ΕλληνικάEnglish

Από την επιθυμία στην Ανάγκη

Ανάγκη είναι να τραφώ. Επιθυμία είναι να περιμένω να με θρέψουν.
Ανάγκη είναι να ξεδιψάσω. Επιθυμία είναι να περιμένω να μου δώσουν να πιω.
Ανάγκη είναι να κοιμηθώ. Επιθυμία είναι να περιμένω να με νανουρίσουν.
Ανάγκη είναι να «ξυπνήσω». Επιθυμία είναι να περιμένω να με ξυπνήσει κάποιος άλλος…
Ανάγκη είναι να ζήσω. Επιθυμία είναι να περιμένω να συμβεί μέσα από τη ζωή των άλλων…
Ανάγκη είναι να βρω την Ψυχή μου. Επιθυμία είναι να περιμένω να τη βρω χωρίς να ψάξω…
Ανάγκη είναι να γνωρίσω το Θεό. Επιθυμία είναι να περιμένω να μου κάνει επίσκεψη…

Κι ας πούμε πως μου δίνουν τροφή. Και νερό. Και με νανουρίζουν για να κοιμηθώ.Και δίνουν διέξοδο σε όλες τις επιθυμίες μου. Γιατί είμαι μηνών, ενός, 2, 5 8, 10, 15, 18 χρονών. Γιατί με αγαπούν. Και με φροντίζουν. Και με προσέχουν.Και γίνομαι 25, 30, 38, 45, 50 ετών. Και εξακολουθούν να καλύπτουν τις επιθυμίες μου. Αλλά ξεχνάνε να με «ξυπνήσουν», ξεχνάνε να με διδάξουν να ζώ, να αναζητώ, να ανακαλύπτω, να χάνω, να κερδίζω, να μάχομαι, να γονατίζω, να γνωρίζω και να ξεχωρίζω «θεούς» κι «ανθρώπους». Γιατί; Γιατί ακόμα με αγαπούν; Και με φροντίζουν; Και με προσέχουν;

Οι «Άλλοι»… αυτοί οι σημαντικοί, αυτοί οι αγαπημένοι μας «άλλοι», οι οικείοι μας, οι γονείς μας, οι φίλοι μας, οι δάσκαλοι, οι αδελφοί, οι συνάδελφοι, οι σύντροφοι… όλοι οι «άλλοι»… που μας κράτησαν στην αγκαλιά τους, που μας σκούπισαν τα δάκρια, που μας έλεγαν αστεία για να γελάμε ή για να μην κλαίμε, που μοιράστηκαν μαζί μας το τραπέζι τους, το σπίτι τους, το κρεβάτι τους… όλοι αυτοί που μας έδωσαν τη ζωή τους… όλοι αυτοί την ίδια στιγμή κάτι άλλο μας έπαιρναν. Έπαιρναν τη δική μας ζωή… Κάθε φορά που κάλυπταν μια Επιθυμία μας, άφηναν ασυνείδητα από ένα λιθαράκι πάνω στην Ανάγκη μας. Πάνω στην πιο πρωταρχική, την πιο καίρια έμφυτη ωστική δύναμη, ικανή να μας στρέψει προς στην Ψυχή μας - την μοναδική Πηγή εντός μας που μπορεί να παρέχει τα Πάντα. Για Πάντα…

Λιθαράκι, λιθαράκι, ορθώθηκαν φράγματα… Η Ανάγκη θάφτηκε. Η Πηγή έκλεισε.
Η Ψυχή δίψασε. Εξαντλήθηκε. Κουράστηκε. Κοιμήθηκε.
Θα θυμηθεί άραγε κανείς να την ξυπνήσει;

«Μη νομίσετε ότι ήρθα να βάλω ειρήνη πάνω στη γη. Δεν ήρθα να βάλω ειρήνη αλλά μάχαιρα. Γιατί ήρθα να διχάσω άνθρωπο κατά του πατέρα του και θυγατέρα κατά της μητέρας της και νύφη κατά της πεθεράς της. Και εχθροί του ανθρώπου θα είναι οι οικιακοί του.  Όποιος αγαπάει πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα δεν μου είναι άξιος, και όποιος αγαπάει γιο ή θυγατέρα περισσότερο από εμένα δεν μου είναι άξιος. Και όποιος δε λαβαίνει το σταυρό του και δεν ακολουθεί πίσω μου δεν μου είναι άξιος.  Όποιος βρει τη ζωή του θα τη χάσει, και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη μου θα τη βρει».  Κατά Ματθαίον (Κεφ. 10, στίχοι 34-39).

