ΕλληνικάEnglish

Ανάκτηση δύναμης

Αναλαμβάνοντας την Ευθύνη του Εαυτού, Καταρρίπτοντας τους Ψεύτικους Θεούς,

 

Τιμώντας την Ψυχή μου ως Εαυτόν…

 







«Ο Σπόρος…»

 

Από τον Ουρανό, οι Σπόροι πέφτουν στη Γη.

Κάθε Σπόρος είναι διαφορετικός κι έρχεται στη Γη έχοντας μέσα του ότι χρειάζεται για ν’ ανθίσει και να γίνει καρπός:

 

  • Έχει την Επίγνωση της ιδιαιτερότητάς του, και την Σοφία για να ξεχωρίζει και να προσλαμβάνει απ’ το Χώμα μόνο τα συστατικά εκείνα που είναι καλά και χρήσιμα για την ανάπτυξή του - και όχι εκείνα που θα τον βλάψουν.
  • Έχει Αγάπη Εαυτού ώστε να επιτρέπει σε αυτά τα συστατικά να ενσωματωθούν μέσα του για να τον θρέψουν και να τον μεγαλώσουν σωστά. Έχει Σεβασμό στη διαδικασία και Εκτίμηση στην ιδιαιτερότητα της φύσης του, κι έτσι «παίρνει» όσο χρόνο χρειάζεται, μένοντας στο Χώμα μέχρι να ολοκληρωθεί η ωρίμανση.
  • Όταν νιώσει «έτοιμος», έχει μέσα του όλη τη Δύναμη για να σπάσει το κέλυφος του σπόρου, να παλέψει με τις πέτρες, τα εμπόδια και το Χώμα, και να βγει στο Φως.

 

Έτσι λοιπόν, ο Σπόρος «γνωρίζει» τι είναι καλό γι’ αυτόν, και μόνο ο ίδιος μπορεί να το παρέχει στον Εαυτό του. Οι μόνες προϋποθέσεις για να επιβιώσει είναι Χώμα για να τον δεχθεί, κατάλληλες συνθήκες, και υπομονή…

 

«Το Χώμα…»

 

Σε ένα πρόσφορο και εύφορο Χώμα, ο Σπόρος βρίσκει τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται, ζεστασιά και προστασία μέχρι να ωριμάσει. Όμως και το περιβάλλον είναι σημαντικό, πχ: ένας σπόρος μπανανιάς δεν θα μπορέσει ποτέ να καρποφορήσει στην Σουηδία.

 

Η Αλήθεια και η Πραγματικότητα…

 

Η Αλήθεια είναι πως οι Ψυχές μας έρχονται στη Γη σαν Σπόροι που φέρουν την Ουράνια Δυνατότητα να ζήσουν σε πληρότητα τη Χαρά της Ύπαρξής τους.

 

Η Πραγματικότητα είναι πως «φυτευτήκαμε σε ακατάλληλο έδαφος» και πρόσφορες «μήτρες» δεν υπάρχουν. Το οικογενειακό και κοινωνικό πλαίσιο το οποίο μας φιλοξενεί σπάνια επιτρέπει ή ενθαρρύνει μια ομαλή ψυχική καρποφορία. Η ιδιαιτερότητα της ψυχής ενός νέου μέλους δεν αναγνωρίζεται κι η άγνοια, η ανασφάλεια και η έλλειψη αυτογνωσίας οδηγούν τους γονείς να «μαζικοποιούν» την ανατροφή των παιδιών τους.

 

Η Αλήθεια είναι πως τα τρία Δώρα της Ψυχικής μας Κληρονομιάς δεν βρήκαν ποτέ την ευκαιρία να αποκαλυφθούν και να ανθοφορήσουν. Η «κοινή γνώμη» και η Γνώση αντικατέστησαν τη Σοφία της Ψυχής. Το «εθνικό αίσθημα», η «υποχρέωση» και η «ανάγκη» αντικατέστησαν την Αγάπη του Εαυτού. Η «δύναμη του πλήθους» και το προσωπείο της «ομάδας» αντικατέστησαν τη Θεϊκή μας Δύναμη…

 

Η Πραγματικότητα το επιβεβαιώνει… Ας δούμε πως.

 

Τα Τρίγωνα της Πραγμάτωσης & η Δυνατότητα της Επιλογής

 

Το Τρίγωνο του Θεού.

 

Η Ελεύθερη Βούληση και το Δικαίωμα της Επιλογής είναι γνωρίσματα του Ανθρώπου που έχει έρθει σε επαφή με την Ψυχή του και έχει επιτρέψει στο Φως της να λάμψει μέσα του.

