ΕλληνικάEnglish

Δεύτε λάβετε Φως…

 

 Από την Δευτέρα 6/1/2014


 

Τι σημαίνει Βαπτίζομαι;

Από πού έρχεται αυτή η τελετουργία, και τι σημαίνει;

 

Ας δούμε λίγο τη διαδρομή του «ονόματος»…

Από την ώρα που γεννιέμαι, ξεχνάω ποιος είμαι κι από πού έρχομαι.

Αυτό σημαίνει πως δέχομαι σαν δεδομένο αυτό που μου λέει η οικογένεια μου, και η κοινωνία μέσα στην οποία ζω.

 

Φοράω λοιπόν το κοστούμι των «δεδομένων», και βγαίνω έξω και συναλλάσσομαι…

Το όνομα το οποίο θα λάβω το καθορίζει στην ουσία το όνομα του παππού και της γιαγιάς.

Τώρα πως βγήκε αυτό…(;)… μάλλον κάποιοι θα θέλανε (ματαιόδοξα) να συνεχίσουνε το όνομά τους μέσα από το παιδί του παιδιού τους, με το σκεπτικό πως με αυτόν τον τρόπο εκείνοι «ξαναζούν»…

 

Όταν λοιπόν το παιδί γεννιέται, του δίνεται ένα όνομα, γιατί κάπως πρέπει να το αναγνωρίζουν, κάπως πρέπει να το φωνάζουν… Παλαιότερα μάλιστα δεν δίνονταν καν όνομα, έλεγαν «ο γιός του ..(τάδε)…».

 

Μεγαλώνοντας - γύρω περίπου στα 18 σου χρόνια - αρχίζεις να ανακαλύπτεις πως η «ταυτότητα» που σου έδωσαν «δεν δουλεύει», τα δεδομένα δηλαδή που σου έχουνε δώσει και αυτά που σου έχουνε πει δεν σε βοήθησαν και πολύ στη ζωή σου, τότε είτε από λάθος επιλογές, είτε από τις συνέπειες λες: «θα ξεκινήσω να βρω την Αλήθεια μου»…

 

Αυτή η αναζήτηση είναι εκείνη που θα σε οδηγήσει να δεις όλα αυτά που μέχρι τώρα θεωρούσες εσύ ως «αλήθειες», αλλά τελικά δεν ήτανε… Σιγά σιγά, σιγά σιγά, καθώς αναζητάς, αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει είναι να «βλέπεις» και να πετάς από επάνω σου όλα αυτά που «κληρονόμησες» χωρίς την έγκρισή σου: το όνομά σου, τις συνήθειές σου, τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου… Ξεγυμνώνεσαι δηλαδή από τα «δεδομένα» σου…

 

Έτσι έρχεται κάποια, που έρχεσαι στη Γύμνια σου…

Όντας γυμνός, εκείνη τη στιγμή ξαναβαπτίζεσαι…

Τι σημαίνει αυτό;

 

Σημαίνει πως είσαι πλέον τόσο καθαρός, ώστε μπορεί η Ψυχή σου να έρθει να κατοικήσει στο Σώμα σου. Τότε οι Ουρανοί σου δίνουν το Όνομα της Ψυχής σου.

Και αυτό είναι το πραγματικό σου όνομα. Γίνεται ένα Βάπτισμα από αυτούς που πραγματικά υπάρχουν (και όχι από αυτούς που εμείς βλέπουμε) και λένε: «Επειδή ξεγυμνώθηκες (και είσαι γυμνός πλέον) θα σου δοθεί το Όνομά σου».

 

Το Όνομα της Ψυχής δεν είναι ένα τυχαίο όνομα – δηλώνει χαρακτηριστικά της Ψυχής.

Μπορεί να σε λένε Γαρυφαλλιά, και αυτό να σημαίνει ότι μυρίζεις όμορφα… η  Ψυχή σου όπου κινείται δίνει το Άρωμα της Ομορφιάς…

 

Έτσι λοιπόν, τα Ονόματα των Ψυχών έχουν ποιότητες. Και εμείς, πριν μας τα δώσουν, ασυνείδητα τα γνωρίζουμε… Δηλαδή, ξέρουμε πως το Όνομα που μας δόθηκε αντικατοπτρίζει κάποιες ποιότητές μας.

 

Το να θέλεις να μάθεις το Όνομα της Ψυχής σου πρόωρα (πριν δηλαδή ξεγυμνωθείς), είναι καθαρά μια νοητική διαδικασία. Ρωτάει κάποιος: «Μπορώ να μάθω το Όνομα της Ψυχής μου;». Μα και να στο πουν δεν έχει καμία αξία – χρειάζεται να μπορείς να το αισθανθείς. Καθώς αποποιείσαι συνεχώς όλα όσα δεν σου «ανήκουν», έρχεται η ώρα της Γύμνιας, και όταν είσαι έτοιμος να λάβεις το όνομά σου θα έρθει εκείνος που πρέπει να έρθει (ο καθένας με το επίπεδό του) για να στο δώσει. Εάν έχεις ξεγυμνωθεί πολλές φορές στο παρελθόν και είσαι πιο κοντά στο Θεό, θα έρθει ο Θεός. Εάν έχεις ξεγυμνωθεί λιγότερες και είσαι πολύ κοντά στον Κύριο, θα έρθει ο Κύριος. Εάν έχεις ξεγυμνωθεί λιγότερες, είσαι κοντά στην Ψυχή σου, θα έρθει η Ψυχή σου. Εάν έχεις ξεγυμνωθεί ακόμα πιο λίγες, θα έρθουν κάποιοι άγγελοι που βοηθάνε να σου πουν: «Ξέρεις, προς τα κει κινήσου – έτσι σε λένε»…

 

Άρα, το Βάπτισμα συνέβαινε όταν η Κοινότητα ένιωθε ότι το άτομο ήταν έτοιμο να δεχθεί σαν Σώμα την Ψυχή του… Αυτή η γνώση ήταν πολύ έντονη σε αυτούς που δουλεύανε με τα «εσωτερικά» Μυστήρια - για αυτούς ήταν μια καθημερινότητα.

