ΕλληνικάEnglish

Αλήθεια: Η ενθύμιση της Ψυχής μας....

 

Αλήθεια = 'Α' στερητικό + Λήθη

Είναι η άρση της λήθης, η αποκατάσταση της μνήμης, η "ανάμνηση". Γνωρίζω =  Ξαναθυμάμαι..

Πλάτωνας

 

«Ποιά είναι η Αλήθεια» ;;;

 

Πόσα πικρά δάκρια, πόσοι θυμοί ισχυροί κι ανίσχυροι, πόσοι φόβοι και πόσες προσδοκίες, έχουν κατά καιρούς συνοδεύσει αυτό το ερώτημα;

 

Κι αν ακόμα κάποια στιγμή καταφέραμε να δώσουμε με σαφήνεια και πειστικότητα μια προφανή απάντηση, αυτό που χρειάζεται τώρα να αναλογιστούμε είναι το εξής: «Ήταν η σωστή ερώτηση»;;

 

Γιατί αν δεν ήταν η σωστή ερώτηση, το αποτέλεσμα καθώς και ολόκληρη η ενεργειακή μας επένδυση προς αναζήτηση της Αλήθειας, στηρίχτηκε εξ’ αρχής σε μια εκ προοιμίου άτοπη βάση… Ίσως η Αλήθεια να μην είναι μια άγνωστη, μυστηριώδης «απάντηση» που πλανάται «κάπου εκεί έξω»… Και ίσως να μην υπάρχει απολύτως κανένας «αρμόδιος», «ειδικός» ή «υπεύθυνος» για να μας την δώσει….

 

Εάν λοιπόν επαναπροσδιορίσουμε το ερώτημα, ίσως το αποτέλεσμα που θα εκδηλωθεί να μας αποκαλύψει άλλα – καινούργια κι εντελώς διαφορετικά δεδομένα…

 

Αν για παράδειγμα δοκιμάζαμε να ρωτήσουμε τον Εαυτό μας: «Που – που είναι η Αλήθεια;;;» τότε ίσως να μπορούσαμε να νοιώσουμε μέσα μας ένα ζωντανό μα ξεχασμένο κομμάτι του Είναι μας να προσπαθεί ν’ απλώνει το χέρι για ν’ αγγίξει την Καρδιά μας, να πει: «Είμαι εδώ !!!» και να μας θυμίσει αυτό που πάντα ξέραμε – αυτό που πάντα ήμασταν….

 

 Όλα αρχίζουν με ένα Φιλί… 

 

Όλες οι αγέννητες Ψυχές είναι μέρη της Θεϊκής Ολότητας με πλήρη συνείδηση της Ύπαρξης και του Προορισμού τους. Κατά τη διαδικασία της ενσάρκωσης, καθώς η Ψυχή συμπυκνώνεται στην ύλη για να γειωθεί μέσα στο Σώμα, περνάει μέσα από τη Λήθη και καταλήγει μέσα μας - μια εν δυνάμει φλόγα κλεισμένη βαθιά στο ασυνείδητο της ανθρώπινης υπόστασης. Μια «Ωραία Κοιμωμένη» που περιμένει κάποιον να της δώσει το φιλί που θ’ ανάψει τη φλόγα της… Το φιλί είναι η Αλήθεια…. Η φλόγα είναι η Ψυχή μας… Κι αν κάποιος αναρωτιέται ποιος θα της το δώσει… κοιτάξετε τον καθρέφτη … είστε ο πλέον αρμόδιος!

 

Κάθε φορά που στρέφουμε την Επίγνωσή μας «έξω από τον Εαυτό», κάθε φορά που εγκαταλείπουμε την αγάπη και την δύναμή μας κυνηγώντας χίμαιρες και πλαστές αλήθειες, προδίδουμε την Ψυχή μας μ’ ένα ψεύτικο φιλί για τριάντα αργύρια…  

            

Ψέμα: «Το διαβατήριο μας στη Γη»…

 

Μόλις λοιπόν γεννηθούμε, έχουμε ήδη χάσει τη Μνήμη της Αληθινής μας Ταυτότητας, ενώ οι ποιότητες και οι ιδιότητες της αποθηκεύονται κάπου βαθιά μέσα μας μακριά από την Επίγνωση μας… Η Λήθη είναι προϋπόθεση της γέννησης γιατί διαφορετικά η Ψυχή δεν μπορεί να λάβει τα «μαθήματα» που χρειάζεται στο γήινο επίπεδο ούτως ώστε να αναβαθμιστεί στο πνευματικό…