 

Τα βήματα είναι συγκεκριμένα:

 

  • Πρώτα έρχομαι σε επαφή με την Σοφία της Ψυχής μου: αποκτώ επίγνωση της ιδιαιτερότητας μου και των ψυχικών μου αναγκών.
  • Έπειτα έρχομαι σε επαφή με την Αγάπη του Εαυτού μου που εκπορεύεται από την Χριστική Ενέργεια. Υπερβαίνω φόβους, ενοχές ή προσδοκίες και μου επιτρέπω να αισθανθώ και να νιώσω τις ανάγκες μου.
  • Κι αφού κατακτήσω και εδραιώσω μέσα μου την επίγνωση και την αγάπη, ζητώ την Θεϊκή μου Δύναμη για να εκπληρώσω αυτό που η Ψυχή μου θέλησε – από εμένα σε εμένα.

 

Εκπληρώνοντας τις ανάγκες της Ψυχής μου, μαθαίνω σιγά σιγά να χτίζω μια σχέση Εμπιστοσύνης μαζί Της, κι όταν με τον καιρό την «κρατήσω στα χέρια μου» και την κατακτήσω (και θα δούμε πως), το επόμενο βήμα στο Δρόμο προς τη Θέωση είναι την παραδώσω στον Κύριο - σε Εκείνον που δίδαξε την Αγάπη στη Γη και ΕΙΝΑΙ ο Δρόμος και η Γέφυρα προς τον Θεό.

 

Η Αγάπη χωρίς Σοφία γίνεται Θυματοποίηση και Ανοησία.

Η Σοφία χωρίς Δύναμη γίνεται Αδράνεια και Στασιμότητα.

Η Δύναμη χωρίς Αγάπη γίνεται Βία.

Όμως χωρίς Δύναμη τίποτα δεν είναι εφικτό. Η Αγάπη και η Σοφία είναι η βάση, είναι η Ανάγκη και το Όραμα της Δημιουργίας - είναι πλατφόρμα προετοιμασίας.

Στο Τρίγωνο, η Δύναμη είναι η αιχμή του βέλους. Είναι η Πνοή, η Δράση, και η Πηγή εκπόρευσης κάθε Δημιουργίας. Χωρίς την Θεϊκή Δύναμη, κανένα δημιούργημα δεν έχει υπόσταση.

 

Γι’ αυτό το λόγο, στο Τρίγωνο του Θεού, οι τρείς πύλες της Ιεραρχίας είναι απαράβατες και αδιαπραγμάτευτες: Ψυχή (Σοφία) –  Χριστός (Αγάπη) - Θεός (Δύναμη).

Για τη διαδρομή αυτή χρειάζεται Θέληση και Επιλογή…

Αλλά χωρίς Ψυχή, Επιλογή δεν υπάρχει.

Όχι γιατί λείπει η Δυνατότητα.

Αλλά γιατί δεν υπάρχει κάποιος να επιλέξει…

 

Το Τρίγωνο του Ανθρώπου.

 

Στη Γη, η στρέβλωση της Θεϊκής Αλήθειας και η κακοδιαχείριση της Ενέργειας διαφαίνεται χωρίς καμία προσπάθεια στην καθημερινότητα μας…

 

  • Η πρόσβαση στην εσωτερική μας Σοφία έχει «απαγορευτικό». Μάθαμε από νωρίς να εμπιστευόμαστε τους «άλλους» για το τι είναι καλό για εμάς, κι αντί να ενθυμούμαστε την Αλήθεια,  αποδεχόμασταν τη Γνώση μέσα από τα βιβλία, και μέσα από αυτό που μας πείθουν ότι είναι «σωστό και πρέπον»…
  • Έτσι, η Αγάπη και η Εκτίμηση για τον Εαυτό μας μεταφέρθηκε στους «άλλους»: τους γονείς, τους Δασκάλους, του συζύγους, τους διευθυντές… τους «άλλους». Ο Σεβασμός έγινε φόβος, η Εκτίμηση Προσδοκία, η Ανάγκη Έρωτας.
  • Αν σου «είμαι απαραίτητος» (γιατί «ξέρω» περισσότερα, γιατί είμαι καλύτερος από εσένα, πιο δυνατός, πιο άξιος, πιο πλούσιος, μόνο εγώ σε αγαπώ, μόνο εγώ σε φροντίζω κλπ) – τότε σε ελέγχω, «σ’ έχω»…… Έχω  Δύναμη πάνω σου… Είμαι ο Θεός σου… Είμαι πάνω από εσένα.  Και ναι… στο δικό σου Θεϊκό Τρίγωνο, στη θέση της Ψυχής σου, είμαι… «Εγώ»…

 

Στη Γη, το Παιχνίδι της Δύναμης, παίζεται μέσω του Χειρισμού του Νου…

Μπορεί να είναι μια σκέψη, μια κατάσταση, μια συνήθεια, ένα άτομο, τα παιδία μας,

η δουλειά μας, δεν έχει σημασία. Οτιδήποτε ελέγχει το Νου μας, αποκτά δύναμη κι έλεγχο στη ζωή μας.

 

Έτσι, γεννιούνται οι Ψεύτικοι Θεοί…

Σπάει η Ιεραρχία και στη θέση της Ψυχής στο Θεϊκό μας Τρίγωνο επιτρέπουμε να μπει κάτι, ή κάποιος άλλος…

 

Κάθε Σπόρος είναι μοναδικός. Κάθε Τρίγωνο απαράβατο.

