ΕλληνικάEnglish

Άλμα απο την Ενοχή στην Αγάπη του Εαυτού

Από την ώρα της Ενσάρκωσης, κάθε μας Βήμα στο δρόμο της Ζωής είναι η απάντηση σε ένα άηχο, διαρκές ερώτημα:  Κόλαση ή Παράδεισος;

Να βαδίζω δηλαδή το Δρόμο του Νου;

Ή να ακολουθήσω το Δρόμο της Ψυχής μου;

 

Αν επιλέξω να ακολουθήσω το Δρόμο της Ψυχής μου, κάθε φορά που θα θριαμβεύω ή θα καταλύομαι από τις Δοκιμασίες για να δίνω στην Ψυχή μου την ευκαιρία να ωριμάζει και να μαθαίνει από τη Ζωή, η Πρόκληση θα είναι: Να προχωρήσω ή να επαναπαυθώ στις «δάφνες»; Να προχωρήσω ή να «βολευτώ»;

 

Αν επιλέξω το Δρόμο του Νου, η Ζωή θα με ξημερώνει πολύ μακριά από την Ψυχή μου…

Κάθε στιγμή, θα βάζει χιλιόμετρα ανάμεσα μας…

Κάθε βήμα, θα με απομακρύνει από την Αλήθεια μου έτη Φωτός…

Το «χρώμα» μου, το «άρωμα» μου, η «μνήμη» μου θα χάνονται, και θα αναζητώ την αξία μου στον τραπεζικό μου λογαριασμό, στη ζυγαριά, στην «τελευταία λέξη της μόδας», σε «μια καλή δουλίτσα», στο «καθώς πρέπει» ή στο «ότι να’ ναι»…

 

Σε αυτόν τον Δρόμο, αν… αν κάποια στιγμή «θυμηθώ» και «ξυπνήσω» απ’ το λήθαργο του Μυαλού μου, το ερώτημα δεν είναι αν θα προχωρήσω (γιατί έτσι κι αλλιώς πάω στο Πουθενά)…Το ερώτημα είναι πως θα μεταβώ από το Δρόμο του Νου, στο Δρόμο της Ψυχής…

 

Η απάντηση είναι: Με άλμα… Χρειάζεται να πηδήξω από το Νου μου (τα «πρέπει» μου) στην Ψυχή μου (τα «θέλω» μου)… …

 

Και στις δύο περιπτώσεις - είτε για το Επόμενο Βήμα της Ψυχής μου στο δρόμο της, είτε για το δικό μου Άλμα από το Μυαλό μου σε Εκείνη – αυτό που μας δίνει ώθηση είναι η Αγάπη του Εαυτού. Κι αυτό που μας συγκρατεί είναι ο Φόβος και η Ενοχή…

Ο φόβος είναι για «το άγνωστο» - καθώς έχοντας πάρει απόσταση από τον Εαυτό μας, μας φαντάζει άγνωστος κι απόμακρος – και η Ενοχή ρέει μέσα από την επίπλαστη πεποίθηση ότι «δεν τα έχω κάνει καλά…».

 

Ενοχή έχει ο Νους.

 

Ενοχή έχει και η Ψυχή….

 

 

 

 

 

 

 

Η Ενοχή της Ψυχής…

 

Πριν την Ενσάρκωση, ως Πνεύματα βρισκόμαστε σε ενότητα με το Θείο.