 

Για να μπορέσουμε όμως να δώσουμε στην Ψυχή μας την ευκαιρία που διεκδικήσαμε με την γέννησή μας, χρειάζεται να επιβιώσουμε στη Γη – και μάλιστα με τον τρόπο εκείνο που η Ψυχή ορίζει προκειμένου να λάβει τις εμπειρίες που χρειάζεται για την πνευματική της ανέλιξη.

 

Για να συμβεί αυτό, χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο που θα μας οριοθετήσει σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Χρειαζόμαστε ένα νοητικό και ψυχολογικό μοντέλο μέσα από το οποίο θα μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε και να αξιολογούμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Χρειαζόμαστε μια «ταυτότητα»… Και μια που η Αληθινή μας είναι εν υπνώσει, δανειζόμαστε μια Ψεύτικη. Έτσι, χτίζουμε την Προσωπικότητα.

 

Πρώτα  η οικογένεια και μετά το εκπαιδευτικό και κοινωνικό πλαίσιο, μας εμφυσούν πεποιθήσεις και αντιλήψεις για το τι είναι αποδεκτό και «πρέπων», και μας «συμμορφώνουν» με τα αντίστοιχα μοντέλα συμπεριφοράς για να υποστηρίξουμε αυτό που εξυπηρετεί το «ευρύτερο καλό», το «εθνικό αίσθημα» και το «οικογενειακό δίκαιο»…

 

Αργότερα, κι εμείς τη σειρά μας, θα διαιωνίσουμε αυτήν την «οικουμενική συνομωσία» μεταλαμπαδεύοντας στα παιδιά μας παλαιωμένες ιδεοληψίες, σκουριασμένους κοινωνικούς όρους μαζί με όλα τα καταπεσμένα «θέλω», «νιώθω» και «μπορώ» που δεν εκφράστηκαν ποτέ, καταδυναστεύοντας για έναν ακόμα γενεαλογικό κύκλο ότι αυθόρμητο και αυθεντικό τολμήσει να χρωματίσει το νεκρικό γκρι της «πεπατημένης»… Μέσα από αυτό το ασυνείδητο μοντέλο ζωής, ποια «ερώτηση», ποια «απάντηση» και ποια «αλήθεια» θα φωτίσουν το δρόμο μας; Ποιο φιλί θα αφυπνίσει την Ψυχή μας;

 

Όλα όσα δεν είναι δικά μας, όλα όσα δεν είμαστε … όλα αυτά είναι το Μεγάλο μας Ψέμα.

Το διαβατήριο μας στη Γη!

 

Ναι, ήταν απαραίτητο! Ναι, ήταν αναπόφευκτο! Ναι, το χρειαστήκαμε για να επιζήσουμε, να αντέξουμε, να μεγαλώσουμε… Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είναι Ψέμα… ούτε τις συνακόλουθες συνέπειες. Όλα όσα είπαμε, όσα κάναμε και όσα πιστέψαμε μέσα από αυτήν την πλαστή μας ταυτότητα – όσο «αληθινά» κι αν έμοιαζαν – ήταν Ψέμα.

 

Το συναισθηματικό κόστος την στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί το γεγονός αυτό, είναι τεράστιο…

 

 Το παράδοξο είναι πως όταν λέμε ένα συνειδητό ψέμα, η συνέπεια που αργά ή γρήγορα αυτό εκδηλώνει μας δίνει μια ευκαιρία να κατανοήσουμε το σφάλμα κι αν βρούμε το θάρρος να επανορθώσουμε, ή έστω να διδαχθούμε από αυτό. Το ασυνείδητο όμως Ψέμα (της πλαστής ταυτότητας) δεν δίνει εύκολα ευκαιρίες, ούτε διδαχές, ούτε περιθώρια επανόρθωσης… Καθώς ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός επωφελείται από την διαιώνισή του Ψεύδους, συνηγορεί και επιστρατεύει μηχανισμούς αποπροσανατολισμού (όπως για παράδειγμα την δημιουργία τεχνητών αναγκών μέσω αισθητικών και οικονομικών προτύπων του «φαίνεσθαι»), κινητοποιώντας τον ανθρώπινο ψυχισμό μακριά από την αληθινή ευτυχία.