Τα συστατικά της Ψυχής…

Ας φανταστούμε και πάλι τον Θεό σαν έναν Ουράνιο Ωκεανό, χωρίς αρχή ή τέλος. Χωρίς όρια, διαχωρισμούς, περιορισμούς ή ελλείψεις. Η Θεϊκή Ουσία δημιουργεί Κόσμους, Σύμπαντα, Γαλαξίες, πλανήτες και Όντα κάθε είδους για να κατοικήσουν και να μοιραστούν αυτήν την αστείρευτη Πληρότητα και Αφθονία. 

Καθώς η Δημιουργία εκτυλίσσεται, και το Άμορφο τείνει να πάρει Μορφή, η Θεϊκή Ενέργεια χαμηλώνει τις δονήσεις Της για να ρεύσει στην πραγματικότητα που δονεί το κάθε γαλαξιακό ή πλανητικό σύμπαν.

Στη Γη, o Θεός ρέει την Ουσία Του μέσα από τρεις μεγάλες Πηγές: Αγάπη – Δύναμη – Σοφία, και καθώς εισέρχεται στην ανθρώπινη υπόσταση, η Θεϊκή Ενέργεια γίνεται Ύλη στο Σώμα μας, και Πνεύμα στην Ψυχή μας. 

Η Ψυχή φέρει και τις τρεις Θεϊκές Ποιότητες, και αντίστοιχα καθώς ρέουν στην ανθρώπινη υπόσταση και χαμηλώνουν τις δονήσεις τους:

  • Η Σοφία της Ψυχής γίνεται Διαίσθηση, λίγο χαμηλότερα γίνεται Ενόραση και μετά ίσως μια αδιόρατη αίσθηση Αλήθειας.
  • Η Δύναμη χαμηλώνοντας γίνεται Προστασία του Εαυτού και Διαχείριση Προσωπικών Ορίων, χαμηλότερα γίνεται αίσθηση Επέκτασης και Δημιουργίας, και λίγο πιο κάτω μοιάζει με τη δυνατότητα που έχουν κάποιοι άνθρωποι να θέτουν στόχους και να δρουν παντοιοτρόπως για να τους πραγματοποιήσουν.
  • Η Αγάπη της Ψυχής καθώς χαμηλώνει δόνηση εκδηλώνεται, και συχνά παγιδεύεται, σε πιο νοητικά μοντέλα συμπεριφορών. Θυμίζει λίγο Hollywood με αγάπες μεταξύ των ανθρώπων βασισμένες σε «μεγάλες θυσίες» ή «αιώνιους έρωτες». Λίγο πιο πρακτικά, μοιάζει κάπως με την αίσθηση της δεκτικότητας, της κατανόησης ή με μια Αγκαλιά στη Σιωπή.

Η Ψυχή ενσαρκώνεται, έως ότου μέσα από τα γήινα βιώματα και της εμπειρίες της ζωής, η Αγάπη, η Σοφία και η Δύναμη δονηθούν ισάξια μεταξύ τους και φτάσουν να συντονιστούν και οι τρείς στη Θεϊκή Συχνότητα. Ενσαρκώνεται, έως ότου τα Ύδατα ρεύσουν με την ίδια ποσότητα, στην ίδια ταχύτητα και προς την ίδια κατεύθυνση και από τις τρεις Πηγές.

Η Αγάπη, χωρίς Δύναμη και Σοφία οδηγεί στην θυματοποίηση και την ανοησία.
Η Δύναμη χωρίς Σοφία και Αγάπη οδηγεί στην βία και την ασυδοσία.
Η Σοφία, χωρίς Δύναμη και Αγάπη οδηγεί στην αδράνεια και την αδυναμία.

