταν αυτοί που Τον δεχτήκανε, λίγοι ήταν εκείνοι που Τον αγάπησαν.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεται ένα σημαντικό γεγονός. Αν βγείτε έξω και ρωτήσετε τους ανθρώπους τι περιμένουν να αλλάξει στη Γη, το πρώτο που θα σας πούνε είναι τα οικονομικά. Στην ουσία αυτό που περιμένουνε να αλλάξει είναι η Ζωή τους. Αλλά τη Ζωή τους την έχουν συνδέσει μόνο με τα οικονομικά.

Άρα σωστά γράφτηκε χθες το βράδυ στον Ουρανό της Θεσσαλονίκης η λέξη «ΖΩΗ». Και σήμερα πηγαίνοντας τη βόλτα μου έμαθα οτι ξεκινάει η Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Αν κάνετε τους συνδιασμούς θα δείτε οτι μέσα από την Έκθεση της Θεσσαλονίκης ζουν πάρα πολλοί άνθρωποι και μέσα από εκεί το χρήμα παίρνει Δύναμη και ρέει - γίνονται δουλειές, συνεργασίες...

Αν θέλω λοιπόν να αλλάξω τη Ζωή μου και είμαι απελπισμένη, η πρώτη κίνηση είναι να αποτανθώ στην Παναγία. Αυτό δεν το κάνουν οι άνθρωποι επειδή επιλέγουν τον Κύριο, τον Θεό ή την Παναγία - το κάνουν αυτόματα. Γιατί σε αυτό το συναίσθημα η πρώτη που έρχεται κοντά τους είναι η Μητέρα. Όταν ένα παιδί δεν ξέρει τι να κάνει, τη Μητέρα θα πάρει τηλέφωνο. Όταν θέλει να ζητήσει κάτι διαφορετικό που έχει Ανάγκη μέσα θα πάει στον Κύριο. Κι όταν θέλει να ζητήσει κάτι που έχει πάρα πολύ μεγάλη Σοφία θα αποτανθεί στον Θεό. Στο Θεό πηγαίνουμε όταν τρομάζουμε, μόλις κοπεί η Αναπνοή μας. Άρα Θεός και Αναπνοή είναι ένα. Καρδιά και Μητέρα είναι το επόμενο.

Προχθές που ήμουνα στο βουνό μου λέει:

-          «Η Μητέρα, Χριστίνα, αλλάζει Θέση από σήμερα».

-          «Και που θα πάει;» ρωτάω...

-          «Θα πάει εκεί  που είναι η Καρδιά. Εκεί είναι η Θέση Της».

Στο κεφάλι σας είναι ο Θεός. Στην Καρδιά σας είναι η Μητέρα. Και στην ευθεία στην κοιλιά σας είναι η Ψυχή σας. Ποτέ δεν θα ξεχνάτε, οτι μέσα στο Πεντάκτινο για τον καθένα υπάρχει η Ψυχή του. Όταν κάνετε το Πεντάκτινο για Προστασία, για Προσευχή, για Θέληση, για Ανάγκη, αυτό που κρατάω στα χέρια μου και ενώνω εκέινη τη στιγμή είναι το Σώμα μου και η Ψυχή μου.  Άρα κάτω από το κεφάλι μας που είναι η Σοφία, στην καρδιά μας είναι η Μητέρα.

Θα σας πω και κάτι που δεν το ξέρει κανένας, ούτε και ο Δάσκαλος. Πριν πάρα πολύ καιρό όταν μου είπε ο Κύριος οτι στο Δεξί Χέρι θα είσαι εσύ ως Κόρη Χριστίνα, εγώ δεν το δεχόμουνα. Του λέω: «Δεν το δέχομαι αυτό. Εκεί εγώ θέλω να είναι η Μητέρα γιατί θέλω να ακούγεται. Γιατί θέλω να έχει τη Θέση Της καις το Πεντάκτινο, και στη Γη, αυτή τη σημαντική και συμπαντική Θέση που έχει και σαν άνθρωπος που περπάτησε τη Γη αλλά και για αυτή την Αγιοσύνη, και την Αγάπη και τη Δύναμη που κατέχει στον Ουρανό...