 

Όταν η συνειδητότητά μας βρίσκεται «σε ύπνο», ο μόνος τρόπος για να αντιληφθούμε το Ψέμα μας και να αρχίσουμε σιγά σιγά τη διαδικασία της Αφύπνισης είναι μέσα από την Παρατήρηση. Τα σκληρά κι επώδυνα συμβάντα της ζωής μας κρύβουν συχνά ασυνείδητα «μοτίβα» επανάληψης, πλούσια σε «μηνύματα» για την προέλευση του Ψεύδους.

 

Το Ψέμα είναι το διαβατήριο για τη Γη. Αν όμως αποφασίσουμε να ζήσουμε στ’ Αλήθεια τη Ζωή μας – χρειάζεται να το σκίσουμε. Και μαζί με αυτό ολόκληρη την έως σήμερα Προσωπική μας Ιστορία: το σύστημα αξιών που υιοθετήσαμε, την «εικόνα» μας, τις πεποιθήσεις που μας κληροδότησαν ερήμην, τα χρόνια που χάσαμε, την καρδιά μας που δε χτύπησε ποτέ στους παλμούς της Αλήθειας Της…

 

Και πονάει… πονάει πολύ η καρδιά όταν σκίζεται…

 

Αν φοβηθεί να πονέσει για την Αλήθεια, θα υψώσει τείχη κι εκεί μέσα - σε μια όμορφη φυλακή που θα ονομάσει «ασφάλεια» - θα τεμαχίζεται κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό… Κι αν όχι για τριάντα αργύρια, θα προδίδεται για ένα στεγαστικό δάνειο, για μια βαρετή δουλειά, για μια χλιαρή αγκαλιά…

 

Αν δε φοβηθεί να πονέσει και «σχιστεί» η καρδιά ως το τέλος – τότε ανοίγει η φυλακή κι η Αλήθεια θα βρει το δρόμο για να δώσει το πολύτιμο Φιλί της…

 

Η «Αποκάλυψη» έχει προϋποθέσεις…

 

  • Κανόνας Νο1: «Η Αλήθεια είναι Επιλογή»

 

Ο τρόπος για να αφυπνιστεί η συνειδητότητα, είναι να έρθει σε επαφή με την Ουράνια Αλήθεια της. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να αντικρύσουμε κατάματα το Γήινο Ψέμα μας. Κάτι που είναι εύλογο, αν αναλογιστεί κανείς πως η Αλήθεια δεν είναι κάτι καινούργιο ή άσχετο από εμάς, είναι ένα λανθάνων κομμάτι μας κρυμμένο επιμελώς κάτω από τα στρώματα της πλαστής πραγματικότητας που δανειστήκαμε - ένα λαμπερό διαμάντι κάτω από τη προσωπική μας «λάσπη»…

 

Η Αλήθεια λοιπόν, είναι μια Επιλογή.

Για να την δω, βλέπω πρώτα το Ψέμα μου.

Και χρειάζεται εγώ να πάω προς αυτήν….

Χρειάζεται να σκάψω τη λάσπη μου….

 

  • Κανόνας Νο2: «Σιγά σιγά…..»

 

Συχνά, ταλαιπωρημένοι από την εσωτερική μας Μάχη, προσευχόμαστε να φανερωθεί η Αλήθεια πιστεύοντας πως έτσι θα λυτρωθούμε και θα βρούμε την ειρήνη και την ψυχική μας ισορροπία…

 

Η Λύτρωση και η Ειρήνη είναι όμως το αποτέλεσμα….

 

Έρχεται αφού ξεπεράσουμε το φόβο, αφού αντιμετωπίσουμε τους εσωτερικούς μας δαίμονες και απελευθερώσουμε όλα τα «φαντάσματα» που ενσωματώσαμε στην πραγματικότητα μας. «Φαντάσματα» (ψυχολογικές προβολές και σκιές αγάπης) που συνήθως συνδέονται με αγαπημένα πρόσωπα, συντροφικές ή εργασιακές σχέσεις…

Η «μαμά που θυσιάζεται για μένα» συχνά συγκαλύπτει θυματοποίηση, ο «εργατικός πατέρας» αποστασιοποίηση, το «καλό παιδί» φόβο ή εξάρτηση…

 

Είναι μια επίπονη Εργασία που απαιτεί θάρρος και αποφασιστικότητα. Δεν είναι στοίχημα, ούτε αγώνας δρόμου….

