ΕλληνικάEnglish

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ: Ποιός Είμαι; Τι Κάνω; Τι Έχω

Σήμερα θα είναι μια ιδιαίτερη ημέρα.

Την προηγούμενη εβδομάδα κάναμε την Ενοχή, οπότε σήμερα θα ολοκληρώσουμε αυτόν τον Κύκλο και θα κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο, για να πάμε στο καινούργιο.

 

Σήμερα θα σας πω πράγματα που δεν έχετε ξανακούσει, γιατί δεν έχουν ξαναειπωθεί ποτέ.

Αφήστε να αισθανθείτε, για να διαγράψουμε από τα πλέγματα μας ένα τεράστιο κομμάτι Ενοχής που ασυνείδητα το φέρνουμε.

 

Εσείς έχετε την εντύπωση ότι έχετε Ενοχή γιατί κάποια στιγμή είπατε ένα ψέμα, κάποια στιγμή δεν τιμήσατε τον εαυτό σας, κάποια στιγμή κάνατε κάτι άλλο από αυτό που θέλατε. Έχετε αυτή την εντύπωση. Δεν είναι μόνο έτσι… Αυτό είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι μιας ενοχής από εκείνη που έχει όλος ο πλανήτης.

 

Οπότε σήμερα θα μιλήσω για την μεγαλύτερη Ενοχή που υπάρχει στον πλανήτη – που είναι πλασματική – και έχει να κάνει με την Σταύρωση του Κυρίου.

Θα κλείσω σήμερα το κομμάτι «Κύριος».

 

Διαστρεβλωμένα πάρα πάρα πολύ – εμείς που είμαστε σε χαμηλότερες δονήσεις από Εκείνον, και έχουμε περισσότερο «μυαλό» - εξηγούμε τα πράγματα με το μυαλό μας.

Το μυαλό έχει περιορισμένες δυνατότητες σε σχέση με την πραγματικότητα. 

Παρόλο που εμείς λεμέ ότι το μυαλό έχει τεράστιες δυνατότητες, αυτές που περιγράφουμε με το μυαλό, δεν είναι τίποτα σε σχέση με τον Θεό, τη Θεϊκή Ενέργεια, δηλαδή την Πραγματικότητα…

 

Δεν μπορούμε να φανταστούμε την Πραγματικότητα.

Γι’ αυτό και φανταζόμαστε μόνο Ψέματα.

Την Πραγματικότητα τη ζεις. Δεν μπορείς να την φανταστείς.

Βέβαια εσύ έχεις την εντύπωση, πως αν ζωγραφίσεις στο μυαλό σου έναν «πίνακα» και τον δεις, έχεις καταγράψει το Γεγονός!!

 

Το Γεγονός δεν μπορεί να καταγραφεί με το Νου. Δεν μπορείς να το δεις. Δεν μπορείς να το κατανοήσεις. Δεν μπορείς να εξηγήσεις. Οπότε κάθε φορά που ζητάτε εξηγήσεις ζείτε σε έναν περιορισμένο κόσμο του Νου. Βέβαια, είναι ένα στάδιο – θα πρέπει να το περάσετε…

 

Θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να «καταλάβεις».

Καθώς καταλαβαίνεις – καταλαβαίνεις – καταλαβαίνεις… φτάνεις σε αυτό που είπε ο Σωκράτης: «Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα».

Είναι ο πρώτος μύστης που έφερε την πρώτη Πραγματικότητα: «Όσο περισσότερα κατανοώ, τόσο πιο μικρός αισθάνομαι».

Γιατί;

Γιατί η Πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τη Φαντασίωση που εμείς βιώνουμε.

Η Φαντασίωση είναι ένα εκατομμυριοστό από την Πραγματικότητα…

 

Έτσι λοιπόν, μια τεράστια Φαντασίωση είναι κι εκείνη που υπαγορεύει, πως ο Άνθρωπος σταύρωσε τον Κύριο – και γι’ αυτό είμαστε Ένοχοι.

 

Ας τελειώνουμε όμως με αυτή την Ενοχή, για να μπορέσει σήμερα να απελευθερωθεί και ο (ο Ιωάννης) ο Πρόδρομος γιατί τον χρειαζόμαστε, αλλά μαζί με αυτόν και τα τελευταία ψήγματα του (Απόστολου) Πέτρου, κάτι που θα συμπαρασύρει όλη την περιοχή και όλη (σε πρώτη φάση) την Αθήνα…

 

Αυτό που θα συμβεί σήμερα δεν μπορείτε να το φανταστείτε – μπορείτε μόνο να το νιώσετε.

 

Θα τα θέσω λοιπόν μαθηματικά τα πράγματα, και κατανοήστε με στην αρχή με το Νου.

Προσπαθήστε να βρείτε ψεγάδι. Όσο θα ψάχνετε να βρείτε ψεγάδι – και δεν θα βρίσκετε – θα αρχίσετε να νιώθετε σιγά σιγά τη σιγουριά πως εδώ «κάτι γίνεται»…

 

Ας αποδώσουμε λοιπόν τη μεγαλύτερη Τιμή στο Μεγαλύτερο Δάσκαλο όλων των εποχών, και ας «κλείσουμε» με τον Σταυρό, γιατί από την επόμενη εβδομάδα θα αρχίσουμε να βιώνουμε το Άστρο του Δαυίδ. Ας κλείσουμε τον Κύκλο.

 

Η Σταύρωση: Μια Επιλογή ως Πράξη Αγάπης…

 

Εφόσον ο πλανήτης Γη είναι ένα μέρος του Θεού, απομακρυσμένο όμως από Αυτόν, τα όντα που μένουν σε αυτόν, από τη στιγμή που ζουν πάνω σ’ αυτόν πλανήτη, υποχρεωτικά αισθάνονται πως ζουν μακριά από τον Θεό. Έχουν πλήρη Άγνοια.

 

Αν γεννήσεις ένα παιδί μέσα σε μια Ζούγκλα και του περιγράψεις πως είναι ο Πολιτισμός, όσο καλά κι αν τον περιγράψεις, το παιδί δεν μπορεί να το βιώσει – μπορεί μόνο να το καταλάβει. Θα του πεις δηλαδή: «Ξέρεις μπορούμε να μιλάμε από απόσταση χιλιομέτρων μεταξύ μας μόνον με ένα κινητό», κι εκείνο μόνο να το φανταστεί μπορεί. Δεν μπορεί να βιώσει όμως την Πραγματικότητα ότι «τώρα  παίρνω τηλέφωνο και μιλάω μαζί σου».

 

Κάπως έτσι, κι ο πλανήτης Γη, όντας απομακρυσμένος από την Θεότητα πήγαινε «όπου λάχει». Υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν με το αίσθημα της Επιβίωσης σαν τα ζώα χωρίς καθόλου νου,  υπήρχαν άνθρωποι που είχαν λύσει τις βασικές τους ανάγκες και έψαχναν να βρουν «τι άλλο υπάρχει», και υπήρχαν κι άνθρωποι που διψάγανε για την Αλήθεια.

 

Βλέποντάς το όλο αυτό από τον Ουρανό, κάποια στιγμή λέει ο Θεός: «Θέλω να πάρουν ένα Βίωμα – θέλω να αισθανθούν πως είναι η Αγάπη».

 

Ο Θεός πάντα στέλνει τους σωστούς Απεσταλμένους στην σωστή ώρα.

Δηλαδή όταν οι Άνθρωποι ζούσαν στη Γη σαν σε Ζούγκλα  - τελείως «Ιθαγενείς» - έστειλε τον Μωυσή. Του είπε: «Δώσε τους έναν Συμβολισμό: Πάρε τους από την Επιβίωση και οδήγησέ τους στην Ελευθερία. Και δώσε τους και Δέκα Νόμους για να μπορέσουν να δομήσουν την Ελευθερία τους (γιατί αν τους αφήσεις έτσι, θα σφάζονται μεταξύ τους)».

 

Συμβολισμός ήταν! Ένας έξυπνος Νους μπορεί και αποσυμβολίζει την Αλήθεια…

Πολύ σωστά λοιπόν, αποκαλύπτεται ο Θεός στον Μωυσή και του λέει:

«Πάρε 10 νόμους, για να μπορέσουν οι Άνθρωποι να περπατήσουν - να κάνουν το πρώτο βήμα». Θέλετε να πάω σε έναν ιθαγενή στον Αμαζόνιο, που ζει σε μια σκηνή, και να του μιλήσω για τον Θεό; Θα μου πει: «Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να πιάσω ένα ελάφι για να φάω»,  «Εάν θελήσω τη γυναίκα του διπλανού του, θα τον σκοτώσω και θα του πάρω τη γυναίκα». Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό…

 

Αυτό είδε ο Θεός, και έστειλε τον Μωυσή.

Ελεύθερη Βούληση (στη Ζούγκλα) ακόμα δεν υπήρχε – οπότε «δια νόμου» - οι Δέκα Εντολές ήταν ο τρόπος που ο Θεός έδωσε στους Ανθρώπους τις Βασικές Αρχές για να δομήσουν μια Κοινωνία, και να κάνουν το Πρώτο τους Βήμα προς την Θεότητα…

 

Άρα, ήταν η σωστή κίνηση για εκείνη την Εποχή…

Στους Ιθαγενείς δεν μπορείς να μιλήσεις κατ’ ευθείαν για Προσευχή.

Χρειάζεται πρώτα να πάρουν μια στοιχειώδη αίσθηση του εαυτού τους, του σεβασμού των ορίων τους: «της ιδιοκτησίας», του «γάμου», της «οικογένειας»… για να μη σφάζονται μεταξύ τους… Αν πάω «έτσι» να τους μιλήσω για τον Θεό – είμαι Βλάκας…

Κι ό Θεός βέβαια «βλάκας» δεν είναι…

 

Αφού λοιπόν πέρασαν κάποια χρόνια, και οι άνθρωποι βίωσαν, δόμησαν κι εμπέδωσαν μέσα τους την αίσθηση της Ελεύθερης Έκφρασης, της Ιδιωτικότητας, της Ιδιοκτησίας (έστω και στρεβλά όπως την αντιλήφθηκαν), ο Θεός διέγνωσε ότι έλειπε η Αγάπη…

Είδε ότι παρόλο που οι Άνθρωποι εκπολιτίστηκαν – δεν αγαπιούνται…

Δεν γνώρισαν πως είναι να αγαπάς. Έμαθαν να χρησιμοποιούν τη Δύναμη για το συμφέρον, για την κατάκτηση, και για τον Πόλεμο. Τότε αποφάσισε να στείλει στη Γη τον Υιό Του, για να τους διδάξει την Αγάπη…

 

Ο Κύριος ήταν Καθαρή Αγάπη – η ενσάρκωση της Αγάπης – η ίδια η Αγάπη…!!

