ΕλληνικάEnglish

Απελευθέρωση Ψυχών (Μέρος 1ο)


 

 

 



 



(Η Διδασκαλία από το σεμινάριο της Κυριακής 30/3/2014)


 

Είδα κάπου να γράφει…

 

«Κάθε πρωί στη Ζούγκλα η γαζέλα όταν ξυπνάει προσπαθεί να τρέξει πιο γρήγορα από το πιο γρήγορο λιοντάρι, γιατί κινδυνεύει να τη φάει… Τρέχει για να ζήσει… Κάθε πρωί στη Ζούγκλα το λιοντάρι όταν ξυπνάει προσπαθεί να τρέξει πιο γρήγορα από την πιο αργή γαζέλα, γιατί διαφορετικά θα πεινάσει και θα πεθάνει…Είτε είσαι λιοντάρι, είτε είσαι γαζέλα, κάθε που θα ξυπνάς το πρωί – θα τρέχεις…».

 

Μετάφραση… για να δείτε λιγάκι πως παίζουμε με το μυαλό μας…

«Εάν δεν τρέξω, θα πεθάνω, είτε από πείνα, είτε από κάποιον που πεινάει…»

 

Όπως αντιλαμβάνεστε, όλο αυτό το σκεπτικό στηρίζεται στο Φόβο…

Κάθε πρωί που ξυπνάω, εγώ πρέπει να φοβάμαι…

Και ή θα κυνηγήσω κάποιον για να φάω, ή κάποιος θα με κυνηγάει για να με σκοτώσει…

 

Επειδή λοιπόν φοβάμαι, όταν ξυπνήσω το πρωί… θα τρέχω….

Κι όταν τρέχεις υπό αυτές τις συνθήκες… δε βλέπεις ούτε που πας, ούτε τι κάνεις…

Το ζητούμενο είναι το τρέξιμο…

Αμερικανιές…!!! Πλάκα έχουν… Παίζουν με το Μυαλό…

Τους αρέσει να κάνουν τη Σοφία… κουρκούτι…

 

Στα δικά μας τώρα… Τι θα κάνουμε σήμερα;

Σήμερα ορισμένοι από εσάς θα νιώσετε πως είναι να ξεφεύγει κάποιος από το Κακό…

Νιώστε τα σώματά σας. Σήμερα ο Φόβος είναι στα πόδια…

Οπότε καθ’ όλη τη διάρκεια νιώθετε λίγο τα πόδια σας…

 

- Τι σημαίνει ξεφεύγω από το Κακό;

 

Κατ’ αρχήν όποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει Κακό είναι αφελής.

Το Κακό και υπαρκτό είναι, και εμφανές.

Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου, πιο πολύ Κακό θα βρεις, παρά Καλό…

Βέβαια εσύ μες στο μυαλό σου μπορεί να έχεις πλάσει μια φαντασιακή και τρομακτική εικόνα του Κακού με κέρατα, πιρούνες και ουρά, επειδή δεν θέλεις να το δεις και να πιστέψεις ότι υπάρχει στην πραγματικότητα σου. Αυτό όμως δεν αναιρεί την πραγματικότητα – το Κακό υπάρχει…

 

Αφήστε το πώς το προβάλλει το μυαλό μας – το Κακό υπάρχει.

Κι επειδή γνωρίζει πως δεν μπορεί να υπάρξει από μόνο του, χρειάζεται να φάει Φως για να συντηρηθεί. Το Κακό δεν μπορεί να δημιουργήσει Φως – χρειάζεται να τρώει Ψυχές…

Φωτεινές Ψυχές…

 

Όσο για αυτές τις Ψυχές που του ανήκουν, και που δεν έχουν καθόλου Φως, το Κακό τις χρησιμοποιεί για να φέρνουν κι άλλες Ψυχές στο πεδίο…

 

 

Το Κακό είναι ο βασιλιάς στη Γη. Αυτή είναι μια πραγματικότητα…

Και δεν θέλει μεγάλη φιλοσοφία. Μια ματιά να ρίξετε γύρω σας τι έχει συμβεί τα τελευταία 200 διακόσια χρόνια στην ανθρωπότητα, και που βρισκόμαστε σήμερα ως Πολιτισμός και ως Είδος, είναι εμφανές πως το Κακό κυριαρχεί…

 

Πόλεμοι, καταστροφές, αδικίες, ίντριγκες, ψέματα, δολοφονίες, διαφθορά… τι άλλη απόδειξη χρειάζεται;

 

Οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι. Δεν έχουν από πουθενά να νιώσουν χαρά, να αισθανθούν λίγη ομορφιά, λίγη γαλήνη μέσα τους…

 

Άρα ναι… Το Κακό είναι ο βασιλιάς στη Γη…

 

Βλέποντας λοιπόν ότι η Γη έχει απομακρυνθεί από το Φως, κι ο πλανήτης έχει παραδοθεί στα χέρια του Κακού, ο Θεός στέλνει τον Πρώτο Του Γιό για να διδάξει στους ανθρώπους την Αγάπη.

 

Οι άνθρωποι της Εποχή του Κυρίου ήταν απλοϊκοί.. Πέντε δέκα μπορούσαν να σκεφτούν… Οι υπόλοιποι ήταν απλοί ψαράδες, γεωργοί, άνθρωποι αγράμματοι που πάλευαν με την Επιβίωσή τους, και γι’ αυτό ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσεις στο Νου τους, να μπορέσεις να παίξεις με επιχειρήματα. Αμαθείς καθώς ήταν δεν μπορούσες να ασχοληθείς με το Νου τους: να το προβληματίσεις, να το κουράσεις, να το βάλεις να αμφιβάλλει, να αναζητήσει, να πειραματιστεί… Ήταν άνθρωποι απλοί, με μόνη έννοια τους, την επόμενη μέρα να έχουν δουλειά και φαγητό…

 

Το Κακό είχε εύκολη δουλειά…

Έβαζε Κανόνες, Γραφές… κι εκείνοι τυφλά τους ακολουθούσαν…

 

Κατεβαίνει λοιπόν η Αγάπη σε Σώμα, και το μόνο στοιχείο για να μπορέσουν εκείνοι οι άνθρωποι κάπως να προσεγγίσουν αυτήν την Αλήθεια (μια και ο Νους ήταν αδρανής) ήταν μόνο η Αίσθηση: «Κάτι γίνεται εδώ, κάτι συμβαίνει…», κι αυτοί ήταν πολύ λίγοι…

 

Οπότε γι’ αυτό το λόγο, ο Κύριος εκτός από την Διδασκαλία χρειάστηκε να κάνει και Θαύματα, για να δημιουργήσει ένα σοκ στη συνείδηση των ανθρώπων, ώστε να ταρακουνηθούν και να μπορέσουν έτσι να «ανοιχτούν» και να δεχτούν την Αλήθεια που Εκείνος εκδήλωνε, ότι δηλαδή είναι ο Υιός του Θεού…

 

Το Κακό λοιπόν είχε εύκολη δουλειά…

- «Κατεβαίνεις στο δικό μου βασίλειο, δεν θέλω να το παραδώσω - θα σε σταυρώσω» είπε. Και με συνοπτικές διαδικασίες (δεν πήρε πολύ καιρό, τρία χρονάκια) καθοδήγησε το Νου των ανθρώπων έτσι ώστε την μια Κυριακή να λένε:

«Ωσαννά, ευλογημένος το ερχόμενος…», και την επόμενη Κυριακή να φωνάζουν:

«Άρον, άρον σταύρωσων Αυτόν…»…

 

Πολύ εύκολο, πάρα πολύ καλή δουλειά… Είχε όλα τα μέσα…

Οι εποχές όμως εξελίσσονται, έτσι για να κρατάει τα «σκήπτρα» το Κακό, πρέπει και εκείνο να εξελίσσεται… Όταν ο άνθρωπος το μόνο που σκέπτεται είναι η Επιβίωση είναι πολύ εύκολο να τον φοβίσεις…

 

Άρα, ο Πρώτος Τρόπος που χρησιμοποιήθηκε για να μπορέσει κάποιος να πάρει το Φως των Ψυχών ήταν ο Φόβος… Όσο σε φοβίζω, τόσο μπορείς να με υπηρετείς.

