ΕλληνικάEnglish

Η Δύναμη της Αγάπης – Μέρος 3ο


Πάμε στο δεύτερο επίπεδο. 

Συναντάω κάποιον και ξαφνικά λέω ότι τον αγαπάω… Δεύτερη φαντασίωση.

Στην κορύφωσή της η φαντασίωση φτάνει σε ακραία ερωτικά σενάρια όσον αφορά τις πράξεις. Σημαίνει πως εγώ σε αγαπάω. Αυτή η αγάπη που εκπορεύεται θεωρητικά από εσένα σε κάποιον άλλον μέσα από μια ερωτικού τύπου κατάσταση είναι όλη φαντασιακή, είναι όλη μια προβολή του Νου. Αυτό το οποίο συμβαίνει, είναι ότι εκείνη τη στιγμή, απέναντι σε εσένα και αυτόν, υπάρχει ένα είδωλο το οποίο έχεις κατασκευάσει εσύ, θεωρείς ότι εκείνος μπορεί να εκπληρώσει κάποιες σου ανάγκες, και αγαπάς τη δυνατότητα εκπλήρωσης  των αναγκών σου – όχι αυτόν. Αγαπάς δηλαδή στην ουσία μια βαθιά σου επιθυμία: Ότι εσύ μπορείς να μου δώσεις πράγματα που εγώ έχω ανάγκη μέσα από εσένα. Γι’ αυτό το λόγο όταν η ανάγκη μας είναι τεράστια ερωτευόμαστε εύκολα: όσο μεγαλύτερη η ανάγκη τόσο ευκολότερα ερωτευόμαστε. Τι λες τώρα!!!!

 

Όσο πιο μόνος ή μόνη είσαι, τόσο ποιο εύκολα ερωτεύεσαι.

Και ερωτεύεσαι και bus-class επιλογές γιατί; Γιατί θες να ξεφύγεις από τη μοναξιά σου… Δεν επιλέγεις σύντροφο – επιλέγεις εκείνον που θα σε βγάλει από τη μοναξιά σου. Άρα, ο πρώτος διαθέσιμος στην ουσία είναι εκείνος που θα ερωτευτείς, άσχετα αν πληρεί τις προϋποθέσεις.

 

- Ποιος μπορεί να μου ικανοποιήσει τις δυο-τρεις-τέσσερις ανάγκες μου; Αυτόν εγώ

  «θα αγαπήσω»;

 

Άρα δεν αγαπάς αυτόν, αγαπάς την εκπλήρωση των αναγκών…

Έτσι λοιπόν, του λες: «Σε αγαπώ»….! Εκείνος βλέπει τις ανάγκες τις δικές του στο δικό σου πρόσωπο, σου λέει και εκείνος «Σε αγαπάω» και γίνεται μια συμφωνία:

«Σε αγαπώ – με αγαπάς, προχωράμε»….

Όλο φαντασιακό…. Γεια σας…. Μηδέν αγάπη…

 

Υπάρχει ένα κριτήριο για να καταλάβετε αν έχετε αγαπήσει τον άλλον. Να σας το δώσω; Το πώς χωρίζω

 

Όταν έχετε αγαπήσει, χωρίζετε όμορφα…

Μόνο η πραγματική αγάπη μπορεί να χωρίσει χωρίς «θέμα»….

Το διαζύγιο είναι αυτό που δηλώνει αν υπήρχε αγάπη - όχι η διαδρομή της σχέσης. Όταν υπάρχει πραγματική αγάπη το διαζύγιο είναι όμορφο…

Τι οξύμωρο εεε;;; Τι οξύμωρο!!!

Να καταλαβαίνεις ότι αγαπάς τον άλλο από τον τρόπο που χωρίζεις!

Ουφφφφ!!!

Σε αντίθετη περίπτωση, σημαίνει ότι υπάρχει θυμός για τον εξής λόγο:

ότι στην ουσία δεν εκπλήρωσες τις ανάγκες που είχα προβάλλει απάνω σου, κι αυτό με θυμώνει πάρα πολύ γιατί τώρα πρέπει να ξαναψάξω άλλον…

Δε θυμώνεις για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο επειδή δεν εκπληρώθηκε η προβολή που ονόμασες «Αγάπη»….