Ο βαθμός με τον οποίο βιώνουμε αυτήν την ενότητα ως Πνεύματα, εξαρτάται από την ωριμότητα της Ψυχής μας. Κι επειδή ο Θεός είναι Αιώνιος, δεν είναι τα χρόνια που σηματοδοτούν την «ηλικία» της Ψυχής, αλλά το πλήθος των εμπειριών που έχει συλλέξει μέσα από τις Ενσαρκώσεις, καθώς επίσης και η ποιότητα, το εύρος και η διαύγεια με την οποία έχει επεξεργαστεί και αφομοιώσει τις εμπειρίες αυτές…

 

Κάθε φορά που η Ψυχή ολοκληρώνει ένα «μάθημα», το Πνεύμα μας αλλάζει επίπεδο και ο δεσμός με τον Θείο γίνεται πιο εγγύς, πιο δυνατός, πιο οικείος…

Κάθε φορά που η Ψυχή πρόκειται να ενσαρκωθεί, καλείται να αποχωριστεί αυτήν την Ενότητα και να χαμηλώσει τις δονήσεις της για να εισέλθει στην Ύλη και στον Κόσμο των Μορφών… Καλείται να «πέσει»… Καλείται να αφήσει τη Θεϊκή Αγκαλιά και να φύγει από τον Παράδεισο…

 

Σας θυμίζει κάτι;;;

 

  • Ανεξάρτητα από τους λόγους.. από το πώς και το γιατί … αν πρόκειται για την πνευματική της πρόοδο ή αν έχει συναινέσει - η Ψυχή βιώνει την «Πτώση»…

            Περνάει τα πέπλα της Λήθης και μεταφράζει την Ενσάρκωση σαν Εξορία:

            «Ο Θεός με άφησε… Με εγκατέλειψε… Με ξέχασε…»…

            Φόβος, μοναξιά, ντροπή… Αυτή η Ντροπή είναι η 1η Ενοχή της Ψυχής.

            Όσο μεγαλύτερο το πνευματικό επίπεδο από το οποίο η Ψυχή κατέρχεται,          τόση μεγαλύτερη και η Ντροπή..

 

  • Καθώς προχωράει η «Κάθοδος» προς τη Γέννηση και το Σώμα, η Ψυχή περνάει μέσα από όλα τα κατώτερα πνευματικά και διαστασιακά πεδία που μεσολαβούν. Αν είναι μικρή (ανώριμη εμπειρικά) ψυχή αναγκαστικά «κολλάει» και τα αντίστοιχα ενεργειακά αποτυπώματα από «ξένες» και ασύμβατες πραγματικότητες, που δεν αφορούν το σκοπό και το έργο της.     

Αυτό, είναι η 2η Ενοχή της Ψυχής. Πυροδοτεί την ψευδαίσθηση πως «δεν είμαι αρκετά δυνατή»…

 

  • Όταν τελικά ενσαρκώνεται, έχει πλέον ξεχάσει το λόγο για τον οποίο γειώθηκε (αυτό ισχύει για όλους μας και είναι προϋπόθεση για τη Γέννηση). Το Στοίχημα είναι αν και πότε θα θυμηθούμε. Και όταν τελικά θυμηθούμε, θα «περάσουμε απέναντι»; Αν ξεχαστούμε στο «λάθος στρατόπεδο» ή αν επιλέξουμε να μείνουμε εκεί, η 3η Ενοχή της Ψυχής θα στοιχειώνει όχι μόνο τα Όνειρα αλλά και την Πραγματικότητα μας: «Χάθηκα». Αυτό μόνο: «Χάθηκα».

 

Δείτε τη Διαδρομή που επιβάλλει η Ενοχή: Ντροπή – Αδυναμία – Αφανισμό.

 

 

 

 

 

 

 

Η Ενοχή του Νου

 

Ενώ η Ενοχή της Ψυχής είναι μια ασυνείδητη και (ανάλογα το βαθμό της ψυχικής μας ωριμότητας) συχνά αναπόφευκτη καταγραφή, η Ενοχή του Νου είναι ένα Γήινο κατασκεύασμα: ένα Εργαλείο Ελέγχου…

 

Στο μαιευτήριο, στα μάτια των γονιών μας συνήθως υπάρχει αγάπη.

