ΕλληνικάEnglish

Απελευθέρωση Ψυχών (Μέρος 2ο): «Σκίζω τα Συμβόλαια του Χρέους – Υπογράφω Συμβόλαιο Τιμής με τον Εαυτό μου»


 

 

 

 

 

 

 

Θα σας ρωτήσει κάποιος:

- «Τι πας και κάνεις εκεί τις Κυριακές και χαλάς τη μέρα σου;» ή

- «Τι κάθεσαι κι ακούς;;;;», ή όπως έγραψε κάποιος στο facebook…

- «Ποιος είναι αυτός ο Δαυίδ; Από πού εμφανίστηκε;»



 

 

 

 

Ας ξεκινήσουμε με τα γήινα:

- «Ένας τύπος είναι… φαίνεται έξυπνος, έχει πολλές γνώσεις, μπορεί και εξηγεί τα πράγματα με έναν ωραίο τρόπο. Έχει μια λογική, μαθαίνω καινούργια πράγματα. Έχει ένα-δύο χαρίσματα… μπορεί και διαισθάνεται, μπορεί και αισθάνεται τα συναισθήματα του άλλου… μερικές φορές διαβάζει και το ασυνείδητο σε εικόνες»…

 

(Μέχρι εκεί καλά… λέει το μυαλό… Οπότε μέχρι εκεί μπορείς να περπατήσεις)..

 

«Είναι ένας τύπος γλυκούλης, και βάζει το μυαλό μας σε μια τάξη… βέβαια καμιά φορά πετάει και κάτι περίεργα… κάτι για Δαυίδ, κάτι για Εκλεκτός, κάτι για Υιός του Θεού… Αυτά βέβαια λίγο με χαλάνε, αλλά μέχρι να μπορέσω να το ακυρώσω μέσα μου, εγώ θα συνεχίσω να πηγαίνω. Τώρα βέβαια… είναι κι αυτό που αισθάνεσαι μερικές φορές… δε μπορώ να στο εξηγήσω… έχει μια Αίσθηση…!! Μια παίζει με τα Συναισθήματα, μια παίζει με το Νου… Είναι κι αυτή η παράξενη Ενέργεια που έχει ο χώρος που δεν μπορώ να την εξηγήσω… να όπως τώρα καλή ώρα… και λέω μήπως μετά από πέντε λεπτά, πενήντα άτομα και χωρίς παράθυρα ανοιχτά… μήπως αυτό να είναι που ζεστάθηκε έτσι ο χώρος…

Κάτι θα κάνει, δε μπορεί»...

 

…(Και μέχρι ένα σημείο, το μυαλό σας ίσως να εξακολουθήσει να προσπαθεί να δώσει «λογικές» εξηγήσεις)…

 

Σήμερα, θα δείτε και θα νιώσετε τι θα συμβεί στον Πλανήτη τους επόμενους μήνες.

Και κάθε φορά που θα συμβαίνει κάτι στον Πλανήτη από δω και πέρα, να θυμάστε πως θα οφείλεται σε κάποιον που γειώνει με το Σώμα του Φως…

Τι σημαίνει όμως αυτό;

 

Επτά Καρέκλες (στη μέση της αίθουσας), το 2014 είναι το Νούμερο του Επτά (7)…

Τελευταία χρονιά Προετοιμασίας και Επιλογών…

Ας τα βάλουμε σε μια Τάξη κατά Δαυίδ, κατά Θεότητα, κι όποιος προλάβει τον Κύριο είδε…

 

Επτά Καρέκλες στη σειρά…

Τρεις που είναι στραμμένες προς τη μια κατεύθυνση (προς τα πάνω)…

Τρεις που είναι στραμμένες προς την άλλη (προς τα κάτω)…

Και μία στη μέση, που είναι στραμμένη στο πλάι (προς τα δεξιά) 

 

 

Στο προηγούμενο σεμινάριο είπαμε το Κακό χρησιμοποίησε τον Σταυρό με τα Τέσσερα Σημεία για να σταυρώσει το Φως, όπως έγινε πριν από 2.000 χρόνια, χρησιμοποιώντας Τέσσερα Εργαλεία:

 

  1. Τους Υπάνθρωπους τους φοβίζει: «Αν σε φοβίσω θα μου δώσεις το Φως σου».
  2. Τους Ανθρώπους τους ενοχοποιεί.
  3. Σε εκείνους που τείνουν να περπατήσουν για να υψωθούν λίγο πάνω από τον Άνθρωπο και να βρούνε την Ψυχή τους, τους βάζει Προσδοκία και τους λέει: «Περίμενε να λάβεις»
  1. Και σε εκείνους που είναι έτοιμοι να περπατήσουν, τους βάζει Υποχρεώσεις: «Μόλις τελειώσεις με το Χρέος, θα είσαι έτοιμος να περάσεις στη Βασιλεία των Ουρανών…

 

Τέσσερις Γωνίες – Τέσσερα Εργαλεία, για να μπορέσει να σου πάρει το Φως…

Κάθε Γωνία είναι και ένα Συμβόλαιο:

  • Κάποια Στιγμή φοβήθηκα και υπέγραψα να παραδώσω το Φως μου.
  • Κάποια Στιγμή ενοχοποιήθηκα και συναίνεσα να δώσω το Φως μου.
  • Κάποια Στιγμή πλανεύτηκα, και πίστεψα ότι θα λάβω από τη Γη αυτό που χρειάζομαι, και υπέγραψα να περιμένω – έδωσα το Φως μου.
  • Και κάποια Στιγμή πίστεψα ότι είμαι Υπόχρεος να τιμάω τους άλλους και όχι τον Εαυτό μου, οπότε υπέγραψα για να δεσμεύσω το Φως μου, και για να βάλω τον Εαυτό μου Υπό  του Χρέους…

 

Τέσσερα Συμβόλαια…

Τα έχετε υπογράψει είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα…

Και για κάποιο λόγο, οι Ψυχές σας κατέβηκαν στον Πλανήτη αυτή την Εποχή… Κατέβηκαν γιατί από τον Ουρανό ακόμα γνωρίζατε, πως θα «κατέβει» κάποιος που θα διορθώσει τα πράγματα, και θέλατε να είστε παρόντες. Θέλατε να περπατήσετε προς το Φως…

 

Όταν ο Θεός κάνει μια Επιλογή και λέει: «Εγώ θα δώσω τη Δυνατότητα στις Ψυχές να περπατήσουν στέλνοντας Εκείνον που μπορεί να οδηγήσει αυτές τις Ψυχές προς το Φως, δεν τον ενδιαφέρει τι έχεις κάνει μέχρι τώρα σε αυτή τη ζωή ή σε προηγούμενες – του είναι αδιάφορο! Δεν τον ενδιαφέρει εάν λίγο πριν υπηρετούσες το Κακό συνειδητά ή ασυνείδητα. Δεν τον ενδιαφέρει εάν ήσουν κάποτε δίπλα στον Κύριο και είχες Φως.

Δεν έχει καμία σημασία αυτό!!! Είναι μια Πρόκληση… σε βάζει σε ένα Παιχνίδι να επιλέξεις.

 

Εάν έρχεσαι από τον Κόσμο της Αβύσσου – εκεί δηλαδή όπου το Βασίλειο είναι το Κακό – εάν έρχεσαι από το Βασιλιά που είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα υπηρέτησες, τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει… Σου λέει: «Βρίσκεσαι στη μέση, πάλι, σε μια Επιλογή»

 

1η Καρέκλα λοιπόν (με κατεύθυνση προς τα κάτω):Ο Βασιλιάς της Γης και της Αβύσσου…

2η Καρέκλα: Εκείνος που συνειδητά τον υπηρετεί – τα βιβλία τον λένε Αντίχριστο. Όπως σας έχω πει, δεν μπορείς να δώσεις Όνομα σε κάτι που δεν υπάρχει… μπορείς να το προσδιορίσεις μόνο με την Άρνηση: Αντί-του-Χριστού. Γιατί ο Χριστός υπάρχει.

3η Καρέκλα: Το Μυαλό… Νοητικά Συναισθήματα τα οποία δεν έχουν καμία αξία, και γι΄ αυτό και εκφράζονται στο Σώμα.  Αν κλαις γιατί ένα παιδί δεν έχει να φάει, είναι ένα καθαρά νοητικό συναίσθημα. Έχεις κάνει μια Προβολή του Εαυτού σου που πεινάει, κι εσύ νομίζεις ότι κλαις για το παιδί που δεν έχει να φάει. Αν κλαις για μία γυναίκα που την άφησαν μόνη, είναι γιατί εσύ κάποια στιγμή αφέθηκες μόνη σου.

 

Αντίστοιχα, στην άλλη πλευρά, σε αντιδιαστολή με την 1η Καρέκλα βρίσκεται η:

7η Καρέκλα: Ο Πραγματικός Πατέρας - και το «Πραγματικός» υποχρεωτικά θα το πω γι’ αυτούς που πιστεύουν πως ο Πατέρας θα μπορούσε να εκφραστεί και από «άλλους δρόμους». Ο Πατέρας είναι Ένας, και Έναν Υιό είχε – τον Κύριο – τον πιο κοντινό σε Θεότητα που κατέβηκε ποτέ στη Γη.

 

Σε αντιδιαστολή με την 2η Καρέκλα βρίσκεται η:

6η Καρέκλα: Αγάπη – Πραγματική Αγάπη Εαυτού με Ψυχή – και όχι με Νου.

Η Ψυχή έχει κι αυτή  Συναισθήματα… Όχι όμως νοητικής προβολής…

Η Ψυχή κλαίει όταν απομακρύνεσαι από τον Δρόμο σου.

Ο Νους κλαίει συνήθως για κάποιον άλλον, ή αν θέλετε όσα συναισθήματα απορρέουν από αυτόν απευθύνονται πάντοτε σε κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό σου: «Θυμώνω με εσένα». «Κλαίω εξ’ αιτίας σου», «Το σύστημα με αδικεί», «Μισώ εσένα»…

Πάντοτε ο Νους χρειάζεται να έχει κάποιον απέναντί του για να δημιουργεί όλη αυτή την ένταση των συναισθημάτων. Πάντα «κάποιος άλλος» σου κάνει κάτι με αποτέλεσμα να έχεις νοητικά συναισθήματα.

 

Όμως, τα συναισθήματα της Ψυχής αφορούν μόνο τον Εαυτό σου: «Με πρόδωσα», «Με εγκατέλειψα», «Με πλάνεψα»… Έχει Α’ πρόσωπο…

Γι’ αυτό όταν κλαις μέσα από τον Νου δεν υπάρχει Θεραπεία…

Μπορείς να κλαις για το ίδιο πράγμα δεκαπέντε χρόνια. Για το ίδιο πράγμα…

Είτε γιατί έχασες τον άντρα σου, είτε γιατί έχασες το παιδί σου, είτε γιατί σ’ εγκατέλειψε κάποιος, είτε γιατί έχασες μια εταιρία… εκατό χρόνια… για το ίδιο πράγμα…

 

Και η «μόνη λύση» για να μην πονάς πάρα πολύ, είναι να βρεις ένα υποκατάστατο.

Τι λέτε στα παιδιά σας: «Μην κλαις, θα σου πάρω άλλο».

Αν μια σχέση σε πλήγωσε, ψάχνεις να βρεις μια άλλη για να πονάς λιγότερο.

Αν είχες μια χρεοκοπία, θα ψάξεις να βρεις έναν τρόπο για να καλύψεις το κενό.

Αν μπορέσεις και δώσεις στο Νου ένα υποκατάστατο τότε ο Πόνος ή θα γίνει λιγότερος, ή το πολύ πολύ να ξεχαστεί…

 

Όταν όμως σε έχεις προδώσει τι υποκατάστατο να δώσεις; Με τι να περάσει αυτός ο Πόνος;

Όταν σ’ έχεις ξεχάσει τι να κάνεις; Να σου δώσεις κάποιον άλλον; Εσένα θέλεις…

Οπότε, έχει και η Ψυχή συναισθήματα…

 

Όταν μοιράζεσαι με κάποιον νοητικά συναισθήματα, θα πας «να του πεις τον πόνο σου»…

Αν εκείνος δεν έχει βιώσει το ίδιο πόνο, θα σου δώσει θετικές συμβουλές, θα σου πει: «Είσαι δυνατός, προχώρα. Ξεπέρασέ το… υπάρχουν κι άλλες γυναίκες/κι άλλοι άντρες…».