 

Άρα με αυτήν την έννοια – ψευδαίσθηση  κι αυτό…

 

Μα που στο διάολο είναι αυτή η Αγάπη; Πως μπορώ να τη βρω τελικά;

Δηλαδή μου λες ότι δεν αγαπάω το παιδί μου, μου λες ότι δεν αγαπάω τον άντρα μου ή τη γυναίκα μου.. εεεε τι στο διάολο αγαπάω;;;

Το μυαλό σου!! Αυτό αγαπάς!!!

Ως δια μαγείας – αγαπάς το μυαλό σου. Ναι, αυτό το αγαπάς.

Γι’ αυτό και το υποστηρίζεις…

Αγαπώντας λοιπόν το μυαλό σου και όντας μάλιστα περήφανος γι’ αυτό, όσο πιο πολύ μυαλό έχεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να μπορέσεις πραγματικά να αγαπήσεις γιατί είσαι πάρα πολύ δοσμένος σε αυτήν την υπέροχη λειτουργία.  Με αποτέλεσμα, αφού υπηρετείς αυτό, να μπορείς οτιδήποτε κάνεις με επιχειρήματα, να  το μεταφράσεις σε αυτό που λέμε «Σε αγαπάω».

 

Μέσα σε αυτό που λέω, υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε, αλλά επειδή δεν έχουνε τη Δύναμη, η αγάπη τους είναι νερόβραστη – στην ουσία δεν θρέφει…

Δηλαδή μπορεί πραγματικά να αγαπάς, αλλά χωρίς Δύναμη είναι σούπα το φαγητό… Δεν έχει ουσία, δεν έχει δύναμη, δεν έχει βάση, δεν έχει ρίζες…

 

Φανταστείτε από την έλλειψη της Δύναμης, δημιουργήθηκε μια τεράστια μα τεράστια προπαγάνδα για το τι σημαίνει αγάπη… Κάναμε την αδυναμία – αγάπη…!!!

Δώσαμε δηλαδή ορισμούς αγάπης όντας σε αδυναμία. Και γι’ αυτό κιόλας αγιοποιήσαμε όλους εκείνους οι οποίοι ήταν αδύναμοι και στην πραγματικότητα δεν είχαν την παραμικρή αίσθηση της αγάπης, καθώς η αγάπη τους πήγαζε όλη μέσα από την αδυναμία τους....  Και γι’ αυτό άλλωσε είχαν και αυτούς τους τραγικούς θανάτους…

 

Όλο αυτό το χρόνο, οτιδήποτε συμβαίνει θα εισπράττετε δύναμη – θα τη ρουφάτε. Κάθε φορά που θα γίνεται δουλειά εδώ μέσα – η χρονιά αυτή θα είναι χρονιά δύναμης. Για να καταλάβετε αν δυναμώνετε, θα το βλέπετε στο σώμα σας. Το σώμα σας θα αλλάζει, θα γίνεται πιο δυνατό, πιο ισχυρό, με γερές βάσεις. Πάντοτε να ξέρετε πως όταν εισπράττετε μια ενέργεια  θα παρακολουθείτε αν αλλάζει το σώμα σας ή όχι. Διαφορετικά είναι όλο νοητικό. Είναι όλο… γειά σας….

 

Θ’ αλλάζουν οι συνήθειες του φαγητού σας, θα δυναμώνει το σώμα σας και δεν συμμαζεύεται…. Αν η αγάπη είναι νερόβραστη, το σώμα σου θα είναι νερόβραστο. Εάν η αγάπη σας έχει δύναμη, το σώμα σας θα είναι δυνατό. Θα εκφράζει τη δύναμη που το διακατέχει. Έτσι λοιπόν μια νερόβραστη αγάπη που λέει ψέματα δεν οδηγεί πουθενά. Ενώ μια δυνατή αγάπη, λέει αλήθειες, κάνει πράξεις και προχωράει μπροστά. Αυτή είναι η διαφορά της αίσθησης «αγάπη μαλακή» και «αγάπη σκληρή». Πάντοτε πρέπει να είμαστε σε μια ισορροπία. Θα πρέπει στο παιδί μου να λέω και όχι, θα μπορώ να λέω και ναι. Αν λέω μόνο ναι, του διδάσκω μια νερόβραστη αγάπη που το θυματοποιεί και το κάνει απλά να κοιμάται από το πρωί μέχρι το βράδυ….

