ΕλληνικάEnglish

Η Δύναμη της Αγάπης – Μέρος 1ο

Από τον Διαλογισμό της Τετάρτης 28/8/2013

 

Σήμερα θα είναι λίγο ζόρικα… ασυνείδητα το ξέρετε γι’ αυτό φοβάστε!

 

Να…!!! Βλέπετε πως επικοινωνούμε όλοι;

 

Οπότε, νιώστε ότι φοβάστε… 

 

Την προηγούμενη εβδομάδα σας είπα ότι αυτό το χρόνο θα δουλέψουμε τη Δύναμη.

 

Την Τετάρτη ξεκινήσαμε με τι είναι Φαντασίωση και τι Πραγματικότητα, οπότε σήμερα θα το συνεχίσουμε… και θα πάμε σε ένα πολύ δύσκολο θέμα: «Αγαπάω ή φαντάζομαι ότι  αγαπάω;»… Πάμε στα δύσκολα… 

 

Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο, γιατί έτσι και σπάσει η Φαντασίωση και ανακαλύψω ότι δεν αγαπάω – αυτό είναι μεγάλο θέμα! Οπότε προτιμώ να θεωρώ ότι αγαπάω φανταστικά, πάρα ουσιαστικά. Θα κάνουμε λοιπόν ένα μικρό ταξιδάκι να δούμε τι παίζεται με την αγάπη. 

 

 

Κανόνας Νο 1: Όποιος δεν έχει Δύναμη δεν μπορεί να αγαπήσει. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας… Ξεκαθαρίστε το: όποιος δεν έχει Δύναμη δεν μπορεί να αγαπήσει…

 

Ο λόγος είναι πως στην ουσία δεν μπορώ να βάλω και να χαράξω τα όρια μου. Οπότε αυτό που εκφράζω σαν αγάπη, στην ουσία είναι υποχώρηση…

 

Εκείνος που αγαπάει χωρίς δύναμη, η αγάπη του δεν έχει καμία, μα καμία αξία. Είναι πολύ ρευστή σε σημείο που μοιάζει με ζελέ…

  

Όποιος έχει Δύναμη μπορεί μόνο να αγαπήσει…

 

Προσέξτε λίγο το ανάποδο πως δουλεύει.. Αν αγαπάτε από αδυναμία – δεν αγαπάτε. Απλά φοβάστε! Εάν μπορέσετε να «μπείτε» σε αυτό που θα πούμε σήμερα θα αλλάξει η ζωή σας, γιατί θα ξεκινήσετε με μια βασική παραδοχή: ότι η Αγάπη δεν είναι επιλογή στην ουσία – είναι κατ΄ ανάγκη… 

 

Κι αυτό τα’ αλλάζει όλα!  

 

Όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.

 

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να το καταλάβετε στην προσωπική σας ζωή, όσοι έχετε παιδιά…  

Εάν έχεις δύναμη σαν γονιός, μπορείς να αγαπήσεις το παιδί σου, γιατί στο παιδί σου μπορείς να βάλεις όρια και εμπόδια.  

Εάν δεν έχεις δύναμη, θα αγαπάς το παιδί σου με μια νερόβραστη αγάπη και θα το κάνεις αδύναμο.  

Σκεφτείτε πρακτικά. Σκεφτείτε έχετε βάλει δυσκολίες στα παιδιά σας…

 

Τι δυσκολίες βάλατε; Σκεφτείτε… 

 

Πάμε παρακάτω… ένα βήμα ακόμα… 

 

Όλη η διαπαιδαγώγηση έχει μία ευκολία…. τόσα χρόνια μιλάμε για αγάπη: «Αγάπα το παιδί σου», «να το αγαπάς, να το προστατεύεις… να το φροντίζεις»…

 

Πουθενά, μα πουθενά δεν υπάρχει δύναμη μέσα σε αυτό που λέμε διαπαιδαγώγηση… πουθενά. Κάθε φορά που εμφανίζεται μια δύναμη (χωρίς αγάπη πολλές φορές) το αντιμετωπίζουμε επικριτικά: «Κοίταξε να δεις, αυτός δεν αγαπάει το παιδί του»…

  

Είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό να περάσει μέσα σας, πως η Δύναμη σας δίνει τη δυνατότητα να ξέρετε που ξεκινάνε και που τελειώνουν τα όρια σας, να τα προασπίζετε και να δίνετε ελεύθερο χώρο στον άλλο να μάθει μέσα από τα δικά του βήματα… Θέλει πάρα πολύ μεγάλη δύναμη να αφήσει κάποιον να πνίγεται… και να τον αφήσεις να μάθει να κολυμπάει μόνος του…

  

Σε αντίθετη περίπτωση, αυτό που συνήθως κάνεις είναι να μπαίνεις σε μια ενοχή της εικόνας σου κι αμέσως να τρέχεις να  βοηθάς αυτόν που πνίγεται - και να μη μάθει ποτέ κολύμπι…

 

 

Άρα η Δύναμη είναι υποχρεωτικό κομμάτι για να μπορέσει κάποιος να πει ότι μπορεί να δώσει αγάπη… 

 

 

Όλη η διαπαιδαγώγηση και η θρησκεία, μέχρις στιγμής, έχουν βάλει μπροστά την Αγάπη για έναν και μοναδικό λόγο: γιατί είναι πολύ εύκολο να σου ότι δεν αγαπάς – άρα και να σε ενοχοποιήσω!

 

 

Οπότε όλος ο κόσμος συμπεριφέρεται ΣΑΝ να αγαπάει, και προσπαθεί να το δείξει μέσα από πράξεις. Έτσι, όλη η αγάπη έχει μεταφραστεί στο τι κάνεις για τον άλλον. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο δυνατός γίνεσαι τόσο λιγότερα κάνεις για τον άλλον, άρα τόσο περισσότερο τον αγαπάς. Έτσι επειδή έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη να αισθανόμαστε ότι αγαπάμε γιατί με αυτόν τον τρόπο αισθανόμαστε εμείς αγαπητοί έχουμε περιορίσει τη λογική της Αγάπης στο τι κάνω για τον άλλον.

 

Γιατί έτσι μπορώ και το αποδεικνύω… 

 

Στην ακραία του έκφανση αυτό μετατρέπεται σε θυματοποίηση του Εαυτού: 

«Εγώ σε αγάπησα τόσο πολύ που εγκατέλειψα τον εαυτό μου». 

Αυτό δημιούργησε μια τεράστια κουλτούρα που εκφράστηκε έντομα από τα λαϊκά μας άσματα. Αν το μεταφράσετε στην καθημερινότητα σας θα δείτε πως αυτοί οι οποίοι συμπεριφέρονται με πράξεις δείχνοντας μια υπερβολική αγάπη, στην ουσία είναι αδύναμοι. Πως καταλαβαίνει την δύναμη από την αδυναμία;

 

Από την στιγμή που θυματοποιείς τον εαυτό σου, αυτό δηλώνει αδυναμία. 

 

Άρα, αυτή η αγάπη είναι άχρηστη. Είναι καθαρά νοητική. Είναι μια σκέψη. Είναι προϊόν του μυαλού… και γι’ αυτό δεν έχει καμιά αξία.

  

Άρα λοιπόν, μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις είναι ότι αγαπάμε.. (!!!)

 

Είναι από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις που μπορείτε να έχετε…

 

 

Μα τι λες τώρα; 

 

Ολόκληρη θρησκεία δουλεύει πάνω στο: «Αγάπα τον πλησίον σου»! Οκ!! Η ολόκληρη φράση όμως είναι «…ως εαυτόν»…

 

«Αγάπα τον πλησίον σου, ως Εαυτόν». Είναι προϋπόθεση να μπορώ να αγαπάω τον εαυτό μου…

 

Άρα χρειάζομαι τη Δύναμή μου… 

 

Και μετά …θα μιλήσουμε για τους άλλους… 

 

Οπότε γιατί χρειάζομαι τη Δύναμη;

 

Χρειάζομαι τη Δύναμη γιατί για να μπορέσω να αγαπήσω εμένα, χρειάζομαι Δύναμη για  να μπορέσω να ικανοποιήσω τις ανάγκες της ψυχής μου. Εάν δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες της ψυχής μου, είμαι αδύναμος. Και τα παιδιά μας παίζουν τα εξιλαστήρια θύματα: από την στιγμή που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες της ψυχής μου, μπαίνω σε ένα παιχνίδι να προβάλλω τις ανάγκες αυτές πάνω στο παιδί μου, και σπρώχνω το παιδί μου να ακολουθήσει το δρόμο της ψυχής μου.