Υπήρχαν δηλαδή καταστάσεις, που σε οδηγούσαν στο να ξεγυμνώνεσαι, ώστε να μπορείς να δεχθείς την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Γι΄ αυτό και οι Βαπτίσεις γινόταν πάντα σε διαφορετικές ηλικίες για τον καθέναν.

 

Ο Κύριος όταν ήταν έτοιμος, απλά βαπτίστηκε…

Το οτι έγινε στον Ιορδάνη Ποταμό από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ήταν καθαρά διαδικαστικό.

Για όλους εμάς όμως που ξεγυμνωνόμαστε, θα έρθει κάποτε η στιγμή (μα στα 18, μα στα 25, μα στα 40) που θα είσαι έτοιμος, και το Όνομα απλά θα σου δοθεί…

Το Όνομα σου δίνεται – εσύ το μόνο που κάνεις είναι συνεχώς να ξεγυμνώνεσαι…

 

Βέβαια καταλαβαίνετε, πως αν περιμέναμε από μια ολόκληρη Κοινωνία που έχει χάσει τον Εσωτερικό της Προσανατολισμό να αρχίσει από μόνη της την Αναζήτηση, για να φτάσει στο στάδιο να βιώσει τη Γύμνια και να δώσει τα Ονόματα, αυτό θα ήταν μάταιο.

Από τότε που δημιουργήθηκε αυτό που λέμε «αστικός πληθυσμός», χάθηκε η έννοια της «Κοινότητας» που θα μπορούσε σε ένα «κλειστό» πλαίσιο να δουλέψει με το Άτομο (γιατί τότε τα παιδιά δεν τα ανέθρεφαν οι γονείς, αλλά ολόκληρη η Κοινότητα). 

Κάθε ένας δηλαδή μέσα σε αυτό το πλαίσιο είχε τη θέση του: υπήρχε εκείνος που ήτανε πραγματικά ιερέας και όχι κατ’ ευφημισμό, υπήρχε εκείνος που ήταν πραγματικά γιατρός επειδή του είχε δοθεί το Χάρισμα από τον Ουρανό και όχι γιατί είχε απλά τις γνώσεις…

Έτσι λοιπόν, όταν ο καθένας είχε τη σωστή του θέση μέσα στην Κοινωνία, όταν ερχόταν ένα Ξεχωριστό Παιδί μπορούσαν να το αναγνωρίσουν, και βέβαια να το οδηγήσουν μέσα από τις κατάλληλες δοκιμασίες για να τελειώνει γρήγορα την Πορεία του, και να έρθει η ώρα της Βάπτισης…

 

Μόλις όμως δημιουργήθηκε η κοινωνία που ζούμε τώρα - δηλαδή μια Μάζα που μπαίνουμε όλοι στη «μηχανή του κιμά» - τότε θα έπρεπε να μην αφήσουμε την πρωτοβουλία στον Άνθρωπο, αλλά να δημιουργήσουμε όσους περισσότερους πιστούς γίνεται.

Τότε τι θα έκανε ένα μυαλό;

 

 

Είπε: «Θα σε βαπτίζω Χριστιανό ενός έτους, γιατί έτσι προλαβαίνω να σε «μαρκάρω»…

Από εδώ υπάρχουν 10.000 Χριστιανοί, από  εκεί 10.000 Μωαμεθανοί, πιο κει 10.000 Ισραηλίτες… βάλτε ότι θέλετε…!! Όποιος έχει πιο πολύ λαό, έχει και περισσότερη δύναμη.

Άρα, όσο πιο γρήγορα σε βαπτίσω, τόσο πιο γρήγορα θα μπεις στο «κοπάδι».

Αλλά θα χάσεις την ομορφιά του Βαπτίσματος. Γιατί η Βάπτιση δεν είναι να πάω στην εκκλησία, να πει ο παπάς τα λόγια και να βαπτιστώ! Και μάλιστα χωρίς συνείδηση. Γιατί ενός έτους δεν θυμάστε τίποτα από το Βάπτισμα σας…

 

Με αυτόν τον τρόπο, όπως καταλαβαίνετε έχασε την ομορφιά του αυτή η τελετουργία, γιατί ζητούμενο έγινε να μαζευτούμε πενήντα άνθρωποι να κάνουμε το εξωτερικό γεγονός χωρίς καμία εσωτερικότητα: θα φορέσουμε τα «καλά μας», θα κάνουμε ένα πανηγύρι, θα δώσουμε κι ένα όνομα. Μα ποιος το έδωσε αυτό το όνομα; Από πού ήρθε;

 

Αυτό συμβαίνει γιατί το διαιωνίζει ο ένας με τον άλλον. Γιατί θα πρέπει εγώ, το παιδί του παιδιού μου να το ονομάσω Αριστείδη; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κάνω αυτό!

 

Βέβαια αυτό που δεν ξέρουν όλοι, είναι ότι δεν έχουν όλες οι Ψυχές επιλογές για το που θα κατεβούν! Κάποιες Ψυχές το έχουν – μπορούν να επιλέξουν τους γονείς τους.

Κάποιες άλλες όμως όχι. Είναι ανάλογα με το ιστορικό και τη δύναμη που έχει ο καθένας.  Από ένα σημείο και πέρα στο Δρόμο της Εξέλιξης αποκτάς το δικαίωμα της επιλογής.

Το ίδιο συμβαίνει και στη Γη. Στη Γη λες: «Για να έχω Επιλογές, θέλω Δύναμη, θέλω χρήματα. Εάν δεν έχω χρήματα, δεν έχω Επιλογές». Έτσι είναι και στον Ουρανό, όταν έχεις δυνάμεις, τότε πλέον ο Ουρανός σε σέβεται, και σου δίνει τις Επιλογές.