Και είχε μια Δυνατότητα: οτιδήποτε Του έδινε η Γη στα χέρια Του, Εκείνος το «καθάριζε» αλλά δεν το έπαιρνε μαζί Του – μπορούσε δηλαδή να το μεταβολίσει σε Αγάπη, και να κρατάει το Πνεύμα Του και τα Πλέγματά Του καθαρά.

 

Εσένα εάν σε βρίσω σήμερα, αύριο το πρωί θα το θυμάσαι.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το «κρατάς».

Αν σου κάνω ένα κακό σήμερα, αύριο το πρωί θα μου «τη φυλάς».

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει οτι «το κρατάς».

Σε Εκείνον, ότι Του έδινες το μεταβόλιζε ακαριαία – εξαφανιζόταν…

Γι’ αυτό και μπόρεσε να κάνει ότι έκανε..

 

Όσο πιο πολλά «κρατάτε», τόσο μεγαλύτερο «βάρος» έχετε.

Και όχι μόνο σωματικό. Αν μπορούσα να ζυγίσω την αύρα σας, θα βλέπατε ότι ζυγίζετε έναν τόνο. Γιατί; Γιατί «κρατάτε» μέσα σας πολλά. Είτε συναισθήματα, είτε σκέψεις…

 

Θα σας μεταφέρω μια συζήτηση (από πρώτο χέρι) γιατί ήμουν εκεί και την άκουγα.

Λέει ο Θεός στον Κύριο:

 

- «Θα σε στείλω στους Ιθαγενείς. Μπορεί να έχουν χτίσει μια Κοινωνία, αλλά Αγάπη δεν ξέρουν τι είναι».

(Φέρτε το εσείς τώρα στα δικά σας δεδομένα. Να σας στείλω σε ένα χωριό στον Αμαζόνιο που σφάζουνε λαιμούς για πλάκα! Το πρώτο που θα πείτε, είναι: «Μα αν πάω εκεί θα με σφάξουνε…!!»).

 

Πάντοτε ο Πατέρας λέει στο Γιό λέει ποιά είναι η Αποστολή, και ποιες είναι και οι Συνέπειες.

 

- «Εάν εγώ κατέβω εκεί κάτω και μιλήσω για Αγάπη, και τιμήσω Εσένα τον Πατέρα Μου, δεν έχω πολλά χρόνια να ζήσω. Τριάντα θα μιλήσω, τριάντα τρία με σφάξανε»…

- «Ναι», λέει ο Πατέρας «έτσι είναι, έχεις δίκιο. Απ’ την ώρα που θα μιλήσεις σε τρία χρόνια θα σταυρωθείς».

 

Ο Κύριος ήξερε όλη την Αλήθεια πριν κατέβει, και δεχθείτε το καλά μέσα στο μυαλό σας.

Διαφορετικά τι σόι Υιός του Θεού είναι.

Εσείς στέλνετε το παιδί σας στο Λονδίνο και του λέτε τι να κάνει.

Στο μετρό στέλνω την κόρη μου, και της δίνω οδηγίες πώς να κάνει, και τι…

 

Θα στείλει ο Θεός τον Υιό Του στη Γη και δεν θα του πει τι θα συμβεί;

Ή ο Κύριος – που είναι τόσο κοντά στο θεό – δεν ήξερε από μόνος Του;

«Τριάντα θα μιλήσω, τριάντα τρία θα με σκοτώσουν»…

- «Ναι, έτσι θα γίνει».

 

Ποιος θα μπορούσε να πει: «Κατεβαίνω».

Μόνο ένας που αγαπάει.

- «Ναι, επειδή αγαπάω του Ανθρώπους, θα κατέβω κάτω να τους διδάξω την Αγάπη, θα μιλήσω, και θα συμβεί αυτό που βλέπουμε».

 

Άρα, ο Κύριος γνώριζε εκ των προτέρων ότι θα σταυρωθεί.

Και συναίνεσε…

 

Αυτό αλλάζει όλον τον Χάρτη…

Ήξερε τα Πάντα εκ των προτέρων…

Έλεγε «κάποιος θα με προδώσει», «Πέτρο, τρεις φορές θα με αρνηθείς»…

Όλα τα ήξερε… Από πριν…!!!

 

Ο πιο κάτω από τον Κύριο (ο Πέτρος) βλέποντας τη συζήτηση, είπε:

«Εγώ τον Κύριο τον αγαπάω. Δεν τον αφήνω με τίποτα να κατέβει μόνος του. Θα πάω κι εγώ μαζί..!!!»..

 

Η Ώρα της «Κρίσης»: Βίωμα ή Ενοχή;

 

Βέβαια, μαζί πήγανε και οι υπόλοιπες ψυχές που θέλανε να είναι στο Έργο. Ψυχές που θέλανε να συμμετέχουν σε αυτό που συμβαίνει κάτω στη Γη. Είναι σαν να φτιάχνει ο Θεός έναν πίνακα, και να αφαιρεί τα κομμάτια του πάζλ, και να λέει: «Ποια Ψυχή θέλει να μπει σε αυτό το κομμάτι του πάζλ; Ποια θέλει να παίξει τον «Πιλάτο»;

 

Το μικρό μυαλό σκέφτεται ότι ο Πιλάτος πρόδωσε τον Κύριο, ή ότι τον σταύρωσε…

Ή ότι ο Θωμάς δεν μπόρεσε να δεχθεί την Αλήθεια του Κυρίου, και δεν πίστεψε…

Προσέξτε κάτι πάρα πολύ σημαντικό – ακούστε τα για πρώτη φορά:

 

Μια Ψυχή όταν θέλει να έχει ένα βίωμα, την ενδιαφέρει να βιώσει το Βίωμα – δεν αξιολογεί το Γεγονός. Είτε πρόδιδες τον σκύλο σου, είτε πρόδιδες τον Κύριο, για την Ψυχή είναι το ίδιο ως βίωμα. Ως βίωμα… Είτε προδώσεις το παιδί σου, τη γυναίκα σου, ή τον Κύριο ως βίωμα είναι το ίδιο.

 

Με το μυαλό όμως, όταν τα αξιολογείς, τα βάζεις σε άλλες κλίμακες..

Το να πω ψέματα, για παράδειγμα, πως «δε σε πιστεύω» στον υπάλληλό μου, δεν είναι το ίδιο πράγμα με το αρνηθώ τον Κύριο την ώρα που είναι σε Ανάληψη…

Το μυαλό τα αξιολογεί έτσι. Το μυαλό δημιουργεί τις αξιολογήσεις και το κάνει τεράστιο.

Στην πραγματικότητα για την Ψυχή το βίωμα είναι το ίδιο: είτε τον φίλο σου προδώσεις, είτε τη γυναίκα σου, είτε τον Κύριο είναι το ίδιο πράγμα ως βίωμα – εφόσον υπάρχει συνειδητότητα – είναι ακριβώς το ίδιο…!!

 

Ποιος όμως του δίνει μέγεθος, και το αξιολογεί; Το μυαλό.

Λέει: «Πρόδωσα τον Κύριο».

Στη φράση αυτή, το «…τον Κύριο» είναι το αλάτι που βάζεις. Το κάνεις πολύ αλμυρό…

 

- «Έλα εδώ Ψυχή-Πιλάτε. Έχεις μάθει να αναγνωρίζεις την Ψυχή σου και την Θεότητά σου;»

- «Όχι», λέει ο Πιλάτος, «δέκα φορές κατέβηκα, δέκα φορές με πρόδωσα και δεν το’ μαθα το μάθημα».

- «Ωραία. Γίνεται ένα τεράστιο σχολείο κάτω στη Γη. Θα εμφανιστεί η Θεότητα σε Σώμα. Μήπως θέλεις να πας άλλη μια φορά για να το βιώσεις, γιατί δεν το έχεις εισπράξει ως βίωμα;».

- «Και βέβαια», λέει ο Πιλάτος, «αν κατέβω και βιώσω την Προδοσία, όταν ξαναέρθω στον Ουρανό θα ξέρω πως είναι να μην αναγνωρίζω τη Θεότητα, κι έτσι δεν θα χρειαστεί να το επαναλάβω ως μάθημα. Θα ξέρω.»

- «Τότε κατέβα, γιατί ο Θεός στέλνει  τον Υιό Του, και εκ των πραγμάτων, θα τον προδώσουν και θα τον σκοτώσουν».

 

Μην μπερδευτείτε, και κάνετε το λάθος να πείτε: «Ήταν Θέλημα Θεού να σταυρωθεί ο Κύριος».  Απλά, ο Θεός γνώριζε ότι θα πεθάνει στέλνοντάς Τον.

Δεν Του είπε: «Πήγαινε να σταυρωθείς»…

 

Βέβαια, έχοντας την Ελεύθερη Επιλογή ως Ανθρωπότητα, θα μπορούσαμε να είχαμε δώσει άλλη έκβαση στην Ιστορία, αλλά ένας Σοφός Θεός γνωρίζει - στους «Ιθαγενείς» Τον έστειλε.

Κι εσείς, αν αφήσετε το παιδί σας σε έναν οίκο ανοχής, 99% θα γίνει πόρνη…

Δεν τη γλυτώνεις…

 

Αν όμως το μυαλό σου το κρίνει και πει: «Είμαι ο Πιλάτος, και Εγώ είμαι που πρόδωσα τον Κύριο», θα το κάνεις τεράστιο, γιατί το μυαλό σου του δίνει αξία…

Τι κρατάς στα χέρια σου; Μια Κρίση…

 

Όταν ανέβεις λοιπόν «απάνω», θα σου πει ο Θεός:

- «Εσύ κατέβηκες για να δεις πως είναι το βίωμα – για να δεις πως είναι να μην αναγνωρίζεις. Να μην μπορείς να αναγνωρίζεις τη θεότητα μέσα σου – να μην την ελευθερώνεις μέσα σου. Το έμαθες αυτό Ψυχή Μου;».