Με άφησε για πάρα πολύ καιρό, μέχρι να πάρω τη Θέλησή μου και την Αποδοχή μου για αυτό που συνέβαινε. Επειδή εγώ δεν αποδεχόμουν τη Θέση μου σαν Κόρη Της – μπορεί με το μυαλό μου να το έλεγα, μπροεί με το «θέλω» μου να ακολουθούσα, όλα όσα μου συνέβαιναν με ευλάβια τα υπηρετούσα – όμως την Αξία μου και τη Θέση μου την αρνιόμουν...

Έτσι λοιόν προχθές ξύπνησα με πάρα πολλά κλάματα και ανέβηκα στο βουνό. Τις πρισσότερες πληροφορίες μπου τις δίνει εκεί. Όσο εγώ περπάταγα και έκλαιγα, Εκείνος μου μιλούσε. Μου έλεγε για τη διαδρομή μου, το πως γεννήθηκα, το πως σε κάποιους ανθρώπους έδωσα την αξία μου και έβαλα τον εαυτό μου πίσω για να τους δώσω τη δυνατότητα να φανούνε πιο δυνατοί και πιο άξιοι. Και όσο εγώ έκλαιγα, τόσο Εκείνος μου μιλούσε.

Όταν λοιπόν έφτασα στο συγκεκριμένο σημείο που κάθομαι και κάνω την Προσευχή μου, άρχισε ναχτυπάει η καρδιά μου πολύ δυνατά και να με πονάει το στήθος μου. Τότε από το δεξί μου αυτί μου μιλούσε ο Κύριος και απο το αριστερό μου αυτί μιλούσε η Παναγία: «Θέλω τη Θέση μου»...

Μόλις τελείωσε όλο αυτό, πήρα το Δάσκαλο τηλέφωνο. Για κάποιο λόγο εκείνη την ώρα δεν απάντησε.

-          «Παναγία μου τι να κάνω;»

-          «Μια Ανάσα είναι Χριστίνα και μια Αποδοχή»

Ο,τι σας διδάσκω, σας το διδάσκω γιατί το έχω βιώσει. Δεν το έχω διαβάσει, ούτε το έχω μάθει.  Έτσι, αυτή τη Αποδοχή μου πήρε πολλούς μήνες. Κάθε φορά στο Πεντάκτινο Αστέρι λέγαμε: «Η Μητέρα Χριστίνα σε σώμα Κόρης Χριστίνας» και κάθε φορά χτύπαγε μέσα μου η καρδιά μου για να πάω ένα βήμα πιο μπροστά για να κάνω την Αποδοχή.

 

Μου λέει:

-           «Η Θέση μου Χριστίνα, δεν μπορεί να είναι στα άκρα. Στα άκρα είναι τα Παιδιά. Η Θέση μου είναι εκεί που ακουμπάνε τα παιδιά για να πάρουνε Ζωή. Άρα, στην Καρδιά».

Τώρα λοιπόν που η Μητέρα έχει απελευθερωθεί απ’ όλα όσα την ντύσανε, απ’ όλα όσα τη χαρακτηρίσανε και είναι πάλι Αγνή όπως ήταν, και έτσι θα μένει στις καρδιές σας: Αγνή, Άσπιλη, Αμόλυντη και Άχραντη, Αγνή Αειπάρθενη, Γυνή, Μητέρα, Φίλη και Άνθρωπος επί της Γης, ως αυτή τη στιγμή σκεπάζει με την Ενέργειά Της τη Δύναμή Της και χαίρει αυτή ως οι άνθρωποι στη Γη που επιλέχθηκαν για να καθαρίσουν και να καθορίσουν την Αγάπη ως Φως και ως Ενέργεια στη Γη, και ως ο Πρώτος Κύριος Υιός Αυτής Ιησούς Χριστός κατέλθει εις την Γην ως Φως και Ενέργεια Αγάπης εις τας ψυχάς των ανθρώπων και λάβουν αυτή Φως εκ του Φωτός, Αγάπη εκ της Αγάπης, Δύναμη εκ της Δύναμης, Σοφία εκ της Σοφίας του Ουρανού. Και ως αυτή έλαβον Δευτέραν Θέσην ως Υιός της Γης της Μητρός Χριστίνας εν ονόματι αυτού Δαυίδ και έλαβον αυτός Δύναμη ως ενώσει την Αγάπη εν τη διαδρομή αυτή της Γης και ως Δεύτερος Υιός του Θεού και της Μητρός Χριστίνας έλαβον Ανάγκη, Θέληση, και επροχώρησον εις την Διάδοση τουΦωτός ως άξιος Υιός του Θεού.