Πίσω από τα μάτια τους όμως υπάρχει και προσδοκία, υπάρχει και αμφιβολία, υπάρχει απαίτηση, απόρριψη, ζήλια, απειλή…

«Ήθελα να έχει τα μάτια μου… κρίμα…», «Ασχημούλικο είναι, αλλά το λατρεύω αυτό το πλασματάκι…», «Δε με νοιάζει που δεν είναι το κορίτσι/αγόρι που πάντα ονειρευόμουν, ας είναι τουλάχιστον γερό...», «Θέλω να είσαι πετυχημένη/ος», «Θέλω να είσαι η πιο όμορφη απ’ όλες», «Θέλω να είσαι ο ήρωας μου», «Εσύ, θα είσαι τέλειο»…

 

Τέλειο; Πως τέλειο; Τι θα πει τέλειο; Πέρασα μέσα απ’ το Σύμπαν για να μάθω να είμαι ο Εαυτός μου. Ήρθα για να πάρω το Μάθημα που χρειάζεται η Ψυχή μου για να ωριμάσει και να γίνω περισσότερο Θεός απ’ ότι είμαι. «Έπεσα» από την Αγκαλιά του Θεού στη δική σας… Πώς θέλετε να είμαι; Πείτε μου… γιατί ήδη νιώθω ντροπή, αδυναμία και αφάνεια…

 

Δε θα συνεχίσω τον διάλογο…

Θα πω απλά πως στην πραγματικότητα σπάνια οι γονείς μας βλέπουν την Αλήθεια μας. Η Ζωή μας σπάνια αντανακλά το Δρόμο Μας. Συνήθως γίνεται ένα αγώνας δρόμου να αποδείξουμε «πόσο τέλειοι είμαστε» σύμφωνα με τις ασυνείδητες απαιτήσεις των γονέων μας. Τι να «κόψουμε», τι να «ράψουμε» για να γίνουμε αποδεκτοί…

 

Ο ψυχικός πόνος που βιώνουμε ασυνείδητα καθώς προδίδουμε και κατακρεουργούμε την Αλήθεια του Εαυτού μας είναι τεράστιος…

Το κόστος; Ανυπολόγιστο… Η ενοχή; Αφόρητη…

Κι όσο παραμένει ασυνείδητη, παραμένει αθεράπευτη…

Με τον καιρό αρχίζουμε να «αναισθητοποιούμε» τον Εαυτό μας για να αντέχουμε την Προδοσία… Και το τραγικό; Όσο ενδίδουμε στην ενοχή του Νου, τόσο αυξάνουμε την ενοχή της Ψυχής… Και την απόσταση…

 

Ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής…

Ας πούμε πως «ξύπνησες» κι αποφάσισες να πας στο Δρόμο της Ψυχής σου.

Είσαι μπροστά στο γκρεμό και βλέπεις την απέναντι πλευρά.

Και δεν κάνεις το Άλμα…

 

  • Με την Ενοχή δεν διαπραγματεύεσαι. ΑΠΛΑ ΠΗΔΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ.

Η Ψυχή σου είναι εκεί και περιμένει…

 

  • ΔΕΝ γυρίζεις πίσω να διορθώσεις τα λάθη σου. Τα έκανες. Έγιναν.

Αποδέξου το…

 

 

  • Μένουμε στην Ενοχή γιατί φοβόμαστε να κάνουμε το Άλμα.

Το Άλμα δεν έχει να κάνει με «άφεση αμαρτιών». Η έννοια της «Αμαρτίας» και του Karma δεν αποτελούν μέρη της Ψυχικής Πραγματικότητας. Ισχύουν για όσο εμείς επιλέγουμε να τα κρατάμε στο Νου μας και να αναπαράγουμε την απορρέουσα ενοχή. Η Ψυχή διδάσκεται από τα λάθη – δεν τα ενοχοποιεί…

 