 

Αυτό θα σου πει ο Θεός. Γιατί ο Θεός είναι μόνο Αγάπη, δεν έχει Κρίση.

 

 

Κι εσείς αυτό κάνετε στα παιδιά σας..!!

Αν αργήσει η κόρη μου μια ώρα, όταν μου τηλεφωνήσει, θα πω: «Είσαι καλά γλυκιά μου;».

Αν δεν την αγαπάω, θα πω: «Που ήσουνα ρε παλιόπαιδο μια ώρα; Γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο; Δε με σκέφτηκες;».

 

Πότε είναι Αγάπη;

- «Ανησυχώ γιατί την αγαπάω!!!» θα πεις…

Έχεις αιτιολόγηση; Έχουμε θέμα…

 

Η Αγάπη είναι Προσφορά.

- «Είσαι καλά γλυκιά μου; Αφού είσαι καλά, έλα σπίτι. Έλα σπίτι κι ότι άλλο είναι θα το βρούμε…!!».

 

Εν + Όχι = Μέσα στη Άρνηση…

 

Έτσι λοιπόν, όταν επιστρέφει η Ψυχή στο Θεό, λέει ο Θεός:

- «Έμαθες Ψυχή μου; Έπαιξες στο Έργο το Ρόλο που χρειαζόσουν για να δεις πως είναι να μην αναγνωρίζεις τη Θεότητα. Έμαθες;»

 

Αν κρατήσεις το Βίωμα, θα πεις:

- «Ναι Πατέρα. Είδα πως είναι να μην αναγνωρίζω τον Υιό του Θεού. Σε ευχαριστώ για το Μάθημα. Τώρα είμαι έτοιμος να προχωρήσω παρακάτω, και να αναγνωρίσω κι εγώ το δικό μου κομμάτι Θεότητας..»

 

Αν όμως ανέβεις στον Ουρανό με Κρίση και με Ενοχή, δηλαδή με το Μυαλό, θα πεις:

- «Πω ρε, τι έκανα!! Είχα τον Θεό δίπλα μου και δεν τον αναγνώρισα!!»..

Και χάνει το Βίωμα!!! Πάει στην Κρίση. Δηλαδή που πάει;

Στην Ενοχή (Εν + Όχι), στην Άρνηση να πάρει το Βίωμα…!!!

«Αρνούμαι να βιώσω», είμαι μέσα στην Ενοχή και στην Άρνηση…

 

Πριν την Κάθοδο, κοιτάει ο Θεός το Έργο και λέει:

- «Πρόδρομε, θα κατέβεις κάτω να αναγγείλεις την Έλευση του Κυρίου;»

 

- «Και βέβαια Πατέρα, γιατί εγώ είμαι πιστός Υπηρέτης Σου», λέει ο Πρόδρομος.

 

- «Πρόσεξε όμως, καταβαίνοντας κάτω θέλω να μάθεις να αφήνεις, και να δίνεις τη Θέση σου»

 

- «Τι εννοείς; Αυτό δεν το ξέρω.»

 

- «Όταν θα βλέπεις κάποιον που είναι πιο Δυνατός και πιο μπροστά από εσένα, να παραμερίζεις για να περάσει, και να ακολουθήσεις για δεις πως είναι η Υπηρεσία στην Αγάπη. Γιατί μέχρι τώρα υπηρετήσεις Εμένα ως Θεό, δηλαδή ως Δύναμη»

 

- «Μια Ευκαιρία είναι – εντάξει θα το κάνω», απαντάει ο Πρόδρομος (με βαριά καρδιά μεν, αλλά δέχεται να το κάνει).

 

 

 

Καταβαίνει λοιπόν στη Γη, αλλά στο τέλος αρνείται να ακολουθήσει την Αγάπη.

Εκείνη τη στιγμή, είχε δύο Επιλογές η Ψυχή πριν ανέβει «απάνω»:

 

  • Ή να κλάψει (γιατί δεν είχε το Βίωμα της Αγάπης) και να Τον ακολουθήσει – γιατί πρώτη φορά έβλεπε ο Πρόδρομος Αγάπη μέσα σε Δύναμη. Δεν είχε δει πότε πως είναι η Αγάπη μέσα στην Απλότητα. Πως είναι η Δύναμη μέσα στην Απλότητα.

            Τον είδε να έρχεται μέσα από την Έρημο… έτσι απλά….

            Με τόση Αγάπη, και τόση Δύναμη… έτσι απλά;;;;

            - «Εγώ ζω στην Έρημο, και με τη Δύναμη παίζω… Τρώω ακρίδες, κουνούπια, μέλια.    Εγώ ανταγωνίζομαι με τη Δύναμη. Δε ξέρω πως είναι να με αγαπάω, να με    φροντίζω, να με τρέφω, να με ντύνω…».

 

  • Ή να μετατρέψει το Βίωμα σε Μάχη. Γιατί όταν κάποιος είναι πολύ δυνατός, και αρνείται το Βίωμα της Αγάπης, μετατρέπει το Βίωμα σε Μάχη, και το κάνει ακόμα πιο δυνατό. Όταν ήρθε λοιπόν η Αγάπη προσωποποιημένη, την αναγνώρισε βέβαια, αλλά αρνήθηκε να τη βάλει μέσα του… Κι αντί να κλάψει ο Πρόδρομος, να αφήσει την Καρδιά του να χτυπήσει, και να τον ακολουθήσει, έδωσε απλά την πληροφορία: «Αυτός είναι Ο Υιός του Θεού, ακολουθήστε Τον», χωρίς συναίσθημα, χωρίς συντριβή…

 

Ανεβαίνει λοιπόν η Ψυχή του Πρόδρομου «απάνω» (γιατί ακόμα και αυτή η Ψυχή έχει κάτι να μάθει) και ρωτάει ο Θεός:

- «Λοιπόν; Πήρες το Βίωμα πως είναι να ακολουθείς την Αγάπη;»

 

Αν πάει στην Κρίση του Νου του ο Πρόδρομος και πει:

- «Έκανα βλακεία, ήμουνα δίπλα Του και δεν Τον ένιωσα»… αυτό ήταν, μπήκε στη Ενοχή…

 

Όταν πείτε: «Βλακεία έκανα», έχετε μπει στην Άρνηση. Αρνείστε το Βίωμα…

Όταν πεις: «Δεν το’ κανα καλά», το έχεις βάλει στο βάθρο και το βλέπεις – το αξιολογείς.

Δηλαδή: το κρίνεις… Έφυγες απ’ το Βίωμα. Είσαι μέσα στο μυαλό σου…

 

Μπες μέσα σε αυτό, άστο να σε διαπεράσει «Ναι, δεν το’ κανα καλά», άστο να σε δονήσει, να σε μεταμορφώσει… Μπες μέσα σε αυτό….

 

Η Άρνηση λοιπόν, να μπω μέσα σε αυτό, είναι που κρατάει το Βίωμα σε Απόσταση – άρα και την Μεταμόρφωση…

 

Όταν τυχόν σας αγαπήσει ένας άντρας πάρα πολύ, και το βιώσετε για πέντε λεπτά, μετά θα μαζευτείτε. Θα απομακρυνθείτε. Γιατί;

Γιατί αν κάτσεις λίγο παραπάνω εκεί – θα σε βράσει.

Όταν έρχεται η Αγάπη, η θερμοκρασία ανεβαίνει, και αρχίζει να βγάζει προς τα έξω όλο το Κακό που έχεις… Μέχρι τότε δεν είχες το Βίωμα – αλλά αν κοιμηθείς με την Αγάπη έστω και μια φορά… τότε σε ενοχλεί, σε ζαλίζει… σε πονάει…

Ναι, αλλά αν αρχίσεις λίγο λίγο κάθε μέρα να έχεις επαφή με την Αγάπη, τότε αυτό γίνεται φάρμακο μέσα στο σώμα σου…

 

 

 

 

Κάθε μέρα Αγάπη; Θα μου βγάζει έξω τους δαίμονες: τη ζήλια, την κτητικότατα…

Οπότε τι κάνεις; Λες: «Άστο…»…

Λες: «Τι καλό παιδί..!!». Το’ χασες…

Λες: «Τι ωραία μέρα..!!». Την έχασες…

Δεν μπαίνεις μέσα στον καιρό. Δεν αισθάνεσαι τη μέρα, το αγόρι, το κορίτσι… Δεν το ζεις.

Απλά το παρατηρείς. Από απόσταση.

Και το αξιολογείς για να το βάλεις σε ένα κάδρο στη «βιβλιοθήκη».

 

Με ρωτάει καμιά φορά η γυναίκα μου: «Θυμάσαι τότε στη Νέα Υόρκη;».

Όχι, δε θυμάμαι τίποτα από τη Νέα Υόρκη, γιατί ήμουνα στη Νέα Υόρκη – ήμουνα η Νέα Υόρκη!! Θα πρέπει να πιεστώ πολύ για να το ανακαλέσω από την κυτταρική μου μνήμη και να το κάνω εικόνα.

 

Τραβάει ο άλλος φωτογραφίες.

- Τι τραβάς φωτογραφία;

- Για να το έχω να το βλέπω στο σπίτι.

- Μα είσαι εδώ... Μπες μέσα…

- Θέλω να έχω κάτι όταν γυρίσω πίσω… Να το ξαναζήσω…

 

Οπότε, η Κρίση είναι αυτή που δημιουργεί την Απόσταση και την Ενοχή.

 

- «Δηλαδή, για περίμενε τώρα. Τελικά, τι μας λες; Μας λες ότι για την Σταύρωση του Κυρίου δεν χρειάζεται να έχουμε καμία Ενοχή;»

- «Απολύτως καμία».

 

Ο Κλέφτης και η Αγάπη…

 

Και για τα μικρά μυαλά, θα το πω με παράδειγμα…

Έρχομαι και σου λέω, αυτός εδώ είναι κλέφτης. Σου το λέω - είναι κλέφτης. Εάν του δανείσεις χρήματα, δεν θα στα δώσει ποτέ πίσω – είναι κλέφτης.