Όσο στενότερο μυαλό έχεις, τόσο λιγότερες εμπειρίες αποκτάς, τόσο πιο δύσκολο είναι να «ανοίξεις» στην πραγματικότητα. Έτσι εγώ μπορώ να σου περιγράφω έναν φαντασιακό «απειλητικό κόσμο» που βρίσκεται έξω από το μικρό «οικόπεδο» του Νου σου, και να σε τρομάζω… Για πάρα πολλά χρόνια λοιπόν, η Αίσθηση ήταν πως «αν φύγεις από το κοπάδι, θα σε φάει ο Λύκος»… Και ήταν πολύ έντονη…

 

Ο Φόβος έκανε καλή δουλειά…

Όμως όταν άρχισαν να κατεβαίνουν Ψυχές που ήταν πιο τολμηρές, λίγο πιο δυνατές, που είχαν το θράσος και την περιέργεια να διερευνήσουν τι γίνεται τελικά έξω από τον αυλόγυρο του Νου, τότε το Κακό έπρεπε να βρει άλλους τρόπους για να ελέγχει τον Άνθρωπο, και να κρατήσει το Φως του..

 

- «Αφού δεν φοβάσαι πια, τότε για να μείνεις στο μαντρί, θα σε ενοχοποιήσω», είπε το Κακό, και εξελίχθηκε μέσα από την Ενοχή…

 

Αν αυτή τη στιγμή βγείτε έξω κι αρχίσετε να γελάτε, μπορεί και να σας πλακώσουν, γιατί

«πως είναι δυνατόν να γελάς μέσα σ’ αυτόν το χαμό που γίνεται;;;»…

Σκεφτείτε ότι μας είναι πιο εύκολα να πηγαίνουμε σε κηδείες, παρά να συμμετέχουμε στην αληθινή χαρά κάποιου… Πολύ πιο εύκολα ακολουθούμε αυτά που κάνουν «οι πολλοί» και που δεν μας φέρνουν σε σύγκρουση μέσα μας, παρά αυτά που μας δίνουν χαρά αλλά είναι ενάντια στα «πρέπει» και σε αυτά που εγκρίνουν οι άλλοι…

Αν εμένα μου αρέσει να περπατάω ανάποδα γιατί αυτό με κάνει χαρούμενο… «τι θα πει ο Κόσμος»;;; Έτσι, ή θα ακυρώσω τη Χαρά μου, ή «θα πρέπει» να βρω έναν έμμεσο τρόπο για να κάνω αυτό που θέλω.

 

Η Ενοχή λοιπόν ήταν ο Δεύτερος Τρόπος που χρησιμοποιήθηκε από το Κακό για να κρατήσει τις Ψυχές μακριά από το Φως… και να μη γίνουν οι άνθρωποι χαρούμενοι… και να μην εκστασιαστούν…

Και πάλι όμως, κάποιες Ψυχές ξεπέρασαν την Ενοχή. Είπαν:

- «Εγώ θα τελειώσω και με αυτό… Ούτε θα φοβάμαι, ούτε θα νιώθω ένοχος. Πάω στο επόμενο στάδιο - θέλω να ζήσω».

- «Θέλεις να ζήσεις;» λέει το Κακό «τώρα πρέπει να βρω κάτι άλλο για να σε κρατήσω…»

 

Όλα εξελίσσονται… Δεν μπορείς να κυκλοφορείς σήμερα στο δρόμο με το πρώτο μοντέλο κινητού! Δε γίνεται! Ήταν τεράστιο, σαράντα πόντους. Δεν μπορείς να κυκλοφορείς με την κουμούτσα. Θα γελάνε μαζί σου, θα σε κοροϊδεύουν…

Εσύ θα λες: «Μα είναι το πρώτο κινητό που βγήκε! Είναι σημαντικό, έχει αξία, είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε..», και οι υπόλοιποι απλά θα γελάνε…

Έτσι και με τις Γραφές… Δεν μπορείς  να λες ακόμα τα ίδια πράγματα. Είναι «κουμούτσα», δε δουλεύει πια… Έχουν αλλάξει τα πάντα…

 

Το Κακό λοιπόν θέλει να είναι ένα βήμα μπροστά…

Λέει: «Αυτοί έχουν αρχίσει και σκέφτονται, άρχισαν να ξεπερνάνε και την Ενοχή και θέλουν να ζήσουν. Θέλουν «το θέλω» τους… Ωραία λοιπόν, τότε εγώ θα τους δώσω πολλά «θέλω»…

 

Ξαφνικά, γέμισε το μυαλό των ανθρώπων με ατελείωτες διαφημίσεις, καθώς και με τις απορρέουσες επιθυμίες… Σύνδεσε το Κακό στο μυαλό των ανθρώπων, αυτό που αναζητούν (το «θέλω της Ψυχής τους), με Αντικείμενα, και με Προσδοκίες…

 

Θέλεις την Εσωτερική Χαρά;

Θέλεις την Εσωτερική Ομορφιά;

Θέλεις την Εσωτερική Γαλήνη;

 

Εάν καταφέρω να σου φυτέψω μια Προσδοκία που να λέει:

«Εάν κατακτήσεις αυτό το προϊόν, ή αν κάνεις αυτό που εγώ θα σου δείξω, τότε θα λάβεις αυτό που ποθεί η Ψυχή σου»….

 

Πολύ έξυπνα λοιπόν, το Κακό εισάγει την Προσδοκία ως τον Τρίτο Τρόπο για να ελέγχει το Φως των Ανθρώπων.

 

Θα προσδοκήσω ότι κάποιο αντικείμενο, κάποιο πρόσωπο, ή κάποια άλλη κατάσταση θα μου δώσει αυτό που αναζητώ. Και για να σε καθυστερήσει (γιατί το Κακό δεν μπορεί να ακυρώσει την Πορεία σου προς το Φως, μπορεί μόνο να την καθυστερήσει) θα βάλει πάρα πολλές Προσδοκίες,  και ταυτόχρονα σε κάθε Προσδοκία εκατό «προϊόντα»…

- Αν φας αυτό το γιαούρτι, η γκόμενα «θα πέσει»….

- Αν πάρεις αυτό το αυτοκίνητο, θα αρέσεις…

- Αν θέλεις να νιώσεις ασφαλής, πάρε σπίτι…

- Αν θέλεις να είσαι έξυπνος κι ωραίος, κάνε ταξίδια..

 

Σου λέει δηλαδή: «Οτιδήποτε είναι αυτό που ψάχνεις, υπάρχει επί της Γης, ως Ύλη», κι έτσι χρησιμοποιεί οτιδήποτε για να συνδέσει το εσωτερικό με το γήινο και να σε παγιδεύσει στο επίπεδο της Ύλης μέσω της Προσδοκίας…

 

Και πολύ σωστά βέβαια, κάθε φορά που θα αποτυγχάνεις να ικανοποιήσεις την Ψυχική σου Ανάγκη (γιατί θα αποτυγχάνεις) θα σου λέει: «Εσύ φταις, που δεν προσπάθησες αρκετά, ή που δεν είσαι άξιος» για να σε βάζει στην Ενοχή και να οδηγεί να υποβιβάζεις τον εαυτό σου ακόμα περισσότερο…

 

- «Εγώ έκανα ότι μου είπατε… Έκανα δύο χρόνια οικονομίες, στερήθηκα, και πήρα το αυτοκίνητο που μου είπατε, αλλά δεν αισθάνθηκα Γαλήνη. Βέβαια, όταν έκανα μια βόλτα μ’ αυτό πήρα λίγη (φαντασιακή) χαρά… αλλά μετά από 15 μέρες μου τελείωσε…».