 

Είναι μια Εργασία με τον Εαυτό που μπορούμε να αναλάβουμε εφόσον το αποφασίσουμε συνειδητά και εφόσον μπορέσουμε να δείξουμε σεβασμό και κατανόηση τους προσωπικούς μας ρυθμούς εξέλιξης… Ο στόχος είναι να «καθαρίζουμε τη λάσπη» μας (να μεταβολίζουμε δηλαδή σταδιακά τον ασυνείδητο κόσμο μας) ώστε να φτάσουμε στην Αλήθεια μας, δίνοντας κάθε φορά τον απαιτούμενο  χρόνο στον εαυτό μας για να εδραιώνουμε τις αλλαγές που προκύπτουν και να αφομοιώνουμε σωστά τη νέα πραγματικότητα με ρυθμούς που δεν θα εξαντλούν τα ενεργειακά μας αποθέματα, αλλά θα ενδυναμώνουν την πίστη και την εμπιστοσύνη στον Εαυτό μας…

 

Όταν λοιπόν προσευχόμαστε για την Αλήθεια, θα ήταν καλή ιδέα να ζητάμε απλά θάρρος και δύναμη για να αντιμετωπίσουμε το Ψέμα…

 

  • Κανόνας Νο3: «Σσσσσσς…..» 

 

Δεν ξυπνάμε με το ζόρι τους «κοιμισμένους»…

 

Η Σοφία της Ζωής φέρνει πάντα στο Δρόμο μας συνθήκες κάθαρσης και ευκαιρίες Αφύπνισης…

 

Όμως, όταν κάποιος κοιμάται (είτε πραγματικά είτε συνειδησιακά), σημαίνει ότι το χρειάζεται…

Μπορεί να είναι κουρασμένος, μπορεί να βαριέται, μπορεί να φοβάται, μπορεί να μην είναι ακόμη έτοιμος…

Ότι και να’ ναι – είναι δικαίωμα του!

Οφείλουμε σεβασμό…

 

Οι «εκστρατείες Αφύπνισης» συχνά κρύβουν θολά κίνητρα ή ασυνείδητες ατζέντες που παραπέμπουν σε παιχνίδια ελέγχου και δύναμης…

 

Ζωή: Ένα Έργο «Κατάλληλο για όλες τις ηλικίες…»

 

Θα μπορούσαμε να δούμε την Αλήθεια και το Ψέμα μέσα από τη σχέση του Φωτός και της Σκιάς… Το Ψέμα είναι η σκιά της Αλήθειας, και υπάρχει όπου το Φως της Συνείδησης μας δεν έχει ακόμη φτάσει. Όλα αυτά μπορεί να είναι άυλα και αόρατα αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αφηρημένες έννοιες σε έναν «άλλο κόσμο» έξω από εμάς…

 

Είναι ένα «έργο» που παίζεται στο διηνεκές με πάλκο το Σώμα μας και οθόνη προβολής τη ζωή που ζούμε….

Πρωταγωνιστούν: οι Σκέψεις και τα Συναισθήματά μας.

Guest stars: Οι άνθρωποι γύρω μας…

Σκηνοθεσία: Εμείς..

 

Και είναι στο χέρι μας, εάν η ζωή που θα ζήσουμε θα είναι υπερπαραγωγή ή «μικρού μήκους», ένα «Θέατρο Σκιών» ή μια «αληθινή ιστορία»…

 

Υ.Γ.: Η Παραγωγή, ο Φωτισμός, τα Σκηνικά και τα Κοστούμια είναι μια ευγενική

        χορηγία του Σύμπαντος…

 

  • Νους χωρίς Αλήθεια: «Το Θέατρο του Παραλόγου»…

 

Η σκέψη είναι ενέργεια και δημιουργεί πραγματικότητες. Από τη στιγμή της γέννησης και της Λήθης (την απώλεια της μνήμης της Αληθινής μας Ταυτότητας), ο Νους μας προκειμένου να επιβιώσουμε δεσμεύτηκε να υπηρετεί την Ψευδαίσθηση και όχι την Αλήθεια.