Πήρες την πληροφορία. Την έχεις. Έρχεται λοιπόν αυτός και σου λέει:

- «Μπορείς να μου δώσεις 1.000 ευρώ;»

Ή θα πεις «ναι» και θα τα δώσεις, ή θα πεις «όχι» και θα τα κρατήσεις. Σωστά;

 

Εάν θέλεις λοιπόν να τα κρατήσεις στην τσέπη σου – θα πεις όχι.

Δηλαδή αν δεν ήθελε, θα έλεγε ο Κύριος: «Όχι, εγώ δεν καταβαίνω, θα με σταυρώσουνε».

Εάν όμως βάλεις το χέρι στην τσέπη μου και πεις: «Πάρε αγόρι μου τα 1.000 ευρώ», μόλις τα δώσεις, και αυτός στα κλέψει, τι θα νιώσεις;

- Τίποτα. Τίποτα δεν θα νιώσεις. Γιατί το ήξερες…

Επειδή ο Κύριος είχε την Ευθύνη του Εαυτού Του και ήξερε… δεν υπήρχε ίχνος Κρίσης.

Το ήξερε πως αν κατέβει, θα δώσει τη ζωή Του. Και θα τη χάσει. Το ήξερε.

 

Ο κλέφτης που πήρε τα λεφτά, θα πρέπει να νιώθει ένοχος;

Εκείνος λέει: «Εγώ κλέφτης είμαι. Αν μου δώσεις λεφτά, θα τα κλέψω»

Καμία ενοχή – αυτός είναι ξεκάθαρος… Δεν έχει επιλογή. Έτσι ζει – είναι κλέφτης…

 

«Εμείς άνθρωποι είμαστε. Αν μας στείλεις τον Θεό, θα το σκοτώσουμε».

Γιατί; Γιατί δεν είχαμε (τότε) άλλη Επιλογή…

 

Μη τυχόν και πείτε: «Μα δεν είναι σωστό. Πως το κάνει αυτό; Μα να είναι κλέφτης;»

Μπήκατε στην Κρίση, από την ηθικολογία που σας έχει περάσει η Κοινωνία.

Από τον Νόμο του Μωυσή – υπερασπίζεστε ακόμα τα «πρέπει»…10.000 χρόνια πίσω.

Και δεν βλέπετε το Γεγονός που εκτυλίσσεται…

- «Ξέρω ότι θα μου τα πάρεις – πάρτα»…

- «Μα θα στα κλέψω..»

- «Πάρτα…»

 

Αυτός που κλέβει από κάποιον που δίνει (έχοντας συνείδηση) ξέροντας δηλαδή πως θα τα χάσει, με κάποιον μαγικό τρόπο, αποκτά Βίωμα Αγάπης. Ο κλέφτης αποκτά Βίωμα Αγάπης. - «Εγώ έχω μάθει να κλέβω και να με κυνηγάνε, να με βρίζουνε, να με δικάζουν… Τι γίνεται εδώ τώρα. Τι μου συμβαίνει; Δεν θα με κατηγορήσεις», λέει ο Κλέφτης.

- «Όχι. Εγώ θέλω να αποκτήσεις Βίωμα Αγάπης. Γι’ αυτό στα έδωσα».

 

Αν πήγαινε τώρα ο Καϊάφας να δώσει τα χρήματα στον Κλέφτη, θα έλεγε:

«Εγώ θα του τα δώσω και - θα δείτε – δεν θα με κλέψει γιατί είμαι εκπρόσωπος του Θεού»...

 

Θα τα δώσει με Προσδοκία.

Και όταν ο Κλέφτης βέβαια τον κλέψει – γιατί Κλέφτης είναι – τι θα πει ο Καϊάφας;

- «Εμένα δε σεβάστηκες;;; Πως τόλμησες;;;;»…

 

Η πράξη του κλέφτη αποκαθηλώνει το «ποιος είμαι» - αμφισβητεί την αξία μου.

Γι’ αυτό σας κλέβει ο Κλέφτης. Γιατί πιστεύετε ότι δεν θα σας κλέψει – γιατί πιστεύετε πως θα «σεβαστεί την αξία» σας: «Εμένα δε θα με κλέψει», «Εμένα δε θα με χωρίσει – την άλλη θα χωρίσει». Του δίνεις κάτι με Προσδοκία… για να λάβεις κάτι άλλο. Την αξία σου; Το σεβασμό του; Ο Θεός κι η Ψυχή σου…

 

Οπότε, τίθεται ένα ερώτημα τελικά: ο Κύριος που έδωσε τη ζωή του, θα έκρινε τον Κλέφτη;

- Όχι. Δεν θα τον έκρινε…

 

Τώρα, απ’ την άλλη πλευρά,  ο Κλέφτης έχει Βίωμα Αγάπης.

- «Τον έκλεψα, και δε νιώθω βάρος», είναι Βίωμα, και τον μεταμορφώνει, και σταματάει να κλέβει…

 

Αν όμως το πάει στο μυαλό του, θα πει:

- «Τι ηλίθιος που είναι! Του ζήτησα 1.000 ευρώ, ήξερε πως θα του τα κλέψω… και μου τα έδωσε. Είναι βλάκας..». Πάει το Βίωμα – το έχασε. Ο Κλέφτης έχασε την ευκαιρία του να μεταμορφωθεί…

 

Τότε, θα ανέβει απάνω, και όταν του ρωτήσει ο Θεός:

- «Τι μου έφερες; Έφερες το βίωμα σου;»

- «Όχι».

- «Τι έφερες;»

- «Έφερα Κρίση, κι Ενοχή»…

- «Ωραία. Ξανακατέβα πάλι για το Βίωμα. Το Βίωμα με ενδιαφέρει. Όχι η Πληροφορία.».

 

 

 

 

Οπότε, να νιώθουμε Ένοχοι που σταυρώσαμε τον Κύριο;

- Μα δεν είχαμε άλλη Επιλογή! Κλέφτες ήμασταν τότε…

 

Ως προς την Πράξη δεν είχαμε άλλη Επιλογή…

Ως προς το Βίωμα του Αποτελέσματος της Πράξης… εκεί Ναι – είχαμε Επιλογή…

Ως προς το Γεγονός δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά – δεν γινότανε.

Το ήξερε κι ο ίδιος…

 

Και Του λέει ο Πέτρος:

- «Εγώ σε ακολούθησα από τον Ουρανό στη Γη, και θα σε ακολουθήσω κι από τη Γη πάλι πίσω στον Ουρανό»..

 

- «Πέτρο» του λέει σοφά ο Κύριος, «δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Η Ψυχή σου δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο αυτό της δόνηση για να αντέξει την Ανάληψη..».

 

Πως θα το πάρεις αυτό ως Γεγονός;

Ή θα το αποδεχθείς, και θα πεις: «Ναι δε μπορούσα» και θα συγχωρήσεις τον Εαυτό σου.

Ή θα κάθεσαι και θα κλαις: «Θεέ μου σε πρόδωσα», και θα μπεις που; Στην Κρίση.

Οτιδήποτε κι αν έχετε κάνει στη ζωή σας μέχρι σήμερα – οτιδήποτε – δεν μπορούσατε να κάνετε διαφορετικά…

 

Αν είσαι στο Επίπεδο 5, τον Νου τον ενδιαφέρει να είσαι στο Επίπεδο 10, στο 60, στο 70, στο 80. Γιατί αυτό τον ενδιαφέρει τον Νου: να ανέβει στην Πυραμίδα.

Δεν τον ενδιαφέρει η πραγματικότητα…

 

Δεν θα πει ποτέ ο Νους: «Ότι κι έκανα μέχρι σήμερα, δεν μπορούσα να το κάνω αλλιώς. Κλέφτης ήμουνα – θα έκλεβα»…

 

Όμως ο Θεός το ξέρει. Σου λέει:

- «Ηρέμησε. Στο 5 ήσουνα… Δεν ήσουνα στο 10. Ούτε στο 60, ούτε στο 70. Στο 5 ήσουνα. Εσύ ταλαιπωρείς τον Εαυτό σου, που ήθελες να είσαι στο 100»…

 

Άρα η Συγχώρεση δεν έρχεται από τον Θεό. Ούτε από τον Κύριο.

Έρχεται από τον Εαυτό σας…

 

Αυτό το τεράστιο «Ναι» της Αποδοχής, είναι αυτό που οδηγεί στην Ανάταση.

«Ναι, είμαι Άνθρωπος», «Ναι, είμαι Κλέφτης»…

Ηρεμείς…

 

«Ναι, ότι κι αν έκανα μέχρι σήμερα, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά».

 Αυτό το «…δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά» όταν έρχεται μέσα από το Βίωμα σε λυτρώνει. Όταν έρχεται μέσα από το Νου, σε στοιχειώνει..

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

(Στο επόμενο μέρος: Τα σημεία του Σταυρού, και τα Σημεία του Ορίζοντα…)

 

 

Τα σημεία του Σταυρού, και τα Σημεία του Ορίζοντα…

 

Βορράς- Νότος: Ο κάθετος άξονας του Σημείου του Σταυρού…

 

Όσο είμαι στο «Όχι» δηλαδή στην Ενοχή (Βορράς) θα βιώνω συναισθήματα Θλίψης, Θυμού, και Ζήλιας (Νότος). Θα θυμώνω με τον Εαυτό μου, ή θα θλίβομαι με εμένα.

Κι επειδή με αυτόν τον τρόπο παίζω με το μυαλό μου, δεν ακούω το Θεό που μου λέει: «Εσύ παιδεύεσαι, εγώ δεν βλέπω τίποτα για να σου το συγχωρήσω»…

 

Κάποτε όμως έρχεται εκείνη η στιγμή στη ζωή μας που τραβάμε μια Κόκκινη Γραμμή και λέμε: «Εντάξει, το αποδέχομαι. Ότι έκανα, τελικά, δεν μπορούσα να το κάνω διαφορετικά»…

Και όλα έρχονται στην ώρα τους, και έχουν τη σωστή στιγμή τους…

 

Όταν ήρθε στη Γη ο Κύριος, έθεσε με τη ζωή Του μια Κόκκινη Γραμμή. Είπε:

- «Από σήμερα θα γνωρίζουν τι είναι Αμαρτία, γιατί τώρα μπορούν να νιώσουν πως είναι να αγαπούν τον Εαυτό τους. Τώρα έχουν Παράδειγμα. Η Αποστολή μου τελείωσε».