 

Σου λέει: «Θέλεις να κατέβεις στους δύο αυτούς ηλίθιους;»

- «Όχι», λες εσύ «γιατί είναι ηλίθιοι».

- «Ωραία, τότε θα κατέβεις σε κάποιους άλλους που σε βολεύει»..

 

Ή μπορεί να πεις:

- «Ναι, θέλω να κατέβω στους ηλίθιους, γιατί από  εκει θα μάθω και κάτι που θέλω ακόμα».

 

Αλλά υπάρχει Επιλογή…

Η Επιλογή βέβαια έχει να κάνει με τις εμπειρίες που θέλει να μάθει η Ψυχή, και μάλιστα και το όνομα έχει τη δόνησή του, τους συμβολισμούς του… Αριστείδης, «Άριστο είδος»…

Βέβαια, αυτό έχει καταργηθεί πια σαν όνομα – το λέμε μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ένα παρελθόν, γιατί κάποια στιγμή, έρχεται ο Ουρανός και σου λέει:

«Όχι Αριστείδης από σήμερα. Από σήμερα Δαυίδ».

 

Έτσι και στην δική σας πορεία, όσο εσείς θα ξεγυμνώνεστε, θα έρθει κάποια στιγμή ο Ουρανός και θα σας δώσει το Όνομά σας. Δεν είναι όμως αυτός ο στόχος – αυτό συμβαίνει στην πορεία της εξέλιξης. Δε λες: «Από αύριο το πρωί εγώ θέλω να μάθω το όνομά μου, και τι πρέπει να κάνω» - αυτό είναι χαζό… Δεν δουλεύει έτσι… 

Κάθε μέρα θα περπατάω την Αλήθεια μου. Όσο περπατάω την Αλήθεια μου αναγκάζομαι να ξεγυμνώνομαι, δε γίνεται διαφορετικά!

 

Το Βάπτισμα έχει την πραγματική του Διάσταση, όταν βαπτίζομαι σο Πνεύμα μου.

Με τη βοήθεια βέβαια του Αγίου Πνεύματος. Γιατί υπάρχει ένα τεράστιο Άγιο Πνεύμα, και υπάρχει και ένα μικρότερο – το Πνεύμα το δικό μου, το δικό σου, του καθενός …

Αυτό θέλω! Να μπορέσω να το λάβω… Να λάβω το δικό μου Πνεύμα…

Εκεί λοιπόν, υπάρχει μια τεράστια Μάχη.

Υπάρχει το «σακάκι», το «κοστούμι» που έχουμε συνηθίσει, και με το οποίο μας αναγνωρίζει ο άλλος, γιατί 18 χρόνια «μας φοράγαμε».

Οπότε μπαίνε μια Σύγκρουση: Το «κοστούμι» ή το Πνεύμα μου; Αυτά που μου βάλατε στο μυαλό μου ή το Πνεύμα μου;

 

Αυτή η Σύγκρουση είναι και η διαδικασία μέσα από την οποία θα περάσουν όλοι όσοι θέλουνε να ψάξουνε να βρούνε τον Αληθινό τους Εαυτό…!!

 

Υπό αυτήν την έννοια το Βάπτισμα όπως γίνεται σήμερα, δεν έχει καμία αξία…

Με τον ίδιο τρόπο, δεν έχει καμία αξία και η τελετουργία του Γάμου.

Τι σημαίνει Γάμος; Τι σημαίνει «παντρεύομαι»;

Σημαίνει ότι σε ένα Εσωτερικό Επίπεδο, θα πρέπει να παντρέψω τη Γυναίκα και τον Άνδρα μέσα μου! Δηλαδή  να έχω και τις δύο ποιότητες.

Να έχω τη Σοφία της Γυναίκας, και την Δύναμη του Άνδρα – και τα δύο παντρεμένα με Αγάπη. Η γυναίκα είναι πιο σοφή ως ποιότητα από τον άνδρα, και ο άνδρας πιο δυνατός ως ποιότητα από τη γυναίκα… Αν αυτά τα δύο τα παντρέψω μέσα μου, τότε με οδηγό την Αγάπη, θα ολοκληρωθώ. Αυτός είναι ο Εσωτερικός Γάμος!

 

Επειδή όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου, θα χρειαστώ έναν «εξωτερικό συνεργάτη».

Οπότε (εφόσον είμαι άνδρας) θα ψάξω να βρω τη γυναίκα για να της δώσω τη δύναμή μου για να την παντρευτώ εξωτερικά. Όταν παντρεύομαι εξωτερικά με αυτόν τον τρόπο, τότε η Ένωση γίνεται και βαθύτερη εσωτερικά.

 

Δεν είναι Γάμος, να παντρευτώ για να μην είμαι μόνος μου.

Δεν είναι Γάμος, να παντρευτώ για να κάνω παιδιά.

Ο Γάμος γίνεται για να παντρέψω μέσα μου δύο ενέργειες, κάτι που στην ουσία είναι μια εσωτερική τελετουργία, μια διαδικασία. Γι’ αυτό θα πρέπει τον εξωτερικό γάμο να τον κάνω εσωτερικό. Πρώτα θα πω: «Τι με τράβηξε σε εκείνη/ον;» για να μπορέσω με αυτόν τον τρόπο να δω τις ποιότητες που ερωτεύτηκα στον άλλον, ώστε να μπορέσω να τις ανακαλύψω μέσα μου…

 

Πάντοτε ερωτευόμαστε στον άλλον ποιότητες που δεν έχουμε αναπτύξει ακόμα στον εαυτό μας. Όταν τις αναγνωρίσουμε και τις αποδεχτούμε μέσα μας, τότε ουσιαστικά τις «παντρευόμαστε», τις ενώνουμε με τον εαυτό μας.