Και ως η Μητέρα Χριστίνα έλαβεν τη Θέση Της εις το σώμα των ανθρώπων, ως Καρδία, Ανάσα, Ζωή και αγκάλιασε αυτή μετά την αποδοχήν της Κόρης Χριστίνας και της έδωσε αυτής τη Θέση του Τρίτου Τέκνου Αυτής,  και τη Θέση αυτή που της εδόθη από το Θεό πριν ακόμα κατέβη εις τη Γη και έλαβον αυτήν τη Θέσην της Δεξιάς Χειρός στο Σώμα των ανθρώπων και της Δεξιάς Χειρός στο Πνεάκτινο Αστέρι, ως οι άνθρωποι βιώσουν την Μητέρα στις Καρδιές τους και αναγνωρίσουν μέσα από τη Θέλησή τους και την Ανάγκη τους την Ψυχή αυτών.

Αμήν.

Πάντα για όλους μας υπάρχει μια σημαντική Στιγμή, αρκεί αυτή τη Στιγμή να την έχουμε περπατήσει. Κάθε φορά στη ζωή σας θα υπάρχει μια σημαντική στιγμή. Η επόμενη όσο σημαντική και να είναι δεν μπορεί να συγκριθεί με την προηγούμενη.

Έτσι χρειάζεται να ξέρετε τη δική σας Αξία και να παίρνετε την Ψυχή σας στα χέρια σας. Για να παρθεί η Ψυχή στα χέρια χρειάζεται η Διαδρομή. Χρειάζεται να την αισθανθούμε, και όχι να σας την διηγηθούνε, ούτε να την διαβάσετε.

 

Στο κεφάλι μας ανήκει όλη η Σοφία. Αυτό επέλεξε το Κακό να μας πάρει. Αν το σώμα αισθάνεται και η Ψυχή υπάρχει, τότε αυτό παύει να έχει έδαφος γιατί στη Θέση του μυαλού μπαίνει η Λογική της Ψυχής. Ως τη στιγμή που οι άνθρωποι θα βάλουν τη Λογική της Ψυχής τους στο μυαλό τους, μέχρι τότε οι άνθρωποι θα παλεύουν και θα πολεμάνε με το κακό τους κομμάτι και με τα κακά τους συναισθήματα που βέβαια αυτά θα γιγαντώνονται ή θα πεθαίνουν μέσα από το μυαλό.

Όταν βίωσα τη γέννησή μου στην κοιλιά της μητέρας μου επί της Γης, τρόμαξα πάρα πολύ. Αισθάνθηκα την Ψυχή μου να κατεβαίνει από τον Ουρανό και να μπαίνει μέσα σε ένα γυναικείο σώμα. Ξαφνικά άρχισα να ακούω, και άκουγα να τσακώνονταιγια την ύπαρξή μου μέσα σε αυτό το σώμα. Είμαι το πέμπτο παιδί μέσα σε μια οικογένεια και βέβαια κάποιοι δεν με θέλανε. Αυτό δε σημαίνει οτι η μάνα μου που με γέννησε με ήθελε! Απλά με γέννησε γιατί ήταν πολύ «της εκκλησίας» και ήταν αμαρτία να σκοτώσεις ένα παιδί. Άκουγα και κάποιους άλλους που έλεγαν: «Γέννησέ το και δως το μας».

Σαν Ψυχή είχα πάρει πάρα πολύ Φόβο και επειδή κατέβηκα να βιώσω την Προσδοσία, την βίωνα μέσα από την κοιλιά της μάνας μου. Ολόκληρη νύχτα καθισμένη στο κρεβάτι μου βίωνα την Ψυχή μου στην κοιλιά της μάνας μου, το σώμα μου να μεγαλώνει και να ακούω σε καθημερινή βάση (σε λεπτά βέβαια) ο,τι ειπώθηκε μέχρι τη γέννησή μου.