 

Τώρα, μένει εμείς να αποδεχτούμε τις δικές μας Γραμμές:

- «Ήμουν αδύναμος. Και δεν αγαπούσα. Τι μπορούσα να κάνω;». Αναγνωρίζεις…

- «Έζησα εγκλωβισμένος στο μυαλό μου. Στις κρίσεις μου. Κι έχασα είκοσι χρόνια».

Αποδέξου το, κι άσε το Βίωμα να σε μεταμορφώσει…

 

Βορράς = Ενοχή

Νότος = Θλίψη, Θυμός, Ζήλια…

Το ένα απέναντι στο άλλο… Ας συνεχίσουμε…

 

Ανατολή – Δύση: Ο οριζόντιος άξονας του Σημείου του Σταυρού…

 

Πάμε να δούμε τον οριζόντιο άξονα…

Για να «κλείσουμε» τον Σταυρό, και να τιμήσουμε τον Έναν και Μοναδικό…

 

Στην οριζόντια προέκταση έχουμε Φόβο (Ανατολή) και Άγνοια (Δύση).

Αυτά τα λέω γιατί τα συνδέω με μια Εντολή του Θεού, ότι πάνω από την Αττική από εχθές (11/1/2014), θα υπάρχει ένας Σταυρός.

 

Βόρεια Προάστια: Ενοχή

Νότια Προάστια: Θυμός, Θλίψη, και Ζήλια.

Ανατολικά Προάστια: Φόβος

Δυτικά Προάστια: Άγνοια.

 

Η Ανατολή και ο Φόβος…

 

Φοβάμαι…

- Τι φοβάστε;

 

Θα σας πω την απάντηση, για να τελειώνουμε.

Φοβάστε να πεθάνετε; Όχι.

Αφού ζείτε μέσα στο μυαλό σας, είστε ήδη πεθαμένοι.

Άρα, φοβάστε να ζήσετε…

«Φοβάμαι να ζήσω».

Μμμμ.. Αρχίζει και αλλάζει το «έργο». Μέχρι τώρα λέγατε «Φοβάμαι μη πεθάνω».

Η πραγματικότητα είναι πως φοβάστε να ζήσετε.

Όλες οι προσπάθειες που κάνατε είναι για να μην ζήσετε…

Ότι έχετε κάνει ως Επιλογές είναι γιατί δεν θέλατε να ζήσετε.

 

Ακόμα κι αν στο μυαλό σας τώρα το αρνείστε και λέτε «Μα, τι λέει τώρα, εγώ έχω κάνει και κάποιες καλές επιλογές»,… τρύπες στο φέρετρο ήτανε… για να μπαίνει λόγο φως.

Τις χρησιμοποιείτε μόνο και μόνο για να δώσετε ένα επιχείρημα στο Νου σας: «Τι λέει μωρέ ο ηλίθιος, εγώ βλέπω και τρεις «ακτίνες» - έχω κάνει και καλές επιλογές»…

 

Κι εφόσον θα το κάνεις επιχείρημα, τότε έχω δίκιο..

Γιατί εφόσον πρέπει να απολογηθείς στη «βλακεία» που είπα εγώ… σε’ πιασα. Έχω δίκιο.

Οπότε, φοβάμαι να ζήσω.

Γιατί αν έχουν ζωή οι μέχρι τώρα Επιλογές σας, εμένα ελάτε να με σταυρώσετε.

Αν έχουν παιχνίδι, αν έχουν χαρά, αν έχουν γέλιο, αν έχουν έρωτα…

Εκτός αν εννοείτε εσείς κάπως αλλιώς τη Ζωή..

 

Για κάποιους η Ζωή μεταφράζεται σε Ασφάλεια. Μα Ασφάλεια έχει μόνο ο Νεκρός!

Ο νεκρός δεν κινείται, είναι σίγουρα στο φέρετρο, δεν ανησυχεί για τίποτα…

Άρα όταν ζητάτε ασφάλεια, ζητάτε τον «θάνατο» - όχι τη Ζωή…

 

Η Ζωή είναι Περιπέτεια…

Είναι Κίνηση, έχει περπάτημα. Δεν ξέρεις τι θα γίνει μετά..

Αν περπατήσω, μπορεί να με σταυρώσουνε. Ε, και τι να κάνω;

Να φορέσω τη Μάσκα;

Αυτή τη στιγμή, είμαι ο Νο1 Θεραπευτής στον κόσμο. Χαλαρά…

Να φορέσω τη Μάσκα του «Καλού Θεραπευτή»; Να δω το ασυνείδητό σου, να σου πω σε πέντε λεπτά τι έχεις, να τελειώνουμε; Να βγάλουμε και φήμη, να κάνουμε και θαύματα; Ασφάλεια…!!! Εεε;;; Ασφάλεια…

 

Να τη βάλω τη Μάσκα; Να κορνιζάρω και τα πτυχία μου… Ασφάλεια…

 

Το περπάτημα όμως έχει κίνδυνο. Το περπάτημα έχει Δαυίδ.

Οπότε; Να πάω ή να μην πάω;

 

Μου έλεγε ένας φίλος  μου προχθές: «Έτσι που ανοίγεσαι είναι επικίνδυνο…!!!»

Έ και τι να κάνω; Να μην περπατήσω;

Αν ο Δρόμος μου έχει προέκταση και ζωή που ούτε καν μπορώ εγώ να φανταστώ με το μυαλό μου; Να μην το εξερευνήσω; Γιατί το έχω το μυαλό μου..!!

Δεν βγαίνω με τις κελεμπίες έξω …

 

Μου είναι πολύ εύκολο να παίξω με τους συμβολισμούς και το ασυνείδητο στο μυαλό σας. Γιατί μπορώ και το διαβάζω.

Τι θες εσύ; Τον πρίγκιπα με την κορώνα.

Τέλεια. Φοράω τον «πρίγκιπα», έρχονται οι μικρούλες και λένε: «Να, ο Υιός του Θεού».

Εσύ τι θέλεις; Έναν «Ηγέτη». Ωραία, παίρνω τις «χατζάρες», λέω και τίποτα βρισιές και είμαστε όλοι εντάξει. Ο καθένας θα παίξει με το ασυνείδητό του.

Εύκολο μου είναι… Πανεύκολο.  Άρα έχω μυαλό!

Ναι, αλλά επειδή το μυαλό θα πρέπει να υπηρετήσει τη Δράση, να υπηρετήσει την Πορεία,

και επειδή εγώ έχω μυαλό, το βάζω και υπηρετεί…!

Το θέτω κάτω από την Εντολή της Ψυχής μου.

 

Άρα; Τι μου ζητάς; Τι φοβάσαι;

Φοβάμαι να ζήσω…

 

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ακραία πράγματα, προσπαθώντας έτσι να καλύψουν τα «κενά» τους. Επειδή για πολλά χρόνια βίωναν την απαγόρευση ή την καταπίεση από τις συνθήκες της ζωής τους, τους γονείς, ή τον περίγυρό τους, θεωρούν πως κερδίζουν το «χαμένο έδαφος» αν κάνουν ακραία πράγματα…

Μα ούτε αυτό είναι ζωή! Είναι από το μυαλό τους…

 

Ζωή είναι να ζεις στη Στιγμή σου…

Είμαι θλιμμένος; Είμαι θλιμμένος. Είμαι χαρούμενος; Είμαι χαρούμενος. 

Αυτό είναι Ζωή. Εσείς νομίζετε πως ζωή είναι να είσαι πάντα χαρούμενος….

Hollywood…

 

Ποιος σας ότι όταν κλαίτε δεν ζείτε;

Ποιος σας είπε ότι όταν πονάτε δεν ζείτε;

Εφόσον η στιγμή απαιτεί να βιώσω κλάμα, θα το βιώσω. Αυτό σημαίνει ζω!

Θα δει το Μυαλό που κλαίω, και θα πει «Μην κλαις»…

 

Άρα, φοβάμαι να ζήσω.

Άρα η Ενοχή δημιουργήθηκε μετά τη Σταύρωση για να διατηρήσουμε ότι σκέψη θέλαμε, και συναισθήματα θυμού, ζήλιας, και θλίψης…

Και ο Φόβος προϋπήρχε πριν τη Σταύρωση γιατί φοβόμασταν να ζήσουμε, και είχαμε Άγνοια.  

 

Η Δύση και η Άγνοια…

 

Όταν εμφανίστηκε ο Κύριος είπαν:

- «Ποιος είσαι Εσύ;; Έχουμε Άγνοια»…

- «Είμαι ο Υιός του Θεού».

- «Ναι, όμως εμείς αλλιώς σε φανταζόμασταν».

- «Είμαι. Θέλετε να σας δώσω να πιείτε από το Νερό της Ζωής, και να ζήσετε;»

- «Όχι. Ξέχνα το».

 

Άρα, στο οριζόντιο επίπεδο που προϋπήρχε ο Φόβος και η Άγνοια, ήρθε ο Κύριος και είπε:  - «Άσε με να σε διδάξω». Και πως να διδάξει στην Άγνοια; Με παραβολές…

Άλλος τρόπος δεν υπήρχε. Στο ασυνείδητο μόνο με παραβολές μπορείς να διδάξεις.

Γιατί τότε δεν υπήρχε νους – όμορφος, υγιείς, δυνατός…

 

- «Άσε με να σε πάω στην Αιώνια Ζωή». Το έλεγε! Τι να πω; Να πω ότι δεν το έλεγε;

Το έλεγε. Αφού αυτό (ο Φόβος της Ζωής) προϋπήρχε…

Κι όταν εμφανίστηκε ο Κύριος, εμείς αντί να προχωρήσουμε, λέμε:

- «Όχι, εγώ θα νιώθω Ένοχος (χρησιμοποιούμε πάλι τον Κύριο κατά το δοκούν), για να στιγματίζω εμένα και τους άλλους και να έχω συναισθήματα….