Όταν και οι τρεις ποιότητες εξισορροπούνται μεταξύ τους, τότε η Ψυχή «ανοίγει» κι άλλο τη Ροή της και συντονίζεται με την Πρωταρχική Ουσία του Θεού. Αυτό που έλκει για να ενώσει τις Πηγές της Ψυχής με την Θεϊκή Ουσία, είναι μια σύμφυτη, πηγαία δύναμη, που εκφράζει την ακατάσχετη λαχτάρα της Ψυχής να ενωθεί με τον Ύστατο Εαυτό της. Αυτό είναι η Ανάγκη της Ψυχής.

Αυτό, ο Θεός με την Άπειρη Σοφία Του, το «κέντησε» στις καθημερινές ζωτικές, βασικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού: ο Άνθρωπος για να ζήσει στη Γη έχει ανάγκη από: τροφή, νερό, ύπνο, αναπαραγωγή. Έτσι, μας θυμίζει κ α θ η μ ε ρ ι ν ά  ότι για να ζήσουμε οφείλουμε να τιμούμε και να καλύπτουμε τις ανάγκες του Σώματος, μήπως και συνειδητοποιήσουμε πως ο δρόμος για να τον γνωρίσουμε είναι να τιμούμε και να καλύπτουμε τις ανάγκες της Ψυχής.

Επιθυμία και Ανάγκη …

Όσο ο Άνθρωπος ζει μέσα στο Νου του και ταυτίζεται με το Σώμα του,  αποκομμένος από την Ψυχή, δεν δονείται από την Ανάγκη της Ένωσης και αδυνατεί να αντιληφθεί και να βιώσει την αίσθηση της πληρότητας μέσα από την αυθόρμητη Ροή της Αφθονίας στη ζωή του. Έτσι, ο Νους πιστεύει πως θα νιώσει πλήρης εφόσον λάβει από το εξωτερικό περιβάλλον (οικογένεια, χρήματα, δόξα, αναγνώριση) αυτό που του λείπει. Το αποτέλεσμα είναι να καταναλώνει τη ζωτική του ενέργεια για να λάβει από την Ύλη, αυτό που νομίζει πως χρειάζεται (Επιθυμία). Με αυτόν τον τρόπο, εντελώς ασυνείδητα, επιτρέπει στον εαυτό του και στους άλλους να ανταλλάσουν λιθαράκια, πέτρες ή ακόμα και βράχια. Για παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που ζει ακόμα στο Νου του, και η Ψυχή του έχει ανάγκη να συνδεθεί με την πηγή της Αγάπης για να ολοκληρωθεί,           δουλεύει σκληρά για να αποκτήσει Δύναμη (χρήματα ή δόξα), την οποία χωρίς να το αντιλαμβάνεται, την επενδύει για να «αγοράσει» την Αγάπη των «άλλων» (των φίλων του ή της οικογένειας του). Αντί δηλαδή να εστιάσει στην συναισθηματική ανάγκη της Ψυχής του, αναλώνεται ικανοποιώντας τις επιθυμίες των γύρω του, με την ασυνείδητη πρόθεση, να νιώσει αγαπητός.

Όταν ο Άνθρωπος ζει με την Ψυχή του, γνωρίζει πως το Σώμα του είναι ένα ιερό όχημα και δεν το καταναλώνει: το ακούει, το τιμά και σέβεται τις ανάγκες του. Με τον ίδιο τρόπο, επιτρέπει στις Ανάγκες της Ψυχής να εκφραστούν και καθώς αφήνεται στην Εσωτερική Ροή μαθαίνει σιγά σιγά να εδραιώνει σχέση κατανόησης κι εμπιστοσύνης με τον Εαυτό του και να επανασυνδέεται με τις Πηγές του. Μέσα από τη αυτή τη διαδικασία, σταδιακά αναγνωρίζει την συμμετοχή του στην εξέλιξη της πραγματικότητας που ζει και αποδέχεται την προσωπική του ευθύνη. Σε αυτό το παράδειγμα, ένας άνθρωπος που η Ψυχή του χρειάζεται Αγάπη για να ολοκληρωθεί, ζητά από τον Κύριο να τον διδάξει πώς να απομακρύνει τα λιθαράκια της Πηγής του.