- «Δεν πειράζει. Μην ανησυχείς, γιατί το καινούργιο μοντέλο που θα κυκλοφορήσει σε ένα χρόνο θα είναι καλύτερο και θα σου δώσει μεγαλύτερη αδρεναλίνη. Κάνε πάλι οικονομία, και σ’ ένα χρόνο πούλα το παλιό και πάρε το καινούργιο»…

 

Σ’ έβαλε σε Κύκλο – χάθηκες…

Πονηρό είναι. Μια χαρά έκανε τη δουλειά του…

 

Αλλά κι αυτό πλέον, πολύ όμορφα ο Θεός το αποσύρει… Τώρα έχουμε Κρίση!

Τι ν’ αγοράσεις;;; Δεν μπορείς να αγοράσεις. Ούτε και να πουλήσεις.

Κι αν είσαι από αυτούς που τα φάγανε, είδες πως είναι μάταια…

Οπότε… η Προσδοκία… εκ των πραγμάτων δε «δουλεύει»…

 

Άρα, το Κακό θα πρέπει να βρει κάτι καινούργιο…

Λίγο βέβαια με τη Κρίση θα παλινδρομήσει τους ανθρώπους στην Επιβίωση… αλλά εντάξει.. ευφυής είμαστε… στη σύγχρονή εποχή από πείνα δεν πεθαίνεις… ένα κουλούρι θα το φας… Δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις από την πείνα…

Άρα, ούτε αυτός ο Φόβος «παίζει»… ούτε και η Ενοχή… Παλιά οι επιχειρηματίες πέφτανε από τα μπαλκόνια, τώρα οι άνθρωποι αποδέχονται την πραγματικότητα…

 

Στο σημείο αυτό κάποιος χτύπησε το κουδούνι, 20 περίπου λεπτά μετά που άρχισε η Διδασκαλία. Ο Δαυίδ είχε ζητήσει νωρίτερα να κλείσει ο Πόρτα αμέσως μόλις ξεκίνησε (ενώ συνήθως έμενε ανοιχτή μέχρι την Προσευχή). Μετά από λίγο αφού άνοιξε την Πόρτα, είπε:

 

Κάθε στιγμή είναι στιγμή για Διδασκαλία. Ήξερα ότι θα συμβεί αυτό, και έκλεισα την Πόρτα για να σας διδάξω κάτι. Ας κάνουμε λοιπόν μια Παρένθεση πέντε λεπτών, για να σας πω το εξής…

 

Ο Θεός ανοίγει την Πόρτα και λέει:

- «Άνοιξε η Πόρτα των Ψυχών. Θέλετε να περάσετε από εδώ; Άνοιξε η Πόρτα της Αγάπης. Θέλετε να περάσετε; Γιατί από εκεί που είστε δεν έχει Αγάπη, δεν έχει Χαρά, δεν έχει Γαλήνη, έχει μόνο Ύλη, Φόβο κι Ενοχή… Θέλετε να περάσετε από δώ;;;».

 

Ο Θεός άνοιξε την Πόρτα, κι εμείς επειδή έχουμε Ελεύθερη Βούληση, νομίζουμε πως μπορούμε να μπαίνουμε και να βγαίνουμε όποτε θέλουμε…

Έτσι σκέφτεται ο Πονηρός Άνθρωπος, που δεν θέλει να χάσει τα «κεκτημένα» της Γης… Γιατί αν θα πας στην Ψυχή σου, κάποια από αυτά που έχεις στη Γη θα τα χάσεις.

Δε γίνεται αλλιώς! Στον Κόσμο της Ύλης, επειδή είσαι αδαής, από τα είκοσι που κατέχεις, μπορεί μόνο τα πέντε να ήθελε η Ψυχή σου (κι αυτά αν είσαι τυχερός), τα υπόλοιπα δεκαπέντε τα πήρες επειδή έτσι σου είπανε…

 

Όταν λοιπόν περάσεις την Πόρτα της Ψυχής σου, τα πέντε που είναι δικά σου θα τα κρατήσεις, τα υπόλοιπα θα σου ζητήσει να τα παραδώσεις… Δεν περνάς με αυτά!

- «Μα τα θέλω».. λες

- «Θα τα αφήσεις, γιατί δεν σου αρμόζουν… είναι για τη διπλανή Ψυχή…».

 

Γνωρίζοντας αυτό το παιχνίδι, στέκεσαι μπροστά στην Πόρτα και λες:

- «Να μπω λίγο μέσα, να δω πως είναι;»

Μπαίνεις μέσα, βλέπεις τι γίνεται και λες:

- «Α, ωραία είναι:.. Αλλά θα ξαναγυρίσω πίσω πάλι…»

Γυρίζεις λίγο στα «παλιά», παίρνεις τη «τζούρα» σου, και μετά πάλι στην Πόρτα του Θεού…

 

Έρχεται λοιπόν το Πονηρό, και λέει:

- «Κοίταξε να δεις, ο Θεός και το Καλό είναι Φιλεύσπλαχνο. Έχει τις Πόρτες ανοιχτές κι όποτε μπαίνεις, κι όποτε θέλεις φεύγεις»…

Έτσι, έπεισε το Νου των Ανθρώπων ότι δεν υπάρχει λόγος να «μετακομίσουν», γιατί οι Πόρτες του Παραδείσου είναι πάντα ανοιχτές κι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα και την Επιλογή να μπαινοβγαίνουν…

 

Αυτά ήταν παλιά….

Ο Θεός δεν είναι Φιλεύσπλαχνος με την έννοια της Αιώνιας Αναμονής…

Όταν εσύ μπορείς να μπαινοβγαίνεις, τότε δεν κάνεις Επιλογή…

Λες: «Τα θέλω και τα δύο», αλλά αυτό είναι εκ του Πονηρού…

Δεν μπορείς να τα έχεις και τα δύο…

- «Μα εγώ θέλω και τη γυναίκα μου και τη γκόμενα, και μου είπανε ότι μπορώ να τα έχω και τα δύο»…

Μπορούσες… Τώρα δεν μπορείς! Ή γυναίκα γυναίκα, ή γκόμενα γκόμενα.

Θα πρέπει να κάνεις Επιλογή… Θα πρέπει να διαλέξεις.

 

Και την Ώρα της Επιλογής, ποιος την ορίζει;

- Ο Θεός.

Και εντελώς πληροφοριακά, ο χρόνος ξεκίνησε ήδη να μετράει αντίστροφα…

Όσοι μείνετε «πίσω», θα σας κουνάμε το μαντήλι…

Όσοι περάσετε την Πόρτα, έχει περπάτημα…

 

Το Καλό θα σταματήσει να είναι «υπομονετικό».

Το Καλό δεν θα αφήσει άλλο την Ανθρωπότητα να παίζει, να σκέφτεται πονηρά και να χειρίζεται τα πράγματα όπως θέλει. Το Καλό έκανε μια Επιλογή, είπε:

- «Οι Πόρτες θα κλείσουν»

 

Έτσι λοιπόν, για να μαθαίνετε, από την επόμενη φορά, το Καλό στις 16:15 (η ώρα της Διδασκαλίας τις Κυριακές) θα κλείνει την Πόρτα, και το «Κακό» που θα είναι απ’ έξω θα κάθεται να ακούει ή να φαντάζεται τη Διδασκαλία…

 

(Εκείνη τη στιγμή, κάποιος άλλος, χτύπησε και πάλι το κουδούνι)…

 

- «Δηλαδή… εντάξει… (είπε γελώντας)… περισσότερες αποδείξεις δεν μπορείτε να έχετε. Οπότε τώρα κλείνει η παρένθεση…»..