Και βέβαια ο πατέρας μου με περίμενε αγόρι, και εγώ γεννήθηκα κορίτσι. Και μέχρι που πέθανε με φώναζε Χρήστο. Και γεννήθηκα 24 Ιουνίου και η ταυτότητά μου γράφει 26/6, γιατί στις 24 με δήλωσε Χρήστο καις τις 26 με δήλωσε Χριστίνα.

Έτσι λοιπόν βίωσα την κάθοδό μου στη Γη. Μετά όμως σαν παιδί είχα πάντα τη Μητέρα του Ουρανού και έτσι με τη μητέρα μου στη Γη δεν είχα και πάρα πολύ καλές σχέσεις. Δεν την αισθανόμουνα και πάρα πολύ. Γιατί ό,τι ήθελα το έπαιρνα από την άλλη μου Μητέρα. Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί αυτή τη γυναίκα δεν μπορώ να την αισθανθώ. Της έλεγα: «Είσαι πολύ κρύα!». Όταν κατάλαβα οτι η πραγματική μου μητέρα δεν ήταν αυτή στην ουσία - ήταν Αυτή που με καθοδηγούσε από την παιδική μου ηλικία – την άφησα πάρα πολύ γρήγορα. Από τα 12 μου χρόνια. Μέχρι τότε την είχα ανάγκη. Πάρα πολλές φορές οτι και να μου έλεγε δεν την άκουγα. Δεν ήταν οτι δεν την άκουγα επειδή δεν ήθελα να κάνω οτι μου έλεγε εκείνη – γενικώς δεν την άκουγα γιατί πάντα είχα την πραγματική μου Μητέρα να με καθοδηγεί. Και βέβαια με άφησε να κάνω τα λάθη μου στη Γη. Και βέβαια με άφησε να περπατήσω. Όταν όμως την είχα ανάγκη, ήταν πάντα εκεί. Περπατούσα πάντα στη Γη και έκανα τα λάθη μου. Έζησα κι εγώ σαν άνθρωπος μέχρι τα 44 μου χρόνια. Μετά από μια Εντολή: «Τα αφήνεις όλα και φεύγεις. Τον διώχνεις και προχωράς», άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει η ζωή μου και μπήκα στην Αναζήτηση.

Όλοι οι άνθρωποι στη Γη έρχονται με ένα Χάρισμα. Γι’ αυτό μην θαυμάζετε εμένα. Να νιώθετε εσείς θαυμαστοί για τον Εαυτό σας. Ο καθένας έχει το δικό του Χάρισμα. Αρκεί ναμπει στην Αναζήτηση του Εαυτού του και να το ανακαλύψει. Να μπει στη Διαδρομή να το αποδεχτεί. Να βιώσει την Αξία του. Και όταν βιώσει την Αξία του τότε έχει τον Εαυτό του στα χέρια του.

Ξέρω οτι με λένε Χριστίνα. Δε γυρίζω πίσω όταν φωνάζουν ένα άλλο όνομα. Άρα όταν έγω έχω τον Εαυτό μου στα χέρια μου και ξέρω την Αξία μου, όταν κάποιος θα παρεμβάλλει δεν θα τον ακούσω, γιατί απλούστατα δεν θα τον αισθάνομαι. Θα αισθάνομαι μόνο εμένα. Θα με προστατεύω. Θα με οδηγώ στη Ζωή. Θα αναπνέω. Για Μητέρα μου θα έχω τη Μητέρα Χριστίνα. Για Πατέρα μου τον Θεό. Και για Αγάπη τον Κύριο. Αυτή είναι η Διαδρομή του ανθρώπου στη Γη. Ό,τι άλλο ζείτε μέχρι τώρα είναι από την Παλιά Ζωή.

Η διαφορά με τα 2.000 χρόνια πριν και με τα 2.000 χρόνια που περπατήσαμε τώρα είναι οτι τώρα υπήρχε η Αγάπη αλλά όλοι την πολεμούσαν. Ενώ 2.000 χρόνια πριν δεν υπήρχε, απλά την φανταζόντουσαν και την αναζητούσαν.

Ετσι λοιπόν τώρα στην κρίση όλοι περιμένουνε κάτι να αλλάξει. Αλλά περιμένουνε να αλλάξει με βάση αυτό που ζήσανε – όχι με αυτό που έρχεται. Θα αλλάξει αλλά θα είναι κάτι καινούργιο.