Ο Θεός στο δικό σου Τρίγωνο ακούει μόνο Εσένα.

Αν δε σε ακούει – δες ποιόν έχεις βάλει στη θέση σου.

Γιατί αυτός είναι ο Ψεύτικος Θεός σου…

Και «σ’ έχει»… 

 

Η Δυνατότητα της Επιλογής

 

Η Ζωή τείνει στην Αρμονία.

Θέλει Εσένα στη Θέση σου.

Λέει: «Θα στον πάρω τον Ψεύτικο Θεό σου»

Κι εσύ φοβάσαι, γιατί σου παίρνουν το «Θεό» σου…

Λες: «Τι θα κάνω χωρίς αυτόν;;;»

Και δε λες: «Τι θα κάνω χωρίς Εμένα»…

 

Και η Ψυχή κλαίει…

Μένει έξω από το Σώμα σου, και περιμένει να πεις σε αυτόν που κάθεται στη Θέση της:

«Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ. Εγώ σε έβαλα στη θέση μου – εγώ σε καθαιρώ… Φύγε  ΤΩΡΑ.!!!»

 

Σου μιλάει – σε παρακαλάει: «Διώξ’ τον! Μόνο εσύ μπορείς…»...

 

Κι εσύ φοβάσαι, και περιμένεις να φύγει μόνος του…

Ελπίζεις «να καταλάβει», να «αλλάξει», να «φιλοτιμηθεί»…

Δεν θα συμβεί…

 

Για άλλη μια φορά, το ερώτημα είναι: «Ποιόν Θεό υπηρετείς;;;»

Το Φόβο ή την Αλήθεια; Το Νου σου ή την Ψυχή;

 

Ο Θεός ρωτάει: «Αγαπάς Εμένα ως Θεό;» - Ναι.

«Αγαπάς τον Χριστό ως Υιό του Θεού;» - Ναι.

«Αγαπάς εσένα ως Παιδί του Θεού;» - …..

 

Κάθε φορά που υποκύπτουμε στο Φόβο, κάνουμε μια Επιλογή…

Κάθε φορά που υποκύπτουμε στο Νου κάνουμε μια Επιλογή….

Η απάντηση είναι «Όχι»… Και σπάμε την Ιεραρχία.

 

Κάθε Στιγμή έχει μια Επιλογή. Κάθε Επιλογή μια Ευκαιρία.

Ρώτα μέσα σου και δες: «Υπάρχει Θεός, υπάρχει Χριστός, υπάρχει Ψυχή»;

Αν ναι - γιατί να φοβάσαι;

Αν φοβάσαι, ίσως είναι γιατί νιώθεις πως κάποιος άλλος έχει τη Δύναμη σου.

 

Τότε για παράδειγμα λες: «Θα ήθελα να με αποδεχθούν, να με αγαπήσουν».

Δεν λες: «Εγώ με αποδέχομαι, εγώ με αγαπώ».

Λες: «Σε παρακαλώ Θεέ μου έχε καλά το πατέρα μου, τα παιδιά μου, μπλα, μπλα…»

Δε λες: «Δώσε μου τη Δύναμη, τη Σοφία και την Αγάπη μου για να προχωρήσω…»

 

Θα επαναλάβω: Κάθε Σπόρος είναι μοναδικός. Κάθε Τρίγωνο απαράβατο.

Ο Θεός στο δικό σου Τρίγωνο ακούει. Αλλά μόνο Εσένα – ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ…!!!

 

Δεν υπάρχουν εμπόδια. Εμπόδια δεν υπήρχαν ποτέ…

Το «ποιόν Θεό υπηρετείς», είναι θέμα Επιλογής…

Είναι μια απόφαση «φύσει» και… «θέσει»…!!! 

 

ΘΕΣΗ 1η: Η Σοφία της Ψυχής & η Γνώση του Ανθρώπου.

 

Στο τρίγωνο του Θεού, η Σοφία της Ψυχής μας παρακινεί στην εσωτερική αποδοχή της  Μοναδικότητας και της Ιδιαιτερότητας μας. Μας παροτρύνει να νιώσουμε και να εκφράσουμε τις Ψυχικές μας Ανάγκες και έτσι να ανακαλύψουμε, να αποκαλύψουμε, και να βιώσουμε την Αλήθεια που φέρουμε. Είμαστε Μονάδα.

 

Στο άλλο τρίγωνο, οι οικογενειακές και κοινωνικές μας καταβολές, μας «δίδαξαν» να αντλούμε πληροφορίες - όχι από μέσα μας - αλλά από αυτά που το ίδιο το σύστημα ορίζει και αναγνωρίζει ως «χρήσιμα», «λειτουργικά», «σωστά και αποδεκτά». Γινόμαστε Ομάδα.