 

(Αφού άνοιξε και αυτή τη φορά την Πόρτα, ο Δαυίδ συνέχισε):

 

Ας συνεχίσουμε λοιπόν από εκεί που είχαμε μείνει…

Προτού χτυπήσει την πρώτη φορά το κουδούνι, δουλεύαμε το Φόβο, την Ενοχή, και την Προσδοκία…

 

Λέγαμε πως όλες οι Προσδοκίες καταστραφήκαν, γιατί και χρήματα που είχες ευτυχισμένος δεν ήσουνα, και πλαστικό χρήμα που είχες– κοιμόσουνα – δεν ήσουνα χαρούμενος…

Και τώρα σου λέει:

- «Θέλεις να φοβηθείς; Συρρικνώσου»…

- «Θέλεις να ενοχοποιηθείς; Πέσε σε κατάθλιψη»…

 

Προσδοκίες – δεν έχεις…

Κι αν κάποιος πέσει στην παγίδα της Ανάπτυξης (της γήινης) και της Οικονομικής Ανάκαμψης, ξεχάστε το… Έτσι, κι αλλιώς εμείς δεν θα το ζήσουμε…

Οπότε… πάει κι αυτό… Και τώρα;

 

Με 600 ευρώ τι Προσδοκίες να έχω;

Άντε να πάω καμιά βόλτα στη θάλασσα, να τραφώ με απλά πράγματα, και με τον υπόλοιπο χρόνο; Τι κάνω;

- Προσευχή….

Ξαφνικά έχω περισσότερο χρόνο να στραφώ στον Εαυτό μου και στην Ψυχή μου…

Γιατί αν οι τσέπες σας ήταν γεμάτες, δεν θα βρίσκατε χρόνο να κάνετε Προσευχή!

 

Παρένθεση…

Ήταν ένα παιδί που ερχόταν εδώ πέρα, και φίλος… γνωστός….

Πήρε λοιπόν Ενέργεια και έκανε αλλαγές, προχώρησε τη ζωή του, και έτσι γρήγορα ήρθε η στιγμή που θα έκανε μια Επιλογή, και ή θα έμπαινε στη Καρδιά του και θα άρχιζε να αισθάνεται περισσότερο, ή θα έμπαινε στο Νου του και θα πήγαινε στη Δύναμη…

Έρχεται λοιπόν πριν μια βδομάδα και με βρίσκει, και μου λέει:

- «Ξέρεις, υπάρχει μια ψυχολόγος (τάδε) που κάνει σεμινάρια για την Αφθονία, και θα πάω»

- «Και τι γίνεται σε αυτά τα σεμινάρια;» τον ρωτάω..

- «Να» μου λέει «…είναι 4-5 συναντήσεις, όπου μαζευόμαστε κάποια άτομα τρεις-τέσσερις μέρες κάθε φορά σε ένα ξενοδοχείο, και μαθαίνουμε κάποιες πρακτικές. Κι εφόσον κάνεις αυτές τις πρακτικές, θα έχεις πάντα λεφτά (γιατί η αφθονία στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταφραζόταν σε χρήματα)».

- «Και πόσο πληρώνεις γι’ αυτό;» τον ρώτησα…

- «Κάθε συνάντηση κοστίζει 1.500 ευρώ, και συνήθως συναντιόμαστε συνήθως 100 άτομα..»

 

Μια χαρά «δούλευε» η Αφθονία για την ψυχολόγο… Εκείνη το είχε βρει το «κόλπο»….

Από τους εκατό όμως που μαζευόταν εκεί, ως Ψυχές άντε δύο-τρεις να έπρεπε να είχαν την Αφθονία (που έτσι κι αλλιώς την είχαν δηλαδή, απλά να την αναγνωρίσουν χρειαζόταν). Οι υπόλοιποι ίσως να μην ήταν έτοιμοι, ή να μην υπήρχε ανάγκη να βαδίσουν το Δρόμο της Αφθονίας (εννοώντας πάντα τα χρήματα στο συγκεκριμένο σεμινάριο).

 

Έτσι, έρχεται πάλι ο Νους και διαστρεβλώνει τη Σοφία, λέγοντας:

- «Κι εσύ μπορείς να γίνεις πλούσιος. Κι εσύ μπορείς να έχεις πάρα πολλά χρήματα. Κι εσύ έχεις το δικαίωμα να βιώσεις πως είναι να ζεις τη χλιδή»…

- «Μα, αν η δική μου η Ψυχή δεν έχει ανάγκη σε αυτή ζωή να ζήσει κάτι τέτοιο; Αν η δική μου η Ψυχή είναι χαρούμενη απλά να περπατάει και να καλλιεργεί;»

- «Έλα τώρα….!!! Αν μπορείς να γίνεις  μεγαλοκτηματίας, γιατί καλλιεργείς;»

 

Στρέβλωση…

Και σενάρια Προσδοκίας…

 

Έλα όμως που τελειώνουν και οι Προσδοκίες!!!

Διότι όλα αυτά είναι νοητικά κατασκευάσματα που χρειάζονται την Φωτεινή Ενέργεια της Ψυχής για να στηριχτούν και να υλοποιηθούν…

Αν εγώ θέλω να βγάλω χρήματα, θα πάρω όλη μου την Ψυχική Ενέργεια και θα την καταθέσω σε αυτόν τον σκοπό... Δεν γίνεται αλλιώς…

Και θα έχω αποτέλεσμα!! Αλλά θα καταθέσω το Φως μου σε αυτό…

 

Κι αν εγώ χρειαζόμουν το Φως μου για να κάνω κάτι άλλο και να είμαι ευτυχισμένος… τότε

υπηρετώντας το Νου και τις προσταγές αυτού, εγώ θα χαθώ τελικά ως Ψυχή επί της Γης, και το Πονηρό τι θα έχει κάνει κατορθώσει;

- Να κερδίσει…

 

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πως αν τελικά σου δώσω την Ψυχή σου να την «φας» (να τη βιώσεις), αλλά αντί αυτού, εσύ την καταναλώσεις σε σκοπούς και σκέψεις, όταν θα πεθάνεις δεν θα κρατάς Φως στα χέρια σου…!!!

 

Κι άλλη παρένθεση…

Τι σημαίνει πεθαίνεις με Φως, ή χωρίς Φως;;

 

Όταν πεθαίνεις σαν Σώμα, στην ουσία κάνεις μια Μετάβαση – από την Ύλη στο Φως.

Όση μεγαλύτερη είναι η απόσταση που έχεις από το Φως, τόσο πιο τρομακτικός είναι ο θάνατος.

 

Αν για παράδειγμα κατέβηκες στη Γη με 100kw Φως, κι εσύ τα σπατάλησες και έμεινες με 50kw, τότε αυτό σημαίνει ότι από εκεί που ήσουνα, υποχώρησες. Άρα αν το Φως ήταν στα 200 μέτρα κι εσύ κατέβηκες ως Ψυχή για να διανύσεις τα 100 (γιατί τα άλλα 100 τα είχες περπατήσει) αλλά εσύ «χάθηκες» κι απομακρύνθηκες επειδή σπατάλησες την Ψυχική σου Ενέργεια κι έμεινες με 50, τώρα θα έχεις να διανύσεις 150 μέτρα για να βρεις το Φως..

Όταν πεθάνεις, θα είσαι 50 μέτρα πιο μακριά από την απόσταση που είχες όταν γεννήθηκες… Ο Θάνατος είναι τρομακτικός για εσένα!!! Και γι’ αυτό δεν θέλεις να πεθάνεις. Γιατί ενδόμυχα γνωρίζεις ότι υποχώρησες…


Αυτοί που φοβούνται το Θάνατο είναι αυτοί που δεν έζησαν…

Αυτοί δηλαδή που δεν περπάτησαν προς το Φως.

 

Αν όμως όταν κατέβεις από τα 100 μέτρα, πας 101,102,120,170… την ώρα που θα πεθάνεις θα πεις:

- «Θεέ μου, είμαι μόνο 30 μέτρα μακριά σου. Δεν τα κατάφερα σε αυτή τη ζωή… δεν πειράζει… όμως ήρθα πιο κοντά σου, σε βλέπω..»..