Αν για παράδειγμα μου αρέσει μια γυναίκα γιατί είναι όμορφη, σημαίνει ότι δεν έχω βρει ακόμα την εσωτερική μου ομορφιά. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψω με τον εαυτό μου.

Αν ερωτευτώ μια γυναίκα για την κοινωνική της θέση ή για την εικόνα της, σημαίνει οτι εγώ δεν έχω δουλέψει με τη θέση μου ή με την εικόνα μου. Μόλις αυτό το παντρέψω μέσα μου, δηλαδή το ενώσω, τότε η διαδικασία του Γάμου τελείωσε…

 

Παλαιότερα οι Γάμοι δεν ήταν τυχαία γεγονότα, δεν συνέβαιναν απλά για να συμβούν.

Συνέβαιναν γιατί δύο Ψυχές βρισκόταν μεταξύ τους. Γι’ αυτό και δεν είχαμε και πάρα πολλά διαζύγια. Συνδεόταν Ψυχή με Ψυχή και είχαν μια κοινή πορεία. Δύο τέτοιες Ψυχές ακόμα κι όταν χωρίζουν, χωρίζουν με αγάπη – γιατί τελείωσε το κοινό τους Έργο.

 

Αν όμως εμείς αυτό το κάνουμε μια απλή τελετουργία, θα πρέπει να υπογράψουμε συμβόλαια, θα πρέπει να δεσμευτούμε, θα πρέπει να δώσουμε όρκους.

Γιατί να δώσουμε όρκους;

Ο Κύριος κατηγορηματικά απαγορεύει να ορκίζεστε, και να δεσμεύεστε σε κάτι που αφορά το μέλλον. Το απαγορεύει κατηγορηματικά! Ποτέ δεν θα δεσμεύεστε, ποτέ δεν θα δίνετε το λόγο σας για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον.

 

Δεν θα το κάνετε ποτέ! Γιατί η ζωή είναι ρευστή… Δεν μπορείτε να δεσμευτείτε σήμερα για κάτι που αφορά το αύριο. Δεν θα το κάνετε ποτέ… Θα δεσμεύεστε στη Στιγμή σας…

Αυτή τη στιγμή δεσμεύομαι - στο «τώρα» μου. Δεν μπορώ να δεσμευτώ ότι και αύριο θα είμαι μαζί σου. Δεν θα δίνετε δεσμεύσεις που έχουν μέλλοντα χρόνο…

Όλη η πορεία είναι το Σήμερα, το Τώρα, το Επόμενο Βήμα…

 

Έτσι λοιπόν όλα τα Μυστήρια έχουν μια εσωτερικότητα. Και έχουν και Ενέργεια.

Το Μυστήριο δεν συμβαίνει, εάν τυχόν δεν μπορείς να το νιώθεις σε βάθος.

Τι σημαίνει «βαπτίζομαι»; Σημαίνει «ανοίγω» και δέχομαι το Φως… Αυτό σημαίνει.  

 

 Ναι, αλλά αυτό θα σε μεταμορφώσει όμως! Δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος πρίν και μετά.

Δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος. Εφόσον θα ανοίξεις και θα λάβεις, και αυτό θα περάσει μέσα από το Σώμα σου, δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν πρίν το Γεγονός…

 

Όπου υπάρχει Ενέργεια, υπάρχει και Αλήθεια.

Αν μετά το Βάπτισμα, αισθάνομαι Άλλος Άνθρωπος, τότε το Βάπτισμα έχει συμβεί.

Αλλά να το νιώθω, να το αισθάνομαι…!!!

Αν είναι απλά μια εξωτερική τελετουργία, τότε δεν έχει κανένα νόημα.

Αυτό μπορείτε να το καταβαίνετε, από τις αλλαγές στη ζωή σας.

Εάν περπατάτε σημαίνει ότι ήταν κάτι πραγματικό.

Εάν επαναλαμβάνεστε σημαίνει ότι ήταν κάτι ψεύτικο. Ένα παιχνίδι του μυαλού.

 

Όπως υπάρχει ιεραρχία στη Γη, έτσι υπάρχει και στον Ουρανό.

Σε μια επιχείρηση για παράδειγμα υπάρχει ένα Αφεντικό. Υπάρχει ο Κύριος. Τι να κάνουμε; Υπάρχει ένας Ρόλος. Και είναι σημαντικό να υπάρχει ένας ρόλος. Τα Αφεντικά που κατακτάνε το Θέση τους – που δεν τους δίνεται δηλαδή έτσι απλά – μπορούνε και να την υποστηρίξουν. Υπάρχει και ο Υπάλληλος, ο οποίος τι κάνει;

Υπηρετεί τις αποφάσεις της Επιχείρησης. Εάν ο Υπάλληλος αρχίζει να παίρνει αποφάσεις για το τι είναι καλό για την Επιχείρηση, τότε αυτή θα διαλυθεί, γιατί το Σύμπαν έχει μια Τάξη.

 

Η Γη αντιγράφοντας τους νόμους του Σύμπαντος, φτιάχνει μια Πυραμίδα, και στην κορυφή είναι αυτός που αποφασίζει, και από κάτω μπαίνουν εκείνοι που υπηρετούν.

Σε αυτήν την Επιχείρηση θα υπάρχει το αφεντικό, θα υπάρχει ο γραμματέας, αυτοί που διοικούν, οι υπάλληλοι, ο καθαριστής – που όλοι είναι χρήσιμοι για να μπορεί να λειτουργήσει αυτή η Πυραμίδα.

 

Με το μυαλό, όλοι θέλουνε να είναι «αφεντικά»!

Γιατί το μυαλό πάντοτε θέλει να είναι στην κορυφή.

Αν όμως Θέση σου είναι να πλένεις πεζοδρόμια, και δεν το αποδέχεσαι, δημιουργείς πρώτα απ’ όλα πρόβλημα σε σένα, και μετά στην Επιχείρηση.