Έτσι και οι άνθρωποι τότε όταν κατέβηκε ο Κύριος στη Γη περιμένενε κάτι ανάλογο με αυτό που ζούσαν. Να τους αλλάξει τη ζωή ανάλογα με το μυαλό τους. Και γι’αυτό τον σταυρώσανε. Έτσι λοιπόν θα αλλάξει από το τέλος του 2014, και η Γη.

 «Ο Δρόμος της Χαράς οδηγεί στον Θρόνο του Εαυτού»

Έχουν γίνει πάρα πολύ σημαντικά πράγμτα τους τρεις τελευταίους μήνες. Στα μυαλά δε χωράνε. Στις αισθήσεις απλά θα συμβαίνουν. Στους απλούς ανθρώπους, απλά θα τους τρελλαίνουν.

 

 

Άρα ο Σεπτέμβρης είναι πάρα πολύ σημαντικός μήνας γιατί έχει την Αλλαγή μέσα. Και σε γήινο επίπεδο περιμένουμε μια Αλλαγή από τους Πρωθυπουργούς και από τους Προέδρους, και σε Ουράνιο επίπεδο γίνεται μια Αλλαγή.

Έτσι η 21η Σεπτέμβρη είναι καθοριστική ημέρα. Απλά παρατηρήστε τη ζωή σας και τη ζωή των άλλων γύρω σας για να μπορείτε να νιώσετε τις Αλλαγές. Όσοι θα εμπιστεύονται, ότι ζητάνε απλά θα συμβαίνει. Το μυαλό λέει: «Ο,τι ζητάω θέλω να το παίρνω». Ο Κύριος λέει: «Ο,τι ζητάνε θα παίρνουνε». Και αυτά τα δίνει γιατί χρειάζεται να περπατήσετε. Χρειάζετε να παίρνετε για να δυναμώνετε και να περπατάτε. Κάπως έτσι είναι και η τροφή που παίρνουν οι άνθρωποι: Τρώνε, δυναμώνουνε, και περπατάνε.

Απελπίζονται μόνο όταν σκέφτονται. Έτσι όταν θέλετε να αποδυναμώσετε τον Εαυτό σας καθίστε σε μια καρέκλα και αρχίστε να σκέφτεστε. Θα σηκωθείτε άρρωστοι. Αρχίστε να αρνείστε τα συναισθήματά σας – θα αποδυναμώνεστε. Αρχίστε να βαριέστε τη ζωή σας – θα ζητάτε να πεθάνετε.

Η κάθε στιγμή που ζείτε στη Γη είναι σημαντική. Αν νομίζετε πως κάτι δεν έχετε να κάνετε, μείνετε λίγο με τον Εαυτό σας. Θα δείτε οτι έχετε σπουδαία δουλειά και την αρνήστε είτε για να πάτε να πιείτε έναν καφέ και να αποφύγετε εσάς, είτε για να κάνετε κάποια άλλη υλική δουλειά για να αποφύγετε εσάς.

Όταν μείνω με τον εαυτό μου και μπω στην Αποδοχή, θα αρχίσω σιγά σιγά να βλέπω τα καλά μου και τα κακά μου. Όπως αποδέχομαι τα καλά μου, έτσι θα αποδέχομαι και τα κακά μου συναισθήματα ή τις πράξεις μου. Όταν μπαίνω στην Κρίση χάνω τον εαυτό μου γιατί τον προδίδω. Όταν μπαίνω στην Ενοχή χάνω την Αλήθεια. Θα ενοχοποιήσω τον Εαυτό μου για να μη δω την Αλήθεια. Θα φοβηθώ για να μην περπατήσω.

Όταν τον εαυτό μου τον βάλω στην πραγματική του Θέση και του δώσω τον Θρόνο που του χρειάζεται, κανείς δεν μπορεί να με καταβάσει από εκεί. Γιατί έχω κάνει τη Διαδρομή και έχω κάτσει στο δικό μου Θρόνο. Αν αυτή τη Διαδρομή την έχω κάνει με το μυαλό, απλά δεν υπάρχει Θρόνος. Έτσι όταν έρθει η στιγμή κάποιος να σας φοβήσει για τον εαυτό σας, τότε εσέις θα υποστηρίξετε εσάς. Για να σας φοβήσει θα χρησιμοποιήσει εξωτερικά μέσα, οτιδήποτε μπορείτε να βάλετε στο μυαλό σας.