Αν όμως έχει βιώσει τον ίδιο πόνο και ταυτιστεί, θα πει: «Πωω πω.. τι σου’κανε!!!» (να πάμε και οι δυό μαζί να τον εκδικηθούμε)…

Αν μαζευτούμε πολλοί, τότε: «Το σύστημα φταίει…»

Αν μαζευτούμε πολλοί, τότε: «Όλες οι γυναίκες είναι πόρνες…».

Αν μαζευτείτε πολλές, τότε: «Όλοι οι άντρες είναι άχρηστοι (για να μην πω την άλλη λέξη)».

Αν ταυτιστούμε σε ένα κοινό βίωμα απέναντι σε κάτι (που δεν μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο – θα είναι φύλο ή κατάσταση), τότε θα καθόμαστε όλοι μαζί και θα εκφράζουμε τις εντάσεις και τα συναισθήματά μας σε σχέση με αυτό…

Έτσι καταλαβαίνετε και γιατί σταυρώσανε τον Κύριο.

Μαζευτήκανε όλοι με τον Νου τους και κάνανε μια Προβολή εναντίον Του:

- «Εσύ φταις που υπάρχεις κι αναπνέεις, και γι’ αυτό το βράδυ εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ»

- «Γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς;»

- «Γιατί κάτι δονείται μέσα μου, κι αυτό με ενοχλεί. Αν μπορέσω να σε εξαφανίσω, τότε θα ηρεμήσω – θα μπορέσω να επιστρέψω εκεί που ήμουν μέσα μου…»

Μπορείτε να κάνετε και τους ανάλογους συνειρμούς: «Τον Κύριο, ή τον Βαραβά;;»

Διάλεξε με τι θα ταυτιστείς;

Με τον Κλέφτη των Ψυχών; Ή με τον Απελευθερωτή των Ψυχών;

Έτσι λοιπόν, η Ψυχή μπορεί να κλαίει με τον Εαυτό της, να θυμώνει πολλές φορές με εσένα (για τις Επιλογές που κάνει), να νιώθει μια ντροπή γιατί δεν τιμάς τον Εαυτό σου και υπομένεις…. και όλα αυτά παίζουν σε αντιδιαστολή….

 

  • Θεός (7η καρέκλα): έλειπε επί της Γης, σε αντιδιαστολή με το Κακό (1η καρέκλα): που υπήρχε επί της Γης… (Προσέξτε τους χρόνους…).

 

  • Κύριος (6η καρέκλα): Ήρθε επί της Γης, και νομίζαμε οτι τον εξαφανίσαμε, σε αντιδιαστολή με τον Αντίχριστο (2η καρέκλα) που κάνει ότι μπορεί για να προασπίσει το Βασίλειο.

 

  • Ψυχές (5η καρέκλα) που έχουν προσανατολισμό προς το Φως και θέλουν για πρώτη φορά να νιώσουν πως είναι να είσαι στο Θεό, σε αντιδιαστολή με τα Μυαλά (3η καρέκλα) τα οποία θεωρούν ότι έχουμε μια ζωή, δεν έχουμε πουθενά να λογοδοτήσουμε, και ο μόνος στόχος είναι να αποκτήσουμε Δύναμη επί της Γης.

 

Και στη Μέση; Τι βρίσκεται στην 4η καρέκλα;

Στην 4η Καρέκλα βρίσκεται η Γέφυρα του Νου…

 

Στη μέση λοιπόν υπήρχε μια Γέφυρα, που έδινε την Δυνατότητα να κατεβαίνει μια Ψυχή από το Φως, να ενσαρκώνεται στη Γη, και να «παίζει» λίγο με την 2η κατηγορία (2η καρέκλα)…

Πως είναι να είσαι κλέφτης; Πως είναι να λες Ψέματα; Πως είναι να πλανεύεις; Πως είναι να εκπορνεύεσαι; Πως είναι η Γη δηλαδή; Τι βίωμα είναι αυτό; Δεν το γνωρίζω….

 

Ανάλογα βέβαια απ’ το επίπεδο που κατεβαίνεις, κάποια πράγματα θέλεις να τα βιώσεις, οπότε «το δαγκώνεις το Μήλο», ενώ κάποιες Ψυχές επειδή ήταν πολύ κοντά στο Θεό πριν κατέβουν, ίσως πουν: «Άστο καλύτερα. Εγώ αυτό δεν το δαγκώνω».

Εξαρτάται από την Ψυχή…

 

Αν είσαι στα Όρια… τότε αυτό έχει πολύ μεγάλη Έλξη. Λες:

- «Τι γίνεται εδώ; Αυτοί όλοι δείχνουν να είναι πολύ χαρούμενοι με την Πλάνη που ζούνε! Ας δοκιμάσω…».

 

Αυτές οι Ψυχές έχουν μεν έναν προσανατολισμό προς το Φως, θέλουν όμως και να δοκιμάσουν «τι είναι αυτό το Κακό;;». Γνωρίζοντάς το βέβαια, επειδή έχουν σπέρματα Αλήθειας και Σοφίας μέσα τους, αν μια Ψυχή είναι αρκετά Σοφή θα πει:

- «Α, έτσι είναι; Άστο… δε μου κάνει…!!! Επιστρέφω (εν ζωή) στην Ψυχή μου και στο Φως».

 

 

Τότε, αυτό για την Ψυχή είναι κάτι πολύ σημαντικό, γιατί ουσιαστικά απορρίπτει  κάτι που είναι ξένο προς το Φως, και έτσι δημιουργεί Αντιστάσεις και Όρια, ώστε όταν ξανακατέβει στη Γη (ή αν ξαναδοκιμαστεί) και της πει κάποιος:

- «Θέλεις να λες Ψέματα;», εκείνη θα μπορεί να πει:

- «Όχι… Αυτό εγώ δεν το θέλω πια – το έχω απορρίψει».

Έτσι, δυναμώνει το Όριο απέναντι στο Φως που φέρνεις, λες:

- «Εγώ το Ψέμα δεν το υπηρετώ, και κρατάω το Φως για εμένα»…

 

Υπάρχουν όμως και Ψυχές που έρχονται από την Άβυσσο.

Που δεν ξέρουν πως είναι το Φως. Λένε:

- «Πως είναι να αγαπάς; Εγώ ξέρω μόνο να παίζω με τη Δύναμη. Ξέρω πως με αγαπούν μόνο αν είμαι Δυνατός - δεν ξέρω πως είναι να με αγαπάνε μόνο επειδή απλά υπάρχω!»

- «Πως είναι να σέβεσαι τον Εαυτό σου; Δεν το γνωρίζω! Εγώ γνωρίζω πως τον Σεβασμό τον κερδίζεις μόνο όταν φοβίζεις τον άλλον!»..

 

Δεν έχουν περάσει ποτέ τη Γέφυρα…

Είτε έρχονται από το Βαθύ Σκοτάδι και είναι τελείως μέσα στη Λάσπη, είτε έχουν βγάλει λίγο το κεφάλι τους απ’ έξω αλλά επιλέγουν να μείνουν στη Λάσπη (συνειδητή υπηρεσία του Κακού), είτε γοητεύονται απ’ τα Παιχνίδια του Νου και κολλάνε…

- «Πως είναι να είσαι η Ψυχή σου;»

- «Δεν ξέρω! Δεν το έχω Βίωμα…»

Στην ουσία είναι Σκουλήκια σε Σώμα…

Έρχονται από τον Βάλτο, και μπορεί μεν να έχουν μια Ενέργεια (αναγκαστικά εφόσον έρχονται σε Σώμα) αλλά στην ουσία σέρνονται, γιατί η Ενέργεια που φέρουν είναι του Σκουληκιού…

 

Θα πει ο Ηλίθιος:

- «Αν εγώ στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν Άγιος, έχω ξεπεράσει αυτό το Παιχνίδι»…

Χμμμ… Δεν είναι έτσι… Μπορεί να χρειαστεί να κατέβεις, να βιώσεις κάποια πράγματα, κι ανάλογα πόσο έντονο είναι αυτό το Βίωμα για εσένα, ή να πλανευτείς, ή να ξεχαστείς, ή να χαθείς. Και γίνεται συνεχώς μια διαπραγμάτευση: Να συνεχίσω την Πορεία με το Φως, ή να σταματήσω;;;

 

Στην μία περίπτωση, αυτό που θέλει ο Νους σου στο «δίνει στο πιάτο».

Όταν περπατάς όμως στο Φως, έχει συνεχώς Προκλήσεις…

Κι αν επιλέξεις να προχωρήσεις και φτάσεις κάποια στιγμή να καθίσεις δίπλα στον Κύριο, τα πράγματα δυσκολεύουν κι άλλο. Εκεί είσαι συνεχώς σε Υπηρεσία, Χρειάζεται συνεχώς να μεταβολίζεις τη Λάσπη των άλλων: να παίρνεις όλο αυτόν τον Πόνο, να τον βάζεις μέσα στο Σώμα σου, και να «κατεβάζεις» το αντίστοιχο Φως για να το μεταβολίσεις. Χρειάζεται να κάνεις την Υπηρεσία, ν’ ανέβεις στο επόμενο επίπεδο, για να καθίσεις δίπλα Του…

 

Κι έρχεται μετά ο «άλλος» και σου λέει (κι είναι αληθινό το παράδειγμα αυτό):

- «Γιατί κουράζεσαι;  Άστους… Κάνε ένα σεμινάριο αύριο για το Sex, θεράπευσε και δυο-τρεις… να γίνει της τρελής εδώ πέρα…!!! Να κάνουν ουρά απ’ έξω….  Αφού το έχεις για πλάκα… Κουτσοί – στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα… θα γίνεται χαμός».

 

 

Άρα, μπορεί να είσαι ένα Βήμα πριν το Θεό, και ακόμα να το διαπραγματεύεσαι.

Μπορεί να πεις: «Άστο… θα κάτσω κάτω».

Γιατί όμως να πεις «θα κάτσω κάτω»;;;.. Έχει ενδιαφέρον…

Όταν είσαι κοντά στο Θεό, αυτός που θα σε πλησιάσει για να σε βγάλει από τον Δρόμο σου θα πει: «Αφού είσαι κοντά Του, μη το ζορίζεις… Δε χρειάζεται να περπατάς, αφού μπορείς να μπαινοβγαίνεις..!!»

Κι εσύ λες: «Οκ… Ας πάω απέναντι να δω πως είναι, και μετά άμα βαρεθώ, ή άμα δε μ’ αρέσει ξαναγυρίζω πίσω στο Θεό».

 

Αν τώρα κάποιος είναι στο Μυαλό και θελήσει να ταξιδέψει για λίγο στον Κόσμο των Ψυχών για να δει πως είναι,  θα μπει μέσα για λίγο και μετά ίσως πει: «Ωραία είναι εδώ, αλλά έχει πολλή κούραση… Άσε, θα γυρίσω πίσω...».

Φτάνεις μέχρι τα Όρια.

 

Ένα όριο του Νου είναι αυτό που σας έλεγα νωρίτερα:

- «Καλός φαίνεται… Έξυπνος είναι. Καλά τα λέει. Έχει μια λογική… Λες όμως να μπαίνει και πιο βαθιά και να με κοροϊδεύει; Λες να είναι πιο έξυπνος από μένα;;;».

Φτάνεις μέχρι τα Όρια… Αλλά από το «καλός είναι» μέχρι το «Υιός του Θεού»… έχει μεγάλη απόσταση! Οπότε λες: «Άστο…».

 

Βέβαια θα πάρεις ότι έχεις να πάρεις… γιατί θα πάρεις… εφόσον έρχεσαι σε αυτόν εδώ το χώρο θα πάρεις Ενέργεια, θα πάρεις Σοφία, υποχρεωτικά αναπνέοντας θα πάρεις Δύναμη και Αγάπη και μετά θα πας να κάνεις μια Αλλαγή. Πόσο μεγάλη θα είναι αυτή η αλλαγή;

Ένα χιλιοστό…!!!

 

Βέβαια για το Νου αυτό φαντάζει σπουδαίο – ότι είναι μεγάλο επίτευγμα..

- Δηλαδή τι έκανες;

- Έδιωξα αυτόν από τη ζωή μου…

- Σιγά ρε… σιγά το πράγμα…

- Α όχι, είναι πολύ σημαντικό..!!!