 

Αν είμαι «έτσι» θα επιζήσω, αν δεν είμαι «έτσι» θα αφανιστώ. Είτε ως βρέφος σε ασυνείδητο επίπεδο είτε ως ενήλικας σε κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, η ασυνείδητη αυτή «εντολή» εμφυτεύτηκε και καταγράφηκε μέσα μας σαν μηχανισμός επιβίωσης. Η ταύτιση με το Ψέμα απέκτησε βαρύτητα ταυτόσημη με την ίδια τη Ζωή!  Αρχετυπικές καταγραφές όπως: ο Κριτής, ο Δικαστής, ο Θεραπευτής, το Θύμα, ο Θύτης κλπ δεν είναι παρά «φαντάσματα», δηλαδή νοητικά κατασκευάσματα που κινητοποιούν συμπεριφορικά και ψυχολογικά μοντέλα ειδικά προγραμματισμένα να μας κρατούν μακριά από την Αλήθεια μας…

 

Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν, πως όσο ζούμε στο Μυαλό μας χωρίς Επίγνωση – «κοιμόμαστε»! Όταν κάποιος αποφασίσει να αφυπνιστεί, να θυμηθεί δηλαδή την Αλήθεια του, ουσιαστικά απειλεί το Νου του με αφανισμό….! Οι αντιστάσεις, οι φόβοι και τα «σενάρια» που ο Νους θα πλέξει προκειμένου να επιζήσει είναι… επική παραγωγή!!

 

«Σκέφτομαι άρα Υπάρχω» είπε ο Καρτέσιος. Ναι… αλλά Ζω ???  

 

Για να απελευθερώσω το Νου μου απ’ το Ψέμα – δεν μπορώ να τον χρησιμοποιήσω για να βρω τη Λύση. Υπάρχει σύγκρουση: δεν είναι δυνατόν αυτό που δημιουργεί το πρόβλημα, αυτό να δώσει λύση. Ούτε να τον παύσω μπορώ – είναι θαυμαστό εργαλείο με απεριόριστες δυνατότητες!

 

Τι μπορεί να γίνει;

-  Να τον υπερβώ ….

Πως;

-  Αρχικά, μέσω της Παρατήρησης. Η Παρατήρηση δεν έχει κρίση ούτε επίκριση. Ο Κριτής είναι κατασκεύασμα του Νου, ο Παρατηρητής είναι όψη της Ψυχής. Απλά «βλέπει»… και σιγά σιγά, αναγνωρίζοντας το Ψέμα, ανοίγει ο δρόμος για να αποκαλυφθεί η Αλήθεια.

 

  • Καρδιά χωρίς Αλήθεια: «Ταινία Τρόμου…»

 

Οι τρεις βασικές ποιότητες της Ψυχής είναι η Αγάπη, η Σοφία και η Δύναμη….

Κι ενώ ο Νους χωρίς Αλήθεια, δεν έχει Επίγνωση (δηλαδή δεν έχει Σοφία), η καρδιά χωρίς Αλήθεια δεν έχει Αγάπη, δεν έχει Χαρά, ούτε Ειρήνη…

 

Σε μια ιδεατή πραγματικότητα τα συναισθήματα είναι η Πυξίδα της Καρδιάς και ο Νους ο υπηρέτης της: Αυτό που η Καρδιά ονειρεύεται, ο Νους πραγματοποιεί…

Αν κάτι με χαροποιεί, ο Νους μου βρίσκει τρόπους για να το κάνει. Αν κάτι μου προκαλέσει φόβο (αντικειμενικό – όχι ψυχολογικό), ο Νους μου θα βρει τρόπο να το αποφύγει. Στην δική μας πραγματικότητα, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ο Νους να υπαγορεύει στην καρδιάτι θα νοιώσει, πότεπόσο και γιατί

 

Η Αλήθεια και η Αγάπη είναι σα δίδυμες κόρες. Σε μια καρδιά που είναι ακόμη «κλειστή» χωρίς Αλήθεια, δεν υπάρχει Αγάπη – μόνο Ανάγκη. Δεν υπάρχει Χαρά – μόνο ανακούφιση. Δεν υπάρχει Ειρήνη – μόνο «διαλλείματα ολίγων λεπτών» σε μια ταινία τρόμου γεμάτη «φαντάσματα» που σκορπούν Φόβο και Θλίψη, Αίμα και Δάκρυα…