 

Και αυτό είναι έγκλημα!!  Γιατί ο δρόμος της δικής σου ψυχής είναι τελείως διαφορετικός από το δρόμο της ψυχής του παιδιού σου. 

 

Έτσι, λοιπόν αυτό που προβάλλεται προς τα έξω ως αγάπη, είναι στην πραγματικότητα μια αδυναμία σου να υποστηρίξεις τον  εαυτό σου και τις ανάγκες σου. Και είναι ευκολότερο να λες ότι «εγώ αγαπάω το παιδί μου και θυσίασα τον εαυτό μου». Ο λόγος που θυσίασες τον εαυτό σου είναι γιατί δεν μπορούσες να σε υποστηρίξεις – δεν τον θυσίασες! 

 

Καταλαβαίνετε ότι μια τέτοια αγάπη απέναντι σε ένα παιδί, το γεμίζει ενοχές.

 

Εκείνη τη στιγμή, το παιδί εισπράττει μαζί με το νοητικό κατασκεύασμα που εσύ θεωρείς αγάπη και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από τη θυσία των αναγκών σου. Γιατί όταν θυσιάζεις τις ανάγκες της ψυχής σου από πίσω κρύβεται τεράστιος θυμός ενώ ταυτόχρονα ο άλλος εισπράττει και μια τεράστια ενοχή, γιατί εκείνος σε βλέπει να θυσιάζεσαι τη στιγμή που η αλήθεια σου είναι ότι είσαι αδύναμος. Σου λείπει η δύναμη να υποστηρίξεις τις ανάγκες σου… 

 

Έτσι, ξεκινάμε και μπαίνουμε σε μια τρελή φαντασίωση και όλος ο κόσμος μιλάει δίπλα σου για αγάπη… ολόκληρη η ιστορία… κείμενα κι αναλύσεις ψυχολόγων δηλώνουν πώς να αγαπάς το παιδί σου, πώς να συμπεριφέρεσαι, λες κι η αγάπη είναι κάτι που μπορείς να το καταγράψεις σαν συνταγή… 

 

Αυτό γιατί;

 

Γιατί θεωρούν πως η αγάπη αποδεικνύεται με πράξεις – και γράφονται κείμενα και οδηγίες ότι για ν’ αγαπάς το παιδί σου θα πρέπει να συμπεριφέρεσαι έτσι, κι έτσι, κι έτσι… 

 

Μπήκαμε όλοι στη φαντασίωση - γιατί πλέον απ’ τη στιγμή που θα πεις «σ’ αγαπάω» μπορείς να βάλεις δίπλα τεράστια επιχειρήματα που να το αποδεικνύουν…

  

Η Αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική.

 

Η Αλήθεια είναι ότι είσαι ένα Τίποτα χωρίς Δύναμη…

 

Οπότε ξέχνα την Αγάπη…

 

Δεν υπάρχει. Είναι όλη φαντασιακή. Είναι για πέταμα… 

 

Εάν τόσοι γονείς που θυσιάζονται για τα παιδιά τους είχαν δίκιο, τότε θα έπρεπε αυτός ο κόσμος να είναι καλύτερος. Γιατί άραγε, με τόση αγάπη, αυτός ο κόσμος γίνεται χειρότερος;;;;

 

Γιατί πάρα πολύ απλά: δεν υπάρχει αγάπη! Είναι όλο φαντασιακό!!

 

Είναι όλο μια τεράστια ψευδαίσθηση. 

 

Οπότε… ας είμαστε πιο ειλικρινής… 

 

Η ειλικρίνεια ξεκινάει:

 

«Επειδή είμαι αδύναμος, σε αγαπάω».

 

Προσέξτε τους συσχετισμούς…

 

Επειδή δεν μπορώ να είμαι μόνος μου, σε αγαπάω.

 

Επειδή δεν μπορώ να καλύψω μόνος μου τις ανάγκες μου, σε αγαπάω…

 

Επειδή δεν μπορώ να ικανοποιήσω τα όνειρα της ψυχής μου, σε αγαπάω…

 

 

Άρα, ότι λέτε ως αγάπη στον άλλον στην ουσία προκύπτει από μια εσωτερική αδυναμία. 

 

Γιατί άραγε η αγάπη χρειάζεται τη Δύναμη; Θα σας το εξηγήσω αλλιώς.