Η Αλήθεια έγινε Γνώση, κανόνες καλής συμπεριφοράς, βιβλία, σεμινάρια, ομάδες στήριξης. Η Ψυχική Ανάγκη έγινε επιθυμία.

 

Για πολλούς, η στρέβλωση ξεκίνησε νωρίς.

Αν οι γονείς μας δεν είχαν Σοφία, τότε δεν κατάφεραν να διακρίνουν την ιδιαιτερότητα της Ψυχής μας. Μας ανάθρεψαν ως μέλη της «Μάζας» αναπαράγοντας το «δεδομένο» με το οποίο μεγάλωσαν οι ίδιοι, ή στην «καλύτερη» περίπτωση αυτό που επέβαλε η τρέχουσα κοινωνική ανάγκη.

 

Για παράδειγμα:

Ας πούμε πως ο Σπόρος μου για να μεγαλώσει δεν έχει ανάγκη από γαλακτοκομικά.

Ας πούμε πως το γάλα με βλάπτει. Όντας βρέφος, ο γιατρός λέει: «Γάλα κάθε τρεις ώρες».

Κάθε τρεις ώρες η εσωτερική μου Σοφία αντιστέκεται στο βλαπτικό συστατικό: κάνω εμετό, αρνιέμαι να καταπιώ, και κλαίω δυνατά. Η μητέρα μου επιμένει. Μου δίνουν και φάρμακα. Στο τέλος υποκύπτω. Διδάσκομαι να κωφεύω στην Σοφία μου, και να δέχομαι ως δεδομένο τη γνώμη και τη γνώση των άλλων.

 

Άλλο παράδειγμα:

Ας πούμε πως μου αρέσει να διαβάζω. Καθώς διαβάζω, κάτι στο κείμενο πυροδοτεί μια βαθύτερη αίσθηση στο σώμα μου, και «ξυπνάει» μέσα μου μια πληροφορία κάπως απροσδιόριστη που μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση παρά με γνώση. Αυτό αρκεί…

Αν κλείσω το βιβλίο, είμαι εντάξει. Αν ξεχάσω αυτό που διάβασα, είμαι εντάξει.

Αυτό που χρειάστηκα - το έλαβα. Με κάποιο τρόπο θα με βοηθήσει να προχωρήσω στο Δρόμο μου. Αν όμως διαβάζω για να αποστηθίσω, για να μάθω, για να αποδείξω… τότε απλά σωρεύω Γνώση. Απλά γεμίζω το Μυαλό μου…

 

Αν ζητάς βοήθεια από τη Σοφία, είναι γιατί θέλεις να θυμηθείς κάτι που έχεις ξεχάσει…

Φωτίζεις την Ψυχή, βρίσκεις τον Εαυτό σου, και προσθέτεις Φως στη Γη…

Αν ζητάς από τη Γνώση, είναι για να μάθεις «πως έχουν τα πράγματα» και τι «πρέπει» να κάνεις… Εντάσσεσαι στη Μάζα, χάνεις τον Εαυτό σου και αφαιρείς από το Φως της Γης.

 

Η Σοφία είναι προσωπική υπόθεση…

Μόνο ο Σπόρος γνωρίζει τι είναι καλό για εκείνον.

Μόνο η Ψυχή μου ξέρει τι είναι καλό για εμένα – και μόνο για εμένα.

Γι’ αυτό το λόγο οι Συμβουλές είναι άχρηστες…

Η Σοφία του ενός, είναι Γνώση για τον άλλον.

Αν μιλάω μόνο για εμένα είμαι Σοφός. Αν μιλάω για εσένα, είμαι εκτός θέματος…

Μόνο εσύ γνωρίζεις τι είναι καλό για εσένα…

Δεν μπορώ να επιβάλω τη Σοφία μου σε εσένα… Ούτε τις Ανάγκες μου.

Καλύπτονται από εμένα ή από τον Θεό. Ποτέ από κάποιον άλλον.

Μπορώ μόνο να θέσω έναν προβληματισμό, και να σου δώσω επιλογή αν θα το δεχθείς ή όχι, πάντα όμως με την προϋπόθεση ότι τιμώ την δική μου ανάγκη.

 

Δεν μπορώ να σου πω: «Θέλω να πάμε βόλτα»

Μπορώ να πω: «Θα πάω βόλτα. Θα έρθεις;»

 

Ο Κύριος δε λέει: «Θέλω να με ακολουθήσεις»

Λέει: «Προχωρώ. Όποιος θέλεις ας με ακολουθήσει»

 

ΘΕΣΗ 2η: Η Αγάπη του Εαυτού & η Προσδοκία των «άλλων»

 