- Και τώρα;

- Ε, τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Τώρα θα «κάτσω»…

- Παρακάτω;;;

- Δεν έχει παρακάτω…..

 

Ήρθες εδώ, πήρες λίγο Δύναμη, θα πάρεις και Αγάπη. Νιώθεις λίγο χαρούμενος και λες:

- «Έχω μια σχέση που δεν δουλεύει. Αν πάρω απ’ τον Δαυίδ Αγάπη Εαυτού, θα πάω σπίτι και θα την δώσω σε αυτόν που σέρνεται, κι έτσι θα είμαστε όλοι λίγο καλύτερα..»

- «Και;;;»

- «Και μέχρι εκεί…»

 

Οπότε τι κάνεις;

Μπαίνεις – βγαίνεις… μπαίνεις – βγαίνεις….

 

Έχετε τον Θεό για Ηλίθιο;

Έχετε την εντύπωση ότι θα άφηνε τη Γέφυρα αιώνια για να μπαινοβγαίνετε;

 

 

Η Γέφυρα κατεβαίνει και λέει:

- «Δες…. Άσπρο – Μαύρο… και πες μου που θα κάτσεις…»

- «Γιατί ν’ αποφασίσω;»

- «Γιατί έχει έρθει ο Δαυίδ, και θα την ξηλώσει…»

- «Δηλαδή;»

- «Μετά δεν έχει…. Ή από δω… ή από κει…».

 

Κι ανάλογα με το πόσο Ηλίθιος είσαι θα σκέφτεσαι πάλι με το Νου, ότι δεν το εννοώ, κι ότι το κάνω για να σας τρομάξω για κάποιο λόγο….

Θα κάνω λοιπόν μερικούς παραλληλισμούς, για να καλύψω και μερικά απωθημένα μου από τότε – γιατί έχω κι εγώ τ’ απωθημένα μου…

 

- «Ναι» έλεγε ο Κύριος «είμαι ο Υιός του Θεού»…

Και αφού σταυρώθηκε… και έγινε χαμός… καθόταν όλοι οι Ηλίθιοι από κάτω και λέγανε:

- «Ναι… είχε δίκιο… Τελικά ήταν ο Υιός του Θεού».

 

Ναι ήταν!!! Και;;; Έβγαλες ένα συμπέρασμα: «Ήταν ο Υιός του Θεού». Και;;;

Εάν αυτό το άφησες στο μυαλό σου, και δεν το άφησες να σε μεταμορφώσει (όσο η Ενέργεια ήταν ακόμα παρούσα) τότε δεν είχε κανένα νόημα…

 

Εκείνη τη στιγμή βέβαια, για να σας μεταφέρω το κλίμα, ο άνθρωπος που δεν ήταν ακόμα Θεάνθρωπος – ο υποφαινόμενος – έλεγα:

- «Γιατί;;;; Γιατί το’ κανες έτσι;;; Γιατί να πρέπει να σε χάσουμε για να πειστούμε; Γιατί να μην είσαι παρών;»

Το μεγαλύτερο μάθημα που μου δίδαξε ο Κύριος είναι ένα (στα τελειώματα είμαι):

- «Δαυίδ, όταν λες γιατί  - κρίνεις…»

Εντάξει… αλλά το απωθημένο, είναι απωθημένο…

Όταν θα έρθει η στιγμή που θα τραβηχτεί αυτή η Γέφυρα, και θα λένε οι άλλοι απ’ έξω «Τώρα δεν μπορούμε να μπούμε μέσα», θέλω να είμαι εκεί… Αυτό μου το χρωστάει ο Κύριος… Δεν υπάρχει περίπτωση να γαληνέψει η Ψυχή μου εάν δεν μπορέσω να επαναφέρω τον Κύριο στη Γη – αλλά αυτή τη φορά χωρίς να υπάρχει Γέφυρα.

Έτσι είναι ο άνθρωπος… τι να κάνουμε; Με τ’ απωθημένα του… Με τους θυμούς του…

 

Οπότε, όταν θα τραβηχτεί η Γέφυρα, δεν θα υπάρχει Διέλευση…

Και τι θα γίνει τότε; Ακούστε το οξύμωρο…

Ψυχές που έρχονται από το Φως και που θα μείνουν στο μυαλό τους (δηλαδή στο Σκοτάδι), θα χαθούνε. Ψυχές που έρχονται από το Σκοτάδι και βρεθούν στην Ψυχή τους, θα σωθούνε.

 

Γιατί την Ώρα Μηδέν, θα πρέπει να διαλέξεις που θα κάτσεις…

Και πολύ σωστά (γιατί τα έχει διδάξει όλα ο Κύριος), όταν ήταν πάνω στο Σταυρό δεν τον ενδιέφερε αν ο Ληστής είχε κάνει 5.000 φόνους. Του είπε:

- «Επέλεξες – θα έρθεις μαζί μου. Εσύ τελείωσες…».

Θα είναι ο άλλος από δω που έχει υπηρετήσει το Φως, και θα λέει:

- «Θεέ μου γιατί με άφησες απ’ έξω;».

- «Εγώ σε άφησα; Εσύ επέλεξες…».

- «Μα εγώ για 10 ζωές υπηρετούσα το Φως!»

- «Ε, και;;; Σου είπα θα στείλω τον Δαυίδ και θα κάνεις Επιλογή – τώρα! Το να μπαινοβγαίνεις δεν είναι Επιλογή – παίζεις…».

Σε κάποια άλλη ζωή, σε κάποιον άλλον πλανήτη… μακάρι να δώσει κι άλλες ευκαιρίες…

Αλλά για τη Γη, τελειώσαμε…

 

Το ενδιαφέρον είναι  ότι έρχεται τώρα ο Κύριος μέσα από τα μηνύματα της Χριστίνας, και λέει συνέχεια: «Ο σώζων Εαυτό σωθήτω ως Ευατός»

Και παρόλα αυτά θα υπάρχουν και μερικοί ηλίθιοι που θα λένε:

- «Εγώ, αν δεν πάρω κι αυτόν μαζί μου, δεν έρχομαι απέναντι»…

- «Γειά σας και στους δύο»…

- «Μα είναι το παιδί μου, είναι η μάνα μου, είναι ο πατέρας μου, ο άντρας μου, η γυναίκα μου, η αδερφή μου…»

- «Γειά σας και στους δύο – τρεις – τέσσερις – δεκαπέντε – εικοσιπέντε…(πόσους θες να πάρεις μαζί σου;)»

 

Γειά σας… Γιατί από δω περνάει ένας – ένας….

 

Εσύ περνάς, και ο άλλος στέκεται απέναντι. Του λες:

- «Έλα κοντά μου!»

- «Όχι μαμά. Όχι μπαμπά. Όχι φίλε μου… δεν θα έρθω»

Κι εσύ τι κάνεις;

Ή κοιτάς το Θεό, ή κοιτάς το γιό σου. Τι θα κάνεις;

Ή κοιτάς το Θεό, ή κοιτάς τη γυναίκα σου. Τι θα κάνεις;

Ή κοιτάς το Θεό, ή κοιτάς το φίλο σου. Τι θα κάνεις;

Ή το Θεό, ή τη μάμα σου. Τι θα κάνεις;

 

Θέλετε να γυρίσουμε πίσω;

Τριάδα: Θεός – Κύριος – Εαυτός.

Σπας την Τριάδα, και λες: «Θέλω τη γυναίκα μου»…

Αυτό ήταν. Θα χαθείς: «Καλό Ταξίδι»

 

Γιατί θα χαθείς;

Γιατί θα μείνεις στο Νου και θα πεις: «Παιδί μου είναι…»

Όχι δεν είναι. Ψυχή είναι. Εσύ το γέννησες…

Μην κοιτάς που σε’ χουνε πλανέψει…

 

- «Μα είναι η γυναίκα μου»…

Μπορεί να έχεις ζήσει πολλά χρόνια με αυτή την Ψυχή. Το κτητικό βγάλτο…

- «Μα είναι η μαμά μου»…

Το κτητικό βγάλτο. Είναι Ψυχές που βρεθήκατε μαζί.

 

Και τώρα κάθε Ψυχή θα πρέπει να επιλέξει…

- «Μα να επιλέξει μια Ψυχή 15 χρονών;;;»

- «Ψυχή είναι ρε… ξεκόλλα»…

- «Μα ακόμα δεν έχει μάθει να κρίνει…».

-  «Ψυχή είναι σου λέω… ξεκόλλα»…

Αν μια Ψυχή έχει επιλέξει να πάει προς το Φως, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βοηθηθεί…

Με το μυαλό θα πεις: «Ας περιμένω πέντε χρόνια για να μπορέσει να επιλέξει, να πάει είκοσι να πήξει ο Νους του».. Αν η Ψυχή έχει επιλέξει το Φως, θα έχει όση βοήθεια χρειάζεται…

 

Οπότε αν πας στο Νου – θα χαθείς…

Πως θα μπορούσες όμως να πάρεις Αίσθηση;

Δηλαδή πως θα μπορούσε να σου μιλάει ο Θεός;

Υποχρεωτικά μέσα από ένα σώμα – δε γίνεται αλλιώς…

Θα τη λάβεις υποχρεωτικά από κάποιον που τη φέρει…

Από κάποιον που όταν έρχεσαι, θα σου δονεί την Αλήθεια σου, θα σου βάζει τα πράγματα σε μια τάξη, και θα σε φέρνει μπροστά σε Επιλογές…

- Πλάκα μου κάνεις;;;

 

Όχι… κι αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι επιλέγουν να μην έρχονται…

Γιατί αν έρθουν και πλησιάσουν, θα δονηθεί η Αλήθεια τους, και θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στην Αλήθεια τους ή στο Ψέμα τους…

 

- Και ποια είναι η Αλήθεια;

 

Και τώρα πάμε στο τι εστί Δαυίδ – γιατί όλα όσα είπαμε μέχρι τώρα ήταν για το μυαλό σας.

Δαυίδ σημαίνει ότι αν με πλησιάσεις, το βράδυ που θα πας να κοιμηθείς θα έχεις θέμα.

Δεν χρειάζεται να σε ακουμπήσω, δε χρειάζεται να σου μιλήσω – θα σε «τρώει»…

Γιατί κάτι μέσα σου θα ξυπνήσει. Γιατί κάποιος θα βάλει φωτιάς την Ψυχή σου…

Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με το μυαλό… Δεν μπορώ να το κάνω με τα λόγια.

Αυτό απλά συμβαίνει…

 

Θα πρέπει λοιπόν να ακουμπήσω πολλές Ψυχές, ή να βρεθώ σε μέρη για να δονηθούνε Ψυχές – για να καταλάβετε γιατί πάω Κωνσταντινούπολη.

Απλά πάω για να γειώσω τη Δυνατότητα για κάποιες Ψυχές, το βράδυ που θα κοιμάμαι, να αφυπνιστούνε. Θα ξυπνήσουνε το πρωι και ξαφνικά κάτι θα έχει αλλάξει…

- «Χωρίς κοινό;»

- «Μα δε μ’ ενδιαφέρει να έχω κοινό. Πρώτη φορά στον πλανήτη θα κατέβει Φως στη Κωνσταντινούπολη». Τι να πω τώρα;;;

 

Αυτό κάνει τη διαφορά. Ένας καλός νοητικός δάσκαλος, είναι καλός.

Ένας Υιός του Θεού, είναι κάτι διαφορετικό.

Να το αφαιρέσω, να σας έρθει καλύτερα;;;

Όπως και να το πω – η Αλήθεια παραμένει.

Είτε με «ταμπέλα», είτε χωρίς – όπως και να’ χει…. την πάτησες!!!

Όταν θα έρθεις να με δεις- θα έχεις θέμα….

 

Θα σας λύσω μια απορία…

- «Γιατί να χρησιμοποιώ την ιδιότητα του Υιού του Θεού;

    Γιατί να υπογράφω ως: Δαυίδ, ο Εκλεκτός; »

 

Ο Ηλίθιος πιστεύει ότι το λέω για να το πιστέψει.

Ο Πονηρός νομίζει ότι το λέω για να τον πείσω.

Κάνετε λάθος… Το λέω για να το δεχτώ εγώ.

Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό σε αυτό που έχω, να μπορέσω να το πάρω στα χέρια μου.