Εεεεε… δεν μαθαίνεις με τίποτα…

 

Η Άρση του Σταυρού…

 

Ο Σταυρός έκανε τη δουλειά του…

Εμείς όμως δεν τον χρησιμοποιήσαμε…

Ο Κύριος τον εγκαθίδρυσε. Έδειξε το Φόβο και την Άγνοια, αλλά δεν μπορούσε ο Θεός να πιστέψει ότι εμείς θα «δουλεύαμε» έτσι με την Ενοχή, με τη Θλίψη, με το Μίσος, με τη Μιζέρια, με τον Θυμό…

 

Άρα, μας δόθηκε ο Σταυρός και τον χρησιμοποιήσαμε μόνο ως Φυλαχτό – όχι ως Περπάτημα. Γι΄ αυτό και τον υποβιβάσαμε…

Όταν είμαστε καλά, δεν τον θυμόμαστε.

Μόλις τα πράγματα σφίξουνε… κάνουμε το Σταυρό μας…

 

Άρα, υποβιβάζουμε ένα Εργαλείο (τον Σταυρό) στο Φόβο μας για να ζήσουμε.

Και όχι για να περπατήσουμε. Που σημαίνει:

- «Ναι φοβάμαι να ζήσω. Και κάθε φορά που θα πηγαίνω προς τη ζωή θα φοβάμαι περισσότερο. Γιατί εγώ έχω συνηθίσει να πηγαίνω προς το θάνατο – μου είναι πιο οικείο».

Και πως μεταφράζεται ο Θάνατος στο Νου;

- «Μου είναι όλα γνωστά, επαναλαμβανόμενα και οικεία»…

Έτσι είναι και το Φέρετρο. Οικείο.

Κάνεις έτσι το κεφάλι σου και ξέρεις: θα βρεις ξύλο – ξύλο – ξύλο – ξύλο.

 

Ότι λοιπόν είναι επαναλαμβανόμενο και γνωστό, είναι Θάνατος.

- «Ναι, αλλά εμένα με ενδιαφέρει να είμαι ασφαλής, και να ζω κάπου που να μου είναι γνωστά και οικεία»…

- «Το φέρετρο όμως έχει ανοίξει. Γιατί δεν βγαίνεις έξω;»…

- «Δε μπορώ. Εγώ έχω μάθει μέσα στο φέρετρο να έχω συγκεκριμένες κινήσεις.»…

 

Στην αρχή βέβαια, που θα σου ανοίξω την πόρτα, και θα βγεις έξω, οι κινήσεις σου θα είναι λίγο κωμικές – γιατί δεν θα υπάρχει όριο αλλά εσύ θα εξακολουθείς να κινείσαι όπως όταν ήσουν μέσα στο φέρετρο.

 

Οι άλλοι ίσως να σε κοροϊδέψουν…

Σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να κινηθείς κι αλλιώς..

 

Άρα, όσο υπάρχει ο Φόβος για τη Ζωή, κι επειδή (μέχρι σήμερα) ο Νους έλεγχε το Σώμα, ότι φοβόσαστε μπορούσε να το πραγματοποιεί.

Λες δηλαδή: «Φοβάμαι και δεν θέλω να ζήσω τον Έρωτα».

- «Πολύ ωραία», λέει ο Νους «δεν θα έχεις στύση από δω και πέρα».

Εντολή ο εγκέφαλος – τέλος η στύση…  Μας τελείωσε…

Έτσι, δίνεται εντολές στο μυαλό σας. Και το μυαλό ότι του πεις το υπηρετεί…

Ότι του πεις – το κάνει…

 

Δίνεις μια βασική Απόφαση: «Εγώ θέλω να είμαι Νεκρός».

Στην ακραία κατάσταση αυτό εκδραματίζεται και στην Πραγματικότητά σου: μια ασθένεια, ένα ατύχημα, δίνουν τέλος στη Ζωή…

 

 

Ο Σταυρός δεν μπορεί πια να δουλέψει.

Τον καταστρέψαμε εμείς οι ίδιοι – το κάνουμε κάθε μέρα. Άρα:

- «Ναι, ευχαριστούμε Κύριε. Μας έδωσες τη Ζωή Σου, μας έδειξες το Δρόμο. Σου οφείλουμε ένα μεγάλο Ευχαριστώ, και δεν νιώθουμε καθόλου Ένοχοι γιατί ήμασταν αρκετά μικροί για να μπορέσουμε να σε ακολουθήσουμε».

 

Κάντε το μικρογραφία στη ζωή σας…

Ο καθένας με τις Προκλήσεις του.

Αυτό έχει Πόνο.  Όταν αποχωρίζομαι το Σταυρό από μέσα μου έχει πόνο, γιατί με αυτόν έχω ζήσει τόσες χιλιάδες χρόνια. Είναι η Αγάπη μου (μιλάω για μένα)…

Είναι ο Έρωτάς μου. Δεν μπορώ να τον αφήσω. Όποτε τον χρειαζόμουν ήταν πάντα εκεί.

 

Είναι σαν τον πατέρα, που έχει την οικογένεια του δεμένη.

Και λέει στο παιδί: «Προχώρα»…

Ότι ζήταγα συνέβαινε – ο Κύριος ήταν πάντα εκεί…

Τώρα όμως, ήρθε η στιγμή που και εσείς πρέπει να πείτε – ως εδώ.

Αναλαμβάνω εγώ την Ευθύνη του Εαυτού μου, και κάνω Επιλογές.

«Θέλω να ζήσω». Είναι μια Επιλογή….

 

- Και πως είναι να ζεις;

 

Για τον καθένα είναι κάτι ξεχωριστό. Έχετε τους δικούς σας παλμούς. Είστε ιδιαιτερότητες.

Εγώ μπορώ να σας πω για εμένα, πως είναι να ζω..!!!.

Εγώ θα πρέπει να αφήσω τον Σταυρό.

Με φοβίζει ναι… αλλά είναι ο δικός μου Δρόμος.

Εσείς ξέρετε για τον εαυτό σας.

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός..

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στην Προσευχή της Κυριακής 12 Ιανουαρίου 2014.

 

Δαυίδ

 

Απλά επιτρέψτε να νιώσετε. Μην κάνετε τίποτα – το μυαλό νομίζει ότι κάτι πρέπει να κάνετε.

Απλά καθίστε, και νιώστε το σώμα σας – τίποτε άλλο.

Θα σας μιλάω. Και θα σας λέω τι συμβαίνει, για να αισθάνεστε ασφάλεια…

 

Ανοίγει το πεδίο. Κατεβαίνουν οι Ψυχές σας.

Κάθε μια Ψυχή πάνω από ένα κεφάλι.

Συνδέεστε και ακούτε.

 

Ματαιώσεις. Επιλογές που δεν θέλατε. Επιλογές που σας προδώσατε…

Αφήστε τον πόνο να έρθει στην επιφάνεια. Στο σώμα σας.

 

Κάθε φορά που με πρόδιδα – πόναγα.

Κι αντί να βιώσω τον πόνο μου - με έκρινα.

Αρκετά πια. Τέλος με αυτήν την Κρίση.

 

Δως μου Βίωμα, να αισθανθώ για λίγο τον πόνο της Ψυχής μου.

Δώσε μου για λίγο στα χέρια μου την Ψυχή μου.

Αφήνω την Κρίση, και κρατάω την Ψυχή μου.

Μια ανάσα – μια Συγχώρεση. Εδώ και Τώρα.

Από μένα για μένα.

 

Εισπνεύστε Συγχώρεση Εαυτού.

«Δεν μπορούσα, δεν ήξερα, ίσως να μην ήθελα. Αρκετά ως εδώ..».

Σήμερα τιμάω τον Κύριο, συγχωρώντας τον Εαυτό μου.

Ο Κύκλος κλείνει.

 

Χριστίνα

 

Η στιγμή που ζητάτε τη Βροχή, εγώ τη ζητάω από τον Πατέρα μας και σας τη δίνω.

Κάποιος Ψυχές θέλουν Βροχή. Κάποιος άλλες θέλουν Ήλιο.

Κάποιος άλλες θέλουν Κρύο. Κάποιες άλλες θέλουν Ζέστη.

 

Σας έδωσε ο Πατέρας Γη και Ουρανό. Αέρα και Θάλασσα.

Ανατολή και Δύση. Βορρά και Νότο.

Σας έδωσε Σώμα και Ψυχή.

Σας έδωσε Λογική και Αίσθηση.

Σα έδωσε το Δώμα να πονάει για να το αισθάνεστε.

Σας έδωσε την Ψυχή να βιώνει για να χαίρεστε.

 

Σας έδωσε τον Δαυίδ και τη Χριστίνα.

 

Σας δίνω και ένα λευκό χαρτί κι από όσα ακούσατε γράψτε τα.

Εκεί που θα τρέμει το χέρι σας – θα είναι στη Χαρά και στη Ζωή.

Εκεί που θα θυμώσετε – θα είναι στο «Δαυίδ» και στη «Χριστίνα».

Εκεί που θα κατηγορήσετε τον Εαυτό σας - θα είναι στον Ουρανό και στη Γη.

Το υπόλοιπο είναι δικό σας…

 

Οι ανάγκες σας υπάρχουν στον Ουρανό.

Η Γη υπάρχει για να τις βιώσετε.

Αυτό ακριβώς αρνείστε.

Και ζητάτε παιχνίδια.

 

Ερωτευτείτε τη Γη, τον Εαυτό σας, για να δείτε που ζείτε.

Και αφήσετε τον Ουρανό, να υπάρχουν οι ανάγκες σας, και τη στιγμή που εσείς τις χρειάζεστε να πέφτουν σα Βροχή. Και τη στιγμή που εσείς φοβάστε να έρχεται ο Ήλιος να σας ζεσταίνει. Και τη στιγμή που εσείς είστε θλιμμένοι να έρχεται το Κρύο, να έρχονται τα Χιόνια. Και τη στιγμή που εσείς περπατάτε εις το Όνομα του Πατρός Μου, του Υιού Του Δαυίδ, της Μητέρας Μου Μαρίας, του Αγίου Πνεύματος, αναμένετε και την Είσοδο στη Γη.