Η Επιθυμία έχει προσδοκία και εξαρτάται από την Ύλη (περιμένουμε κάποιος ή κάτι άλλο έξω από εμάς να πραγματώσει τα θέλω μας). Έχει προσκόλληση και αδυναμία. Καταναλώνει τη ζωτική μας ενέργεια, μας εξαντλεί, μας στερεύει…
Δεν ανταποκρίνεται στην εσωτερική αλήθεια, έχει φαντασίωση κι αποπροσανατολισμό. Κι όταν καλύπτεται, δεν οδηγεί πουθενά, γιατί το αποτέλεσμα είναι φθαρτό και προσωρινό.

Η Ανάγκη είναι από εμάς προς Εμάς! Έχει ελευθερία, έχει αλήθεια και πραγματικότητα. Όταν η Ανάγκη αναβλύζει από την Ψυχή, η αυθόρμητη τάση της είναι να στραφεί εκεί απ’ όπου γνωρίζει πως μπορεί να λάβει αυτό που χρειάζεται. Όπως ένα παιδί που πεινάει τρέχει στη μητέρα του για να του δώσει τροφή, έτσι και η Ανάγκη στρέφει την Ψυχή στο Θεό… Από εκεί ζητάς, και από εκεί λαμβάνεις, χωρίς ενοχή, χωρίς προσπάθεια, χωρίς προσδοκία, και χωρίς ανταλλάγματα.

Προσευχή: Το Μεγάλο Τσουνάμι…

Αν καταφέρουμε να απομακρύνουμε με συνείδηση έστω και ένα λιθαράκι από το σημείο που εμποδίζεται η Ροή μιας Πηγής μας, η Ανάγκη της Ψυχής θα αφυπνιστεί και ο Ωκεανός του Θεού θα ρεύσει σαν ρυάκι. Αν ζητήσουμε από το Θεό για την ανάγκη της Ψυχής μας, ο Ωκεανός θα γίνει Θάλασσα…

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το ερώτημα που συχνά εγείρεται είναι το εξής:
«Αφού προσεύχομαι και ζητάω, γιατί η προσευχή μου δεν εισακούγεται; Γιατί ο Θεός δεν μου δίνει αυτό που χρειάζομαι;».

Η απάντηση έρχεται μέσα από την διαφορά της επιθυμίας και της ανάγκης.
Ο Θεός ακούει όλες τις προσευχές. Όμως δίνει όλα όσα χρειάζονται για να πραγματοποιήσει τις ανάγκες της Ψυχής – ΔΕΝ πραγματοποιεί επιθυμίες.

Αν για να προχωρήσει κάποιος στο Δρόμο της Ψυχής του ζητήσει χρήματα - θα του τα δώσει. Αν τα ζητήσει για μια επιθυμία, για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, τις τύψεις ή την ανασφάλειά του – δεν θα του τα δώσει. Δεν θα τον βοηθήσει να κρατήσει κλειστή την Πηγή του. Αντίθετα, θα στείλει γεγονότα ή συνθήκες για να αφυπνίσει την Ανάγκη του (μια χρεοκοπία που θα τον φέρει πιο κοντά στην Αλήθεια του, μια ασθένεια, κάτι…).

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, να έχουμε επίγνωση και να μπορούμε να ξεχωρίζουμε πότε ένα «θέλω» μας πηγάζει από επιθυμία και πότε από ανάγκη.

Είναι εντάξει, να έχουμε επιθυμίες, αρκεί να το ξέρουμε! Η επιπλοκή προκύπτει όταν ονομάζουμε ανάγκη κάτι που είναι απλά επιθυμία. Τότε δεν λαμβάνουμε, και βουλιάζουμε περισσότερο στην αγωνία, την ανασφάλεια. Ένα λιθαράκι ακόμα…

Η Επιθυμία, μας συνδέει με τους ανθρώπους.
Η Ανάγκη, μας ενώνει με τον Θεό.