 

Έτσι λοιπόν, φανταστείτε ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, να αρχίζω να αναθεωρώ, να προβληματίζομαι εάν ξέρω τελικά τι είναι αγάπη.

 

Μέχρι τώρα μιλήσαμε για το τι δεν είναι αγάπη.

Ας πάμε τώρα να δούμε τι είναι αγάπη…

 

Αμέσως μόλις πούμε αγάπη, το μυαλό σας – αμέσως – δημιουργεί ζευγάρι. Εγώ και κάποιος άλλος. Αυτό είναι ο προγραμματισμός του μυαλού σας.

Μόλις μιλάω γι’ αγάπη, σκέφτεστε ζεύγος. Τι χαζομάρα….

Αμέσως μόλις μιλάμε γι’ αγάπη σκέφτεστε ζεύγος εσείς. Είστε ηλίθιοι…

 

-       Ηλέκτρα: Όχι δεν είναι έτσι! Εγώ δεν σκέφτηκα ζεύγος. Σκέφτηκα ορισμό!

-       Άρης: Μπορείς να μας τον δώσεις;

-       Ηλέκτρα: Ελευθερία..

-       Άρης: Προσέξτε, έχει ενδιαφέρον αυτό. Αυτό που στην ουσία λέει – και μας βοηθάει η Ηλέκτρα – δεν είναι αγάπη. Είναι η ανάγκη της…

Θα φτάσει στην αγάπη εφόσον κατακτήσει την ελευθερία…

 

Πρώτα λοιπόν κατακτάω τις ανάγκες της ψυχής μου, και μετά θα εμφανιστεί η αγάπη ως δια μαγείας. Άρα λοιπόν προσέξτε, εάν αύριο το πρωί μπορούσε αυτή της η ανάγκη να προσωποποιηθεί σε κάποιον, αυτόν τον κάποιον θα τον αγαπούσε. Φαντασιακά. Εάν κάποιος μπορούσε να της δώσει την ελευθερία της, θα τον ερωτευόταν (χωρίς βέβαια να τραυματίσει τους γύρω)!!!

Βάζει πολλές παραμέτρους στο παιχνίδι η Ηλέκτρα.

 

Οπότε φανταστείτε (εικονικά τα λέω), αφού είναι πολύ εύκολο, η ελευθερία είναι κάτι απλό. Τρεις κινήσεις είναι: τακ, τακ, τακ. Τέλος. Απλά τις κάνεις.

Τρία βήματα. Παπ, παπ, παπ… Ελευθερία. Πφφφφ….

«Όχι, δεν θα πάρω την ελευθερία μου» θα πει «…αφού αγαπάω τους άλλους!!!

Ε – ε – εεεεε… Στοπ. Στοπ. Χειρόφρενο. Θα τους πληγώσω»…!!!

 

Γιατί θα τους πληγώσεις;

«Γιατί αν εγώ αφεθώ ελεύθερη να κάνω αυτό που θέλω» θα πει «…μπορεί να μην τους αρέσει»…

 

Γιατί δεν το κάνεις; «Γιατί τους αγαπάω»..

 

Με-τά-φρα-ση… (γυρίζουμε πάλι πίσω στη θεωρία): Αδυναμία!!!

Όχι αγάπη. Υπάρχει αδυναμία έκφρασης αλήθειας.

 

Άρα, μη μου το λες αυτό αγάπη. Πες το μου αδυναμία. Ναι…!!!! Είναι Οκ!!!