 

Όσοι ανοίγουν, θα παίρνουν Ευλογία. Όσοι θα κλείνουν…

 

Ο ευλογών τους ευλογούντες Σε Αέρα και Θάλασσα…

Ο Θεός το Καλό.

Δαυίδ προχώρα στη Συγχώρεση.

 

Δαυίδ:

 

Επιτρέπω να ανοίξω για να βγει από τα πλέγματά μου όλη η Δυσωδία που έχει δημιουργήσει η Κρίση του μυαλού μου.

 

Με έκρινα, με λοιδόρησα, με ταλαιπώρησα, και όλο αυτό έχει μαζέψει μέσα στα πλέγματά μου συναισθήματα θλίψης, θυμού, ζήλιας, κακίας, πρώτα απ’ όλα απέναντι στον εαυτό μου.

 

Ανοίγω – εφόσον το θέλω – τα πλέγματά μου για να ξεμυρίσω.

Όταν ανοίγετε μια Πόρτα, πρώτα απ’ όλα βγαίνει η μπόχα.

Επιτρέψτε να μυρίσετε.

 

Ξεβρομίστε από φάρμακα, σκέψεις, συναισθήματα που έχετε δώσει στον εαυτό σας για να αντέχετε τις κρίσεις σας.

 

«Ανοίγω το σώμα και τα πλέγματα μου για να αδειάσει όλο το προϊόν της κρίσης.

Να μπει φρέσκος αέρας. Να μπει ο Ήλιος».

 

«Ανοίγω το Σώμα μου και συγχωρούμαι».

 

Ο Κύριος είναι εδώ, πάνω από τα κεφάλια σας.

Λάβετε τη Συγχώρεση που πάντοτε ήταν διαθέσιμη.

Απλά δεχθείτε την.

 

Εγώ ο Δαυίδ, δέχομαι τη Συγχώρεση του Εαυτού μου και παίρνω τη Θέση μου δίπλα στον Κύριο. Αρκετά ως εδώ.

 

Χριστίνα: Εγώ η Χριστίνα, δέχομαι τη Συγχώρεση του Κυρίου μου και ακολουθώ τον Δαυίδ ως Νύμφη.

 

Δαυίδ:

Εσείς δεχθείτε και λάβετε για το δικό σας επίπεδο…

 

Εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού Του Δαυίδ, της Μητέρας Μαρίας, και του Αγίου Πνεύματος. Να είστε ευλογημένοι με τις Επιλογές σας.

 

(ο Δαυίδ συνεχίζει)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα Παιδιά και η Βασιλεία των Ουρανών…

 

Όταν μιλάμε για τόσο σοβαρά πράγματα του μυαλού έτσι απλά, είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί το μυαλό τα κάνει σύνθετα. Όσο κοντά κι αν είμαι στον Κύριο, η Σοφία Του και η Απλότητά Του πάντα με συγκινούν.

 

Θα σας πω όμως και κάτι ακόμα που δεν έχει ειπωθεί ποτέ ξανά…

 

Όταν λέει ο Κύριος «στα παιδιά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών» τι σημαίνει;;

 

Όσοι διαβάζουν και ασχολούνται με αυτά, θα πουν πως πρέπει να γίνεις τόσο αγνός και τόσο καθαρός όπως ένα παιδί, για να περάσεις στη βασιλεία των Ουρανών.

Ωραία… μιά που σου το είπα, και μιά που σε βάζω στην Ενοχή…

Σου βάζω «μέτρο» και «χάρακα», σε βάζω στο νου σου, και θα πεις εσύ:

 

- «Άρα, είμαι βρώμικος, και θα πρέπει να καθαρίσω (πάμε σε μια κρίση) και να γίνω αγνός σαν το μικρό παιδί». Βγαίνεις μετά έξω, βλέπεις μια ωραία γυναίκα, την φαντάζεσαι ερωτικά… και  ωωωωπ… πάει η Βασιλεία των Ουρανών… γιατί το παιδί δε θα σκεφτόταν ποτέ έτσι, άρα «είμαι βρώμικος». Αυτό ήταν… χαθήκαμε… στο Νου…

 

Τι εννοούσε όμως πραγματικά ο Κύριος, όταν έλεγε πως η Βασιλεία των ανήκει στα παιδιά;

 

Θα το κάνω με παράδειγμα.

Δες ότι είσαι ένα μικρό παιδί – ενός έτους – μόλις που μπουσουλάς…

Και βλέπεις γύρω σου την μαμά σου και τον μπαμπά σου να περπατάνε στα δύο τους πόδια, να μαγειρεύουνε, να χορεύουνε, να κάνουν κατασκευές, και χίλια δύο άλλα πράγματα. Και συ είσαι ένα μικρό παιδί, που προχωράς με τα γόνατά σου…

 

Αν σκεφτείς σα «μεγάλος» τι θα πεις; Θα πεις:

- «Κοίτα τι κάνουν! Είναι τόσο δύσκολο», ή «Είναι πολύ τυχεροί», ή «Δεν υπάρχει περίπτωση πότε εγώ να περπατήσω».

Αυτά λέει το μυαλό σας…

 

Το μικρό παιδί όμως δεν τα λέει αυτά. Το μικρό παιδί λέει:

- «Θέλω κι εγώ να περπατήσω! Θέλω κι εγώ να κάτσω δίπλα στον μπαμπά»..

Και κάνει μια προσπάθεια, και πέφτει κάτω, γιατί είναι αδύναμο.

 

Εκείνο όμως δεν μπαίνει στο μυαλό όπως εμείς!

Δε λέει: «Πω πω… έπεσα. Δεν τα κατάφερα. Είμαι άχρηστος», ή «Είδες ο μπαμπάς; Είναι πολύ μακρινός. Δε θα τον φτάσω. Άστο..».

Αν ήταν έτσι, όλα τα παιδιά σας ακόμα θα πηγαίνανε στα τέσσερα…

Δεν θα περπάταγε κανένα…

 

Όμως επειδή είναι σοφά, λένε: «Εντάξει, έπεσα μια φορά. Ξανά».

Δεν υπάρχει πιο μαγική στιγμή, από το να βλέπεις ένα παιδί να προσπαθεί να πατήσει στα δύο του πόδια. Δεν υπάρχει πιο μαγική στιγμή. Όσοι είναι γονείς, και δεν ήτανε παρόντες, χάσανε ένα τεράστιο μάθημα…

 

Ξανά – πάλι κάτω – ξανά – πάλι κάτω…

Και κάποια στιγμή, μόνο που πάτησε (όχι που περπάτησε) – γελάει…!!!

Απλά σηκώθηκε – δεν περπάτησε ακόμα….

 

Αυτό εννοούσε ο Κύριος.

Γίνετε παιδιά. Γιατί έτσι θα κατακτήσετε την βασιλεία των Ουρανών…

Με αυτόν τον τρόπο θα φτάσετε.

Το παιδί - την ίδια στιγμή - κάνει Συγχώρεση Εαυτού και ξαναπροσπαθεί…

Την ίδια στιγμή: Έπεσα – Συγχωρούμαι – Σηκώνομαι – Περπατάω.

 

Δε κάθεται να πει: «Τι έκανα; Κάτι έκανα λάθος! Κάτι δεν πήγε καλά. Τι έκανα λάθος; Κάτσε να το δω, να είμαι σίγουρος, την επόμενη φορά να μην το ξανακάνω»…

 

Εεεε καλά..!!! Τελειώσαμε… Γιατί;

- Γιατί ότι κρίση και να βγάλετε για το λάθος της πρώτης φοράς, η δεύτερη φορά δεν είναι ποτέ ίδια.

 

Λέει ο άλλος: «Κοίτα να δεις, στον πρώτο μου γάμο έλεγα συνέχεια «ναι» και απέτυχα, με εγκατέλειψε. Στο δεύτερο γάμο δεν θα κάνω το ίδιο λάθος. Θα λέω «όχι»…

Και παντρεύεσαι μια «γυναίκα του ναι» (άλλη γυναίκα), και της λες «όχι»…

Και σε αφήνει κι αυτή. Και τρελαίνεσαι: «Μα τι έκανα λάθος;»

Έκρινες το πρώτο γεγονός, έβγαλες ένα συμπέρασμα και το εφάρμοσες σε ένα άλλο γεγονός. Δεν έλαβες υπόψη ότι η Στιγμή δεν είναι ίδια – δεν επαναλαμβάνεται.

Και το’ χασες…

 

Τι σημαίνει τώρα αυτό;

Αν κοιμάσαι με μια γυναίκα που συνεχώς περπατάει, κάθε μέρα η γυναίκα σου είναι καινούργια.

Αν κοιμάσαι με μια γυναίκα που δεν προχωράει ποτέ, τότε κοιμάσαι με τον ίδιο άνθρωπο.

 

Αυτό είναι η Αίσθηση…!! Αυτό κάνει τη Διαφορά…

 

Έτσι λοιπόν, τα παιδιά:

  • Δεν κρίνουν τον Εαυτό τους,
  • Συγχωρούν τα ίδια τον Εαυτό τους – αυτόματα,
  • Και ξαναπροσπαθούν…

 

Αυτή είναι η Διαδικασία του Μικρού Παιδιού.

Αν ακολουθήσουμε και εμείς αυτό το παράδειγμα, και γίνουμε «μικρά παιδιά» κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε βήμα βήμα θα φτάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

 

Αλλά… εμάς μας αρέσει να «παίζουμε παιχνίδια» – όπως είπε κι ο Κύριος…

 

Πέρα όμως από την κατανόηση του θέματος, αυτό που έγινε σήμερα είναι και ενεργειακό.

Τι αισθανθήκατε, μέσα από αυτό που έγινε;

Είναι πολύ σημαντικό να τιμάτε την Αίσθησή σας.

«Αισθάνθηκα και αυτό είναι το Βίωμά μου…»

 

 

 

Εμείς έχουμε συνηθίσει να μη μιλάμε για το Βίωμα μας, αλλά για τα Αποτελέσματα…

Και τα Γεγονότα. Για το Βίωμα δεν μιλάμε…

 

Και εκεί είναι η Διαφορά: Θέλω το Βίωμα…

Έστω και σαν απλή καταγραφή, γιατί ακόμα δεν έχω μάθει να το τιμάω.