Τι θα πρέπει τότε να κάνει αυτός που έχει την Επιχείρηση;

Θα πρέπει να διώξει αυτόν που θέλει να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι!

Και θα τον βγάλει από την Επιχείρηση.

 

΄

Όλα αυτά είναι ένας αντικατοπτρισμός από αυτό που ισχύει και στον Ουρανό!

Ένας είναι ο Θεός. Τι να κάνουμε τώρα; Ένας είναι.

Εμείς με το μυαλό μας μπορούμε να έχουμε πολλούς ψεύτικους θεούς, αλλά ο Θεός είναι Ένας. Και Εκείνος κάνει κάποιες Επιλογές. Εκείνος αποφασίζει και λέει: «Από αυτούς που είναι από κάτω, ο πιο κοντινός μου (τότε) είναι ο Υιός Μου. Θα τον στείλω στη Γη».

Επιλογή Του ήταν. Και ο Κύριος υπηρέτησε. Έτσι είναι το Έργο.

 

Του έδωσε κανένας τον «τίτλο»;

Ήρθε κάποιος από την Κοινωνία και του έδωσε ένα πτυχίο;

Του ζήτησε κανείς πιστοποιητικά;

Αυτό είναι άλλο Παιχνίδι. Αυτά είναι παιγνίδια του μυαλού. Αυτό έκαναν οι Φαρισαίοι και έλεγαν: «Με τι δικαίωμα μιλάς στο Όνομά Του».

Μα υπήρχε μια τεράστια εσωτερικότητα, που πώς να την εξηγήσεις;

 

Όμως Ένας είναι Αυτός που αποφασίζει. Τι να κάνουμε; Οι υπόλοιποι υπηρετούμε.

Και μέσα από αυτήν την Πυραμίδα, ο καθένας παίζει το ρόλο του.

 

Έτσι λοιπόν, μια μεγάλη μορφή της Ιστορίας, ήταν και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.

Και μια και σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα (των Φώτων), θα μιλήσουμε λίγο για αυτόν, και θα πούμε και πράγματα που δεν ξέρετε… Σήμερα θα ακούσετε από πρώτο χέρι πράγματα για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή που δεν υπάρχουν στα βιβλία, πράγματα για την ζωή του που δεν τα γνωρίζετε.

 

Για να μπορέσει να κατέβει στη Γη μια οντότητα όπως ήταν ο Κύριος, θα έπρεπε να προετοιμαστεί το έδαφος. Δεν υπήρχε πεδίο έτοιμο, για να δεχτεί μια τέτοια ενέργεια.

Είναι σαν να θέλεις να κατεβάσεις 100kw σε ένα πηνίο που μπορεί να αντέξει 10kw.

Δεν θα κατέβει… Θα το κάψει το πηνίο.

Οπότε πολύ σοφά ο Θεός είπε: «Θα στείλω έναν Προφήτη, να προφητέψει»…

Παράλληλα, είχε στείλει και άλλους, με άλλη Αποστολή, να προετοιμάσουν τα σώματα για να μπορέσουν να δεχθούν την Ενέργεια Του Κυρίου…

 

Στον Βαπτιστή όμως είπε: «Εσύ θα πας πρώτος, για να τους ενημερώνεις, και να τους δημιουργείς την Ανάγκη της Μεταμέλειες, γιατί η Μεταμέλεια απ’ την Άγνοια είναι εκείνη που θα ανοίξει χώρο για να περάσει στα Σώματά τους το Φως».

 

Όταν ο Θεός δίνει Διαταγές, δεν της αιτιολογεί. Δεν του είπε: «Κατέβα κάτω γιατί σκέφτομαι να στείλω το Γιό μου».

Του είπε: «Κατέβα κάτω και προετοίμασε το έδαφος»

- «Και τι θα κάνω;» είπε ο Βαπτιστής.

- «Θα προφητεύεις χωρίς πολλά πολλά, ότι θα έρθει ο Μεσσίας».

 

Όταν λοιπόν παίρνεις διαταγές κατ’ ευθείαν από το «Αφεντικό»  - και ο Θεός μιλούσε απ’ ευθείας στον Ιωάννη – αισθάνεσαι ξεχωριστός. Λες: «Το Αφεντικό μου μίλησε..!!! Εκείνος μου έδωσε άμεσα μια Διαταγή!»… Όταν μάλιστα υπάρχει και τρελός «Έρωτας» με το Αφεντικό, τότε η άμεση επικοινωνία είναι κάτι παρά πολύ σημαντικό για εσένα…

 

Έτσι λοιπόν, κατέβηκε ο Βαπτιστής στη Γη, και στο Όνομά Του άρχισε να βαπτίζει τον κόσμο λέγοντας: «Μετανοείτε για την Άγνοια, γιατί έρχεται ο Κύριος – ο Μεσσίας»…

 

Εάν δώσει το Αφεντικό μια Εντολή και εσύ την κάνεις συνέχεια, μετά από λίγο δημιουργείται ένας Έρωτας και μια Αγάπη… άλλο πράγμα!

Και εσύ είσαι Υπάλληλος – προσέξτε!

Δεν είσαι το Νο2 – είσαι το Νο5…!!

 

Βέβαια δεν έστειλε όποιον να’ ναι. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο ορισμός της Δύναμης.

Γυρνούσε στην έρημο και έτρωγε ότι έβρισκε. Τεράστια Δύναμη.

Έτσι λοιπό, όταν ήρθε η ώρα, είπε ο Θεός στον Κύριο: «Υιέ μου είναι η ώρα να κατέβεις στη Γη. Ο Βαπτιστής έκανε καλή δουλειά. Τα Σώματα είναι έτοιμα. Η Μαρία επιλέχθηκε, το Σώμα της ετοιμάστηκε. Ήρθε η Ώρα».

 

Και ξαφνικά, στον Ποταμό, εμφανίζεται ο Κύριος. Εμφανίζεται το Νο2 μπροστά στο Νο5…!!