  • Δεν υπάρχει σωστή στιγμή για το Άλμα. Η Ψυχή είναι άχρονη και η «κατάλληλη στιγμή» είναι η στιγμή της Απόφασης. Όταν ο Ιησούς ήταν στο Σταυρό με τους δύο ληστές πλάι του, ο ένας τον «αναγνώρισε» και του ζήτησε να τον πάρει μαζί Του στη Βασιλεία των Ουρανών. «Σε διαβεβαιώνω με όλη την αλήθεια· σου λέω ότι σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο» του είπε… Δεν του είπε: «Ξανακατέβα» να διορθώσεις τα λάθη σου και βλέπουμε…

 

  • Μένουμε στην Ενοχή γιατί φοβόμαστε να κάνουμε το Άλμα. Φοβόμαστε και τη Συνέπεια… Οι άλλοι; Τι θα γίνουν οι άλλοι; Αυτοί οι «άλλοι» που  έκλεισαν την Αγκαλιά τους στην «πτώση» μας, που θάμπωσαν τη λάμψη μας με τις προβολές τους, που μας βάπτισαν στο Ψέμα… άραγε τι θα γίνουν;

Αν κάνουμε το άλμα «θα ζήσουμε εμείς καλά»;;.

Κι Αυτοί ;; «Θα ζήσουν καλύτερα»; 

            - Αν πηδήξουμε, εμείς θα ζήσουμε. Αυτοί όχι (δεν υπάρχει Ζωή στο Matrix).         - Αν πηδήξουμε, δεν θα ζήσουμε καλά στην αρχή. Για λίγο, μέχρι να                          προσαρμοστούν τα Μάτια μας στο Φως, θα ζήσουμε χειρότερα.

           

  • Η Αλήθεια μας είναι στο Κύτταρο. Δεν θα μας την ανακοινώσει κανείς.

Θα την δούμε όταν καθαρίσουμε τα μάτια μας από την Ενοχή.

 

  • Η Βασιλεία των Ουρανών, ανοίγει για τους «Αθώους»… οποτεδήποτε…

 

Τι μένει λοιπόν;;;

 

Ίσως μια Γέφυρα –  Μια Προσευχή….!!!

 

Το ακόλουθο κείμενο είναι από τον Διαλογισμό του Σεμιναρίου της Κυριακής 8/9/2013. Ο διαλογισμός έγινε από τον Δαυίδ και το μήνυμα δόθηκε από τονΚύριο μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.          


 

(Δαυίδ)

 

Όσοι θέλετε κλείστε τα μάτια σας, όσοι θέλετε όχι…

Μείνετε απόλυτα συνειδητοί στο Σώμα σας – να’ μαστε γειωμένοι…

Σας το είπα και την προηγούμενη φορά – τέρμα οι Φαντασιώσεις και τα Όνειρα…

Είναι Απτός όσο δε φαντάζεστε… κάνεις έτσι και Τον πιάνεις…

Αν θέλεις να Τον καταλάβεις, Τον χάνεις….

 

Ξεκινάμε…

 

(Χριστίνα)

 

Πατώ στη Γη και περπατώ….

Κοιτώ τον Ουρανό και αισθάνομαι.

Κοιτάξτε όλοι τον Ουρανό.

 

Δείτε αν μπορείτε να τον πιάσετε.

Δείτε αν μπορείτε να τον δείτε καθαρό.

Δείτε αν μπορείτε να πάρετε το Φως του και την Ενέργεια του.

 

Επιλέξτε αν είστε σύννεφο ή αστέρι. Αν είστε βροχή ή χαλάζι.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι πατάτε στη Γη.

Από κάτω προς τα πάνω.

Πατήστε γερά στη Γη.

Αισθανθείτε που πατάτε, τι πατάτε, πως πατάτε, γιατί κατοικείτε στη Γη.

Προχωρήστε να δείτε τι έχει.

 

Πόδια, χέρια, σώμα, κεφάλι. 

Έχετε στόμα για να γεύεστε και να μιλάτε.

Έχετε αυτιά για να ακούτε.

Έχετε μάτια για να βλέπετε.

 

Έχετε καρδιά και ψυχή.

Η καρδιά είναι για το σώμα.