Στο Τρίγωνο του Θεού, η Αγάπη του Εαυτού εκπορεύεται από την Χριστική Ενέργεια: ο Διδάσκαλος της Αγάπης ρέει το Φως Του για να νιώσουμε πως είναι να αγαπάμε τον Εαυτό μας. Αφού αναγνωρίσω την Ανάγκη μου (Σοφία), την τιμάω. Το να τιμώ τις ανάγκες μου είναι Αγάπη. Να με παρατηρώ, να βλέπω τα λάθη μου, να με συγχωρώ και να προχωρώ μέσα από την εμπειρία μου είναι Αγάπη. Να σέβομαι, να εκτιμώ και να αισθάνομαι τον Εαυτό μου είναι Αγάπη. Κι όταν παραδίδομαι στην Αγάπη – τότε γίνομαι η Αγάπη… 

 

Κι ενώ η Σοφία οδηγεί στην Αγάπη, στο άλλο τρίγωνο η Γνώση μετέφερε την Ανθρωπότητα στην Προσδοκία: κάποιος άλλος γνωρίζει για εμένα και «πρέπει» να μάθω από αυτόν, κάποιος άλλος με αγαπάει και τον έχω ανάγκη, κάποιος άλλος θα με φροντίσει γιατί εγώ δεν μπορώ, κάποιος άλλος θα με συγχωρέσει, «κάποιος άλλος»…Στην Προσδοκία υπάρχει μόνο Ελπίδα (χωρίς πράξη), υπάρχει μόνο υποχρέωση (χωρίς αγάπη), υπάρχει μόνο ανάγκη (χωρίς εκτίμηση).

 

Ο Κύριος είπε: «Αγαπάτε αλλήλους – ως Εαυτόν».

Για να αγαπήσουμε κάποιον όπως τον Εαυτό μας, χρειάζεται να αγαπήσουμε τον Εαυτό μας. Πρώτα τον Εαυτό μας… και μετά τους άλλους.

 

«Αγαπάτε αλλήλους ως Εαυτόν» είπε. Δεν είπε: «Αγαπάτε Εμένα».

Ένας πραγματικός Δάσκαλος δεν ενδιαφέρεται να αγαπήσεις εκείνον.

Ενδιαφέρεται να αγαπήσεις εσένα. Ο Κύριος δεν είχε οπαδούς. Είχε ακόλουθους.

Είχε ανθρώπους που ένιωσαν την Αγάπη και θέλησαν να μείνουν κοντά Της.

Όχι για να πάρουν (δόξα, δύναμη, αναγνώριση).

Αλλά για να δώσουν. Να παραδώσουν τον Εαυτό τους και να γίνουν η Αγάπη….

 

Στην Προσδοκία δεν υπάρχει Εμπιστοσύνη - χρειάζονται Αποδείξεις..

Δεν υπάρχει Παράδοση Ψυχής – χρειάζεται Έλεγχος.

Αυτός που δεν έχει Αγάπη, χρειάζεται οπαδούς: εσύ «οφείλεις» να τον (υπ)ακούς, κι αυτός έχει «υποχρέωση» να σου αποδείξει την «αγάπη» του ή τη «δύναμη» του…

 

Όταν ο «Άσωτος Υιός» μετανόησε και επέστρεψε στο Θεϊκό του Τρίγωνο γιατί ένιωσε ότι εκεί ήταν η Θέση του, ο Πατέρας χάρηκε και «έσφαξε το μόσχο τον σιτευτό».

Ο «άλλος» υιός όμως δυσαρεστήθηκε. Δεν πίστεψε στην Αγάπη του Πατέρα του.

Θέλησε αποδείξεις…

 

 

ΘΕΣΗ 3η: Η Θεϊκή Δύναμη & η Δύναμη του Νου.

 

Στο Αρχικό Τρίγωνο, η Δύναμη είναι το «Βέλος του Θεού». Το Τόξο είναι η Σοφία και η Αγάπη. Αν το Βέλος δεν εκτοξευθεί, το Έργο δεν ολοκληρώνεται.

Η Δύναμη εκπορεύεται μόνο από τον Θεό. Και είναι μόνο για Εσένα, για να ολοκληρώσεις την Αποστολή σου ως Ψυχή, ή το Έργο που σου έχει ανατεθεί ως Υπηρεσία.

Δεν απευθύνεται στους «πολλούς» - είναι προσωπική υπόθεση… Ούτε επιζητά οπαδούς.

 

Πολλοί μεγάλοι Δάσκαλοι καταστράφηκαν και υπέκυψαν στη Δύναμη του Νου, έφυγαν από την Ψυχή τους και πέρασαν στο «άλλο τρίγωνο» όταν επέτρεψαν στους μαθητές τους να τους λατρέψουν ως Θεούς. Μπήκαν τότε στην πλάνη, στον Έλεγχο και τη χειραγώγηση. Αντλούσαν Δύναμη από τους οπαδούς τους, και όχι από τη Θεϊκή Αρχή.

 

Ο Κύριος ήξερε ότι οι οπαδοί του θα τον σταυρώσουν. Ήξερε πως αυτοί που τη μία Κυριακή ζητωκραύγαζαν: «Ωσαννά», την επόμενη θα έλεγαν: «Άρον, άρον σταύρωσον Αυτόν». 