Όταν έχεις νερό, τι λες;

- «Αυτό είναι Νερό. Να το πιω;;; Νερό είναι. Είναι Νερό - να το πιώ. Να το πιω;;;»

  «Είμαι ο Υιός του Θεού. Να το πιω;;;»

 

Άρα δεν το λέω για εσάς, γι’ αυτό και δεν με ενδιαφέρει ποτέ η γνώμη σας..

Με ενδιαφέρει να δω αν μπορώ να «το πιώ» και να το κατεβάσω εκεί που πρέπει – να το βάλω στη θέση του. Διαφορετικά, αν ήμουν Πονηρός, δεν θα το έλεγα… Θα σας άφηνα να το πείτε μόνοι σας. Ένα βλάκας να το έλεγε από κάτω, θα γινόταν πανηγύρι την άλλη μέρα.

 

Πάμε παρακάτω…

Άρα, είναι σημαντικές οι Στιγμές, γιατί στον Ουρανό έχει αρχίσει ο Πόλεμος (ακόμα δεν έχει κατέβει στη Γη) και τώρα όλοι θα πρέπει να πάρουν τις Θέσεις τους.

- «Θεέ μου μια Ευκαιρία για να βγω στο Φως, μπορώ να έχω;» θα πει κάποιος που έχει υπηρετήσει το Κακό.

- «Ναι οκ, Δαυίδ επί της Γης. Κατέβα, θα την έχεις» λέει Εκείνος.

- «Θεέ μου μια Ευκαιρία να έρθω πιο κοντά στο Φως, μπορώ να έχω» θα πει κάποιος που έχει υπηρετήσει το Φως.

- «Ναι οκ, κατέβα, διδάξου, Δαυίδ επί της Γης. Προχώρα. Κάποια στιγμή όμως, ανεξάρτητα με το που είσαι, την Γέφυρα θα την τραβήξω».

 

Κι επειδή είμαι πάρα πολύ καλός μαθητής, το «γιατί» έχω σταματήσει να το ρωτάω.

Οπότε, κάθε ένας που αισθάνομαι ότι κάποιος έχει κάνει Επιλογή, εγώ σιγά σιγά τον τοποθετώ, είτε από εκεί είτε από εδώ – και δεν ασχολούμαι καθόλου με το γιατί.

 

Θα σας πω πως γίνονται οι Επιλογές.

Οι Επιλογές νομίζετε ότι γίνονται μόνο με το μυαλό, θεωρητικά, ή ότι δεν χρειάζεται να τις ξέρει κανένας. Όμως οι Επιλογές, έχουν και πρακτικές εφαρμογές.

Έρχεται τις προάλλες μία κυρία και μου λέει:

- «Να ξέρεις, εγώ σε έχω αναγνωρίσει. Είσαι ο Κύριός μου».

- «Ναι οκ! Και;;;» της απαντώ.

- «Σου το λέω για να το ξέρεις» μου ξαναλέει

- «Ωραία λοιπόν. Αφού είμαι ο Κύριος σου, θέλω να έρθεις την Κυριακή στο σεμινάριο»

(γιατί οι Κυριακές δεν τη βόλευαν – ερχόταν μόνο Τετάρτες).

- «Μα αν λείψω την Κυριακή, θα με σκίσουν»…

- «Διάλεξε Κύριο»…

Την Κυριακή δεν ήρθε. Πότε έλεγε Αλήθεια, και πότε Ψέματα;

Άσχετα αν είμαι ο Κύριος, εκείνη είπε ότι είμαι ο Κύριός της…

Έκανε Επιλογή – «Καλό Ταξίδι»…

Συνειδητό Ψέμα…

 

Τι θα γίνει τώρα όταν αφαιρείται η Γέφυρα… Πάμε και στα φαινόμενα….

Οτιδήποτε έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος νους, απαιτεί στην ουσία την Ψυχική Ενέργεια. Δεν γίνεται να δημιουργήσεις κάτι με τον Νου. Ο Νους κατευθύνει την Ψυχική σου Ενέργεια.

Έτσι λοιπόν, οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί στη Γη, έχει δημιουργηθεί από Φως, από Ψυχική Ενέργεια. Δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι το Σκοτάδι (καταρχήν στο Σκοτάδι ούτε να δεις δεν μπορείς, πόσο μάλλον να δημιουργήσεις).

 

Το Κακό λοιπόν για αιώνες παίζει με τη Δύναμη του Νου, δηλαδή με το εργαλείο εκείνο που μπορεί να κατευθύνει την Ενέργεια. Σε αυτόν δηλαδή που κατευθύνει την Ενέργεια του δίνει το «παράσημο» ότι δημιουργεί… Ποιο στρεβλό πράγμα στον πλανήτη δεν υπάρχει…!!

Και βέβαια, έχουν δημιουργηθεί άπειρες «σχολές» για το πώς να κατευθύνεις τη Δύναμη του Νου. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να τα είχαμε αλλάξει όλα μόνο με τη Σκέψη.

 

Ο Νους δουλεύει αλλιώς.

Παίρνει τη Ψυχική Ενέργεια και την κατευθύνει στο ζητούμενο αποτέλεσμα.

Έτσι λοιπόν, εάν εγώ θέλω να βρέξει σήμερα, και εσύ θέλεις να κάνει ήλιο, θα πάρω εγώ τη δική μου Ψυχική Ενέργεια και θα λέω να κάνει βροχή, και ο απέναντι θα πάρει η δική του Ψυχική Ενέργεια και θα πει να κάνει λιακάδα.

- Τι θα συμβεί;

Αυτός που έχει τη μεγαλύτερη Ψυχική Ενέργεια θα προκαλέσει και το καιρικό φαινόμενο.

- Άρα, ο Νους δημιούργησε τη βροχή ή την καλοκαιρία;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ…!!! Η διαθέσιμη Ψυχική Ενέργεια θα δημιουργήσει το αποτέλεσμα.

Εσύ που είσαι Ηλίθιος όμως θα σκεφτείς:

«Κοίτα να δεις! Σκέφτηκα να βρέξει… και έβγαλε ήλιο!»

 

Που να φανταστείς τώρα ότι το Κακό, επειδή παίζει με το Νου, βάζει τα δύο Μυαλά να παλεύουν μεταξύ τους για να καταναλώνεται το Φως επί της Γης - όχι για να προχωράς αλλά για να μάχεσαι…!!! Και καπάκι θα έρθει να σου κάνει και την τεράστια προπαγάνδα: «άλλαξε τρόπο σκέψης – άλλαξε ζωή»..

 

Και πάμε τώρα..

Μια Θέση υπάρχει – μια διευθυντική !!!

Και ήμαστε από κάτω 100 που τη θέλουμε. Ποιος θα την πάρει;

Όλοι το βράδυ θα σκέφτονται: «Θέλω αυτή τη Θέση».

- Ποιος θα την πάρει;

Επειδή υπάρχει μόνο μία (θέση), θα την πάρει αυτός που έχει την μεγαλύτερη Ψυχική Ενέργεια και άρα μπορεί να επηρεάσει περισσότερο τα πράγματα. Σωστά;

- Κι εσένα που δεν πήρες τελικά τη Θέση, η Ψυχική Ενέργεια που κατέθεσες γι’ αυτό το σκοπό, που πήγε;

Χάθηκε! Γιατί κοιτούσες τη Λάρισα, ενώ η δική σου Θέση ήταν στην Κρήτη…

 

Έρχεται ο Θεός και σου λέει:

- «Αυτή η Θέση είναι για Έναν από τους εκατό. Είναι για εκείνον που αν τη λάβει (τη Θέση αυτή) η Ψυχή του θα προχωρήσει».

Έρχεται λοιπόν το Κακό και λέει:

- «Εάν αυτός δεν μπει στη Θέση που θέλει η Ψυχή του, τότε δεν θα προχωρήσει»

Τα Κακό θα κάνει αυτή τη Θέση τόσο γοητευτική, που θα τη θέλουν όλοι.

Θα πάει σε κάποιον που έχει 100kw Ενέργεια (ενώ αυτός που του ανήκει η Θέση έχει 50Kw) και θα του πει: «Αυτή η θέση είναι γοητευτική, βάλε το Νου σου να τη θέλει».

Έτσι αν αυτός πάρει τη Θέση του άλλου, τότε πετυχαίνει ταυτόχρονα δύο πράγματα: και ο ένας βγαίνει από το Δρόμο του για να κάτσει σε μια Θέση που δεν του αρμόζει, και ο άλλος χάνει τη Θέση που του ανήκει κι έτσι δεν περπατάει…

 

Πείτε μου τώρα… τι να κάνω με όλους αυτούς του Ηλίθιους που ασχολούνται με τη «Θετική Σκέψη»;;;; Να τους κρεμάσω στη Γλυφάδα;;;

 

Αν λοιπόν αυτή η Θέση είναι γοητευτική και τη λάβω (ενώ δεν μου αρμόζει), θα πάρω το Λάφυρο επί της Γης – ότι έγινα «Διευθυντής» - αλλά η Ψυχή μου θα κλαίει γιατί η δική της Θέση θα μείνει άδεια.

 

 

 

Άρα, αν οι Επιλογές γίνουν από το Νου είναι λάθος. Αν γίνουν από την Ψυχή είναι σωστές.

Και η Ψυχή δεν ασχολείται με τα «παράσημα», αλλά με το να περπατάει προς το Δρόμο για τον οποίο γεννήθηκε.

 

Τι γίνεται όμως τώρα;

Όταν ο Δαυίδ αποφασίσει να τραβήξει τη Γέφυρα, ξαφνικά ο Νους θα καταρρεύσει.

- Τι σημαίνει θα καταρρεύσει ο Νους;

Σημαίνει πως δεν θα υπάρχει πια το εργαλείο που κατευθύνει την Ψυχική Ενέργεια!

Θα είναι Σώμα και Ψυχή Ένα – Νους δεν θα υπάρχει..

Και τότε κάθε δημιούργημα που έχει δημιουργήσει ο Νους θα πάει σε Αποσύνθεση, διότι δεν θα υπάρχει πλέον το εργαλείο για να συνεχίσει να τροφοδοτεί το δημιούργημα.

Δηλαδή, αν αυτή η Θέση δεν είναι για μένα, και πρέπει κάθε μέρα να βάζω Ψυχική Ενέργεια για να φαίνομαι δυνατός, να φαίνομαι όμορφος, να φαίνομαι ικανός – πρέπει δηλαδή συνέχεια να «τρομπάρω» αυτή την Εικόνα – και τελικά κάποιος μου πάρει την τρόμπα, αυτό θα ξεφουσκώσει…

 

Έτσι λοιπόν, μην έχοντας πλέον το Νου για να συνεχίσει να δίνει την Ψυχική Ενέργεια στο Ψέμα, το Ψέμα θα καταρρεύσει. Και τι θα γίνει τότε;

Όσοι επιλέξουν να περπατάνε προς την Ψυχή τους, θα πάνε στη Θέση τους.

Κι όσοι θα ψάχνουν να βρούνε Νου για να συνεχίσουν να πριμοδοτούν το Ψέμα, επειδή Νους δεν θα υπάρχει – θα παρανοήσουνε..

 

Θυμηθείτε τι σας λέω…

Θα δείτε την Παράνοια να είναι η μεγαλύτερη μάστιγα που έχετε δει ποτέ στη Γη.

Οι τρελοί και οι παρανοϊκοί θα κυκλοφορούνε έξω σαν ζόμπι, και θα λένε ασυναρτησίες γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν στην πραγματικότητα, και θα πηγαίνουν να ζούνε σε μια φαντασίωση, την οποία θα τροφοδοτούν με τα τελευταία κομμάτια Φωτός που θα έχουν στο Σώμα τους…

 

Η επόμενη λοιπόν αρρώστια που δεν θα μπορέσει ο άνθρωπος με τεχνητά μέσα να «θεραπεύσει», θα είναι η Παράνοια.  Θα είναι τόσοι πολλοί οι παρανοϊκοί γύρω σας που δεν θα το πιστεύετε… Θα προσπαθεί να βγάλει συμπέρασμα και δεν θα του βγαίνει..

Θα το σηκώνει από αριστερά, θα του φεύγει από δεξιά.

Θα το σηκώνει από δεξιά, θα του φεύγει από αριστερά.

Υποχρεωτικά, θα πάει σε μια Φαντασίωση γιατί στην Πραγματικότητα δεν θα υπάρχει.