 

  • Σώμα χωρίς Αλήθεια: «Η Ζωή εν τάφω…»…

 

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται σπάνια σε επαφή με τα πραγματικά τους συναισθήματα. Άτομα δε, που έχουν υποστεί πρώιμα τραυματικές εμπειρίες, προκειμένου να αποφύγουν την αναβίωση του πόνου, του φόβου ή της θλίψης αναπτύσσουν τόσο ισχυρούς μηχανισμούς προστασίας και απώθησης των συναισθημάτων που ίσως να μην καταφέρουν ποτέ να έρθουν σε επαφή με την Καρδιά τους….

 

Αν υποθέσουμε λοιπόν, πως ένα συναίσθημα δεν μπορέσει να εκφραστεί είτε επειδή είναι ασυνείδητο, είτε επειδή εμπεριέχει ακατέργαστο φόβο, τότε γίνεται σκέψη ή ψευδαίσθηση. Αν παραμείνει στο νοητικό σώμα (στο Νου μας) για πολύ καιρό, συμπυκνώνεται ακόμα περισσότερο και εισέρχεται στην ύλη, δηλαδή στο φυσικό μας Σώμα…

 

Φανταστείτε συμπυκνωμένο φόβο, πόνο, θλίψη ή θυμό να γειώνεται σε ένα Σώμα εντελώς ανοχύρωτο – χωρίς τη προστατευτική ασπίδα της Επίγνωσης και της     Αγάπης…

 

Ένα σώμα χωρίς Αλήθεια, είναι σώμα χωρίς Δύναμη και χωρίς υγεία. Οι ασθένειες στο φυσικό μας σώμα, υποδηλώνουν ένα άλυτο θέμα ή ασυνείδητο κατάλοιπο που έμεινε πολύ καιρό χωρίς διέξοδο στο συναισθηματικό ή νοητικό μας σώμα. Αν μάθουμε να παρατηρούμε το Σώμα μας θα πάρουμε ξεκάθαρα μηνύματα για το που νοσεί η Καρδιά ή ο Νους μας… Κι αν βρούμε τη Δύναμη να αντικρύσουμε και να αποκαλύψουμε το Ψέμα που κρύβεται πίσω από αυτό… το Σώμα θα ανταποκριθεί στην Αλήθεια του και θα επανέλθει στη φυσική και α λ η θ ι ν ή του κατάσταση - δηλαδή στην υγεία του.

 

Άλλοι το λένε Θαύματα – άλλοι το λένε Αλήθεια.! Το παράδοξο είναι πως έχουμε μάθει να αποκαλούμε «θαύμα» αυτό που είναι από καταβολής κληρονομικό μας δικαίωμα. Έχουμε τόσο ταυτιστεί με το Ψέμα «ψυχή και σώματι», που δεν μας κάνει εντύπωση πως είναι δυνατόν ένα κορμί φτιαγμένο από Θεό να καταλήγει να ασθενεί – αλλά μας κάνει εντύπωση που η Θεϊκή Ροή μπορεί να επαναφέρει τον Εαυτό της στην αρχική της κατάσταση: της Υγείας…

 

Ερωτήσεις ;;;

 

Αυτό που καλείς, αυτό θα έρθει.

 

Αυτόν που ρωτάς, αυτός θα απάντησει…

 

Οι απαντήσεις, εξαρτώνται από τις ερωτήσεις…

 

-       Τι υποστηρίζω «τυφλά» στη ζωή μου; Ποιο είναι το Ψέμα του Νού μου;

-       Τι φοβάμαι ν’ αποχωριστώ; Ποιο είναι το Ψέμα της Καρδιάς μου;

-       Ποιες ασθένειες, εξαρτήσεις ή αδυναμίες εκδηλώνει το Σώμα μου; Ποιο είναι το Ψέμα του κορμιού μου;

-       Που είναι η Αλήθεια μέσα μου;

 

Η συνέχεια «επί της οθόνης»…..

 

                                               

Αριστείδης Μπαντέλης

                                               Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

 

Μοιραστείτε το