Το ήξερε και το επέτρεψε γιατί αυτό εξυπηρετούσε το Έργο της Ψυχής Του.

 

Στο Τρίγωνο της Ιστορίας Του, η Δύναμη του Νου σταύρωσε την Αγάπη.

Ο Σκοπός ήταν, μήπως από αυτό το Τρίγωνο σωθεί τουλάχιστον η Σοφία…

Μήπως μέσα από την Ανάσταση και την Ανάληψη Του, αποκτήσουν οι άνθρωποι Επίγνωση της Ύπαρξης του Θεού.

 

Μήπως οι … «άλλοι» υιοί  που περιπλανώνται ακόμα σε ξένα τρίγωνα, πάρουν την Απόδειξη της Αγάπης Του και επιστρέψουν…

 

Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

 

Για να ανακτήσεις κάτι, χρειάζεται πρωτίστως να παραδεχθείς ότι το έχασες…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μερικές παραδοχές:

 

  • Δεν έχουμε Σοφία – είμαστε «ηλίθιοι».

            Κάποτε υποκύψαμε στη Γνώση. Πιστέψαμε πως είμαστε «θεοί».

            Ή παραχωρήσαμε τη «θέση» μας…

            Ότι ξέραμε – το ξεχνάμε. Η Ανθρωπότητα βιώνει ένα καινούργιο φαινόμενο.

            Δεν υπάρχει προηγούμενο. Μας υπερβαίνει. Άρα είμαστε ηλίθιοι.

 

  • Δεν έχουμε Αγάπη

            Αν είχαμε, θα το ξέραμε. Θα το ζούσαμε. Ας κοιτάξουμε γύρω μας.

            Η… απόδειξη είναι παντού. Αν δεν έχουμε αγάπη, έχουμε μίσος.

 

  • Έχουμε χάσει τη Θεϊκή μας Δύναμη

            Όταν γεννηθήκαμε, η Ψυχή μας είχε συγκεκριμένα kw Ψυχικής Ενέργειας για να περπατήσει στη Γη. Αυτά τα χάσαμε. Ο καθένας μας έχασε μέρος της Ψυχικής του Ενέργειας ανάλογα με το περιβάλλον που γεννήθηκε και τις επιλογές που έκανε.

                        

Ας δούμε πως…

 

            Στον Ουρανό είσαι ένα Πνεύμα (κοντό, ψηλό, ξανθό, καστανό, κάπως είσαι…) και έχεις μια συγκεκριμένη ψυχική δόνηση: ανάλογα δηλαδή με το βαθμό Επίγνωσης που έχεις κατακτήσει μέσω των ενσαρκώσεων σου στη Γη ή σε άλλους πλανήτες, έχεις ένα συγκεκριμένο ποσό Ψυχικής Ενέργειας.

 

            Ας υποθέσουμε πως σε μια κλίμακα «Επίγνωσης του Θεού» από τον 1.000 έως το 0 (μηδέν), ο Θεός αντιστοιχεί στα 1.000 kw Ψυχικής Ενέργειας και η Κόλαση στα 0 kw. Όσο μεγαλύτερη Επίγνωση του Θεού έχεις, τόσο εγγύτερα σε αυτόν είσαι. Και κάθε φορά που τον πλησιάζεις, αυτό που είσαι λιώνει, λιώνει, λιώνει για να γίνει Φως.

Άρα, όσο πλησιάζεις, τόσο φωτεινότερος γίνεσαι, ενώ όσο απομακρύνεσαι από την Επίγνωση του Θεού, τον ξεχνάς, και τότε ο Φόβος σε συρρικνώνει, σε παγώνει και σε σκοτεινιάζει…

 

            Τώρα, ας υποθέσουμε πως η δόνηση της Γης είναι από 10kw – 70kw.

Αυτό σημαίνει πως αδυνατεί να δεχθεί Ψυχές με μεγαλύτερη ή μικρότερη δόνηση.

Η Ύλη δημιούργησε ψυχικά δοχεία (τα σώματα δηλαδή) για να μπορούν να δεχθούν Ψυχές με max 70kw ενέργειας – με παραπάνω καίγονται…

 

           Ας πούμε όμως, πως η δική σου Ψυχική Ενέργεια είναι 100 kw. Και θέλεις να κατέβεις στη Γη. Τι γίνεται;

 

            Αφήνεις τα 30kw στον Ουρανό, και κατεβαίνεις με τα 70 kw σου.