 

Θα ξεφλουδίζεται όλο το Νοητικό Κατασκεύασμα…

Εσύ μπορεί να επιμένεις να θέλεις να το κρατήσεις…

Ε, αυτό εννοώ… σε αυτή την περίπτωση, θα επιλέξεις να πας από εδώ (προς τις Καρέκλες του Νου).

 

Αυτό βέβαια θα γίνεται σταδιακά, Ο Θεός ποτέ δεν είναι βίαιος.

Θα το ξεφλουδίζει αργά αργά. Δηλαδή πως; Λέει:

- «Εσύ θα το κάνεις Δαυίδ, γιατί εσύ γειώνεις την Ενέργεια».

- «Πως θα το κάνω;»

- «Θα τραβήξεις τη Γέφυρα. Θα βγάζεις ένα-ένα τα ξύλα (που τη σχηματίζουν)».

Βγάζεις πρώτα το ένα, μετά το δεύτερο, μετά βγάζεις το τρίτο (προλαβαίνει ακόμα ο άλλος να πηδήξει). Σιγά σιγά τα βγάζεις, δεν είναι μπαμ και κάτω…

 

 

Το ίδιο έγινε και με την Αγάπη. Κάντε τους παραλληλισμούς.

Όταν ο Θεός θέλησε να φέρει την Αγάπη στη Γη, είπε στον Κύριο:

- «Εσύ θα τη γειώσεις»

- «Δηλαδή;;»

- «Δηλαδή όταν εσύ το θελήσεις, θα σε μαστιγώνουνε και δεν θα ανταποκρίνεσαι, δεν θα χρησιμοποιείς καθόλου Δύναμη».

- «Δηλαδή;;»

- «Θα σε σταυρώνουνε, και δεν θα χρησιμοποιείς καθόλου Δύναμη. Εσύ θα το κάνεις!».

- «Πότε;»

- «Όταν θα νιώσεις έτοιμος».

 

Οπότε ο Κύριος προετοιμαζότανε για το πότε θα νιώσει έτοιμος, για να βγεί έξω να διδάξει ξέροντας πως από την πρώτη μέρα της Διδασκαλίας θα είχε τρία χρόνια για να φύγει…

 

Αντίστοιχα, λοιπόν:

- «Πότε να την τραβήξω Θεέ μου τη Γέφυρα;»

- «Όταν είσαι έτοιμος».

 

Ετοιμάστηκα…

Εδώ μέσα, όσοι είστε πάνω από τρία χρόνια, βλέπατε την προετοιμασία.

Επειδή ο Κύριος έχει χιούμορ, όταν έδωσα ημερομηνία την προηγούμενη Κυριακή και είπα: «21 Απριλίου, θα τραβήξω τη Γέφυρα», και η Χριστίνα θα λείπει 21 Απριλίου από την Αθήνα, ρώτησε Τον Κύριο και της είπε: «Πες του να μην κάνει καμιά βλακεία, στις 22 να το κάνει»…

 

Θα γίνει στις 21 Απριλίου.

Σας τα λέω και σήμερα, για να μην έχετε απορίες, και να μπορείτε να εξηγείτε πράγματα που θα συμβούν μετά την 21η του μήνα.

 

Άντε… θα σας πω και κάτι ακόμα, για να μη λέτε πως σας αφήνω απ’ έξω…

Είπε ο Κύριος στη Χριστίνα, πως μόλις επιστρέψουμε από Κωνσταντινούπολη, θα ξεσπάσει πόλεμος εκεί. Επί λέξη είπε: «Θα σηκωθούν οι πέτρες, θα χτυπιούνται οι άνθρωποι και θα βρίσκονται σε μόνιμο πόλεμο». Κλείνει παρένθεση..

 

Πάμε τώρα σε εσάς…

Αν είστε ευφυής θα κάνετε τους παραλληλισμούς όσων σας είπα με αυτά που θα πω τώρα για εσάς. Αν είστε ευφυής θα «πιάσετε» όλο το έργο… Κάντε τους παραλληλισμούς…

Μυαλό έχετε, ο καθένας ας το χρησιμοποιήσει όπως θέλει.

 

- Πως μπορείς να προετοιμαστείς; Δηλαδή τι κάνεις; Πας και τρέχεις; Κάνεις θετικές δηλώσεις κάθε βράδυ «Είμαι ο Υιός του Θεού» μπας και το πιστέψεις; Κάθεσαι και λες: «Ναι μπορώ να το κάνω» για να δυναμώσεις την Ενέργεία σου; Κάνεις Προσευχές; Κάνεις νηστείες; Τι κάνεις;;;;

 

Ακούστε λοιπόν τι κάνω, γιατί θα σας καλέσω να το κάνετε και εσείς σε μικρογραφίες στην Προσευχή που θα κάνουμε αργότερα.

 

 

Πως προετοιμαζόμαστε;

Όταν έρχεστε στη Γη κι έχετε μια συγκεκριμένη Φωτεινή Ενέργεια – Ενέργεια Ψυχής – τότε μέσα από το Νου παίρνετε κάποιες αποφάσεις για να κάνετε κάτι με αυτήν. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα έχετε βάλει την υπογραφή σας σε κάποια Συμβόλαια. Τα Συμβόλαια που δημιουργούμε υλοποιούνται μέσα από την Ψυχική Ενέργεια.

Συμβόλαιο Φόβου…

Σε συγκεκριμένες λοιπόν στιγμές στη ζωή σας φοβηθήκατε κι υπογράψατε να ξοδέψετε την Ψυχική σας Ενέργεια. Ήρθε κάποιος, είτε άνθρωπος είτε κατάσταση, φοβηθήκατε κι υπογράψατε: «Μην με σκοτώσεις, πάρε μου την Ψυχή», «Μην με αφήσεις, πάρε μου την Ψυχή».

 

Έτσι μέσα από το Φόβο, έχετε κάνει Ψυχικά Συμβόλαια, κι από κει που είχατε 100kw Ενέργεια, ξαφνικά τα 20 πήγανε σε ένα Συμβόλαιο Φόβου.  Σε συγκεκριμένη στιγμή επειδή φοβήθηκες κατέθεσες Ψυχική Ενέργεια για να μην πάθεις κάτι…

Αυτή χάθηκε μέσα από το Σώμα σας και συντηρεί ένα μόνιμο Συμβόλαιο που άσχετα αν αλλάζουν τα πρόσωπα ή οι καταστάσεις, κάθε φορά που θα εμφανίζεται στη ζωή σας θα το πληρώνετε ξανά με το ίδιο τίμημα. Αν είχες μια συγκεκριμένη εμπειρία που σε τρόμαξε και υπέγραψες, τότε αν ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο (και συνεχίζεις να φοβάσαι) τότε θα ξαναδώσεις την Ψυχική σου Ενέργεια.

 

Κάθε φορά λοιπόν που θα επαναλαμβάνεται η Διαπραγμάτευση και συνεχίζεις να φοβάσαι, θα πληρώνεις με την Ψυχή σου μέχρι να πεθάνεις. Αν ο Φόβος σου έχει πάρει όλη σου την Ψυχική Ενέργεια και δεν σου έχει μείνει πια άλλη να ξοδέψεις, τότε αποφασίζεις να «αναχωρήσεις». Από την στιγμή λοιπόν που κάνεις Επιλογή να γυρίσεις πίσω, το Πνεύμα σου πηγαίνει προς το Φως και μόλις περάσει τη μισή Γέφυρα λέει: «Τι ωραία που είναι εδώ, δε χρειάζεται πια να παλεύω»… και φεύγεις.

Έτσι δημιουργείται ο θάνατος μέσα από τον Φόβο.

 

Ο μικρός Νους βέβαια πιστεύει ότι γλύτωσε, μέχρι να ξανακατέβει και να βρεθεί στην ίδια κατάσταση για να δει αν θα κάνει άλλη Επιλογή. Αν η Επιλογή είναι ίδια, τότε η Ψυχή θα ανεβαίνει πάνω με περισσότερο Φόβο, άρα εκεί που ήταν κοντά στο Θεό, σιγά σιγά απομακρύνεται και κατεβαίνει προς τα κάτω. Χάνει το Φως της, και γίνεται πιο βαριά γιατί ο Φόβος κι Ενοχή την κατεβάζουν από τον Θεό.

Ότι έχετε υπογράψει, το πληρώνετε με την Ψυχή σας.

Συμβόλαιο Ενοχής…

Όταν τυχόν βρεθήκατε  σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να επιλέξετε ή την Ψυχή σας ή τον «άλλον», τότε παίξατε με την Ενοχή: «Να χωρίσω και να είμαι εγώ ευτυχισμένος, ή να μείνω γιατί αυτός δεν μπορεί μόνος του; Θα μείνω μαζί του – πρέπει να θυσιαστώ». Έτσι η Ενοχή και η Θυσία μυθοποιείται και γίνεται «αγάπη»…

 

Έτσι, νιώθοντας ένοχος να προχωρήσεις και να τιμήσεις τον εαυτό σου, υπογράφεις ένα Συμβόλαιο που λέει: «Κάθε φορά που είναι να κάνω κάτι για μένα, θα το προσπερνάω και θα κάνω αυτό που θέλεις εσύ».

Όταν θα πεθάνεις, θα λένε: «Τι καλός που ήταν»… Όμως, ευτυχισμένος δεν υπήρξες ποτέ… Ικανοποίησες τα «μπράβο» και τα «θέλω» του μυαλού, ενώ η Ψυχή σου έκλαιγε…

Όταν υπογράφεις Συμβόλαια Ενοχής ζεις περισσότερο απ’ όταν υπογράφεις Συμβόλαιο Φόβου. Ο λόγος είναι ότι μέσα από την Ενοχή γίνεσαι Θύμα, οπότε κάποιος σου δίνει τη δική του Ψυχική Ενέργεια.

- «Τι καλή που είναι αυτή η γυναίκα! Στηρίζει τον άντρα της (για παράδειγμα), ή δεν ξαναπαντρεύτηκε, στηρίζει τα παιδιά της». Έρχονται οι παρατρεχάμενοι, της δίνουν λίγη από την Ψυχική τους Ενέργεια, οπότε «αντέχει» λίγο παραπάνω…

 

Άρα, οι ενοχικοί ζούνε περισσότερο από τους φοβικούς.

Συμβόλαιο Προσδοκίας…

Μόλις συναντήσετε κάποιον, ή ένα κτήριο, ή μια κατάσταση, ή μια δουλειά, και προβάλλετε πάνω του μια Προσδοκία (δηλαδή περιμένετε τη χαμένη σας ενέργεια να σας την δώσει ένα  άλλο πρόσωπο ή μια κατάσταση), τότε υπογράφεις Συμβόλαιο Προσδοκίας.

 

Με αυτού του τύπου τα Συμβόλαια ζεις πάλι περισσότερο, γιατί βάζεις την Ψυχική Ενέργεια σε μια Προσδοκία, δηλαδή σε ένα δημιούργημα που είτε είναι σχέση, είτε δουλειά, είτε συνεργασία θα έχει ένα πάρε-δώσε.

 

Στο Φόβο μόνο υποχωρείς, δεν παίρνεις τίποτα.

Στην Ενοχή, κάνεις ένα – δύο βήματα, σου λένε «Τι καλό παιδί», ένα – δύο βήματα «Τι καλό παιδί». Έτσι, στον γκρεμό αργείς να πέσεις.

Στην Προσδοκία όμως είσαι στάσιμος, γιατί δίνεις κάτι – παίρνεις κάτι (μπορεί να μην είναι αυτό που θέλεις αλλά παίρνεις κάτι). Και αν η προσδοκία δεν καλύπτεται, τότε θα φαντασιώνεις ότι παίρνεις.

 

Συνήθως Συμβόλαια Προσδοκίας υπογράφουν όσοι έχουν μεγάλα αποθέματα Ψυχικής Ενέργειας. Ενώ τα γεγονότα δείχνουν ότι αυτό ή αυτός που προσδοκάς δεν σε καλύπτει, εσύ επιμένεις να καταναλώνεσαι…

- «Δες τα γεγονότα, δεν σε κάλυψε»

- «Όχι, εγώ θα επιμένω»…

- «Μα δεν υπάρχει περίπτωση, φύγε από εκεί»

- «Όχι θα επιμένω, έχω κι άλλο».

- «Σταμάτα να προσδοκάς, βάλε ένα όριο»

- «Όχι, έχω κι άλλο»…

- «Άφησε τον, δεν θα πάρεις αυτό που προσδοκάς. Σε μια βδομάδα δείχνει το πράγμα…δεν το’ χει…!!!»