Αν η Ψυχή μας είναι Ποταμός θα χυθεί στη Θάλασσα και μετά στον Ωκεανό.
Όταν ικανοποιούμε την Ανάγκη της Ψυχής, συναντάμε την Ψυχή.
Μετά από αυτό, η επόμενη Πύλη στην Ιεραρχία, μέσω της οποίας μπορούμε να περάσουμε στην Ουράνια Βασιλεία, είναι ο Χριστός.

«Καθέναν, λοιπόν, που θα με ομολογήσει ζώντας μέσα σ’ εμένα μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ ζώντας μέσα σ’ αυτόν μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Όποιον όμως με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα αρνηθώ κι εγώ αυτόν μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς». Κατά Ματθαίον (Κεφ. 10, στίχοι 32-33)

Ο διαλογισμός και το μήνυμα που ακολουθούν είναι απόσπασμα από τον διαλογισμό Το σεμινάριο της Κυριακής 21/7/2013, με θέμα: «Από την Επιθυμία στην Ανάγκη».  

Ο διαλογισμός έγινε από τον  Δαυίδ και το μήνυμα δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.  


Χριστίνα

Θεός Κύριος, ημίν ευλογημένος ως ερχόμενος εις την Γην τούτη εν ονόματι Ψυχής, Αλήθειας, Φωτός

Θεός Κύριος, ερχόμενος εις την Γην τούτη ως νόηση αυτού του σώματος – ου γαρ οίδασι.

Ως Σώμα κατοικεί ένα Φως, κατοικεί η Αίσθηση, κατοικεί η Νόηση, κατοικεί η Ανάγκη, κατοικεί η Επιθυμία, κατοικεί η Ψυχή.

Ας επιλέξετε μέσα από αυτό το Σώμα, τι θέλετε. Κι εκεί δείτε εσάς, τι κάνετε.
Μη φαντάζεστε, μη κοροϊδεύετε τον εαυτό σας, μην προβάλλεστε.
Απλά πραγματοποιήστε ότι θελήσει η Ψυχή σας.

Έτσι θα δείτε τα πόδια σας να κινούνται, τα μάτια σας να βλέπουνε, τα αυτιά σας να ακούνε, και τα χέρια σας να κάνουνε και να νιώθουνε ότι ακουμπάνε.

Θα αρχίσετε να λέγεστε Άνθρωποι επί της Γης.
Στην αρχή θα αισθάνεστε σαν το σάκο του μποξ. Μέτα σαν άδειος σάκος. Μέτα σαν Άνθρωπος. Αυτή είναι η μικρή Διαδρομή για τους Ανθρώπους.

Όταν φτάσετε εκεί, κοιτάξτε στον Ουρανό. Εκεί υπάρχει ο Θεός και Πατέρας ημών.
Κάτω από αυτήν την Αγκαλιά ζείτε, κάτω από αυτήν την Ενέργεια, κάτω από αυτό το Φως. Εγώ σας οδηγώ, η Μητέρα μου - η Μαρία εν τη Γη - σας προστατεύει.

Ζητήστε τις Ανάγκες σας. Νιώστε τες και ζητήστε τες.
Αφήστε τες να αναδυθούν. Να έρθουν σαν Αέρας. Σαν το περιστέρι το Άγιο Πνεύμα. Να δοθούν με σεβασμό στο Πατέρα ημών. Και αυτός θα σας το επιστρέψει όπως ακριβώς το θέλετε. Όπως ακριβώς το έχετε ανάγκη. Όπως το στείλατε.

Έτσι θα νιώσετε και Χαρά.
Η Χαρά και η Αγάπη είναι σαν το νόμισμα που έχει δύο όψεις.
Αν το γυρίσετε από τη μια πλευρά είναι ένα νόμισμα.
Αν το γυρίσετε από την άλλη έχει και αριθμό.

Όταν εσείς θα νομίζετε ότι έχετε τελειώσει, θα εμφανιστεί μια καινούργια ανάγκη.
Κι όταν κι αυτή σας πραγματοποιηθεί, τότε ο Νους σας θα δημιουργεί μόνο επιθυμίες, για να παίξετε. Για να μην φοβηθείτε, για να μην θυμώσετε, για να μη θλιβείτε.