 

Άρα;

Δεν πεθαίνεις – βλέπεις τον Θεό…

Δεν είναι πια Θάνατος – είναι ένα μικρό Άλμα μέχρι την Αγκαλιά Του…

Τι να φοβηθείς; Αφού Τον βλέπεις….!!!

Απλά βουτάς….

 

Γι’ αυτό και υπάρχει όλη αυτή η κουλτούρα περί Θανάτου….

Γιατί το Κακό «παίζει» πολύ με τον Θάνατο... τον θεοποιεί..!!

Γιατί όμως το Κακό να χαίρεται τόσο πολύ με την Κηδεία;

Οι Κηδείες πάντοτε έχουν Πόνο, που όμως δεν είναι για αυτόν που έφυγε, αλλά για εκείνους που μένουν. Όλοι αυτοί που κλαίνε καταθέτουν στις Κηδείες την Ψυχική τους Ενέργεια…

Κλαίνε για ένα Ψέμα… και το Κακό αυτήν την Ενέργεια… την παίρνει…

Το Κακό κάνει πάρτι… Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι, πρόθυμοι να το «ταΐσουν»!!!

Πώς να μην «προωθεί» όλη αυτή τη «Βιομηχανία Θανάτου»: πανάκριβοι τάφοι, φέρετρα, μνημόσυνα… Πάρτι κάνει το Κακό!!!

 

Κλείνει η Παρένθεση, για να πάμε στο Τέταρτο Σημείου του Σταυρού…

Είδαμε τον Φόβο, την Ενοχή, την Προσδοκία… τώρα λοιπόν θα μιλήσουμε για το Τέταρτο Σημείο…

 

Το Κακό ως Πονηρό λέει: «Δεν φοβάσαι, και την Ενοχή σιγά σιγά την περπατάς, Προσδοκία πια δεν έχεις (ή καταστράφηκες, ή την έζησες και την απομυθοποίησες), άρα τι μένει για να σε εμποδίσω να κάτσεις στην Καρέκλα της Ψυχής σου;»

 

Ένα ακόμα Εμπόδιο…

Το τελευταίο και το πιο ισχυρό…

Πάντοτε το τελευταίο όπλο είναι και το πιο ισχυρό…

 

Ποιό είναι λοιπόν το Τέταρτο Σημείο του Σταυρού, και το ισχυρότερο όπλο του Κακού για να κρατήσει τον Άνθρωπο μακριά από την Ψυχή του;

 

Η Υποχρέωση… (με Υ κεφαλαίο…)

 

- «Έχεις Υποχρέωση» λέει το Κακό…

- «Απέναντι σε ποιόν;;;;»

- «Απέναντι σε τρίτους»….

 

Ακούστε τις λέξεις: Σε τρίτους…!!!

Τι θα πει «σε τρίτους»;;;

Κανονικά θα έπρεπε να λέω: «Είμαι υποχρεωμένος σε δεύτερους».

Γιατί σε τρίτους;;;;

 

Γιατί η πρώτη «Υποχρέωση» είναι απέναντι στο Θεό μου.

Η δεύτερη «Υποχρέωση» είναι απέναντι στον Εαυτό μου.

 

Και σε τρίτους!!!! Συμπληρώνει το Κακό…

Οπότε για να μην περπατήσεις… έχεις Υποχρέωση προς τρίτους…

Έτσι, ακυρώνεις τον Έναν και Μοναδικό, και Εσένα….

 

Κατεβαίνεις ως Ψυχή στη Γη για να υπηρετήσεις τον Θεό…

Όχι βέβαια με την έννοια που θέλει το Κακό, ούτε όπως μας έχουν μάθει στα θρησκευτικά και στην Εκκλησία…

 

- «Θα ήθελα από σένα», λέει ο Θεός «…να κάνεις αυτό, αυτό, κι αυτό… γιατί Εγώ γνωρίζω ότι είναι καλό για το περπάτημα της Ψυχής σου. Και όταν ολοκληρώσεις μετά θα κάνεις αυτό, αυτό, κι αυτό για να βοηθήσεις άλλους…»…

 

Και επειδή Αυτός που το λέει, γνωρίζει, στην ουσία υπηρετώντας το Θέλημά Του, υπηρετείς Εσένα!!! Κατέβηκες με 100kw Φως, κι όταν πεθάνεις ανεβαίνεις με 120kw..!!!

Άρα ανεβαίνεις σε Φως, πας πιο κοντά στο Θεό

 

Γιατί όπως κι αν μεταφράσετε τις Γραφές, το ζητούμενο είναι να περάσεις στη Βασιλεία των Ουρανών και να πας στον Πατέρα…!!!

 

- «Όχι», λέει το Κακό, «…άσε τον Πατέρα, άσε τον Εαυτό σου. Εγώ θα ήθελα να είσαι υπόχρεος προς τρίτους…».

 

Το Κακό δεν ενδιαφέρεται ποιος είναι ο «τρίτος»…

Αρκεί να βάλεις τον τρίτο – πρώτο…!!!

Θες να είναι το παιδί σου; Θες να είναι ο σύζυγος ή η σύζυγος; Η οικογένεια; Ο μπαμπάς σου; Η μαμά σου; Η δουλειά σου; Ο σκύλος σου; Αδιάφορο…

 

- «Όσο και να μεγαλώσει το παιδί μου, εγώ θα το βλέπω μικρό…(δε πα να’ ναι μαντράχαλος τριάντα χρονών), εγώ θα έχω υποχρέωση να το φροντίζω»…

- «Το παιδί, μου ζήτησε βοήθεια. Να μην του τη δώσω;».

 

Αν γίνεις εσύ «καλά» (το παιδί) και είσαι χαρούμενη ή χαρούμενος, τότε κι εγώ θα έχω την Άδεια να μπορέσω να κάνω αυτό που θέλω! Άρα, είμαι Υπό-χρεος (υπό του χρέους) για τη χαρά σου… Και βέβαια, εσύ δεν θα γίνεις ποτέ καλά…!!! Γιατί αν γίνεις καλά και είσαι χαρούμενος/η τότε δεν θα είμαι εγώ πλέον Υπόχρεος…

 

Αν «μεγαλώσεις», ξαφνικά εγώ δεν θα έχω Υποχρέωση…

Αν παντρευτείς και φύγεις από το σπίτι, θα έχω χρόνο για μένα, και θα είμαι ελεύθερος να κάνω προσωπικές επιλογές… Όταν παντρεύτηκα, ο πατέρας μου έκλαιγε…

- «Μου κάνεις πλάκα» του λέω… Αντί να χαρεί που έφυγα από το σπίτι – έκλαιγε…

Κλαίνε στις κηδείες – κλαίνε και στους γάμους...

 

Άρα, η Υποχρέωση με αποπροσανατολίζει από το να κάνω Προσωπικές Επιλογές..

Ως δια μαγείας, αν ξυπνήσετε ένα πρωί και δεν θα έχετε Χρέος… θα νιώθετε άβολα…

Δεν θα ξέρετε τι να κάνετε!!! Θα τρώγεστε με τα ρούχα σας, για να έχετε κάτι!

Θα πάρετε εσείς τηλέφωνο: «Χρειάζεσαι κάτι; Σε σκέφτηκα!»

Μα γιατί να σε σκεφτώ;

Εεε…, αν δεν έχω μάθει να σκέφτομαι τον εαυτό μου, κάποιον θα πρέπει να σκέφτομαι…

 

Άρα, το Πονηρό μπαίνει στο Νου σου, και λέει:

- «Βρες κάτι να είσαι Υπόχρεος - οπωσδήποτε! Εξετάσεις έκανες;»

- «Όχι. Είμαι υποχρεωμένος να τις κάνω. Δυό φορές το χρόνο».

- «Το αυτοκίνητο το’ πλυνες;»

- «Όχι. Πρέπει να το συντηρώ»…

Πρέπει, πρέπει, πρέπει…. Η λίστα είναι α τ ε λ ε ί ω τ η …!!!