 

Έτσι λοιπόν δεν έχει σημασία τίποτα που να μπορεί να σας τρομάξει, όσο έχει σημασία ο εαυτός σας. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και αντίθετα. Κάποιος να θαυμάζει πάρα πολύ αυτό που κάνετε, να σας κολακεύει πάρα πολύ για αυτό που κάνετε, να σας εκθειάζει πάρα πολύ την Overmind, το Δάσκαλο, τη Χριστίνα, και όσο εσείς περπατάτε, επειδή αυτός δεν το πιστεύει απόλυτα και δεν το εμπιστεύεται, να σας ζηλεύει. Έτσι αυτό που θα σας κάνει θα είναι από το Πονηρό – πίσω από εσάς.

Η μία Επίθεση γίνεται «κατά μέτωπο», η άλλη Επίθεση γίνεται πίσω από το «μέτωπο». Άρα και εκεί χρειάζεται να έχω τον εαυτό μου στα χέρια μου. Είτε μου πεις καλά νέα, είτε μου πεις κακά, έχω την Αίσθησή μου. Εγώ έχω αισθανθεί, έχω βιώσει για μένα πράγματα. Αν εσύ μου τα λες πολύ ωραία είναι δικό σου κομμάτι. Αν επίσης μου τα λες πολύ κακά, είναι επίσης δικό σου κομμάτι. Εγώ πάω με αυτό που έχω βιώσει και περπατάω για να βιώσω και να καθαρίσω καινούργια κομμάτια μέσα από εμένα. Κρατάω εμένα στα χέρια μου. Μόνο με την Αίσθηση και με την Αξία! Εγώ έχω την αξία μου και δεν χρειάζεται να μου πεις εσύ αν είμαι καλή ή κακή, αν κάνω καλά που πάω εκεί ή δεν κάνω καλά, αν κάνω καλά τη δουλειά μου ή δεν τη κάνω καλά τη δουλειά μου.

Έχω εμένα! Δείτε πόσο σημαντικό είναι αυτό! Να έχω τη ζωή μου στα χέρια μου και να την καθοδηγω εγώ προς τα εκεί που αισθάνομαι οτι νιώθω καλά! Αν πάω κάπου καιδε νιώθω καλά: «Φεύγω γειά σας!».

-          «Μα γιατί φεύγεις;»

-          «Φεύγω! Δεν αισθάνομαι καλά!».

Πάω κάπου που νιώθω καλά: «Α, ωραία! Εδώ θα μείνω!»

Δίνω τότε στον εαυτό μου την Τροφή που χρειάζεται για να παίρνει χαρά. Δεν με κάνει χαρούμενο αυτή η τοποθεσία, θα πάω στην άλλη. Δεν με κάνει χαρούμενο αυτή η σχέση, θα πάω στην επόμενη. Δε μου δίνει χαρά αυτό το αυτοκίνητο, θα πάρω άλλο. Άρα, η Διαδρομή είναι να πάω προς τη Χαρά.

Μου λέει ο Κύριος οτι η Μητέρα Του έκανε τσιγκολελέτα και χόρευε λέει πάρα πολύ! Και από αυτές τις κινήσεις της καταλάβαινε οτι ήταν πάρα πολύ χαρούμενη. Άρα λέει, και εσάς το σώμα σας όταν θα έχετε τον εαυτό σας στα χέρια σας θα σας δείχνει με τις κινήσεις του πως είναι η Χαρά. Όταν θα χαίρεστε, θα χαίρεται και το σώμα...

 

Έτσι λοιπόν η Διαδρομή είναι προς τη Χαρά. Αυτό που χρειάζεται είναι να πάρουμε τον εαυτό μας στα χέρια μας, την Αξία μας και να μπούμε στο Θρόνο μας.