Πολύ σωστά, το Νο5 αναγνωρίζει το Νο2, και λέει:

«Αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτός είναι ο Κύριος». 

 

Τώρα όμως τέθηκε ένα ερώτημα στη Γη, για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Είσαι γειωμένος στη Γη, παίρνεις απ’ ευθείας εντολές από το Νο1, και εμφανίζεται στη Γη το Νο2 (γιατί το Νο1 δεν γειώνεται, στέλνει το Νο2)…

Τι κάνεις;

 

Αν είσαι Υπάλληλος σε μια εταιρεία και έρθει το Νο2 και σου πει: «Εμένα θα ακούς τώρα, γιατί είμαι το Νο2 στον Ουρανό, άρα το Νο1 στη Γη»… τι θα κάνεις;

 

Τι έκανε ο Ιωάννης; Ήταν ένα ερώτημα για τον δικό του Δρόμο…!

Ο Ιωάννης δεν Τον ακολούθησε…

Παρέμεινε στην αίσθηση ότι: «Εμένα το Αφεντικό μου είναι το Νο1».

Μπορεί να έδωσε την Ταυτότητα (γιατί ήταν Εντολή του Αφεντικού): «Θα Σε βαπτίσω στο Όνομα Του, αλλά δεν θα Σε ακολουθήσω»..

- «Γιατί δεν θα με ακολουθήσεις;»

- «Γιατί εγώ παίρνω εντολές μόνο από το Αφεντικό»!

- «Μα εγώ είμαι ο Θεός στη Γη. Αν θέλεις να ακουμπήσεις τη Θεότητα στη Γη, θα πρέπει να ακουμπήσεις Εμένα. Είμαι το Νο2 – στη Γη το Νο1..!!!», είπε ο Κύριος…

- «Όχι» λέει ο Ιωάννης ο Βαπτιστής «δεν θα Σε ακολουθήσω»…

 

Η Δύναμη όταν δεν υποτάσσεται στην Αγάπη, τρελαίνεται…

Ο Βαπτιστής είχε πολύ Δύναμη, αλλά την Αγάπη δεν την ερωτεύτηκε… δεν την παντρεύτηκε… δεν την ακολούθησε…

Έτσι λοιπόν, και για τον Ιωάννη (όπως και για όλους μας) υπήρχε μια Πρόκληση:

«Ποιόν θα ακολουθήσει;». Και διάλεξε τον πρώτο του Έρωτά του: την Αγάπη του Θεού…

 

Γι’ αυτό το λόγο μετά, χάνοντας τα λογικά του (να κάτι που δεν ξέρετε), άρχισε να ασχολείται με τον Ηρώδη και τη γυναίκα του. Για ποιο λόγο; Όταν υπάρχει ο Κύριος στη Γη, για ποιο λόγο να ασχοληθείς με τον Ηρώδη;  Τι σημασία είχε σε όλο αυτό το τεράστιο Έργο που εκτυλισσόταν στη Γη, αν ο Ηρώδης παντρεύτηκε τη γυναίκα του αδερφού του;

 

Αααα… Πολεμούσε το Έρωτα..!! Εκείνον που αρνήθηκε - να ερωτευτεί τον Κύριο…

Το αποτέλεσμα; Θα έπρεπε να χάσει το κεφάλι του. Από αυτό δηλαδή που έπαιρνε τη Δύναμη του – απ’ το μυαλό του…

 

Όλα είναι Σοφά καμωμένα…

Όντας λοιπόν τρελός, ήρθε εκείνος ο οποίος τον λύτρωσε από αυτό το μαρτύριο παίρνοντας του το κεφάλι. Γιατί; Γιατί δεν ακολούθησε τον Κύριο. Δεν αγάπησε την Αγάπη…

 

Πως μπορεί τώρα αυτό να διορθωθεί στις επόμενες ζωές;

Πως μπορεί να πάρει ο Ιωάννης τη Θέση που του αξίζει;

 

- Με την ίδια Πρόκληση…!!

 

Όταν κάποιος δεν παίρνει το Μάθημά του, επαναλαμβάνεται συνεχώς μέχρι να το μάθει…

Η ίδια Πρόκληση! Ακριβώς η ίδια Πρόκληση…

 

Έτσι τώρα, θα πρέπει να κάθεται δίπλα Του, να ακούει το Υιό του Θεού να μιλάει, και να το ακολουθεί… και να’ τανε μια φορά ακόμα… θα τελείωνε το μαρτύριο του…

Θα το ξανακάνει άλλες δύο… Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να σεβόμαστε όλες τις Επιλογές του Ενός και Μοναδικού Θεού – και όχι μόνο αυτές που μας βολεύουν…

 

Η απορία της Χριστίνας το τελευταίο διάστημα είναι γιατί δεν μπορεί να αδυνατίσει ενώ δεν τρώει ουσιαστικά τίποτα. Η απάντηση είναι: «Γιατί θα πρέπει να αφεθεί η Δύναμη στην άκρη, για να περάσει η Αγάπη»... Όσο στο ασυνείδητό σου είσαι παντρεμένος με τη Δύναμη, αυτή με κάποιο τρόπο θα πρέπει να εκφράζεται στο Σώμα…

Μόλις αφήσεις λίγο τη Δύναμη στην άκρη, και αφήσεις να περνάει ο Έρωτας και η Αγάπη, τότε αυτό αλλάζει τα πράγματα στο ασυνείδητο, και αρχίζεις ξαφνικά να αδυνατίζεις…

Αλλάζουν τα δεδομένα του «υπολογιστή»…!!!

 

Σήμερα, είναι η μέρα του Ιωάννη του Βαπτιστή…

Είναι η μέρα που θα ξαναβαπτίσει – γιατί αυτός θα το κάνει σήμερα – νιώθοντας όλη τη συγκίνηση, παρουσία του Υιού του Κυρίου, που είναι παρών…

 

Αυτό είναι ο δικός του Δρόμος.