Και η ψυχή είναι για το σώμα.

 

Αν περπατάτε και κοιτάτε κάτω – θα σκοντάφτετε, και θα βρίζετε, και θα θυμώνετε.

Αν κοιτάτε πάνω και δεν ξέρετε που πατάτε – ακριβώς το ίδιο, θα σκοντάφτετε και θα θυμώνετε.

Αν κοιτάτε ευθεία – ξέρετε που πάτε.

Αν μπείτε μέσα σας νιώθετε που πάτε.

 

Όταν πίνετε ένα μπουκάλι νερό, το αδειάζετε.

Στη θέση του μένει ένα κενό.

Έτσι νομίζετε…

Στη θέση του είναι ο αέρας, είναι το οξυγόνο.

Σας έδωσα το οξυγόνο για να αναπνέετε – και σεις κοιτάτε τον ουρανό.

 

Ή επάνω - ή κάτω.

 

Ως εν Ουρανώ και επί της Γης.

Όπως περπατάτε στη Γη, έτσι θα περπατάει και η Ψυχή σας.

Όπως περπατάτε στη Γη, έτσι περπατάει και η Ψυχή σας.

Όπως περπατάτε στη Γη, έτσι περπατάει και η Ψυχή σας.

 

Πέντε λεπτά για να νιώσετε.

… (παύση πέντε λεπτών)…

 

 

(Δαυίδ)

 

Η Ψυχή σας, στα πόδια σας, καταθέτει ένα Συμβόλαιο.

Μοναδικός όρος είναι: Από σήμερα τιμάω και λέω μόνο την Αλήθεια μου.

 

Πάρτε το χρόνο σας, αν θέλετε να υπογράψετε και να δεσμευτείτε.

«Μιλάω μόνο για μένα και λέω μόνο την Αλήθεια μου».

Πάρτε το χρόνο σας…

Κάποιο το σκίζουνε, κάποιοι το υπογράφουνε, κάποιο το φυλάνε, κάποιοι μόνο το βλέπουνε…

Κάντε την Επιλογή σας – τώρα.

 

(Χριστίνα)

 

Τώρα μπορείτε να διαβάσετε τον Εαυτό σας.

Ότι συναίσθημα σας βγει πρώτο – εκεί πήγατε.

Τα υπόλοιπα είναι πίσω σας…

 

Περπατάω στο Δρόμο της Ψυχής μου, βλέποντας το Σώμα μου και νιώθοντας την Ψυχή μου.

 

Αδειάζω το ρόλο της Πίστεως, και παίρνω τη Δύναμη της Εμπιστοσύνης μου.

Μέσα από την Εμπιστοσύνη του Εαυτού μου με σπουδάζω: με γεύομαι, με νιώθω, με βλέπω, με ακούω. Αυτό είναι το τετράγωνο που παρουσιάστηκε από την στιγμή που μπήκατε σε αυτό το χώρο. Όσοι το διαβάσετε, όσοι το νιώσετε, όσοι το δείτε θα αλλάξετε σελίδα στον εαυτό σας και στη ζωή σας, στην ύπαρξή σας.

 

Σεβαστείτε και τιμήστε ότι ακριβώς συμβεί σήμερα.

Για 24 ώρες θα χρειαστεί να αδειάσετε το μπουκάλι.

Ότι αδειάζει γεμίζει με οξυγόνο. Γεμίζει με Ενέργεια.

Η ανάγκη σας θα είναι μετά από 24 ώρες να το γεμίσετε με συναισθήματα ή με αγάπη.

 

Ο χρόνος υπάρχει για το μυαλό σας. Η αίσθηση είναι αυτή που θα σας οδηγήσει και θα σας δώσει ότι χρειάζεστε.

 

Η Αλήθεια είναι Δύναμη.

Το Φως είναι Δύναμη.

 

Ελευθερώστε και νιώστε.

 

Ο Θεός το Καλό.

 

Μοιραστείτε το