Τότε δείτε και το άλλο νόμισμα. Από την μια πλευρά είναι ίδιο. Από την άλλη έχει άλλο αριθμό. Εκεί θα κάνετε Επιλογή: Μου αρέσει - δε μου αρέσει. Το θέλω - δεν το θέλω. Μπορώ - δε μπορώ. Όταν έρθει η ώρα της Επιλογής – αν υπάρχει Ψυχή θα επιλέξετε με την Ψυχή. Αν υπάρχει Νους θα επιλέξετε με το Νου.

Αν με δείτε σαν άνθρωπο, θα με προσκυνήσετε.
Αν με δείτε σαν συναίσθημα, θα με φτύσετε.
Κάντε επιλογή.

Αν με δείτε με Ψυχή, θα με προσκυνήσετε, χωρίς επιλογή.
Τραγουδήστε, γλεντήστε, κλάψτε, φωνάξτε, θυμώστε.
Όλα είναι πράξεις και συναισθήματα.

Για να δείτε ένα κέντημα, πρέπει να το παρατηρήσετε, να το μάθετε.
Για να δείτε μια δημιουργία, πρέπει να τη σπουδάστε.
Για να δείτε την Ψυχή σας και το Δρόμο σας, πρέπει να το θέλετε.
Έχετε επιλογή.

Ενώστε την Αλήθεια και το Φως.
Παρατηρήστε τα, νιώστε τα, και απλά περπατήστε…

Ο άνθρωπος γεννήθηκε στη Γη για να περπατάει, να βιώνει, να μιλάει, να ακούει, να έχει συναισθήματα. Του εδόθει η ανάσα για να αναπνέει.
Αυτή του δίνει τη δύναμη να καταλάβει και να κατανοήσει αν πονάει, αν είναι άρρωστος, αν είναι ζωντανός.

Αναπνεύστε. Αναπνεύστε.
Παρατηρήστε τα σώματά σας.
Εγώ σας λέω ότι έχετε πεθάνει. Εσείς;;;

Ότι αναπνεύσετε τώρα, από αύριο θα καθαρίζει το σώμα σας σαν καθαρτικό.
Ότι βγάλετε σήμερα θα καθαρίσει το σώμα σας εδώ.
Καθαρίστε.

Ότι φοβόσαστε να μη το φοβόσαστε.
Ότι σας θυμώνει, να μη θυμώνετε.
Ότι σας θλίβει, να μη θλίβεστε.

Μείνετε και δείτε τα.
Μείνετε και αισθανθείτε τα.
Μείνετε και απολαύστε τα.
Μόλις αναπνεύσετε θα έχουν φύγει.
Απλά βιώστε τα.

Aφήστε αυτό που έχετε στο κεφάλι σας και πάρτε…
Μάθετε να παίρνετε.

…… (παύση) ……..

Δαυίδ

Ζητήστε κάτι που θέλετε να σας δοθεί, για να προχωρήσετε στο Δρόμο σας.
Σαν να το ζητάτε από εσάς για εσάς.
«Κύριε μου, έχω ανάγκη (αυτό) για να προχωρήσω στο Δρόμο μου».

Προσέξτε τη δέσμευση. Ζητήστε για εσάς, για το Δρόμο σας…
Ζητήστε για εσάς, για το Δρόμο σας…

Μόλις το λάβω, θα κάνω ένα βήμα στην Αλήθεια μου.
Ζητήστε Ευλογία.
Ζητήστε κατεύθυνση.
Ζητήστε Εσάς πίσω.

Από σήμερα τιμάτε την Ψυχή σας, και θα έχετε όση βοήθεια χρειάζεστε.
Ο όρος είναι η αλήθεια σας.

Σταματήστε τνα φοβάστε. Απλά περπατήστε. Απλά τιμήστε. Απλά μιλήστε.
Απλά γονατίστε εκεί που πρέπει.

Όποιος περπάτησε, βρήκε.
Όποιος ζήτησε, του δόθηκε. 

Απλά περπατήστε.
Υπηρετήστε τον Εαυτό σας.

Καλή Διαδρομή…

Μοιραστείτε το