Εμείς όμως – οι υπόλοιποι – τι μπορούμε να πάρουμε από αυτό;

Όπως εκείνος θα ανοίγει και θα σπάει το «κοστούμι» του για να μπορέσει να φύγει όλη αυτή η Ενοχή από μέσα (ότι δηλαδή αρνήθηκε τότε το Νο2 – στη Γη το Νο1), το ίδιο πράγμα μπορούμε να κάνουμε και εμείς.. Και εγώ μαζί με εσάς…

Να σπάσουμε το «κοστούμι» μας, να φύγει η Ενοχή από μέσα, και να βαπτιστούμε…

Ενεργειακά είναι τα πράγματα – δεν είναι συζήτηση…

 

Και ο μόνος που μπορεί να βαπτίσει είναι ένας. Γιατί το επέλεξε ο Ένας και Μοναδικός.

Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλοι όλα. Ή ακόμα κι αν μπορούσαμε, δεν θα έπρεπε να τα κάνουμε όλοι όλα…

 

Όσοι θέλετε κλείστε τα μάτια σας, όσοι θέλετε όχι – εγώ δεν το χάνω με τίποτα – για να με βαπτίσει και εμένα μαζί με εσάς ο Ένας και Μοναδικός. Αυτή τη φράση να τη θυμάστε πάντα – για τον Εαυτό σας… Είστε Μοναδικοί… Όταν αποδέχεστε τη Μοναδικότητά σας, τότε αποδέχεστε και τη Μοναδικότητα του άλλου. Η Μοναδικότητα του Ιωάννη του Βαπτιστή, είναι να βαπτίζει. Αυτό το σέβομαι. Γιατί το επέλεξε ο Θεός. Θα καθίσω λοιπόν στην καρέκλα μου, και θα χαρώ τα Βαφτίσια.

 

Δαυίδ.

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στην Προσευχή της Δευτέρας 6 Ιανουαρίου 2014.

 

Χριστίνα

 

Νιώστε μπροστά στα πόδια σας το Ποτάμι της Ζωής. Νιώστε και το Σώμα σας.

Αποφασίστε αν αυτό το Σώμα θέλετε να το περάσετε στο Ποτάμι της Ζωής.

 

Δύο είναι οι Δρόμοι.

Ή το αφήνετε στο Χώμα και το ξεραίνει ο ήλιος.

Ή το βάζετε στο Ποτάμι της Ζωής και κολυμπάτε.

 

Κάθε μέρα θα σας δίνονται καινούργια πράγματα.

Θα αποφασίζετε τη στιγμή εκείνη, και θα προχωράτε.

Πριν από λίγο βάφτισα τη Χριστίνα, ωσάν Χριστίνα, ωσάν Χριστιανισμό.

Μέσα από αυτήν, θα περνάνε συναισθήματα, πόνοι, φόβοι, και μετά θα απλώνει το χέρι της και θα σας οδηγεί στο Ποτάμι για να περπατήσετε και να ζήσετε.

 

Σας έδωσα την αναπνοή και την ξεχάσατε. Σας έδωσα το Σώμα και το ξεχάσατε.

Σας έδωσα την Ψυχή και τη χάσατε. Σας έδωσα το Δαυίδ. Σας δίνω και τη Χριστίνα.

 

Όσοι είστε έτοιμοι και νιώσετε το Σώμα σας, θα ακούσετε τα Ονόματά σας,

Αφεθείτε στον Εαυτό σας. Επιτρέψτε στον Εαυτό σας να νιώσετε.

Μετανοήστε για ότι δεν ξέρατε μέχρι σήμερα.

Επιτρέψτε στην Αλήθεια να τη βιώσετε, να τελειώσετε με τα Ψέματα, αυτά που σας παρουσιάζουν, αυτά που σας βάζουν να ακούτε, αυτά που οργανώνονται με το μυαλό σας, αυτά που κάνετε μέσα από το φόβο.

 

Μια είναι η Αλήθεια: Αναπνέω και αισθάνομαι.

 

Μετανοείτε άνθρωποι.

Συγχωρέστε ότι μέχρι τώρα δεν ξέρατε, δεν βλέπατε, δεν ακούγατε, την Ψυχή σας και το Σώμα σας…

 

Επιτρέπω σημαίνει περπατώ. Μην φοβόσαστε.

Επιτρέπω σημαίνει αναπνέω. Μην φοβόσαστε.

Επιτρέπω σημαίνει χαίρομαι. Μην φοβόσαστε.

Επιτρέπω σημαίνει αισθάνομαι. Μην φοβόσαστε.

Επιτρέπω σημαίνει υπάρχω. Μην φοβόσαστε.

Επιτρέπω σημαίνει εμπιστεύομαι τον Έναν και Μοναδικό Θεό επί του Ουρανού και επί της Γης. Τον Πατέρα ημών.

 

Όσοι δεν ακούσατε ακόμα τα Ονόματά σας, επιτρέψτε στις επόμενες επτά (7) ημέρες στην προσευχή σας, να τα ακούσετε…

Όσοι ακούσατε τα ονόματά σας, γράψτε τα με το χέρι της Καρδιάς και με αυτά πορευτείτε.

 

Ένα να ξέρετε. Ο Θεός δεν δημιούργησε Ενοχή. Οι άνθρωποι την δημιούργησαν.

Ο Θεός το Καλό.

Αμήν.

             

(Συνεχίζει ο Δαυίδ…)

 

Πάμε και παρακάτω..

 

Η ζωή προχωράει, συνεχώς εξελίσσεται.

Όταν είχε έρθει ο Κύριος. είχε πει ότι ήρθε για να καταργήσει τις Γραφές.