 

Έρχεται η γυναίκα σου και σου λέει: «Τι θα κάνουμε αύριο;»

(Η μετάφραση είναι «τι σκέφτεσαι να κάνεις και για τους δυό μας, αύριο;»).

Ενώ αν έρθει με μια πρόταση… τότε αλλάζει το θέμα….

- «Ξέρεις εγώ θέλω να πάω σινεμά αύριο» θα σου πει..

- «Μισό λεπτό, γιατί εγώ δεν ξέρω ακόμα που θέλω να πάω…»…

Αλλάζει… Κανένας δεν έχει υποχρέωση για τα «θέλω» του άλλου..

 

Για να μπορείς να είσαι «Υπόχρεος προς Τρίτους» και να παγιδεύεις την Ψυχή σου, έχει στηθεί μια τεράστια κουλτούρα για να σκέφτεσαι συνεχώς τον «άλλον» και όχι εσένα..

Και επιμένει ο Κύριος στα μηνύματα…

Το λέει έξι μήνες τώρα, και κανένας δεν καταλαβαίνει τίποτα:

«Ο σώσων Ευατώ σωθήτω, ως Εαυτόν»

Σας λέει δηλαδή, όσοι ασχοληθείτε «με τους τρίτους»… είστε τελειωμένοι…

 

Άρα, παραδίνεις την «Ευθύνη προς τρίτους» στους… τρίτους, και αναλαμβάνεις την Προσωπική σου Ευθύνη, γιατί έτσι θα λογοδοτήσεις στον Πατέρα.

Όχι με την έννοια της Κρίσης και της Ενοχής αλλά με την έννοια: «Δεν το συζητάω, πάω εκεί που μου λες»..

 

 

Τον Φόβο μπορώ να σας τον πάρω, σε κλάσματα του δευτερολέπτου..

Ενοχή; Τη διασπάω απλά και μόνο με Πρόθεση…

Προσδοκίες; Τις έχω για πλάκα. Τις διαλύω εν ριπή οφθαλμού.

 

Για το Χρέος όμως (δηλαδή για το Στόμα του Λύκου)… και για εκεί απ’ όπου είστε δαγκωμένοι, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω: Να ανοίξω το Στόμα…

Μπορώ να ανοίξω το Στόμα…

Όταν όμως το ανοίξω, και οι πληγές φανούνε, τότε έχεις μια Επιλογή:

- Ή που θα τραβηχτείς μόνος σου από εκεί που δαγκώθηκες, και θα γλυτώσεις, και θα σωθείς…

- Ή που θα σε καταπιεί τελείως ο Λύκος – και αυτή τη φορά οριστικά. Γιατί τώρα ο Λύκος έχει μάθει πως πλέον υπάρχει κάποιος που ανοίγει Στόματα… και δεν το ρισκάρει… καταπίνει…

 

Δεν μπορώ να σε πάρω από το Στόμα του Λύκου – μπορώ όμως να ανοίξω τα Σαγόνια του.

Κι όπως καταλαβαίνετε για να ανοίξετε το Στόμα του Λύκου χρειάζεται Δύναμη…

Ο Πατέρας… μου έδωσε μπόλικη…!!!

 

Άρα, ναι εγώ μπορώ να ανοίξω το Στόμα του Κακού, αυτού που σας έχει δαγκώσει, αλλά εσείς θα επιλέξετε αν θα τραβηχτείτε από κει… και να φύγετε μακριά…

Γιατί πλέον δικαιολογίες δεν θα υπάρχουνε…

 

Σου λέει σήμερα μπορείς να λάβεις τη δυνατότητα να περπατήσεις, και να μη είσαι δαγκωμένος. Να μην είσαι υποχρεωμένος να πονάς.  Να μην είσαι στα δόντια του…

 

Χρειάζεται για λίγο να αισθανθείς το δάγκωμα. Γιατί αν σε δαγκώνω στο χέρι για 10 λεπτά, μετά από λίγο μουδιάζει και δεν πονάς – το συνηθίζεις…

Κι άμα ανοίξω εγώ τα δόντια, νιώθεις και λίγο άβολα…

Ξαφνικά αισθάνεσαι τον πόνο του δαγκώματος και ταυτόχρονα μπορείς και κινείσαι..

Νιώθεις άβολα, λες: «Κάτι μου κάνει αυτός. Να δεις που κάτι κακό μου κάνει… Θέλει να με πάρει από τα Δόντια του Λύκου!!»

- «Αγάπη μου, θέλει να μας χωρίσει…!!»

 

Άρα λοιπόν, ο λόγος που η Υποχρέωση «παίζει» πολύ στην κουλτούρα μας – όσο δεν πάει άλλο – είναι για να σε έχω συνέχεια δαγκωμένο… Και χρησιμοποιώ όλα τα προηγούμενα εργαλεία…

 

Κι ας πάω και σε ακραία σενάρια…

Επειδή δεν ξέρουμε τον Κόσμο των Ψυχών, πες ότι είσαι παντρεμένος και έχεις και παιδί.

Και το παιδί σου πάει πέντε χρονών, δέκα, δεκαπέντε…

Και κάνεις μια προσωπική επιλογή να χωρίσεις από το γάμο σου…

Τι να κάνουμε τώρα;;; Που να πάμε να το λύσουμε;

 

Ας πάμε στην Εκκλησία: Αμαρτία θα σου πει ο παπάς «Ους ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω» ..

Ας πάμε στον Ψυχολόγο: Να περιμένεις να μεγαλώσει, θα του δημιουργήσεις τραύμα.

(Εν μέρει έχει δίκιο – αλλά τραύματα έχουν και τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες που δεν έχουν Αγάπη)…

Να ρωτήσω τους συγγενείς: «Μα έχετε παιδιά…»

 

Αυτός είναι ο Γήινος τρόπος να αντιμετωπίζονται τα θέματα, και η κουλτούρα που εντέχνως κρύβει και φιλοξενεί το Κακό…

 

Η Αλήθεια διαφέρει…

Όταν εκδηλώνεται ένας χωρισμός στην πραγματικότητά μας, αυτό σημαίνει ότι σε ένα ασυνείδητο επίπεδο ήδη έχει συμβεί, ή ήδη υπάρχει η Πρόθεση αυτού.

Δεν μπορεί να εκδηλωθεί κάτι που δεν υπάρχει…

Η «Συμφωνία» του πως θα βρεθείς με έναν άνθρωπο, πόσο και πως θα ζήσετε μαζί, αν θα χωρίσετε και πότε, έχει γίνει πολύ πριν τα σώματά σας συναντηθούν στην Πραγματικότητα.

 

Αν λοιπόν, γνωριστούμε, παντρευτούμε, κάνουμε ή δεν κάνουμε παιδιά, και μετά από 10 χρόνια χωρίσουμε… αυτό σημαίνει πως τελικά εκδηλώθηκε επί της Γης μια ασυνείδητη συμφωνία που είχαμε όταν ακόμα εσύ ζούσες στη Βούλα κι εγώ στη Θεσσαλονίκη…

Τα ασυνείδητά μας έδωσαν ραντεβού, και είπαν:

- «Εγώ θα φύγω από τη Θεσσαλονίκη και θα πάω εκεί και θα σε περιμένω. Και συ θα φύγεις από τη Βούλα και θα έρθεις να με βρεις για να συναντηθούμε..». 

 

Έτσι λοιπόν, και η συμφωνία μας, και η συνάντηση, και ο χωρισμός μας υπήρχαν ως Δεδομένα σε έναν Ασυνείδητο Κόσμο. Και το παιδί;

Το παιδί πριν γειωθεί σε σώμα, είναι στον Κόσμο των Ψυχών – γνωρίζει τα Ασυνείδητα.