Όσο θα προχωράτε το Βίωμα θα γίνεται αυτοματοποιημένα.

Δηλαδή: Διψάω – πίνω. Πεινάω – τρώω. Θέλω να σ’ αγκαλιάσω – σε αγκαλιάζω..

Η Αίσθηση και η Πληροφορία είναι αυτοματοποιημένα. Δε χρειάζεται να «ρωτήσεις».

Γνωρίζεις χωρίς να ρωτάς. Αγγίζεις κάποιον και ξέρεις.

Έρχεται ας πούμε η γυναίκα μου, και είναι άσχημα - απ’ τη γωνία την αισθάνομαι…

«Σήμερα δε μιλάμε» - δε χρειάζεται να ρωτήσω για να καταλάβω τι συμβαίνει, γιατί ξέρω.

Και σε εσάς το ίδιο συμβαίνει, απλά εσείς δεν είστε «παρόντες» για να πάρετε την «πληροφορία»…

 

Είναι απλά τα πράγματα…

Έτσι κάνουν τα παιδία: παίρνουν την «πληροφορία»- την σέβονται – την τιμάνε – και προχωράνε…

 

Όποτε φύγετε απ’ την Ενοχή.

Δεν χρειάζεται να «καθαρίσετε» για να προχωρήσετε.

Προχωράτε, και έτσι «καθαρίζετε»…

 

Σήμερα δεν θα μιλήσει όποιος θέλει, γιατί δεν θέλω να χαθεί η Ενέργεια…

Θα πως εγώ ποιοι θα μιλήσουν…

 

Ακολούθησαν Μαρτυρίες και Βιώματα από συγκεκριμένους ανθρώπους.

Μετά ο Δάσκαλος συνέχισε….

 

Για να κλείσουμε λοιπόν τη σημερινή ημέρα, θα σας πω τι θα γίνει από εδώ και πέρα…

Ας κάνουμε μια μικρή Υπέρβαση του Νου…

 

Ξεκινώντας, σας είπα ότι ο Θεός είναι Άπειρο και δεν είναι δυνατόν να τον «συλλάβουμε» με τον Νου. Επίσης σας είπα ότι η Φαντασία δεν έχει καμία σχέση με την Πραγματικότητα.

Η Πραγματικότητα είναι απείρως μεγαλύτερη, ενώ ταυτόχρονα είναι πολύ ποιο απλή απ’ ότι φαντάζεται το μυαλό. Είναι πολύ απλή…

 

Όταν ο Θεός επιλέγει να κάνει μια Κίνηση στη Γη για να βοηθήσει τους Ανθρώπους, στέλνει Απεσταλμένους. Πως αλλιώς θα το κάνει; Πόσο πιο απλά;;

 

Θα σου πει: «Θέλω να πας στη Γη και να αφυπνίσεις Ψυχές».

Θα σου δώσει ένα Σώμα. Οδηγίες. Ότι χρειάζεσαι – και θα πας…

 

Ο Νους φαντάζεται πως θα «σκιστούν οι Ουρανοί», θα κατέβουν Άγγελοι με Άρματα, θα γονατίσουμε όλοι εμείς, θα κριθούμε, θα τιμωρηθούμε, και μέσα από την Τιμωρία θα εξιλεωθούμε… Αυτά είναι μυθεύματα του Νου – φαντασιώσεις…

 

 

 

 

Η Πραγματικότητα είναι απλή. Σου λέει:

 

- «Θα πας και θα αφυπνίζεις Ψυχές. Δεν θα τους λες τι να κάνουν, θα τους λες να αισθάνονται. Δεν θα τους λες τι είναι «το Σωστό», θα τους λες την Αλήθεια τους για να την βιώνουν μέσα τους»,

 

- «Ωραία. Κι εγώ τι θα κερδίσω από αυτό;».

 

- «Εσύ θα πάρεις πίσω την χαμένη σου Αξία, από την Προδοσία, και έτσι θα εξυγιανθείς».

 

Και οι δύο θα κερδίσουμε!

Όποιος γειώνεται στη Γη, πρώτα απ’ όλα είναι ένα τεράστιο μάθημα για εκείνον.

Όλοι θα περπατήσουμε. Εγώ θα περπατάω, θα ανοίγω το Δρόμο, και κάποιος θα ακολουθεί...

 

Έχω μιλήσει για τα πάντα εδώ μέσα.

Έχετε δει να γίνονται Θεραπείες, να γίνονται Μεταμορφώσεις… τα πάντα…

Πως γίνονται όλα αυτά; Εσείς νομίζετε ότι γίνονται επειδή τα λέμε; Επειδή μιλάμε;

Όχι. Από την Ενέργεια γίνονται!!! Μας ακουμπάει για να μας δυναμώσει, να μας μεταμορφώσει…

 

Το  κάνω εγώ; Όχι.

Το μυαλό θα πει «το κάνει αυτός».

Μα δε γίνεται αυτό. Αγωγός είμαι! Ανοίγω το πεδίο με την Πρόθεση…

Όταν «ανοίγω» με Πρόθεση, κατεβαίνει Θεϊκή Ενέργεια…

 

- «Και τι να κάνω Θεέ μου»;

 

- «Θα έρθει η ώρα που τον αγαπημένο σου Δάσκαλο (τον Κύριο) θα τον βάλεις στην άκρη –    δηλαδή δίπλα σου».

 

- «Ξέχασέ το. Δεν το συζητάω».

 

- «Αυτό είναι το Περπάτημά σου»…

 

Κι όμως είναι απλό…

Αγαπάς έναν Δάσκαλο πάρα πολύ.

Τον έχεις τιμήσει, τον έχεις λατρέψει, και κάποιοι στιγμή «μεγάλωσες» ως παιδί…

 

Σε ένα σπίτι, όταν ο γιός γίνεται 35 χρονών και ο πατέρας είναι 70, πολύ σοφά ο πατέρας θα πει στο γιό του: «Τώρα Γιέ μου ήρθε η ώρα να πάρεις εσύ τα Κλειδιά του Σπιτιού».

 

Ο 35αρης που δεν θέλει να αναλάβει την Ευθύνη του θα πει: «Όχι μπαμπά, καλύτερα κράτησέ τα εσύ (εγώ θέλω να μείνω παιδί)».

 

 

 

 

Είναι λοιπόν μπροστά ο πατέρας – για μένα ήταν ο Δάσκαλός μου ο Κύριος – και από πίσω το παιδί που ακολουθεί. Και έρχεται η ώρα που ο Πατέρας λέει στο παιδί του:

- «Πάρε εσύ τώρα τα Κλειδιά»

- «Ποια Κλειδιά;»

- «Του Σπιτιού σου: της Γης…».

- «Τι θέλεις;»

- «Να κάνεις τον Σταυρό, Άστρο του Δαυίδ»..

- «Μα τι λες;».

- «Αυτή είναι η Συνέχεια».

- «Αυτό δε γίνεται. Τόσα χρόνια δούλευε ο Σταυρός»..

- «Ναι, αλλά τώρα χρειάζονται Αλλαγές»..

- «Άστο καλύτερα…»…

- «Δαυίδ, ήρθε η ώρα. Τελείωνε με τον Πέτρο και τη Συγχώρεση της Προδοσίας και περπάτα».

 

Οπότε… με τον Σταυρό τελειώσατε… Όλοι τελειώσαμε με τον Σταυρό.

Σήμερα τελειώσαμε με τον Σταυρό – και με τις Ενοχές… Τελειώσαμε.

Ξεκινάει το Άστρο του Δαυίδ…

Τα Κλειδιά της Γης, κάποιος επέλεξε να τα δώσει.

Το πρόβλημα ήταν αν θα τα δεχθεί αυτός στον οποίο απευθυνόταν…

 

Θα θυμάστε την Ημέρα που ξηλώθηκε ο Σταυρός και εγκαθιδρύεται το Άστρο του Δαυίδ γιατί αυτά που θα συμβούν από εδώ και πέρα δεν τα έχετε φανταστεί…

Θα λέτε: «Για κάποιο λόγο ήμουνα εκεί στις 12 του Γενάρη το 2014, την Ημέρα που ξηλώθηκε ο Σταυρός».

 

Τον λόγο που βρισκόσασταν σήμερα εδώ, θα τον ανακαλύψετε μετά από χρόνια – ίσως και μετά θάνατον… Βέβαια το μυαλό σας μπορεί να σας δώσει απλά την Πληροφορία, αλλά όσοι το επιτρέψατε θα έχετε και το Βίωμα… Κάποιοι μπορεί να την έχασαν την Στιγμή,  κάποιοι όμως μπορεί να κέρδισαν από το δικό τους περπάτημα…

 

«Ήμουν εκεί τη Μέρα που γειώθηκε το Άστρο του Δαυίδ»..

 

Μάρτυρες στο συμβάν μπορεί να είσαστε – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε και το Βίωμα… Πολλοί ήταν μάρτυρες στη Σταύρωση, αλλά ελάχιστοι τον βίωσαν.

Όπως και να’ χει όμως, την Πληροφορία την έχετε….

 

Αφήστε λοιπόν τις Ενοχές σας, και πάρτε τα Κλειδιά του Σπιτιού σας…

Ασχοληθείτε με αυτό…

Πάρτε τα Κλειδιά σας…

 

Οπότε όταν χρειάζεστε Δύναμη, δεν θα επικαλείστε τον Κύριο…

Θα επικαλείστε τον Δαυίδ… και ότι αυτό σημαίνει για εσάς.

 

Ο Σταυρός του Κυρίου πάντα υπήρχε μέσα μας – απλά δεν την ενεργοποιούμασταν.

Έτσι και η Δύναμη – υπάρχει μέσα σας. Ενεργοποιήστε την…

Λάβετε Δύναμη σας, να περπατήσετε, και να έχετε τα Κλειδιά του Σπιτιού σας…

Το Βίωμα την ενδιαφέρει την Ψυχή. Ούτε το πως – ούτε το πότε…

Τιμήστε την Αλήθεια σας, έστω και ένα λεπτό πριν πεθάνετε.

Μοιραστείτε το