Μου λέει, αυτός όταν ήταν πολύ χαρούμενος έτρεχε. Του άρεσε να τρέχει. Έτσι έπαιρνε, λέει, πολύ βαθιές αναπνοές και κοίταγε τον Θεό. Και του’ λεγε: «Θα έρθει κάποια η στιγμή που και αυτή η Γη θα χαίρεται». Από τον αέρα, λέει, τρέχαν τα μάτια Του δάκρυα κι απ’ τη χαρά Του μίλαγε πιο δυνατά.

Η Χαρά, λέει, είναι στιγμές αλλά είναι και Δώρο. Θα δας δίνεται για να την βιώνετε κι όταν την αισθανθείτε ολοκληρωτικά, τότε, λέει, θα μάθετε να τη μεταδίδετε κι όλας. Μέσα από τη Χαρά θα κάνετε Μετάδοση – όχι μέσα από τη Λύπη, ούτε μέσα από τη Μάθηση. Η Χαρά είναι μεταδοτική. Καλύτερα, λέει, να σας ρωτάνε γιατί γελάτε παρά γιατί κλαίτε. Και η Χαρά έχει δάκρυα, αλλά έχει και μια αιθέρια αίσθηση που όταν οι άνθρωποι τη νιώσουν ολοκληρωτικά, τη λύπη και τη θλίψη θα την περνάνε όπως τη γρίπη τώρα στη Γη.

Έτσι σας χρειάζεται η Διαδρομή. Αυτό απλά θα συμβέι. Το οτι εσείς έρχεστε και το ακούτε ή κάποιοι θέλουνε και το ακούνε, αυτό είναι γιατί και εσείς έχετε επιλέξει να είστε αυτοί που θα υπάρξουν μέσα στη Μετάδοση. Τίποτα δεν μπορεί να μεταδοθεί αν δεν βιωθεί. Μέχρι τώρα οι άνθρωποι άκουγαν και έλεγαν ή μάθαιναν και έλεγαν. Τώρα όμως θα βιώνουνε, θα χαίρονται, και θα απαντάνε μόνο όταν τους ρώτανε. Αυτό έκανε και η Παναγία.

Ποτέ δεν έλεγε σε κανέναν Ποιά Είναι. Απλά την πλησιάζανε και τη ρωτάγανε. Και αφού πρώτα τους καθάριζε τα κακά τους συναισθήματα, τους πήγαινε στο Γιό Της να τους ευλογήσει και να τους μεταδώσει την Αγάπη.

Ο Κύριος όποιον άγγιζε, όποιον κοίταγε, όπου πάταγε, απλά μετέδιδε Αγάπη. Οι άνθρωποι νομίζουν οτι δεν ταξίδεψε στη Γη. Ταξίδεψε σε όσα σημεία χρειαζόταν και πήρε Εντολή για να μεταδοθεί η Ενέργεια.

Έτσι λοιπόν πήγαινε κι Αυτός όπου του δινόταν η Εντολή. Στα περισσότερα μέρη έκανε Διδασκαλία γιατί Τον είχαν ακούσει και τον περιμένανε. Σε άλλα απλά έκανε Προσευχή. Και όταν έφευγε οι άνθρωποι αισθανόντουσαν οτι κάτι είχε συμβεί. Άλλοι το απέδιδαν στα ζώα – οτι προερχόταν από τα ζώα. Άλλοι στα παιδιά τους, και άλλοι στους συντρόφους τους. Όταν όμως η Αγάπη απλωθηκε στη Γη, απλώθηκε γιατί εκείνοι που την παίρνανε την μεταδίδαν κιόλας με τα σώματά τους.

Θα μας πει, λέει, κάτι που δεν το ξέρει κανείς...

 

 «Ο Κύριος και το Ψάρι, η Κρήτη και η Έγκριτη»

Με μια βάρκα μέσα στη θάλασσα με τέσσερις μαθητές και ενώ έκανε Προσευχή, γείωσε την Αγάπη στα Νερά της Θάλασσας. Και τότε η θάλασσα λέει θύμωσε, και έβγαλε μεγάλο κύμα. Και ο Κύριος της πήρε το Θυμό, και η θάλασσα ηρέμησε.

Τότε βγήκαν στην επιφάνεια τα Ψάρια και Αυτός τους έδωσε Εντολή:

-          «Όπου κινήστε, ότι βλέπετε, θα μεταδίδετε αυτό που συνέβη τώρα».