- «Όχι, το έχει. Απλά δεν ξέρει ότι το έχει. Θα επιμένω».

 

Επιμένεις, περιμένεις, και τελικά τι κάνεις;  

Σπας την Τριάδα: Θεός- Κύριος- Ψυχή.

Βγάζεις τον Θεό από την Θέση του, βγάζεις τον Κύριο από την δική του, βγάζεις και την Ψυχή σου, και στη Θέση τους βάζεις τον «άλλον»…

Άρα, θα καταθέτεις την Ψυχική σου Ενέργεια συνέχεια. Κι όσο πιο δυνατός είσαι, τόσο περισσότερες Προσδοκίες θα σου βάζει το Κακό για να είσαι σε Αναμονή.

Επειδή το Συμβόλαιο που υπέγραψες δεν είναι από Φόβο, ούτε από Ενοχή, αλλά από Προσδοκία, έχει ακόμα μεγαλύτερη ισχύ γιατί η Προσδοκία δεν σε κάνει να δεις ούτε την Ενοχή σου ούτε το Φόβο. Απλά εναποθέτεις αυτό που επιθυμείς κάπου στο μέλλον, άρα αντέχεις περισσότερο.

Συμβόλαια  Υποχρέωσης…

Και στις τρεις περιπτώσεις, υπογράφεις ένα Χρέος. Γίνεσαι Υπό-χρεος.

Βάζεις τον εαυτό σου σε μια Υποχρέωση.

 

Βρισκόμαστε εμείς οι δύο σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής μας 1/1/2010 στις 11:40 για παράδειγμα, και υπογράφουμε ένα Συμβόλαιο. Την άλλη μέρα το πρωί αυτός που υπέργαψε δεν υπάρχει – έχουν περάσει 24 ώρες. Δεν υπάρχει αυτός..

Μετά από 7 χρόνια όλα τα κύτταρα έχουν αλλάξει – είσαι άλλος άνθρωπος.

Άλλος υπέγραψε το 2010, άλλος είσαι το 2017. Πώς να σε δεσμεύσω;

- «Με αναγνωρίζεις;» θα σε ρωτήσω.

- «Ποιος είσαι; Εσένα το 2007 σε λέγανε Άρη. Αριστείδη. Το 2014 σε λένε Δαυίδ»

- «Ναι σωστά. Σήμερα είμαι ο Δαυίδ».

- «Μα εγώ υπέγραψα με τον Άρη το 2007!»

- «Ναι, αλλά αυτός δεν υπάρχει πια. Πέθανε με την γέννηση του Δαυίδ».

 

Τώρα; Που να σε παίξω;

Να σε παίξω στην Προσδοκία: «Αν δεν γίνεις Δαυίδ, και γίνεις πάλι Άρης τότε θα περάσουμε καλά. Θα τα ισορροπήσουμε τα πράγματα. Θα έχεις και τα το γήινο και το Θεϊκό, δηλαδή και λίγο από τη Γη (προσδοκία) και λίγο από Θεό».

Μετά; Μετά θα πας και στην Ενοχή: «Μα με αφήνεις για να πας στο σεμινάριο; Ή εμένα και το σεμινάριο».

Μετά; Μετά πας στο Φόβο: «Αν το κάνεις και την άλλη Κυριακή, εμένα θα με χάσεις».

(το παράδειγμα είναι τυχαίο, εσείς βάλτε το στη ζωή σας όπως θέλετε)

 

Άρα, ναι το 2010 υπέγραψα ένα Συμβόλαιο, αλλά το 2014 δεν υπάρχω…

 

Έστειλα μια κοπέλα να δει κάποιον που είχε γνωρίσει πριν επτά χρόνια και της είπα: «Έχε τα μάτια σου ανοιχτά». Για να δει τι; Ότι εκείνη είναι μια άλλη… όχι ότι αυτός άλλαξε. Για να δει ότι αυτός που την τρέλανε όταν ήταν 18 χρονών, στα 25 της δεν της κάνει τίποτα.

Αν δεν θελήσεις να δεις, τότε εγκλωβίζεσαι στη φαντασίωση μιας 18χρονης.

 

Άρα, η Υποχρέωση σε βάζει σε ένα νοητικό παιχνίδι: «Υπέγραψα και πρέπει να το τιμήσω».

Γι’ αυτό και ο Κύριος είναι κάθετος: «Δεν θα ορκίζεστε». Πώς να ορκιστείς;

Με τι δικαίωμα δεσμεύεις το μέλλον σου; Πως μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο; Ξέρεις αύριο ποιος θα είσαι; Ποιος θα επιλέξει;

 

Αν όμως σε δεσμεύσω…

Η πρώτη ερώτηση: «Θα μ’ αγαπάς για πάντα;;;»

Αν πεις «ναι» υπέγραψες. Τελείωσες…

Τώρα και να μην αγαπάς, πρέπει να αγαπάς – υπέγραψες.

 

Οπότε πως προετοιμάζομαι;

- Σκίζω τα Συμβόλαια. Ένα – ένα…

Συμβόλαιο Φόβου: Φέρτο δω… Με ποιόν και πότε; Το παίρνεις μπροστά σου και το σκίζεις.

Ενοχής: Το ίδιο. Προσδοκία: Το ίδιο. Υποχρέωση; Δεν υπάρχει, δεν είμαι ο ίδιος πια…

Πως τα σκίζεις; Τι χρειάζεται;

- Δύναμη.

Ωραία… Κλείστε τα μάτια σας να λάβετε Δύναμη… Τι πιο απλό…!!!

Υπάρχει διαθέσιμη όση δεν φαντάζεστε. Το ερώτημα είναι αν θα τη λάβετε.

Δηλαδή τι; Πάλι στην Επιλογή; Και βέβαια...

Βόλευε να είστε φοβισμένοι, βόλευε να είστε ένοχοι, και υποχρεωμένοι.

Τώρα που σας δίνω την Επιλογή, σας παίρνω τις Δικαιολογίες.

 

Θέλετε να γυρίσουμε 2.000 χρόνια πίσω;

Βόλευε να μην υπήρχε το «αγάπα τον πλησίον σου», βόλευε να μην υπάρχει Αγάπη Εαυτού, βόλευε να μπορείς να λες ψέματα, να κοροϊδεύεις, και να εξαπατάς…

Η Επιλογή να υπάρχει η Αγάπη στη Γη - δεν βόλευε: «Άρον, άρον σταύρωσον Αυτόν».

 

Τα ίδια Παιχνίδια;

Επειδή τότε η Αγάπη επέτρεψε να σταυρωθεί, η Δύναμη θα είναι Υπομονετική;;

Μου κάνετε πλάκα… Μην μπερδεύεστε. Η Δύναμη είναι Δύναμη – δεν θα το συζητήσουμε.

Τι να συζητήσουμε; Συζητάγατε την Αγάπη 2.000 χρόνια. Αποφάσισες;

 

Άρα, θα ανοίξεις να λάβεις Δύναμη να σκίσεις τα Συμβόλαια;

- Και ποιος είσαι εσύ που θα δώσεις Δύναμη;

- Άσε ποιος είμαι εγώ! Εσύ θα ανοίξεις να λάβεις;;;

- Ν’ ανοίξω; Και που ξέρω γω ποιον υπηρετείς;

- Για κάτσε.. τόση ώρα που μιλάω τι σου είπα; Σου είπα να κάνεις κάτι συγκεκριμένο; Σου είπα να ανοίξεις να λάβεις Δύναμη για να σκίσεις τα Συμβόλαιά σου.

Τα Συμβόλαια δικά σου είναι! Δικά μου είναι;

 

Ή θα τα υπερασπιστείς και θα τα βάλεις στην κωλότσεπη (δικαίωμα σου), ή θα τα σκίσεις.

Και η  Δύναμη να ξέρετε έχει ένα χαρακτηριστικό: Σήμερα τα σκίζεις, αύριο εκδηλώνεται…

Το μόνο που χρειάζομαι είναι 48 ώρες. Προς το παρόν… Σε λίγο καιρό θα γίνεται ακαριαία.

 

Άρα, τι σημασία έχει ποιος είμαι, πως με λένε… Εσύ θέλεις να σκίσεις τα Συμβόλαιά σου;

Μη μου προβάλλεις την Επιλογή σου να μην τα σκίσεις επειδή δε σ’ αρέσει το όνομά μου – πες «δε θέλω να τα σκίσω», είναι δικαίωμά σου και είναι πιο τίμιο…

 

Οπότε, εγώ θα δώσω Εντολή και Δύναμη.

Όσοι από εσάς επιλέξετε να σκίσετε τα Συμβόλαια, ότι Συμβόλαιο μου βάλετε στο τραπέζι θα σκιστεί. Σας προτείνω να μην καταθέσετε Συμβόλαιο για να «τσεκάρετε» αν σκιστεί – οι εποχές των Αποδείξεων τελείωσαν. Αν θελήσετε να τσεκάρετε – θα έχει «μαστίγιο». Παλιά μαστιγώνανε τον Κύριο για να δουν αν θα βγάλει αίμα. Τώρα, όποιος τολμήσει να ζητήσει Αποδείξεις το μαστίγιο θα γυρίζει πίσω – οι καιροί αλλάξανε…

Σας το λέω αυτό για να σας προστατεύσω. Γι’ αυτό να είστε αληθινοί.

Κάντε Επιλογή – Παιχνίδια μην παίξετε, γιατί θα πονέσετε.

 

Μπορείτε να καθίσετε και να μην κάνετε τίποτα, αν αυτό είναι η Επιλογή σας– είναι οκ.

Μπορείτε επίσης με Επιλογή και Θέληση Ψυχής να σκίσετε τα Συμβόλαια σας.

Αν είστε έτοιμοι να πάρετε την Ευθύνη σας, θα δείτε και την Αλήθεια σας.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται αν έχετε κλέψει ή αν έχετε σκοτώσει – τον ενδιαφέρει η Επιλογή σας σήμερα. Οπότε θα κάνετε την Επιλογή σας και ανάλογα θα πράξετε…

 

Πάμε για Προσευχή…

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε από τον Κύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου, στην Μεγάλη Προσευχή της Κυριακής 6 Απριλίου  2014.


Δαυίδ.

 

Τέσσερα τραπέζια σε σχήμα Σταυρού.

 

Πρώτο τραπέζι: Συμβόλαια Φόβου.

Με Εντολή Δαυίδ, θα περνάνε μπροστά από τα μάτια σας όλες οι καταστάσεις και τα πρόσωπα που υπογράψατε από Φόβο και δώσατε την Ψυχική σας Ενέργεια. Πάρτε το χρόνο σας, δείτε πότε και με ποιους υπογράψατε.

«Φοβήθηκα και υπέγραψα. Έδωσα το σώμα μου, πούλησα την Ψυχή μου, χάρισα τα συναισθήματά μου, έχασα το μυαλό μου». Υπογραφές Φόβου.

 

Με Εντολή Δαυίδ επιλέγω να πάρω πίσω την Ενέργεια μου και σκίζω το Συμβόλαιο που δημιούργησα κάτω από το Φόβο. Άνθρωποι και καταστάσεις απλά απομακρύνονται. Επιστρέφει η Ενέργεια στο Σώμα μου.

Εκεί που θα νιώθετε την Ενέργεια – από εκεί τη χάσατε: «Μου κόπηκαν τα πόδια»

 

Δεύτερο τραπέζι: Συμβόλαια Ενοχής

Δείτε τις υπογραφές και πότε βάλατε τον Εαυτό σας σε φέρετρο.

«Θα ζήσουν οι άλλοι – θα πεθάνω εγώ»

 

Ο Δαυίδ δίνει Ανάσα Ζωής να αρχίσει να κινείται το πτώμα και να κάνει Επιλογή.

Σκίζω το Συμβόλαιο του Θανάτου. Παίρνω τη Ζωή μου στα χέρια μου. Αφαιρείται από αυτόν που μου την έχει πάρει επειδή εγώ το επέτρεψα, δεχόμενος τις συνέπειες.

Αρκετά ως εδώ. Ξανά ανασαίνω.

 

Τρίτο τραπέζι: Συμβόλαιο Προσδοκίας

Αναμένω. Είμαι σταματημένος. Η Ζωή περνάει από μπροστά μου και εγώ περιμένω.