Σας είδε, είπε: «Αυτοί οι δύο δεν είναι για καιρό μαζί. Εγώ θέλω να βιώσω πως είναι να είσαι από χωρισμένους γονείς. Θα κατέβω σε αυτούς…»… και κατέβηκε…

Ίσως αυτός ο γάμος που θα διαλυόταν, να ήταν το ιδανικό Σχολείο που χρειαζόταν η Ψυχή «του παιδιού» για να βιώσει, και να δουλέψει πράγματα για τους δικούς της λόγους…

 

Άρα, σε αυτό που συμβαίνει πάντοτε συμμετέχουμε όλοι…!!!

Είναι κοινή Συμφωνία… Υπήρχαν όλα τα «θέλω»…

Άρα που καταλήγουμε;

Ότι κανένας δεν είναι κανένας υποχρεωμένος για κανέναν…

 

Και για να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα…

Αν στο προηγούμενο παράδειγμα, η Συμφωνία δεν ήταν να χωρίσουμε, αλλά για κάποιον λόγο στη γυναίκα μου κάποια στιγμή «ξύπνησε» ο Εαυτός της, και το θέλησε…

Το παιδί το νιώθει (γιατί τα παιδιά πιάνουν τα ασυνείδητα για πλάκα) και λέει:

- «Στη μαμάκα ξύπνησε ο Εαυτός της – τι καλά!! Κι ο μπαμπάκας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου».

- «Εγώ δεν θα χωρίσω, αλλά θα θυσιάσω τον Εαυτό μου για το παιδί μου» λέει η μαμά.

 

Τι έμαθε το παιδί;

- Να θυσιάζει τον Εαυτό του για κάποιον τρίτο…

Εσύ αυτό «έξω» θα το πεις: «Περιμένω να μεγαλώσει το παιδί μου»…

Θα είσαι θλιμμένη, θα είσαι δυστυχισμένη, και το παιδί σου θα διδαχθεί πώς να προδίδει τον Εαυτό του.

 

Εσύ βέβαια θα του κάνεις μαθήματα: «Να προσέχεις και να τιμάς τον εαυτό σου, κλπ», κι αυτό θα αναρωτιέται που το έχεις δει εσύ αυτό το έργο… γιατί σίγουρα δεν είναι αυτό που του δίδαξες…

 

Τι διδάσκεις λοιπόν με τη ζωή σου;

- Το Χρέος…

Κι ας εξυμνεί τη «θυσία» ολόκληρη η κουλτούρα μας…

Το Κακό δίνει επαίνους: «Μπράβο σου…! Θυσίασες τα πάντα για το παιδί σου»..

Ναι, αλλά θυσίασες και το παιδί σου μαζί…

 

Η Υποχρέωση είναι το τελευταίο «χαρτί» του Πονηρού στη Γη…

Για να μην πηδήξεις από τον Σταυρό στην Ψυχή σου…

Για να μην πηδήξεις από τον Σταυρό στο Αστέρι σου…

Γιατί μας λείπει η Ψυχή… στον Σταυρό δεν υπάρχει…

 

Στο Σταυρό εξυψώνεται η κουλτούρα της «Θυσίας»…

- Μπράβο που έμεινες σε έναν πεθαμένο γάμο… (άσχετα αν εσύ φοβόσουν)

- Μπράβο που υπομένεις τη μιζέρια (άσχετα αν είναι από Ενοχή)

- Μπράβο που τον/την περιμένεις είκοσι χρόνια ν’ αλλάξει…(άσχετα αν περίμενες από Προσδοκία).

- Μπράβο που έδωσες τα πάντα (άσχετα αν έδωσες από Χρέος)

 

Ανάμεσα στο Σώμα και στην Ψυχή λοιπόν, έμεινε μόνο η Υποχρέωση…

Η οποία κάθε φορά θα με γυρίζει πίσω στις τρεις προηγούμενες καταστάσεις: του Φόβου, της Ενοχής, της προσδοκίας…

 

Αν το Κακό σας έχει δαγκώσει πάρα πολύ, βαθιά μέσα στις σάρκες, τότε σε οδήγησε να πιστέψεις ότι για τα συναισθήματα του «άλλου» είσαι και εσύ υπόχρεος.

Εκεί είσαι τελειωμένος…

 

Πιστεύεις πως ευθύνεσαι για το πώς νιώθει ο άντρας σου, η γυναίκα σου, το παιδί σου;

Μα είναι δυνατόν; Δεν έχετε ιδέα από τον Κόσμο των Ψυχών…

Δεν έχετε ιδέα τι Ανάγκη έχει να βιώσει η Ψυχή στη συνθήκη που «τρέχει»…

Απλά είστε αδαής..

 

Το παιδί μπορεί να παίρνει ασυνείδητα ψυχικά στοιχεία από τους γονείς του, αλλά φέρνει και τα δικά του μαζί… Κι αν αυτό έχει υπηρετήσει το Κακό σε προηγούμενες ζωές και δεν το έχει ακόμα καθαρίσει, θα το εκδηλώσει και πάλι… τι να κάνουμε τώρα;

Τη βρίσκει να πλακώνει τα άλλα παιδιά στο σχολείο…

Αν δε βλέπει βία στο σπίτι, αν δεν έχει καταπιεσμένο θυμό, ή άλλους λόγους για να εκδηλώνει βία, τότε απλά εκδηλώνει αυτό που φέρει η Ψυχή του.

 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι κι εκείνο συμμετέχει…

Σημαίνει οτι εκείνο έχει την ευθύνη για την Ψυχή του…

Σημαίνει ότι δεν είσαι εσύ Υπόχρεος για την Ψυχή κάποιου άλλου… ας είναι το παιδί σου..

 

- Και πως θα το μεγαλώσω εγώ αυτό το παιδί; Είναι ένα ερώτημα;;;

 

Θα σας το πώς με παράδειγμα… επειδή το Κακό παίζει και κάνει πάρτι…

Η κόρη μου, από τότε που ήταν δέκα χρονών ήθελε σκουλαρίκι στη μύτη και τατουάζ…

Λογικό είναι… Το Κακό έχει κατακτήσει και το Σώμα…

Από εκεί που το βίαζε συναισθηματικά, το βιάζει και σωματικά…

«Θα πρέπει τώρα οι πληγές να φαίνονται», είπε τα Κακό και το έκανε μόδα…

Της είπα:

- «Ότι θέλεις θα το κάνεις. θα το κάνεις. Όταν πας 18 χρονών».

Δεν σπας τα τείχη να σε παρασύρει, ούτε το πιέζεις, ούτε το αναιρείς, αλλά απλά βάζεις ένα όριο.

 

Λες: «Εγώ με τη ζωή μου θα σου διδάξω, και θα σου μεταδώσω αυτό που γνωρίζω, αλλά μετά κόψε το λαιμό σου… Κάνε ότι καταλαβαίνεις»…

Μετά τα 18 έχει την Ευθύνη του Εαυτού της. Ας κάνει την Επιλογή της κι ας την τιμήσει.

Εμείς τελειώσαμε… Αλλιώς χαθήκαμε..

- Γιατί χαθήκαμε;

Γιατί και εκείνη έχει μια Ψυχή. Και Έναν Πατέρα. Εγώ είμαι ο «τρίτος»….

- Που σημαίνει τι;

Σημαίνει ότι το μόνο που μπόρεσα να κάνω, είναι να σε μεγαλώσω και να σε παραδώσω εκεί που ανήκεις… Στην Ψυχή σου, και στον Πατέρα. Εγώ ήμουν το Δοχείο για να έρθεις στη Γη. Τώρα έχεις τις δικές σου Επιλογές…

 

Κι ας κάνουμε τώρα το δύσκολο ερώτημα…

- «Πόσα παιδιά έχετε στη ζωή σας;»…

Μόνο τα βιολογικά; Μήπως έχετε και τα συναισθηματικά;

Γονείς, συγγενείς… από Υποχρεώσεις…. Όσες θέλετε…

 

Το Κακό βρίσκει τρόπο να δαγκώνει το Καλό μέσα από την Υποχρέωση και να παίζει με το μυαλό του… Με Υποχρέωση απέναντι σε τρίτους δεν περπατάτε. Σέρνεστε.