 

Ας υποθέσουμε ότι εγώ σας αγαπάω – κάνουμε μια υπόθεση εργασίας…

 

Όταν φτάνεις σε ένα επίπεδο που αγαπάς, που μπορείς – μάλλον - να αγαπήσεις τον άλλον (προσέξτε τις λέξεις), τότε σημαίνει πως έχεις και τη δύναμη να τον θεραπεύσεις. Η δυνατότητα να θεραπεύσεις κάποιον πηγάζει μαζί με την αγάπη που μπορείς να δώσεις. 

 

Το ερώτημα όμως είναι: Πότε μπορώ να σε θεραπεύσω;

 

Μπορώ να σε θεραπεύσω μόνο αν τυχόν πάρω από εσένα το αρνητικό, να το βάλω στο σώμα μου, και να το μετασχηματίσω με τη Δύναμη που έχω.

 

 Όχι  με την αγάπη -  η Αγάπη δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Η Αγάπη έχει το μοίρασμα, έχει την είσπραξη, αλλά δεν έχει τη δύναμη της Μεταμόρφωσης ή τη δύναμη του Μεταβολισμού… αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η Δύναμη. 

 

Μπορώ λοιπόν να το πάρω, να το βάλω στο σώμα μου γιατί σ΄ αγαπάω, και με τη Δύναμή μου να το μετατρέψω από αρνητικό σε θετικό. Μπορώ να πάρω τη ζήλεια σου δηλαδή, και με τη δύναμή μου να την κάνω αγάπη. Μπορώ να πάρω την Προβολή σου και με τη δύναμή μου να μπορώ να πατάω γερά στη Γη. 

 

Άρα, η Δύναμη είναι αυτό που μετασχηματίζει αυτό που η Αγάπη παίρνει από τον άλλο. Αυτό μπορεί να σας εξηγήσει γιατί πολλοί θεραπευτές είναι θεόχοντροι..

 

Πολλοί θεραπευτές είναι θεόχοντροι γιατί παίρνουν με την Αγάπη το αρνητικό του άλλου, αλλά δεν έχουν τη Δύναμη να το μετασχηματίσουνε. Οπότε που αποθηκεύεται όλη αυτή η ασυνειδησία;

 

Στο σώμα τους! 

 

Κλασική εκλογίκευση είναι πως «είμαι χοντρός από την ενέργεια».

 

Είσαι χοντρός γιατί είσαι αδύναμος να μεταβολίσεις αυτό που εισπράττεις από τον άλλον. Αν μόνο εισπράττω μετά από έναν χρόνο θα είμαι θεόχοντρος.

 

Όλα τα αρνητικά συναισθήματα που θα πάρω από εσένα, χρειάζονται μετά φαγητό γιατί είναι ζωντανοί οργανισμοί…  

 

Οπότε, μετά θα πρέπει να μπω σε άλλου τύπου διαδικασίες…

 

Σε ένα μήνυμα που είχε δώσει ο Κύριος  στην Χριστίνα είπε, ότι αφού θα πάτε στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη, δύο μέρες μετά θα είστε μόνο με νερό και καρπούς…

 

Για πιο λόγο αυτό; Γιατί για να μπορέσει να μεταβολιστεί η ασυνειδησία, πρέπει το σώμα να έχει τη δύναμη να μεταβολίσει όλη τη βλακεία που θα σκεφτεί ο καθένας που θα είναι εκεί, από αυτά που θα ακούει… 

 

Ξέρει πολύ καλά ο Κύριος ότι αν φάω αμέσως μετά από το σεμινάριο, όλη η ασυνειδησία θα πάει στο σώμα μέσα από την τροφή.

 

Άρα, θα πρέπει για 48 ώρες να γίνει μια κάθαρση.

 

Όταν έχω σεμινάριο με 70-80 άτομα και κάνω το λάθος και πάω και φάω μετά, απλώς μου κάνει πιο δύσκολο το μετασχηματισμό.

 

Θα πρέπει λοιπόν να έχεις τη δύναμη να μετασχηματίσεις το αρνητικό σε θετικό. Χωρίς δύναμη, η αγάπη σου δεν έχει καμία αξία.

 

Ας δούμε λίγο τι σημαίνει «δύναμη» + «αγαπάω»…                                       

 

                                                                            …. H Συνέχεια ακολουθεί….

                            Δαυίδ, ο Εκλεκτός


Μοιραστείτε το