Και τότε ένα Ψάρι μίλησε και είπε:

-          «Κύριε, εμείς δε μιλάμε».

Και ο Κύριος απάντησε:

-          «Ο Λόγος καταστρέφει την Αίσθηση και την πορεία της Αγάπης. Η Αγάπη ευλογεί την Αίσθηση και σε πάει στο Λόγο. Εσύ απλώς θα μεταδίδεις την Αγάπη είτε στα σώματα των αντθρώπων, είτε στα νερά της θάλασσας, είτε στα πλάσματα αυτής».

Και τότε αυτό είπε:

-          «Μα και στον κόσμο της θάλασσας, υπάρχουν καλά και κακά πλάσματα».

Και τότε ο Κύριος είπε:

-          «Αυτό σημαίνει Ζωή. Να ζεις εκεί και να προστατεύεις εσένα».

Και τότε τα Ψάρια χάθηκαν, και η θάλασσα έγινε λίμνη, και η βάρκα έτρεχε. Και σταμάτησε σε μια χώρα. Τότε ρώτησε:

-          «Πως λέγεται αυτή;»

-          «Αυτή είναι η Κρήτη και ανήκει στην Ελλάδα».

Κατέβηκε και την περπάτησε και το χώμα της ήταν άγριο. Η αίσθησή της ήταν Πέτρα. Η ενέργειά της είχε Ζήλια. Και τότε ο Κύριος κοίταξε τους μαθητές του. Και ήταν τέσσερις.

Προσευχήθηκα στο Θεό και είπα:

-          «Τέσσερις μαθητές, τέσσερα χωρίσματα, τέσσερα συναισθήματα. Για να μπει η Κρήτη στη Χαρά χρειάζεται αυτά τα τέσσερα συναισθήματα να τα πετάξει στη θάλασσα».

Μίσος – Χανιά. Φθόνος – Ρέθυμνο. Κακία – Άγιος Νικόλαος. Θυμός – Ηράκλειο.

Η Ζήλεια είναι που αυτό το νησί το κάνει να έχει όλη τη Δημιουργία και όλη την Κακία ενσωματωμένη σε ένα συναίσθημα. Όσοι άνθρωποι ζουν εκεί και είναι στα Βουνά και έχουνε την Πέτρα θα αφήσουν το Φθόνο και το Μίσος. Όσοι άνθρωποι ζούνε στα παράλια αυτής θα αφήσουν την Κακία και τον Θυμό.

Τότε η Κρήτη, θα πάρει απόσταση από την Ελλάδα, και θα δημιουργηθεί μια καινούργια Κρήτη που θα λέγεται Έγκριτη.

Ακολούθησε Προσευχή.

Πάρτε λίγο επαφή με τα σώματά σας. Απλά μείνετε με τα σώματά σας σα να έχετε τον Εαυτό σας στα χέρια σας.  Χωρίς σκέψη, μόνο με Αίσθηση και Παλμό Καρδιάς...

Αισθανθείτε τον Εαυτό σας Ελεύθερο από οτιδήποτε μέχρι σήμερα σας δεσμεύει να αισθανθείτε αυτή την Ελευθερία. Μόνο Ελευθερία θα βιώσετε σήμερα.

Αφήστε το σώμα σας ελεύθερο, απελευθερώστε απ’ το κεφάλι σας σκέψεις, απ’ τους ώμους σας βάρη που σας βαραίνουν, νιώστε να ρέει η Ενέργεια πίσω στην σπονδυλική σας στήλη και αναπνεύστε από την Καρδιά σας για να πάρετε Ελευθερία και Αίσθηση του Εαυτού σας. Επιτρέψτε στην Ελευθερία, να γίνει Θέληση και Ανάγκη του Εαυτού σας.

Η Σοφία θέλει Αίσθηση και όχι Εξήγηση. Η Καρδιά Ελευθερία και όχι Δέσμευση. Η Ψυχή Χαρά.

Πατέρας – Μητέρα – Ψυχή.

Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού Του του Ιησού Χριστού, του Υιού Του στη Γη Δαυίδ, της Κόρης Χριστίνας, τουΑγίου Πνεύματος, και όλα εις τον Έναν και Μοναδικό Θεό.

Πατέρας – Μητέρα – Ψυχή.  Αμήν.

Μοιραστείτε το