Και ειδικά όταν την Υποχρέωση την έχουν αγιοποιήσει, και την έχουν κάνει ηρωισμό και κουλτούρα…

 

Ένας είναι ο Πατέρας. Και μια είναι η Ψυχή.

Ας πάμε λοιπόν για Προσευχή, με ανοιχτά φώτα, και ανοιχτά μάτια… γιατί τις Υποχρεώσεις πρέπει να τις βλέπουμε, και όχι να τις φανταζόμαστε..

Να είστε συνειδητοί στο Σώμα σας και στα συναισθήματά σας…

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός..

 

Η Προσευχή που ακολουθεί έγινε από τον Δάσκαλο Δαυίδ, και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού από την Χριστίνα Μανουηλίδου, στην Προσευχή της Κυριακής 30 Μαρτίου 2014.

 

Δαυίδ.

 

Πρώτο Δάγκωμα στο Λαιμό: Σου κόβω τη μιλιά…

«Μη μιλάς, εσύ δεν ξέρεις – εγώ ξέρω», «Μην εκφράζεσαι», «Μη μου σηκώνεις τη Φωνή»…

Από το Λαιμό σου παίρνω το Αίμα.  Από το Λαιμό σου παίρνω τη Ζωή.

Δεν μιλάς, δεν εκφράζεσαι, δεν ζεις.

 

Με Δύναμη Δαυίδ, ελευθερώνω το λαιμό σας.

Ξαναρέει το Αίμα – ενεργοποιείται η Φωνή. Μιλάω για να με ακούσω, μιλάω για να με τιμήσω, μιλάω για να περπατήσω.

 

 

 

Δεύτερο Δάγκωμα στην Καρδιά: Σε δαγκώνω και στην κλείνω

Ίσα ίσα που χτυπάει. Ίσα ίσα που τη νιώθεις και όχι πάντα:

«Μην ανοίξεις, μην χαρείς, μην διευρυνθείς, μη νιώθεις»… …

 

Ελευθερώνω τις καρδιές σας από το Δάγκωμα.

Για πρώτη φορά ακούστε την Καρδιά σας, νιώστε τον Χτύπο , νιώστε συναισθήματα.

«Εγώ και η Καρδιά μου: Ανοίγω – διευρύνομαι – νιώθω – αγκαλιάζω. Με παίρνω Αγκαλιά».

Από σήμερα με φροντίζω σαν να κρατάω την Καρδιά μου στα χέρια μου, ευαίσθητη και εύθραυστη..

 

Τρίτο Δάγκωμα στην Κοιλιά: Σε δαγκώνω και σου παίρνω την Ευθύνη του Εαυτού σου.

«Κάποιος άλλος θα σε σώσει. Κάποιος άλλος θα κάνει για εσένα».

Από κάποιον άλλον ζητάς και προσδοκάς. Σε κάποιον άλλον δίνεις τη Δύναμή σου.

Σε αυτόν που θεοποιείς. Σε αυτόν που εξυψώνεις.

Από εκεί χάνετε τη Δύναμή σας, την Ενέργειά σας.

 

Με Εντολή Δαυίδ, ανοίγω το Στόμα που δαγκώνει την Κοιλιά σας.

Ενεργοποιώ τη Δύναμή σας, αποκαθιστώ την Ισορροπία σας.

Παίρνετε στα χέρια σας την Ευθύνη Εαυτού.

«Εγώ θα κάνω για εμένα. Εγώ έχω την Ευθύνη του Εαυτού μου».

 

Αφοδεύστε όλα τα «θα» και τις Προσδοκίες…

Καθαρίζω τόση ώρα, όλα τα έντερά σας – ότι έχετε μαζέψει εκεί μέσα…

 

Τέταρτο Δάγκωμα στα Πόδια: Σε δαγκώνω για να μην περπατάς.

«Περίμενέ με. Ακινητοποιήσου. Πριν περπατήσεις τελείωσε με τις υποχρεώσεις σου. Πριν κάνεις το Βήμα τακτοποίησε τα όλα. Πριν κινηθείς κοίτα οι άλλοι να είναι καλά..»

 

Ελευθερώνω τα Πόδια σας…

Η Ενέργεια επανέρχεται για να έχετε τη δυνατότητα να περπατήσετε.

Όλες τις σιδηρόμπαλες που κρατάτε ως υποχρεώσεις – απλά τις κόβω.

Είστε ελεύθεροι να περπατήσετε…

 

Ανοίγουν οι Ουρανοί… Νιώστε το Φως. Νιώστε το Κάλεσμα….

 

Χριστίνα

 

Την ώρα που με έβαζαν στον τάφο, χαίρονταν.

Άγγελοι εφώτιζον την Πέτρα, και προστάτευον το Σώμα τούτο.

 

Την ώρα που καταθέτετε την Υποχρέωση, μπείτε στην αίσθηση των αγγέλων.

Άλλοι θα χαίρονται και θα κρίνουν.

Οι άγγελοι φωτίζουν το δρόμο σας να περπατάτε με τη Θέληση της Ψυχής σας, αφήνοντας πίσω σας ότι μέχρι εχθές τιμήσατε…

 

Έσκυψον στο σώμα και πήραν το Φως…

«Η Δεύτερη Εντολή», είπαν οι Αρχάγγελοι και έσκυψον στον Τάφο και πήρανε το Σώμα.

Τότε ελάλησον την Αγάπη ως Υποχρέωση. Ελάλησον την Αλήθεια ως Ψεύδος.

Ελάλησον την Πραγματικότητα ως Θυσία. Ελάλησον την Αίσθηση ως Αμαρτία…

 

«Και είδομεν το Φως το Αληθινό, λάβομεν Πνεύμα Επουράνιο»

Αυτό έψελναν οι άγγελοι, τη στιγμή που ο Δαυίδ καθάριζε το λαιμό σας…

 

«Μετά Καρδίας, Θελήσεως, και Σοφίας, προσέλθετε εις κοινωνίαν Ζωή» ήταν ο ψαλμός την ώρα που εκαθαρίζετο η Καρδιά σας.

 

«Η Ζωή εν τάφω», την ώρα που εκαθαρίζεντο τα εσώτερα έντερα από το Πνεύμα της Ψυχής.

 

Η στιγμή που θέλετε να περπατάτε, θα δίνεται σαφώς σαν αίσθηση στο σώμα σας.

Έτσι ξυπνάτε το πρωί… κοιτώντας τον Ουρανό, τον Πατέρα ημών, ενεργοποιώντας τα πόδια σας να περπατήσετε στη Γην τούτην…

 

Λαλήστε εσείς σε εσάς την Αλήθεια και τη Θέληση της Πραγματικότητάς σας, ως αυτό γίνει Αγάπη Εαυτού, και λάβετε Πνεύμα Επουράνιο όσοι θελήσετε να ιδείτε, να αισθανθείτε, να αναπνεύσετε και να περπατήσετε με αυτό…

 

Ως τα πέρατα της Γης, σήμερον, γίνονται διεργασίες…

Ως οι άνθρωποι κατανοήσουν και αισθανθούν την Ανάληψη της Ψυχής τους…

Και οι νεκροί όταν θέλουν να αφεθούν, αφήνουν πάντα το σώμα τους, και το νου τους.

Έως ότου θελήσετε να γίνεται νεκροί, τιμήστε το σώμα τούτο, και αφήστε το νου τούτο, ως ελάβετε Πνεύμα και ενδυναμώσετε την Λογική  της Ψυχής εις τον χώρον τούτο.

 

Θεός – Κύριος – Δαυίδ – Χριστίνα – Άγιο Πνεύμα… περπατήστε το ως τον Θεό και Πάτερα ημών…

 

Ευλογώ τη Θέλησή σας και το Περπάτημά σας ως εσείς θελήσετε και βιώσετε αυτό.

 

Αμήν.

Μοιραστείτε το