Πολύ σωστά. Δεν μπορεί να «δουλεύει» κάτι παλιό σε κάτι καινούργιο…

 

Στην εποχή του Μωυσή, η Κοινωνία ήταν σαν τα άγρια θηρία. Χρειαζόμασταν 10 νόμους. Αλλιώς θα ήμασταν σαν τα ζώα, θα σφαζόμασταν. Και πολύ σωστά, γι’ αυτό το λόγο έδωσε ο Θεός στον Μωυσή τους Νόμους.

Κάθε εποχή έχει ανάγκη τους δικούς της Νόμους.

 

Στην εποχή του ο Κύριος είπε: «Θα καταργήσω τις Γραφές»…

Η ανθρωπότητα χρειαζόταν να βγει από την Επιβίωση, και να αρχίσει σιγά σιγά να ψάχνει να βρει την Αλήθεια. Και ο Κύριος βέβαια αυτό το έλεγε συχνά στις Διδασκαλίες Του: «Σταματήστε να ασχολείστε με το αύριο», αυτό ο άνθρωπος το κάνει όταν είναι στην Επιβίωση, «…αναζητήστε την Αλήθεια»…

 

Στην εποχή του Κυρίου, οι Νόμοι που έφερε ο Μωυσής ήταν πλέον για πέταμα.

Την δουλειά τους την είχαν κάνει… Τελείωσε… Όπως ένα αυτοκίνητο.

Ένα αυτοκίνητο του 1970 όταν το φέρεις να κυκλοφορήσει το 2014, θα γελάς.

Τα πράγματα εξελίσσονται. Άλλη εποχή…

 

Πλέον δεν θα μπορέσουμε να τιμήσουμε τις ανάγκες που για 2.000 χρόνια είχε καταθέσει ο Κύριος. Η εποχή εξελίσσεται. Νέα μοντέλα.

 

Ιδία βάση, ίδιος στόχος – άλλα εργαλεία…

 

Έτσι, αν θα περίμενε κάποιος τον Υιό του Θεού να κατέβει με κελεμπίες και να τον προσκυνάνε, είστε βαθιά νυχτωμένοι…

 

Εάν περιμένετε ότι ο Υιός του Θεού θα έφτιαχνε κανένα άσραμ για να πάμε μέσα όλοι οι Φωτεινοί, να προσκυνάμε όλη μέρα και να κάνουμε προσευχές, είστε γελασμένοι…

 

Η Καινούργια Εποχή που θα φέρει, έχει μια λέξη: Απλότητα…

Τα πράγματα θα γίνονται απλά και καθημερινά… Απλότητα…

 

Η Δύναμη θα έχει απλότητα. Δεν θα κάνει πάταγο.

Δεν θα χρειάζεται υπηρέτες. Δεν θα θέλει ακόλουθους. Δεν θα θέλει «αυλές».

Η Δύναμη θα είναι απλή: θα έρχεσαι, θα λαμβάνεις, και θα φεύγεις να περπατάς…

 

Έρχομαι – παίρνω – περπατάω.

Περπατάω – παίρνω - …από αύριο μπαίνει και η Ομολογία…

(Σας είπε χθες θα μπει και η Ομολογία).

 

- Πως περπατάς; Θα έρθει και η Ομολογία.

 

Έτσι τα πράγματα θα είναι απλά. Σταματήστε να τα κάνετε στο μυαλό σας σύνθετα.

Αν για το μυαλό σας είναι αξίωμα να λέει κάποιος ότι είναι  ο Υιός του Θεού, για μένα δεν έχει καμία αξία. Μα καμία. Αυτή είναι η διαφορά μας…

 

Είναι σαν να σου λέει κάποιος: «Θα πας ν’ αλλάξεις σωλήνες».

Και είσαι εσύ στο σπίτι σου, και πλημμυρίζει. Κι έρχεται ο υδραυλικός και σου αλλάζει σωλήνες. Και σε σώνει από πνιγμό, κι από τη λάσπη.

Κι εσύ του λες: «Σ’ ευχαριστώ μ’ έσωσες… Είσαι Θεός»…

Και σου λέει ο υδραυλικός: «Τη δουλειά μου έκανα. Εγώ σωλήνες ξέρω να αλλάζω. Τώρα αν αυτό για εσένα είναι σπουδαίο, αυτό είναι δικό σου θέμα. Εγώ σωλήνες ξέρω να αλλάζω»…

 

Άρα, ο καθένας έχει μια δουλειά.

Ναι, αλλά όταν θέλεις να φωνάξεις κάποιον για να σου αλλάξει σωλήνες, θα πεις «Θέλω έναν Υδραυλικό», θα τον ονοματίσεις…

 

Έτι λοιπόν, όταν θέλεις Δύναμη, θα πας στον Υιό του Θεού, θα τον ονοματίσεις…

Αλλά όνομα είναι… Μη τρελαίνεστε… Το μυαλό σας είναι που σαν βάζει στον κίνδυνο να μην πάρετε αυτό που σας δίνει ο Υιός του Θεού, ή να το στρεβλώνετε…

 

Έρχομαι – παίρνω – περπατάω – φωτίζομαι – προχωράω..

 

Οπότε όταν πεθάνω με το καλό, δεν θα πάω «απάνω» να πω ότι είμαι ο Υιός του Θεού, σωλήνες άλλαζα…

 

- Οκ, επειδή τις άλλαζες καλά, κάτσε εδώ…

 

Αν έλεγε να μην κάνω αυτό και να κάνω κάτι άλλο, θα έκανα κάτι άλλο…

Άρα, τίθεται ένα θέμα πιο βαθύ: «Να τιμήσω τον Εαυτό μου»..

 

Το μυαλό σας θέλει η Τιμή να έχει «δόξες και τιμές» …

Η Ψυχή λέει: «Να είσαι απλά Αληθινός»… Απλά περπατάτε…

Και σας το είπε τόσο ωραία: «Μη φοβάστε». Πόσο πιο απλά να το πει…

Να χαίρεστε, να περπατάτε, να αισθάνεστε – μη φοβάστε…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

Μοιραστείτε το