Ο Δρόμος σου είναι, όσο είσαι εν Ζωή στη Γη, να ανεβάσεις με συνείδηση τη δόνηση του σώματός σου (μέσα από δοκιμασίες και προκλήσεις) ώστε να «κατεβάσεις» και τα υπόλοιπα 30kw σου. Τότε πραγματώνεσαι και ζεις με τη Ψυχή σου, ζεις με Αρμονία και αληθινή Ευτυχία… Η στρέβλωση ξεκινάει όταν αυτά τα 30kw δεν τα παίρνεις από το Θεϊκό σου Τρίγωνο (δεν τα δημιουργείς δηλαδή εσύ για τον Εαυτό σου) αλλά τα ζητάς από τους «άλλους»…

 

            Για παράδειγμα: Όταν εσύ ως βρέφος «κατεβαίνεις» στην οικογένεια σου με 70kw, η μητέρα σου ας πούμε πως έχει ένα δικό της ενεργειακό έλλειμμα 20kw. Ασυνείδητα θα τα πάρει από εσένα. Αν κι ο πατέρας σου έχει άλλα 10kw, ξαφνικά από τα 70kw βρίσκεσαι στα 40kw…!!! Αν αργότερα ο/η σύντροφός σου πάρει ας πούμε άλλα 20kw… και καταναλώσεις και 30kw για την έως τώρα ζωή σου… τότε ξαφνικά βρέθηκες στο – 10kw (χωρίς να υπολογίσουμε τα 30kw που αρχικά θα έπρεπε να δημιουργήσεις για εσένα).

 

            Αν η Γη φιλοξενεί σώματα από 10kw – 70kw – έχεις ήδη πεθάνει…!!!

Εκτός αν…!!!! Αν κάνεις ένα παιδί… τότε μπορείς κι εσύ να πάρεις μέρος της δικής του Ψυχικής Ενέργειας και να διαιωνίσεις το φαύλο κύκλο της φθοράς…

 

            Έτσι «χανόμαστε» σε ξένα τρίγωνα. Έτσι δημιουργούνται οι Ψεύτικοι Θεοί…

 

            Κι όταν έρχονται οι Αληθινοί… τους σταυρώνουμε… 

 

            Όταν ο Θεός είπε στον Υιό Του: «Θα κατέβεις στη Γη», ο πλανήτης δεν ήταν δυνατόν να αντέξει 999,999 kw… Όμως ο Θεός, βρήκε το «κατάλληλο χώμα». Βρήκε μια «μήτρα» με τόση Αγάπη και τόσο Φως ικανή να δεχθεί το Σπόρο Του… Πρώτη φορά, πρώτη φορά στην ιστορία του Κόσμου, μπόρεσε ανθρώπινο σώμα να φτιάξει σε DNA ψυχικό δοχείο που να αντέχει τόσο Φως..!!! Αυτό ήταν η Παρθενογένεση…

 

            Κι όταν Εκείνος έλαμψε με 999,999kw και είπε:

«Εγώ Είμαι το Φως του Κόσμου, η Αλήθεια και ο μόνος Δρόμος προς τον Πατέρα Μου»… στάθηκε ο Φαρισαίος δίπλα Του μ’ ένα τρεμάμενο κεράκι και είπε:

- «Μέχρι τώρα εγώ ήμουν το Φως του Κόσμου. Τώρα πρέπει να σβήσω;;;»…

«Τίποτα δεν πρέπει. Μπορείς αν το θελήσεις και αν το επιλέξεις να προσθέσεις το Φως σου στο Φως Μου και να γίνουμε Ένα».

- «Όχι. Προτιμώ να σπάσω τον Προβολέα», είπε ο Φαρισαίος, και τον σταύρωσε.

 

            Tότε χάσαμε τη δυνατότητα να χαθούμε στο Φως… Και μείναμε με το «κεράκι».

 

            Τώρα είναι αλλιώς… Η Αγάπη στη Γη έχει έρθει μαζί με τη Δύναμη. Και έχει έρθει για να μείνει. Το ζητούμενο είναι αν εμείς θα επιλέξουμε την Ψυχή μας για να ακολουθήσουμε, ή το μυαλό μας για να αποχωρίσουμε…

 

            Σταματήστε να παίζετε με τους ψεύτικους θεούς – είναι όλοι στο μυαλό σας!!! Όλοι… Μόλις του πεις: «Μάζεψε τα και φύγε - τελειώσαμε», τελείωσε… Αμέσως χάνει την ισχύ του. Γιατί δεν έχει δύναμη – ποτέ δεν είχε. Ήταν όλο Ψέμα.

Έπαιρνε δύναμη από αυτή που του έδινες εσύ. Έπαιρνε τη δική σου δύναμη…

 

            Στην αρχή θα αντιδράσει γιατί δεν μπορεί να πιστέψει πως τολμάς να πεις «φύγε».

Θα αντιδράσει και θα σε χτυπήσει εκεί ακριβώς που πονάς…

Τότε πες του: «Κάνε ότι θές… Εγώ τώρα, έχω μαζί μου Βοηθούς»…

 

            Πάμε λοιπόν να λάβετε ενεργειακά και αιθερικά, αυτό που λάβατε και νοητικά.

 

Δαυίδ, ο Εκλεκτός.

 

Το ακόλουθο μήνυμα δόθηκε μετά από έναν ισχυρό διαλογισμό για τη Θεσσαλονίκη και τους κατοίκους της. Ο διαλογισμός έγινε μέσω του Αριστείδη Μπαντέλη (Δαυίδ) και το μήνυμα δόθηκε εκ Θεού μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.  