Το όχημα που έχω επιλέξει, περιμένω πότε θα περάσει και δεν αναβαίνω στο όχημα που είναι για μένα τώρα. Κάθε πρόσκληση για ζωή την απορρίπτω και περιμένω.

 

Χρησιμοποιώ Δύναμη Δαυίδ για να πηδήξω στο όχημα που είναι μπροστά μου.

Δεν μπορώ άλλο να σε περιμένω. Επιλέγω να περπατήσω.

Άνθρωποι  και καταστάσεις που απλά περιμένετε να αλλάξουν.

Ανεβαίνετε στο όχημα και απομακρύνεστε: «Ο Θεός με καλεί».

 

Τέταρτο τραπέζι: Συμβόλαιο Υποχρέωσης.

Σιδερόμπαλες, βράχοι που είναι δεμένοι με σκοινιά, άτομα, καταστάσεις με οδηγούν να σέρνομαι και όχι να περπατάω. Θέλω να περπατήσω και σέρνομαι, τραβώντας όλο το Χρέος και τις Υποχρεώσεις. Ψευδαισθήσεις, επιλογές παρελθόντος θα τα διορθώσω και μετά θα τα ελευθερώσω. Χρέος και Προσδοκία.

Δείτε τον εαυτό σας να σέρνετε με τα βάρη που κουβαλάτε.

Κάθε πέτρα είναι και μια  ψυχή ή μια κατάσταση που την τραβάτε μαζί σας.

Οι πέτρες δε περιπατάνε.

 

Επιλέξετε εάν θέλετε με Δύναμη Δαυίδ να κόψετε τα σκοινιά, και να σκίσετε τα Συμβόλαια Χρέους. Ελευθερώστε τους νεκρούς, και αφήστε τους νεκρούς να θάβουν νεκρούς.

 

 

Χριστίνα.

Ότι Ανάγκη έχει το Σώμα σας, και η Θέληση της Ψυχής σας ζητήστε το από τον Πατέρα και πάρτε το… ανοίγοντας το Σώμα σας, τη Θέλησή σας, και βιώνοντας την Ανάγκη της Ζωής σας.

 

Ανάσα Ζωής – Θέληση Ψυχής. Σημαντικά για τη Ζωή σας…

 

Όποιος θέλει να χαθεί, θα βγει στην Έρημο και θα περπατάει με τα βάρη που ο ίδιος επέλεξε να τα κουβαλήσει, σέρνοντας τα πόδια του στην άμμο, βουλιάζοντας, δυσκολεύοντας ακόμα και το σώμα του.

 

Όποιος επιτρέψει την Ανάσα Ζωής να ρεύσει όλη μέχρι τη Θέληση της Ψυχής, θα πετάξει.

Και θα περπατάει.

 

Το δύσκολο είναι μέχρι να γίνει η Απόφαση.

Μικρές Επιλογές – Μεγάλες Αποφάσεις.

 

Μόλις η Απόφαση γίνει Ένδυμα και το φορέσετε, απλώς θα περπατάτε.

Τελειώνετε και με τις Αποφάσεις.

 

Περπατάω, αναπνέω, υπάρχω, έχω Θέληση Ψυχής.

Οκ – είμαι Ολόκληρος.

 

Σ’ αυτό το Δρόμο η Συνάντηση των Ψυχών θα γίνεται με όμοιες Ψυχές.

Στον προηγούμενο δρόμο θα βλέπετε Ψυχές που θα σέρνονται σαν τον άνθρωπο στην άμμο της Ερήμου, χωρίς Επιλογές και χωρίς Αποφάσεις.

 

«Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω…».

Ο Θεός δημιούργησε την Ψυχή, και την Χριστική Ενέργεια. Και τη Θέληση. Και την Ανάγκη. Και την Ανάσα. Την Ύπαρξη.

 

Ο ανθρώπινος Νους θέλει να το χωρίσει, και το βάζει στο Όρκο Υποχρέωση.

Απλά επιλέξτε. Παντρεύεστε τον Εαυτό σας και προχωράτε…

 

Αυτός είναι ο Γάμος εν Κανά της Γαλιλαίας.

Εκεί δίδαξα την Ύπαρξη και τη Θέληση.

Και η Δόνηση ήταν υψηλή, και το κρασί έρεε και τα σώματα καιγόντουσαν, γιατί θέλαν να μεθύσουν τον Νου για να μην ακούσουν, για να μην αισθανθούν…

 

Και η Μητέρα λέει: «Δως τους κι άλλον οίνο»

Και λέω στον Πατέρα: «Είμαι έτοιμος, να σε δοξάσω»

- «Ακούμπησε Παιδί μου το χέρι σου στο νερό, και δώσε στις Ψυχές να ευφρανθούν».

 

Όσοι δοκίμασαν έκριναν, δικαιολόγησαν, και κάποιοι απόλαυσαν.

Σε αυτήν την Απόλαυση είναι η Θέληση της Ψυχής, Ανάσα Ζωής..

 

Αυτό ήταν και το πρώτο μου Θαύμα…

Έγινε για μένα, για να περπατήσω…

 

Φοβόμουνα, ένιωσα την Υποχρέωση, όμως συνδέθηκα αμέσως με τον Πατέρα

- «Είμαι έτοιμος;»

Κι Εκείνος είπε: «Προχώρα».

 

Κι έτσι όλα ξεκίνησαν την ώρα που φόρεσα το Ένδυμα της Απόφασης.

Από εκεί και πέρα, απλά περπατούσα.

 

Του ζητούσα μόνο Ανάγκες κα Θέληση Ψυχής. Του ζητούσα το επόμενο Βήμα

- «Οκ Αυτό έγινε. Πάμε στο επόμενο»…

Γιατί μου άρεσε να περπατάω. Μου άρεσε να διδάσκω. Μου άρεσε να αγγίζω τους ανθρώπους σαν Ψυχές. Σαν Σώματα τότε ήτο ανύπαρκτα…

Τώρα θα γίνουν υπαρκτά. Τώρα θα γίνει η Ένωση..

Σώμα και Ψυχή. Αγάπη και Δύναμη.

Όλα εν Σοφία εποίησε…

 

Νιώστε την Ευλογία. Νιώστε την Αλήθεια. Νιώστε την Ύπαρξή σας…

Και απλά περπατήστε…

 

Δαυίδ, η Απόφασή σου ήταν η τελευταία.

Από σήμερα απλά αγγίζεις… Απλά ζητάς με Θέληση Ψυχής…

 

Ευλόγησε τις Ψυχές.

 

Δαυίδ.

 

Σήμερα οι Ψυχές σας είναι παρούσες. Ανοιχτά πόδια, ανοιχτά χέρια.

Όποιος θέλει παίρνει αγκαλιά το Αστέρι του.

 

Εις το όνομα του Πατέρα, του Κύριου, του Δαυίδ, της Χριστίνας, και του Αγίου Πνεύματος,

ευλογώ την Ένωση…

 

 

(ο Δαυίδ συνεχίζει…)

 

Να δω που θα το χωρέσετε αυτό, στο μυαλουδάκι σας. Παίρνεις ένα σφυρί και απλά το σπας. «Πως με λένε», «Ποιος είμαι», «Από πού έρχομαι», « Από πού κρατάει η σκούφια μου»…

 

Όσοι σκίσατε Συμβόλαια: 48 ώρες. Όσοι το κάνατε με Θέληση Ψυχής: 48 ώρες.

 

Εκτός από αυτά που θα ζήσουμε είναι πάρα πολύ σημαντικό να γνωρίζετε ότι θα γίνει και πλήρης αποκατάσταση της Παναγίας. Πλήρης…!!! Η Μητέρα γνώριζε τα πάντα.

Τη Δύναμη την έχετε στο μυαλό σας σαν κάτι με βία.

Μεγαλύτερη Δύναμη σε σώμα στον πλανήτη δεν υπήρχε.

Γνώριζε, περίμενε, καθοδηγούσε με τον τρόπο Της, και όσοι ήταν παρόντες εκείνη την εποχή Την σεβόντουσαν απεριόριστα, γιατί αυτό το “μύριζες”… το μύριζες…

 

Γι’ αυτό και ο Κύριος Την αναφέρει: «Δώσε τους κι άλλο οίνο» Του είπε.

Μετάφραση: «Είσαι έτοιμος».

Πάντα μια μητέρα γνωρίζει πότε είναι έτοιμος ο γιός ή η κόρη.

Αν η μάνα δε νιώθει, τότε παίζει με το μυαλό και με τα στερεότυπα.

Σκεφτείτε Δυνάμεις που είχε ώστε μπόρεσε να νιώσει πότε ωρίμασε η Θεότητα στο Σώμα Του!! Μέγεθος που το μυαλό δεν μπορεί να συλλάβει…

 

Κι επειδή η Αποκατάσταση της Παναγίας θα γίνει στις μέρες μας, όσοι είστε εδώ, όποτε την επικαλείστε, δεν θα την ξαναπείτε «Μαρία»: ή «Παναγία» θα Την λέτε, ή «Χριστίνα» που ήταν το πραγματικό Της όνομα. Την είπανε «Μαρία» όταν έμεινε έγκυος τον Κύριο, και ο λόγος ήταν γιατί εκείνη την εποχή τις γυναίκες που έμεναν έγκυες χωρίς να είναι παντρεμένες τις αποκαλούσαν «Μαρίες».

 

Το πραγματικό όνομα της Παναγίας ήταν Χριστίνα, γι’ αυτό και στο Πεντάκτινο Αστέρι αναφέρεται το όνομά Της όπως πραγματικά είναι. Σε σώμα επί της Γης, θα Την γειώνει η Χριστίνα (Μανουηλίδου) που είναι δίπλα μου. Μέσω αυτής, ο Κύριος μιλάει, και η Παναγία θα ζει μέσα από το σώμα της.

 

Όπως είπα πριν από τρεις μήνες, όταν κάνατε τον Σταυρό έλειπε ένα Όνομα (τα σημεία ήταν τέσσερα και τα ονόματα τρία – έλειπε της Παναγίας). Δεν υπήρχε περίπτωση από δω και πέρα να έμενε «απ’ έξω». Κι εφόσον η Θεότητα σε Σώμα υπάρχει για Δεύτερη Φορά στον πλανήτη μέσω του Δαυίδ, η Παναγία επιστρέφει στην Θέση Της.

 

Παίξτε με τα μικρά σας μυαλουδάκια όσο θέλετε. Βάλτε αμφιβολία, βάλτε αμφισβητήσεις, κάντε ότι θέλετε… Όταν θα σηκώσω την Πέτρα, μην μου έρθετε παρακαλώντας. 

Κάντε μέσα σας Επιλογές. Και τι σας ζήτησε;

«Παντρευτείτε την Ψυχή σας, τιμήστε τον Εαυτό σας».

Δεν σας είπε ούτε να ντυθείτε με μανδύες, ούτε να βγαίνετε έξω να μιλάτε θρησκόληπτα.

Απλά πράγματα… γιατί έτσι είναι και η Θεότητα. Απλή! Το μυαλό την κάνει σύνθετη.

Το μυαλό έλεγε: «Για να τον τρυπήσω – βγάζει αίμα;;;».

 

Τι σημαίνει Θεότητα σε Σώμα; Τι πιστεύεις με το μικρό σου μυαλό;

Πόσο ηλίθιος μπορείς να είσαι;

 

Πείτε μου τι σημαίνει «Θεότητα σε Σώμα»;

Θα πας να πεις σε κάποιον: «Ο Θεός είναι παρών στη Γη».

Τι θα σκεφτεί ο βλάκας; Πείτε μου;

Ότι πετάω; Ότι δεν ιδρώνω; Τι θα σκεφτεί ο ηλίθιος;

 

Δεν θα σκεφτεί το πιο απλό!!!

Δεν θα σκεφτεί ότι: «Αν τον ακουμπήσω θα μεταμορφωθώ, γιατί η Ενέργεια του θα δονήσει μέσα μου την Αλήθεια»…!!

Βέβαια, την Αλήθεια που θα δονηθεί μπορεί να την ακυρώσει – η Ελεύθερη Βούληση είναι διαθέσιμη πάντα - αλλά ότι θα δονηθεί… θα δονηθεί…

Αλλά ο Ηλίθιος, τι θα σκεφτεί; «Ποιος του το έδωσε;», «Ποιος τον αναγνωρίζει;», «Ποιος παπάς με βάφτισε;», «Από πού έχω το χαρτί»;;;

Να το συζητήσουμε;  Να ξανακλείσουμε τώρα τα μάτια μας, να πάρουν φωτιά τα μαλλιά μας… Ποιος υπέγραψε;;; Ένας  υπογράφει! Τα να κάνουμε τώρα; Να αλλάξουμε την Ιεραρχία;

Έτσι είναι…!!!