Αλλά μη μου το λες αγάπη…

Άρα, η ελευθερία μπορεί να οδηγήσει στην αγάπη…

Βέβαια! Γιατί η αγάπη ανθίζει μόνο όταν υπάρχει ελευθερία.

Δεν είναι όμως η αγάπη ελευθερία.

 

Ας επιστρέψουμε όμως πάλι πίσω… 

 

Όταν λοιπόν λέμε «αγάπη» το μυαλό πηγαίνει σε δυάδα. Αμέσως σκέφτεσαι εσένα και το παιδί σου, εσένα και το σκύλο σου, εσένα και τον σύντροφό σου…

 

Ο καθένας ψάχνει ένα σχήμα για να δει πως εκφράζεται, γιατί έχουμε μάθει μέσα σε όλη αυτή την κουλτούρα του μυαλού ότι αγάπη είναι ένα δόσιμο από εσένα σε κάποιον άλλον. Όλη αυτή η κουλτούρα τόσα χρόνια πέρασε μέσα στο μυαλό – γι’ αυτό είναι νοητικό. «Σ’ αγαπάω γιατί…(γράφει τρεις τελείες) μπλα, μπλα μπλα» και ξεκινάει η επιχειρηματολογία. Κι επειδή είναι επιχειρηματολογία, όπως καταλαβαίνετε, ο άλλος δεν πείθεται. Γιατί; Γιατί το επιχείρημα είναι αυτό που στην ουσία εσύ έχεις στο μυαλό σου, ενώ ο άλλος έχει άλλες ανάγκες

 

Γιατί; Γιατί αυτό που δίνεις στον άλλονε είναι στην ουσία αυτό που θα έδινες εσύ σε σένα… Άρα, δεν του δίνεις τίποτα ουσιαστικό για εκείνον. Εκείνος δεν παίρνει τίποτα. Και ξεκινάει η διαμάχη:

 

-       Δε μ’ αγαπάς…

-       Όχι, εγώ σ’ αγαπώ…

-       Όχι ,δε μ’ αγαπάς…

-       Μα σ’ αγαπώ… Έχω κάνει για σένα αυτό, κι αυτό, κι αυτό…

-       Αααα, δε μ’ ενδιαφέρει…

-       (Κοίτα να δεις, εγώ τον αγαπώ και μου το πετάει πίσω….)

 

… έχουμε μπει σε ένα νοητικό κατασκεύασμα….

 

Ναι.. όταν σκέφτεσαι την Αγάπη, σκέφτεσαι δυάδα: Αγαπάω κάποιον…

Και το δεύτερο σφάλμα είναι ότι η δυάδα περιλαμβάνει: Εσένα + κάποιον άλλον…

 

Ενώ η Αλήθεια είναι ότι ο Δρόμος περιλαμβάνει: Εμένα + εμένα

Δυάδα μεν, αλλά υπάρχει ένα σώμα που πρέπει να κατοικήσει μια ψυχή.

 

Άρα, θα πρέπει πρώτα να μ’ αγαπήσω. Όχι νοητικά, ουσιαστικά.

Που σημαίνει ότι οι ανάγκες της ψυχής μου θα πρέπει να περάσουν μέσα στο σώμα μου… Και αυτό γίνεται μέσα από πράξεις. Άρα, είναι πάρα πολύ σημαντικό, να αρχίσετε να σκέφτεστε ότι για να φτάσατε στη Δυάδα – αν φτάσετε – θα πρέπει να ξεκινήσετε από τη Μονάδα.

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν αρχίσεις να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου, μετά δεν πας σε Δυάδα. Προσέξτε έχει ενδιαφέρον. Μετά πας σε Πλήθος. Όταν αγαπάς Εσένα πραγματικά, το επόμενο βήμα δεν είναι ότι αγαπάω εσένα – τους αγαπάω όλους!

Δεν υπάρχει ποτέ Δυάδα. Από τη Μονάδα πάς στο Πλήθος.

 

Τι λες τώρα, εεεε; Τι λες τώρα!!!                              

                                                                                    …. H Συνέχεια ακολουθεί….

                        

                                                                                                  Δαυίδ, ο Εκλεκτός

Μοιραστείτε το