 

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Δαυίδ

 

Όσοι θέλετε κλείνετε τα μάτια, όσοι θέλετε όχι…

Ή μάλλον όχι. Όχι. Σήμερα θα το κάνουμε αλλιώς.

Ανοιχτά μάτια, και με κοιτάτε όλοι στα μάτια…

Ο φόβος στην ουσία είναι εξορκισμός της εσωτερικής αμφισβήτησης.

Θα με κοιτάτε όλοι στα μάτια, και θα αφήσετε το σώμα σας να νιώθει.

 

 

Πάρτε επαφή με το σώμα σας και με εμένα ταυτόχρονα. Ανάσες. Επτά φορές συνειδητά.

 

Ζητάω από τα πλέγματά σας να αρχίσει να έρχεται στην επιφάνεια όλος ο φόβος του μυαλού σας. Με κοιτάτε και βλέπετε και βιώνετε τους φόβους και τις αμφισβητήσεις που έχετε.

 

Όλο το σώμα μιλάει φόβο. Ότι φοβάστε ότι θα συμβεί εάν υπηρετήσετε εσάς.

Δείτε το και αισθανθείτε το. Αισθανθείτε τις συνέπειες που πιστεύει το μυαλό σας ότι θα έχετε. Δείτε που βρίσκεστε.

 

Αποδεχθείτε το φόβο σας. Απλά αποδεχθείτε τον.

Αφήστε το σώμα να το εκδηλώσει. Απλά αποδεχθείτε τον.

Δώστε τον σε εμένα τώρα. Απλά αποδεχθείτε τον.

 

Ανάσες. Ξανά στο σώμα σας. Χαλαρώστε.

 

Χριστίνα

 

Η ανάγκη της Δύναμης του εαυτού σας είναι ψυχική ενέργεια. Νιώστε τη και περπατήστε.

 

Εγώ σαν άνθρωπος στη Γη ένιωθα και αναζητούσα.

Περπάτησα ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Αναρωτήθηκα. Χάθηκα.

Σεβάστηκα ένα και μοναδικό πράγμα στη Γη: το Φως, τη Γη που πατούσα.

 

Κι έτσι προχώρησα. Όταν βίωσα στο σώμα μου ποιος είμαι, τι ήρθα να κάνω σ’ αυτή τη Γη, να θυμηθώ την επιλογή μου, γονάτισα στο Θεό και Πατέρα ημών.

 

Πήρα ένα μέρος Δύναμης και Αναγνώρισης του Εαυτού μου.

Με την Ψυχική μου Ανάγκη και Θέληση γι αυτό που είμαι, προχώρησα να κάνω έργα.

Η κάθε στιγμή για μένα ήτανε Ζωή. Η κάθε ημέρα ήταν Έργο.

Η κάθε εβδομάδα Δημιουργία. Ο κάθε μήνας Απόδειξη. Το κάθε έτος Προσευχή.

 

Σαν άνθρωπος επερπάτησα στη Γη.

Σαν αγάπη βίωσα τον πόνο, την προδοσία, και υποκλίθηκα στην ανάγκη Μου να υπηρετήσω τον Πατέρα Μου, και όπως Αυτός είπε: «Εγένετο Φως», Εγώ είπα: «Γενηθήτω το Θέλημά Σου».

 

Εσείς πείτε: «Σώσων Εαυτόν σωθήτω ως Εαυτώ», και Εγώ θα σας πω: «Σώσων Κύριε τον λαό σου και ευλόγησον τη Γη τούτη».

 

Αίσθηση Ανάγκης και Θέλησης.

 

Ανοίξτε τα μάτια σας, ανοίξετε τα αυτιά σας, ανοίξτε την καρδιά σας να φύγει ο φόβος, ανοίξτε το στόμα σας να καθαρίσει, και δώστε στο σώμα σας τη Δύναμη και την Αγάπη.

 

Ευλόγησον Δαυίδ αυτούς ως άξια τέκνα της Γης τούτης.  

 

Δαυίδ

 

Κάντε εσωτερική επιλογή: «Δεσμεύω τη Δύναμή μου για εμένα. Δεσμεύομαι με την Ψυχή μου. Από σήμερα υπηρετώ τον Εαυτό μου».

 

Δεσμευτείτε: «Υποκλίνομαι στην Ψυχή μου. Αγαπάω την Ψυχή μου. Τιμάω την Ψυχή μου, και ευλογούμαι».

 

Εις το Όνομα του Πατρός μου, του Υιού Του, της Μητέρας Μαρίας και του Αγίου Πνεύματος, ευλογώ τις ψυχές που υπηρετούν τις ψυχές.

 

Χριστίνα

 

Ο Θεός το Καλό.

 

(Στη συνέχεια για το υπόλοιπο του σεμιναρίου δόθηκε Θεραπεία σε όσους από τους συμμετέχοντας τη ζήτησαν)

Μοιραστείτε το