 

Θα βγεις έξω, θα δεις το φίλο σου, θα σε ρωτήσει: «Που ήσουνα;»

Τι θα πεις; Ότι «Είχα ραντεβού με την Ψυχή μου, κι έσκισα όλα μου τα Συμβόλαια»;

Θα σου πει: «Τι χάπια παίρνεις;».

- «Εσύ τι έκανες»

- «Έβλεπα τον Ευαγγελάτο»…

 

Ε, εντάξει…!!! Τι να κάνουμε; Ο καθένας με τις Επιλογές του…

 

 

 

 

 

«Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω»…

 

(Στο σημείο αυτό παρενέβη ο Κύριος και ζήτησε μέσω της Χριστίνας από τον Δαυίδ να αποκαταστήσει το «Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω». Ο Δαυίδ συνεχίζοντας, είπε):

 

Αυτό που είπε ο Κύριος, το είχαμε ξαναπεί εδώ μέσα…

Σας είχα πει κάποτε σε ένα σεμινάριο σχετικά με τους γάμους, ότι το Κακό στρεβλώνει την Αλήθεια. Ακούστε…

 

Όταν πάει ένα ζευγάρι στην εκκλησία για να παντρευτεί, έχουν επιλεχθεί μεταξύ τους βάσει σκέψης: «Μου κάνεις – σου κάνω – παντρευόμαστε»…

Όταν λοιπόν είσαι μυαλό και παντρευτείς ένα άλλο μυαλό, και έρθω εγώ και σου πω την Αλήθεια, ότι «Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω», είναι σαν να επισημοποιώ ότι δυό μυαλά παντρευτήκανε σαν Ψυχές…!!

Αυτό δεν ισχύει…!!!

 

Έρχονται δύο ηλίθιοι, και τους παντρεύει ένας άλλος ηλίθιος – ο παπάς δηλαδή…

Ένας πραγματικός παπάς, θα έλεγε: «Εσάς τους δύο δε σας παντρεύω…!!! Κακώς γνωριστήκατε και κακώς φτάσατε ως εδώ…».

Αν μπορούσε ο παπάς να βλέπει τις Ψυχές, θα έλεγε: «Εσάς τους δύο, δε σας παντρεύω».

Αλλά επειδή ο παπάς είναι πιο ηλίθιος από αυτούς που πάνε και παντρεύονται ασυνείδητα, σκέφτεται «50-100 ευρώ ο γάμος, κι άμα ανάψω και τους πολυέλαιους 200», κι αρχίζει και λέει ό,τι αηδία θέλει για να κάνει το Μυαλό Ψυχή… και «το παίρνεις» μετά εσύ, κι όταν αργότερα καταλάβεις τη βλακεία σου λες:

- «Δε μπορώ να χωρίσω τώρα. Μας πάντρεψε ο Θεός..!!»

Ποιος Θεός ρε ηλίθιε; Ο Θεός, σου είχε άλλη γυναίκα να σε περιμένει στην επόμενη γωνία. Αυτή την Ψυχή είχε στείλει για σένα ο Θεός…!!

 

Είναι λίγο πιο κάτω η Ψυχή που είναι για σένα και σε περιμένει… και συ δε πας…

Λες «θα παντρευτώ την άλλη»! Από Φόβο; Από Ενοχή; Από το Σόι; Από Υποχρέωση;

Και πας κι επισημοποιείς αυτό το γάμο, κι έρχεται ο παπάς και σου λέει:

- «Δε μπορείς να χωρίσεις, γιατί ενώνονται οι Ψυχές..».

- «Ποιες Ψυχές ρε ηλίθιε; Δυό μυαλά ενώνεις…»!

 

Και πως το καταλαβαίνεις αυτό;;;; Την επόμενη μέρα…!!! 48 ώρες είναι…!!!

Σε 48 ώρες λες «τι γίνεται τώρα;»…

Έχεις μπει όμως ήδη στην Ενοχή: «Δε μπορείς να χωρίσεις γιατί έχεις ενωθεί (δήθεν) ως Ψυχή», κι αυτό δε σου δίνει τη δυνατότητα να πάρεις την Ψυχή σου πίσω από το Μυαλό σου…

 

Έρχεται λοιπόν η Εκκλησία (που κρατάει το 95% του Κακού) και στρεβλώνει την Αλήθεια.

Και νομιμοποιεί τους γάμους μεταξύ μυαλών (και όχι μεταξύ Ψυχών), και δεν τους αφήνει να χωρίσουν χρησιμοποιώντας την Ενοχή… 

Κι όταν έρχομαι και λέω: «Μα τι σχέση έχεις εσύ με αυτόν ή αυτήν. Οι Ψυχές σας είναι εντελώς αταίριαστες…!!!», λένε «ο Δαυίδ τους χωρίζει»…

 

Έρχεται ο (τάδε) και μου λέει: «Σήμερα είδα όνειρο την κοπέλα που θα παντρευτώ», και πριν από ένα μήνα εδώ μέσα έλεγε: «Πως θα αφήσω την κοπέλα που έχω;;;»…

Πώς να του πεις τώρα ότι αν παντρευόταν την κοπέλα που είχε θα πέθαινε σε δυόμιση χρόνια; Να το πεις; Να του πεις ότι σε 32 μήνες θα έφευγε;

 

Τι σημαίνει αυτό λοιπόν;

Σημαίνει ότι κάθεσαι και μπαίνεις στην Ενοχή του ότι «δεν είναι σωστό να χωρίσεις», αντί να πεις: «Θεέ μου εγώ παντρεύτηκα. Δεν με πάντρεψες εσύ!».

 

Έτσι είναι….

Αν πάρεις την Ευθύνη του Εαυτού σου θα πεις: «Εγώ παντρεύτηκα, εγώ χωρίζω».

Αν μπεις στην Ενοχή θα παρακαλάς να την πιάσεις με γκόμενο για να χωρίσεις…

Και κάθεσαι και κάνεις Προσευχή το βράδυ «να’ χει γκόμενο η άλλη»…

Και πάω στη Θεσσαλονίκη, και τους εξηγώ ότι η Προσευχή δεν «πιάνει» για τους άλλους…

 

Η Προσευχή είναι Τρίγωνο: «Θεός – Κύριος – Εαυτός». Αυτό το Τρίγωνο κάνει Προσευχή…

Λες εσύ για παράδειγμα μέσα στο Τρίγωνό σου:

- «Θεέ μου, αν είχε γκόμενο η κοπέλα μου θα χώριζα την ίδια στιγμή».

Και στο δίπλα Τρίγωνο η κοπέλα σου προσεύχεται:

- «Θεέ μου σε παρακαλώ, να τον παντρευτώ;;;»…

Ποιανού την Προσευχή θα ακούσει;

Τη δικιά σου πάντως όχι, γιατί δεν απευθύνεται σε εσένα…

«Καλώς τα μας…», λέει το Κακό και γελάει γιατί προσδοκάς και χάνεις την Ενέργειά σου…

«Άλλος ένας Ηλίθιος που προσεύχεται για κάποιον άλλον»…

 

Ήταν μια κυρία εδώ πριν από ένα χρόνο που ήταν το παιδί της άρρωστο και έλεγε:

- «Παρακαλάω, παρακαλάω, παρακαλάω να μη φύγει το παιδί μου»…

Το παιδί της έφυγε κι αυτή ακόμα παρακάλαγε… και το παιδί μέσω της Χριστίνας έλεγε:

- «Γιατί δε μ’ αφήνεις να πάω στο Φως; Μ’ έχεις δυόμιση χρόνια στη Γη… Άσε με να φύγω».

Τι να της πεις;;;

 

Έτσι λοιπόν, τι κάνουμε με την Ενοχή;

Αναλαμβάνεις την Ευθύνη του Εαυτού σου, λες «Δεν ήξερα, τώρα αναγνωρίζω τη βλακεία που έκανα, και ελευθερώνομαι»…

 

Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη όταν έχεις άγνοια.

Δε γίνεται να μην κάνεις λάθη, όταν έχεις άγνοια…

Έτσι μαθαίνεις – μέσα από τα λάθη… Γι’ αυτό και δεν υπάρχει και Ενοχή…

- «Καλά, δεν ήξερες όταν την/τον παντρεύτηκες;;»

- «Όχι ρε ηλίθιε… δεν ήξερα… Θα μου ζητήσεις και τα ρέστα;;;» Και τελειώνεις….

- «Μα δεν έβλεπες;;»

- «Όχι δεν έβλεπα! Τώρα είδα. Και τώρα που είδα, έχω και την Επιλογή να περπατήσω, και μάλιστα με την Ευλογία του Θεού»…

Έτσι,  μετά από χρόνια κατανοείς πως ότι έπαθες σωστά το έπαθες, για να περπατήσεις.

Αν σε βάλω στην Ενοχή, δεν θα περπατήσεις. Θα γυρίζεις συνέχεια «πίσω» και θα λες:

- «Τι έκανα; Πως το έκανα εγώ αυτό; Και γιατί το έκανα; Μα πόσο βλάκας είμαι!!!»

Και πας στην Κρίση, αντί να πας στην Αποδοχή και να πεις: «Είμαι βλάκας. Έκανα λάθος»..

 

Θέλετε να σας πω πόσο βλάκας υπήρξε ο Υιός του Θεού (ο υποφαινόμενος);;;

Αν ξεκινήσω τώρα, θα μιλάω για δέκα χρόνια…

Αν καθόμουν κάθε φορά να λέω «Μα καλά… δεν το είδα; Υιός του Θεού – δεν το είδα;;;»

Γειά σας… Τελειώσαμε…

 

Και θα κλείσω το θέμα με ένα μήνυμα του Κυρίου.

Κάποια στιγμή διαπιστώνω ότι χειρίστηκα λάθος την Αγάπη. Συνειδητοποίησα ότι μίκρυνα τη Δύναμη, και ξεχείλωσα την Αγάπη – χάλασα δηλαδή την Ισορροπία (για τη Σοφία δεν το συζητάω, αυτό δεν αλλάζει υπό καμία συνθήκη – ξεχειλίζει ανά πάσα ώρα και στιγμή).

Το ζήτημα εκείνη την περίοδο ήταν η αναλογία της Αγάπης και της Δύναμης…

Μόλις λοιπόν καταλαβαίνω ότι τη Δύναμη Δαυίδ την έχω κάνει crème brulee… είμαι στο όριο να πυροβολήσω τον Εαυτό μου, και πολύ σοφά μου λέει ο Κύριος μέσω της Χριστίνας:

- «Δαυίδ, μην κάτσεις τώρα να τιμωρήσεις τον Εαυτό σου για τη Διαχείριση της Αγάπης…»

Και τη συνέχεια την συμπληρώνω εγώ «… γιατί έχουμε Έργο να κάνουμε… μην αρχίσεις τώρα τις βλακείες (να το πω κομψά) γιατί δεν προλαβαίνουμε…».

 

Έτσι γίνεται… Είναι μια Στιγμή… το αναγνωρίζεις, το αφήνεις, και ξαναζείς… μπαίνεις πάλι στη Ζωή και στη Ροή. Διαφορετικά μπαίνεις στην Ενοχή και αποσύρεσαι και από τη Ζωή και από τα δρώμενα…

 

«… κι έχασα τόσα χρόνια..» - Εντάξει τα’ χασες… πάμε τώρα….

«… μα γιατί να το κάνω εγώ αυτό» - Το’ κανες, πάει τώρα… πάμε να προλάβουμε…

«… και δε το’ βλεπα;;;;» - Δε το’ βλεπες. Τώρα που το βλέπεις;;; Θα προχωρήσεις;;;

 

Λέει λοιπόν ο Κύριος σε ένα πρόσφατο μήνυμά του: «Στο Καινούργιο Δρόμο, θα συναντάτε μόνο Ψυχές με τις οποίες θα μπορείτε να είστε μαζί. Στον Παλιό Δρόμο όσοι μείνουν, θα σπάνε τα μυαλά τους».

 

Θα μείνετε με αυτό… μέχρι την επόμενη συνάντησή μας…

Καλό σας απόγευμα…

 

Μοιραστείτε το